The Boy in the Striped Pyjamas (2008)

Ik begin het wel een beetje moe te worden nu, omdat jij nu weer dingen aan gaat halen die ik al lang 'uit de weg heb geruimd' eerder in de discussie. Nee. Mijn punt is dat het onsmakelijk is. Omdat de hele slavernij-kwestie common knowledge is/hoort te zijn, en nog steeds een groot trauma is voor de zwarte bevolking van Amerika. De rollen dan omdraaien (wat dan natuurlijk fictief is) in een film (met een loodzware en bloedserieuze 'toon') waarin juist die blanken (of KKK leden) als lijdend voorwerp fungeren, zelfs vreselijke dingen ondergaan waar zij juist schuldig aan waren (negers ophangen in bomen en zo), én dan daarvoor ook nog de empathie moeten krijgen (van het publiek)... dat is dan simpelweg misselijkmakend, beledigend, idioot etc tov de echte slachtoffers en iedereen met een klein beetje verstand en moreel besef. Daar moet je 't mee doen Narva. Of je 't nu begrijpt of niet.

Oké, duidelijk. Ben het er alleen niet mee eens. Ik ben ook moe, dus ik ga slapen.

Mooie film en ook wel goed geacteerd, deze film wist me wel te raken.

Sentimenteel raakt deze film me wel, en verhaaltechnisch zit deze goed in elkaar. Maar net zoals veel andere films is het een film die keurig binnen de lijntjes probeert te kleuren, en weinig risico's durft te nemen. Meer problemen heb ik echter met de grote hoeveelheid aan toevalligheden, het tekort aan een goede karaktertekening wat te wijten kan zijn aan een gebrek van ontwikkelingspsychologie en het smeken om een traan van de kijker, door veel in te zetten op het sentimentele. Ik heb ook een probleem met het feit dat de jongen en in dit geval het Duitse gezin als slachtoffer geportretteerd wordt in deze film. Dat vind ik heel jammer.

Ik verwachtte hier weinig van, maar de film is me toch meegevallen. Laat ik beginnen met het positieve. De acteerprestaties zijn goed te noemen, de pijnlijke momenten van de oorlog zijn goed weergegeven en het einde is erg pakkend. Echter stoorde ik me er enigszins aan dat de Duitsers Engels spraken, dat maakte sommige scènes ongeloofwaardiger, daar kon ik me na een tijdje echter wel overheen zetten. Daarnaast is het gek dat Bruno zo lang weg kan zijn zonder dat zijn ouders merken dat hij niet op z'n schommeltje zit? En dat in zo'n werkkamp gewoon urenlang in zo'n hoekje kan worden gezeten? Dit zijn slechts kleine dingetjes maar die maken de film dus wel zoals die is, en dat is een prima voldoende.

Ik vind het een schitterende film en vooral is het einde me bijgebleven waarbij Bruno vergast werd in het kamp van zijn eigen vader.

Nu nog het boek lezen maar uit ervaring weet ik dat John Boyne een schitterende schrijver is!

De film herzien nadat ik het boek had gelezen. En ook hier telt weer dat het boek beter is dan de film. Niet alleen qua verhaal, maar vooral de insteek. Het boek is helemaal geschreven vanuit het standpunt van Bruno met nog meer verbazing tegenover de wereld rond hem. Dat komt in de film minder tot z'n recht. De volwassenen in de film mochten nog minder 'aanwezig' zijn. David Thewlis als acteur voor de vader was dan ook geen goeie keuze. Hij is te sterk voor deze rol en eist te veel aandacht op.

Misschien dat de film beter werkt als animatie. Meer mysterie rondom Bruno had in elk geval wel gemogen. Dan komt het effect van de jonge verontwaardigde onschuld tegenover een wereld vol geweld waar de logica vooral ligt in het volgen van een führer en minder die van het gezond verstand.

Blijft wel een sterk verhaal en zo slecht is de film ook niet. De eerste keer dat ik de film zag, was ik ook verbaasd over het einde. Maar het mist de creativiteit om het boek echt te verfilmen.

totaal onrealistisch en respectloos. Geromantiseerde drama en ordinair geld verdienen over de rug van de slachtoffers.

Als het over de tweede wereldoorlog gaat moet je in mijn optiek geen dramafictie toepassen.

Het is zo gegaan, of het is zo niet gegaan!

Over een andere oorlog of strijd wel dan?

Wat een mooie film. Het einde is een kaakslag in het gezicht. Vond het een beetje jammer dat ik op voorhand al wist dat het niet goed ging aflopen, had wel een invloed op mijn beleving in die zin dat ik me alvast kon 'voorbereiden' op... maar het blijft natuurlijk erg aangrijpend. Je voelt ook van zodra Bruno onder die prikkeldraad kruipt dat het kwaad al is geschied. Mij stoort het niet dat het verhaal vertrekt vanuit de leefwereld van kind(eren) of deze jonge personages 'gebruikt' om meer sentiment aan te wakkeren bij de kijkers. Het werkt natuurlijk, hoewel ik nog het meeste medelijden had met die oudere man Pavel. Heb het boek nog niet gelezen maar kan me wel voorstellen dat die nog beter is. Dit laat ik alvast even bezinken

Vond dit 1 v/d betere oorlogsdrama's.

Geweldig goed/mooi/hard verhaal !

Erg heftig. Het boek als de film hebben de onschuld van het kind. De ontknoping geeft het geheel een indrukwekkende neerslag op het geheel. Desondanks nauwlijks meer dan 100 pagina's een boek / film om niet snel te vergeten en die dagen / weken naleeft.

Jammer dat er Engels geproken wordt, een behoorlijk minpunt. Verhaal en acteerwerk dik in orde, m.n. de kinderen springen eruit.

Film voor de tweede keer gezien.

Nu na een tweede keer vind ik hem wel een voldoende waard.

Lang geleden vlak na het uitlezen van het boek voor het eerst gezien en toen viel de film mij behoorlijk tegen.

Met andere woorden het boek is mooier.

Herzien, en helaas keldert de score van 4,5* naar 3,5*.

Het verhaal is mij toch wat de eenvoudig, te simpel gemaakt. Het had bij tijd en wijle wat meer mogen overrompelen en choqueren. Dat miste ik een beetje. Toch blijft het natuurlijk een verhaal om je over op te winden.

IJzersterke film die contrasten en ongelijkheden op indrukwekkende wijze portretteert. Hoewel de film is fictieve weg inslaat, ervaar ik dit geenszins als storend. De cast is goed gekozen en de band tussen Bruno en Shmuel is erg intrigerend en meeslepend. De wending op 't einde is ook zeer indrukwekkend en erg onverwachts.

Gewoon een erg solide film. Tijdsduur was ook erg aangenaam. Had niet korter, maar ook niet langer gehoeven. Misschien toch aan de korte kant, omdat bepaalde relaties nog meer uitgebouwd hadden kunnen worden. Niettemin erg geslaagd!

Vanaf het begin ergerde ik me kapot aan die Britse accenten, maar goed daar moet je je maar even over heen zetten. Wat dan overblijft, is een vieze sentimentele film die het allemaal veelste dik er op legt. Het acteerwerk van die twee jochies was ook niet bijster overtuigend. En dan heb je ook al die typische Nazi-clichés . Tsja, had het eigenlijk ook wel verwacht dat het allemaal zo zou lopen, behalve dan het slot. Dat was toch wel verrassend te noemen, maar niet perse sterk.

The boy in the striped pyjamas is een typisch voorbeeld van een film met een groot potentieel die te zwak en te beperkt is uitgewerkt. Met een thema over de Holocaust "scoor" je als regisseur altijd wel, dus je moet het al erg bont maken als het grote publiek het niet smaakt. Hier zat het concept wel goed: 2 jongetjes die per toeval elkaar treffen en een vriendschap opbouwen. Het doet me denken aan de animatiefilm van Frank en Frey (de hond en de vos), waarbij vriend en vijand vriendjes worden. Het is een ontroerend uitgangspunt.

De film komt echter totaal ongeloofwaardig (en slordig) over. Het is totaal niet uitgewerkt. Hoe Bruno er dagelijks in slaagt te ontsnappen aan de aandacht van zijn moeder en bewakers. Het is me een raadsel. Ook van kampbewakers langs de grenzen van "de boerderij" totaal geen spoor. Het wordt nog absurder wanneer Bruno een schop meebrengt en zichzelf een weg baant IN het kamp. Het resultaat hiervan laat ik nog in het midden al is het eveneens vreemd dat een (overbodig) jongetje van 8 voorheen nog niet werd geloosd. Ik weet trouwens niet of ik nog andere kinderen gezien heb in het kamp?
Kijk, La vita è bella is eveneens niet realistisch te noemen, met dat verschil dat dat net het uitgangspunt was van die film. Binnen het concept en absurditeit is die film wel geslaagd en zit de uitwerking goed. Hier dus niet.

Er waren ook goede dingen te bespeuren. De propaganda en indoctrinatie van de kinderen aan de hand van de privéleraar bijvoorbeeld, ook de verbloeming van de situatie (cinemafilm over een werkkamp), enz ... Fijn was ook de gedachtegang van een onschuldig speels jongetje van 8 die tracht te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Zijn kijk op de wereld was erg ontroerend (Mag ik gaan spelen op de boerderij? Waarom dragen jullie pyama's? ...).

Jammer dat er ook Engels werd gesproken (deze omgezaagde boom komt vaak terug bij velen). Het verhaal kon trouwens nog intenser gebracht worden indien de jongetjes elk een andere taal spraken. Op die manier kon er meer diepgang gestoken worden in de vriendschap. Nu bleef het zeer oppervlakkig en nietszeggend.

Al bij al net een voldoende met 3,0*.

Het is alweer even geleden dat ik deze film eens had opgezet. Vandaag maar weer eens besloten een film te herzien (dit is toch voor mijn doel om mijn statistieken gelijk te krijgen). Ik moet zeggen dat ik nu tijdens de herziening niet echt meer te spreken ben over deze late tweede wereld oorlog gerelateerde film. Ik vind het vooral jammer dat ik wat details miste in de film, de film van de hak op de tak verteld werd en er eigenlijk nooit echt iets ‘bijzonders’ gebeurt. De film had op veel momenten wat uitgebreider mogen zijn wat mij betreft en ik miste erg veel dingen over en in deze film.

Toch kent de film ook zijn mooie momenten, zo vond ik dat vooral David Thewlis een heerlijk rol had. Een geknipte kop voor een Duitse kampleider maar de wreedheid keek je van zijn gezicht af. Dit was vooral erg goed te zien tijdens de scenes waar Thewlis (in de film bestempeld als Father dus Mark Herman was ook nog eens te lui om een normale en goeie naam voor zijn karakter te verzinnen) de kinderen (of andere mensen) verteld wat de joden voor mensen zijn en eigenlijk vind hij het helemaal geen mensen. Wat voor ‘kwade’ personen de joden zijn en waarom ze gestraft moeten worden. Maar ook tijdens het verdriet van zijn vrouw (wanneer ze er achter kwam dat de joden verbrandt worden) deed het hem vrij weinig en dat kon je echt perfect zien. Zijn rol was toch wel één van de beste uit de hele film, onder andere Rupert Friend met zijn rol als ‘Lieutenant Kotler’ was een geschikt personage voor zo’n rol die ook aardig wreed van zich af kon kijken en die ook nog eens het twaalfjarige dochtertje aan hem had kleven, ook al wist hij haar leeftijd niet.

Wat ik persoonlijk dan wel weer wat minder vond was de rol van Vera Farmiga, ik vond haar nou niet bepaald geschikt voor een film zoals deze (bij mij vooral bekend als het gezicht van de geestenfilms). Ik vond haar acteerwerk niet echt heel bijzonder in deze film en mocht Herman dan toch wat gedetailleerd aan het werk zijn geweest qua acteurs dan vond ik Vera niet echt passend!

Nee, deze film komt vaker op negatieve punten dan positieve punten uit. Zo las ik bijvoorbeeld ook en dat vond ik persoonlijk een hele goeie: hoe wist Bruno constant lang zijn moeder (en bewaking) te glippen en sterker nog, hoe onoverzichtelijk slecht bewaakt was dat kamp wel niet, als ik mij herinner wat ik las in de geschiedenis boeken is dat zulke kampen vaak juist overdreven goed bewaakt zijn (en wat mij opvalt is dat ik nergens een uitkijk post zie). Dat zal echt heus niet overal het geval zijn want dan moet ik misschien nog wel even wat dieper in de boeken duiken maar ik vond het nogal frappant aangezien de Duitsers vaak erg streng waren met hun bewaking.

Ook vond ik de inhoud van de gehele film niet zo bijzonder. We zien eigenlijk alleen het leven van de kant van Bruno waar het soms ook nog vaker over het hele gezin ging dan over alleen Bruno zelf. Ik zelf had wel wat meer inbreng willen zien, de film misschien wat langer maken met wat interessante scenes over het leven in de concentratiekamp. Ook al moest het misschien alleen uit het perspectief van Bruno komen, ik was wel benieuwd wat Herman er van zal maken als we ook eens een kijkje kregen hoe Shmuel leeft, de dan toch wel slechte Duitsers in de kampen en de manier van omgaan met de joden. In dat gevoel kregen we een paar seconden te zien hoe men aan het slapen was en daar bleef het bij, dus ik miste wel wat hardheid in de film en dan is hij soms iets te soft.

Toch wil ik de film niet al te zwart maken want er zitten echt wel wat ontroerende scenes in verwerkt. Zo is de pijn natuurlijk goed te zien hoe de joden leven en ook al is dit de duizendste keer dat ik een film over de holocaust kijk en ik blijf een voorstander van deze film omdat dit natuurlijk iets in de geschiedenis is wat niet onbenoemd mag worden. Geinig dat de leraar van Bruno en Gretel het hier nog over had want hij zei met lovende woorden: “Jullie vader komt ook in de geschiedenis boeken te staan.” Wat natuurlijk zo is, alleen is het niet zo positief als hij dacht. Toch vind ik dat Herman er te veel op ligt, teveel op het feit hoe slecht de Duitsers wel niet waren en wat hun slechte ideeën waren. Misschien is dit wel positief in sommige ogen van de kijkers maar voor mij had het niet zo overdreven gehoeven.

Het verhaal was redelijk geslaagd (ondanks dat mijn woorden in het begin niet zo lovend waren over het verhaal). We volgen een Duitse familie waarvan de vader een commandant gaat worden op een concentratiekamp. Ze besluiten met het hele gezin af te reizen na een afgelegen gebied waarbij ze zich nogal moeilijk kunnen settelen. Bruno ziet in de verte een kamp waarvan hij denkt dat het een boerderij is, wat eigenlijk een concentratiekamp is. Bruno vraagt zich af wat het daar doet en gaat vervolgens op onderzoek uit waar hij het joodse jongetje Shmuel ontmoet. Ze beginnen vrienden te worden maar wanneer Shmuel zijn vader kwijt is besluit Bruno hem te helpen met zoeken. Als de barrack van Shmuel ontruimt word voor vergassing zitten Bruno en Shmuel hier ook in en worden ze ook mee vergast waarna de film nogal abrupt eindigt.

Herman brengt gelukkig wel goed weer hoe het leven van een achtjarig jongetje in zijn geheel is en dat het niet altijd even soepel loopt. Vooral de denkwijze is natuurlijk erg mooi want wat doen de boeren daar bij de boerderij, de verhouding tussen de joden en de boeren was goed. En natuurlijk het feit dat hij denkt dat men daar pyjama’s dragen en hij kan natuurlijk nog niet het gevaar in zien van dingen wat we dan natuurlijk op het eind zien. Prima gefilmd door Herman en goed in beeld gebracht waarbij het verhaal dan soms toch nog wel eens ontroerend word maar de brok in de keel verscheen niet meer, helaas. Al om al, redelijk vermaakt met deze westerse oorlogsfilm waarvan mijn grootste ergernis wel bestond uit het feit dat de Duitsers (en de Duitse familie) keurig Engels spreken en dat is altijd wel het grootste minpunt in een WOII film voor mij.

3.0*

Je moet uitkijken om deze film te beoordelen als volwassene, die weet wat er in de oorlog gebeurd is in de vernietigingskampen. De film is gebaseerd op een kinderboek, dat probeert om zoiets onvoorstelbaars als de Holocaust behapbaar te maken voor kinderen.

Erg makkelijk.

Heb een behoorlijke tijd geleden eens het boek gelezen en kan me herinneren dat ik best onder de indruk was hiervan. Flink wat jaren later ben ik minder onder de indruk van de film, maar ik denk ook dat het boek nu veel minder indruk zou maken.

Als je wilt scoren door de Holocaust te gebruiken, moet je naar mijn mening wel zorgen dat het feitelijk correct is. Er zijn iets te veel kleine dingetjes voor het gemak maar weggelaten om op die manier makkelijk traantjes te kunnen scoren. Zo is Bruno wel héél erg naïef voor een zoon van een nazi commandant. Kan me niet voorstellen dat antisemitisme niet van kleins af aan geïndoctrineerd werd.

Ik vind het niet eens zo erg dat het aandachtspunt wordt verlegd van de Joden naar de Nazi's, maar dat de Holocaust, vanuit Nazi-perspectief, onjuist is puur en alleen om sentiment op te wekken, vind ik een kwalijke bedoening.

Ik begrijp dat dit gebaseerd is op een kinderboek, maar Herman maakt het zich wel heel makkelijk door te veel zaken onder te belichten, want dan wordt het natuurlijk allemaal veel zieliger.

2,5*

Heb eerder dit jaar nog het boek gelezen dus met redelijke verwachtingen en nieuwsgierigheid me hier aangezet.

De film ontvouwd zich als een redelijk drama, zeg maar drama-light. Mede omdat ik het boek gelezen heb is de wat-gaat-er-gebeuren-factor een beetje weg maar desalniettemin wordt een aardige prent neergezet door twee heel aardig acteren de jongetjes en tevens een hele aardige soundtrack van Horner. Wat mij bijstaat van het boek is toch dat er meer met de verbeelding van het jongetje gespeeld wordt, en wat hij ziet en zijn manier van benadering op die leeftijd. En dat komt helemaal niet naar voren. Zeg maar gerust dat het allemaal een beetje aan de saaie kant is. Had misschien wat meer mysterie toegevoegd van wie zijn die mensen, wat doen die Duitsers enzovoort. Het komt nu wat te gemakkelijk over.

Dan eindigd de film vind ik wel weer met een behoorlijke climax. Misschien dat dit ook de bedoeling van de scenarioschrijver is, het benadrukken van de jeugdige kijk van geen gevaar zien, tot die fatale eindsituatie waarin juist blijkt dat niet alles ongevaarlijk is. Vanaf het moment dat hij wegsluipt met de schep tot aan de uit zoem scene in de kleedkamer vol kleren en een deur waar achter alles stil is, mooi spanning en sfeer opbouw plus zenuwslopende muziek, de familie die vol paniek door het bos rent... ondanks dat ik dit al wist toch mooi in beeld gebracht en geregisseerd in die zin. Die laatste uitbarsting van spanning, sfeer en drama doet de film wel goed.

Het einde tilt de hele film naar een 3.0*. Verhaal is goed, het acteren wat minder, zitten vrij veel foutjes in de film en dat ze allemaal Engels praten is ook niet te doen. Normaal zou ik dit een 2.5* geven maar het einde maakt zorgt voor een halve punt meer.

Interessante discussie wel op de voorgaande pagina`s over de al dan niet onethische kant van The Boy in the Striped Pajamas. Ik had dat zelf ook bij La Vita e Bella, een film die ik niet kon uitstaan.

Vreemd genoeg had ik dat negatieve gevoel hier veel minder, en dat komt omdat ik het toch anders interpreteerde. Niet de schok dat het zoontje van de kampcommandant per ongeluk wordt vergast zorgde voor de emotionele punch, maar dat beide kinderen plotseling en willekeurig sterven, terwijl ze op zoek zijn naar de vader van een van hen. Tot dat moment heeft het voor Bruno nog allemaal de sfeer van een avontuur, waarbij hij een eerder slecht moment wil goedmaken.

Extra lading is er natuurlijk wel dat de vader van Bruno door zijn leugenachtige propaganda en kille efficiëntie verantwoordelijk is voor de dood van zijn zoon. Zo kent hij het leed dat hij duizenden anderen heeft aangedaan uit de eerste hand- nee dat toch niet want de dood van zijn zoon is een vergissing terwijl de Joden naamloos en moedwillig werden vernietigd, ontmenselijkt. Het blijft toch wel glad ijs waarop de film zich beweegt en daarom kan ik de criticasters wel begrijpen.

Los van de morele vragen is het in de uitvoering geen topfilm. Thewlis en Farmiga zijn behoorlijk miscast en ook de kinderen overtuigen niet helemaal. De luitenant Kotler was beter maar ook wel weer een cliché-nazi. Ook waren er storende details zoals het wel erg slecht beveiligde kamp.

Intense film, ontroerend en met een indrukwekkende boodschap.

Fantastische film.

Intens en ontroerend dat het nazi-jochie per ongeluk vergast werd...

Boek was beter. Film is niet onaardig, maar evenaart het niet.

Mooi.

Een oorlogsfilm zoals ik hem eigenlijk ook graag zie. Dit keer weer eens door de ogen van een kind, al is de Amerikaanse en Engelse insteek vaak wel een beetje voelbaar. Zo zie ik veel kritiek dat de Duitsers Engels spreken, maar uiteindelijk was dat niet echt een stoorzender voor mij.

Butterfield is overtuigend, zeker voor zijn leeftijd. Elke lijn is gewoon overtuigend uit zijn mond, en met zijn (soms iets te) onschuldige karakter leef je eigenlijk al snel met hem mee. Veel mensen weten hun rol met verve neer te zetten, Hayman als Pavel bijvoorbeeld was heerlijk.

Alle oorlog rondom de jongen heen is goed neergezet, duidelijk in een toon waarbij hij het niet echt goed begrijpt. Iedereen zet zijn rollen overtuigend neer en de film is erg vlot en weet goed te boeien en te vermaken. 94 minuten is ook vrij kort voor een oorlogsfilm, maar dat paste hier precies bij.

Ik heb het boek ooit een keer gelezen, maar daar herinner ik me nu best weinig van. Het einde bijvoorbeeld, kan ik me niet meer herinneren in het boek. Wel een behoorlijk sterk einde trouwens, daar liep ik nog wel vaak aan te denken.

De 94 minuten waren razendsnel om, en alles leek wel een beetje te kloppen. Jammer dat de muziek eigenlijk volop aanwezig is, dat had iets minder gemogen. Voor de rest vind ik dit persoonlijk gewoon een sterke oorlogsfilm die goed is neergezet. Toch wel een uitstekende rol van Butterfield hier.

Goede film en het geeft ook een andere kijk op de oorlog …….

Wat is dan die andere kijk?