The Evil Dead (1981)

Wat een heerlijke film is dit. Nu dan eindelijk gezien en bijna spijt dit niet eerder gedaan te hebben.

Op geniale wijze wordt een simpele setting en dito verhaal omgetoverd tot een hel op aarde vol prachtige uitgewerkte shots, doordachte one-liners en natuurlijk een fenomenale Bruce Campbell.

Vooral de manier en de variatie van filmen spreekt mij erg aan waardoor het visueel gezien al een genot is om naar te kijken. Een ander hoogtepunt is Campbell die perfect gecast is en van af het eerste momenten in beeld al de aandacht naar zich toe weet te trekken. Raimi weet daar optimaal gebruik van te maken wat resulteert in een reeks van prachtige shots.

Dit zijn nog maar 2 sterke aspecten van Evil Dead. Als geheel klopt de film gewoon en als je beseft dat dit 1981 is met een minimaal budget dan kun je alleen maar diep respect hebben voor wat Raimi hier neergezet heeft.

4* en op naar de volgende delen.

Niet onaardig.

Zeker geen hoogvlieger (al moet je het waarschijnlijk wel in het juiste tijdsperspectief bekijken), maar bij momenten erg geslaagd. Vooral de make up van de bezetenen is erg doeltreffend: lekker smerig dus.

Ook het begin is erg sfeervol, mede dankzij de muziek en het suggestieve cameragebruik. Naar het einde toe had ik echter wel gezien.

De Cult Klassieker

Voor een budget van rond de $380.000 maakte Sam Raimi deze super gore nasty horror cult klassieker ook wel 'Book of the Dead' genaamd. Als je het budget ziet van deze film is het ongelofelijk dat deze film ooit van de grond is gekomen. Met zo weinig geld gemaakt. De effecten die in de film zitten zijn fenomenaal. De film is duidelijk gemaakt door een gepassioneerde genre liefhebber. Dat deze duidelijk van wanten weet laat het aantal liters bloed en gore zien. Maar niet zomaar een paar emmers bloed tegen een zombie aangooien. Ook met het camera werk heeft Raimi duidelijk een stempel weten te drukken. Een typisch kenmerk van Raimi zijn de snel duizelingwekkende en zich snel afwisselende shots. Die achtervolgingen in het bos, door iets wat je dan steeds niet ziet. Terwijl je de acteur steeds ziet achterom kijken en in alle hoekjes en gaatjes ziet vluchten. Alles gefilmd in een enorm sfeervol decor. De zombies die verschrompelen zijn naar verluid gemaakt met klei waar steeds een stukje vanaf werd getrokken alvorens er een nieuw beeldje werd gemaakt. Vervolgens werden dan de beeldjes snel of langzaam afgedraaid. Vandaar dat de film ook 1,5 jaar in beslag nam. Al met al, duidelijk gemaakt door liefhebbers voor liefhebbers. Hoeft trouwens niet perse de horror liefhebber te zijn. Filmstudenten die aparte en freaky shots en filmedits willen zien komen ook aan hun trekken.

De film vond 'k vooral goed fout. Het bloed en de lichaamsdelen waren rijkelijk aanwezig. De effecten waren soms niet meer echt up to date, maar 'k stoorde me er niet echt aan. 'k Heb zelfs een paar keren verschoten.

'k Denk ook dat je de film niet te serieus moet nemen, vooral met dat muziekje op het einde en er zat zelfs een verkrachtingsscène in met een boom

Het begin deed me ook wat denken aan het veel recentere "Cabin Fever".

Wat me ook nog opviel was dat er een poster in die kelder hing van "The Hills Have Eyes".

Denk dat de film vooral in de smaak valt bij mensen die niet bang zijn van wat gore en die graag overdreven dingen zien.

Wel raar dat je niet te weten komt wat dat zwevend ding is, die die bomen omver duwt.

Schande dat ik deze klassieker nog nooit eerder heb gezien!

The Evil Dead is misschien wel bijna 30 jaar oud, maar de film heeft mij toch de stuipen op het lijf gejaagd. Op sommige momenten zat ik met klamme handjes te kijken. De film is Raimi's debuut en ook zijn beste film, toch van diegene die ik al heb gezien.

Een mooie 3,5* voor deze geweldige klassieker.

Gotta catch 'em all!

Prettig gestoorde serie belevenissen in een afgelegen, groezelige schuur. The Evil Dead is zonder meer de koning der suspense, want het aantal keer dat er suggestief te werk wordt gegaan is haast ontelbaar. Gelukkig werkt dit gegeven wel en is er, ondanks de lichte komische ondertoon, sprake van spanning. Het gebrek aan budget komt eveneens op de achtergrond te liggen dankzij redelijk geweldig camerawerk. Verschillende knappe camerastandpunten en een vlotte stijl vangen de amateuristische details zonder problemen op. De gore is formidabel en schittert in al zijn ambachtelijkheid. Zo baden de personages bij tijd en wijle in liters verdunde, rode verf. Acteren is een harde stiel, zo bleek.

Kleine puntjes van kritiek gaan uit naar een paar opvallende continuïteitsfouten en het feit dat de poster me op het verkeerde been heeft gezet. Het leek me geweldig dat Ash ieder monster te lijf zou gaan met een razende kettingzaag, maar die wens bleef jammer genoeg onbevredigd.

Hoewel, is er geen tweede deel?

3,50 (3,25)

met recht een klassieker, vaag nog wat herinneringen uit de video VCC tijd en lang niet

meer zo eng natuurlijk maar zeker nog kijk en genietbaar, opvallend veel gootsteen geluiden trouwens Sam Raimi is een fan van H.P Lovecraft dat weet ik zeker!

3,5 video vcc

Onlangs herzien en ik moet helaas bekennen dat ik dit soort puberale kolder deels (gelukkig niet helemaal) ontgroeid ben. Visueel uiteraard ontzettend strak, zowel de scènes in het huis met de agressieve close-ups en die in het bos met schuine camerastandpunten. Maar de schreeuwerigheid en het lawaaierige wanneer de demonen in beeld zijn ging op den duur op mijn zenuwen werken. Special FX ogen weinig indrukwekkend, wel lekker smerig en in die zin doeltreffend. Kortom: minder goed dat in mijn herinneringen.

Deze gister herzien, blijft een briljante film, heerlijk tempo, bizar, bloederig, toffe sounddesign, knappe cameratrucjes en schitterende sfeerfotografie. Fijn ook dat Ash en z'n vrienden allemaal lompe debielen zijn waardoor alles wat fout kan gaan, fout gaat. Volle mep 5* en misschien zelfs top 10 materiaal. (Één van) De beste horror(s) ooit gemaakt.

Twee jongemannen en drie meisjes hebben een afgelegen hut gehuurd ergens in het bos, die alleen kan bereikt worden via een gammele brug die staat op instorten. In de kelder vindt één van hen een een bandopnemer en een boek waarvan de kaft uit menselijke huid bestaat en de tekst in bloed geschreven is. Op de band staat blijkbaar een tekst die duivelse krachten oproept, die zich in de hut huisvesten. Als gevolg daarvan veranderen meerdere van de bezoekers in wansmakelijke gedrochten die de meest hallucinante geluiden voortbrengen en hun tanden of klauwen zetten in alles wat ze kunnen vastgrijpen.

“Evil Dead” is een groezelige en effectief in beeld gezette griezelfilm, die evolueert van een suspense naar een grotesk horrorspel waarbij het bloed en de gore naar alle kanten van het scherm spatten. Het is des te opmerkelijker dat die film - waarvan het budget slechts één derde bedraagt van bvb Carpenter’s “Halloween - er zo in slaagt de huiver bij de kijker op te wekken. Hoewel de prent ook humor hanteert blijft het accent toch liggen op de horror en dat is iets wat ik weet te waarderen.

Een film die meerdere prijzen kreeg en terecht een hoog cultgehalte werd toebedeeld. Dit niveau werd echter in “Evil Dead II”, dat met meer financiële middelen werd gemaakt, niet meer gehaald.

“Evil Dead” is een vette kluif voor elke griezelfan. Niet te missen.

Not another peep. Time to go to sleep.

Omdat er dit jaar een remake van uitkomt heb ik deze nog eens bekeken. Ik kon mijn vriendin ervan overtuigen om me te kijken want zij had de film nog niet gezien Toen ze me vroeg over wat het ging zij ik gewoon dat het een grote horror klassieker was dat ze moest zien. Meer wilde ik niet zeggen omdat ik wilde weten wat ze voelde en hoe ze reageerde op bepaalde scene's. En ik was in mijn opzet geslaagt ze leek bij momenten een tiener die voor het eerst een horror film zag hihihi. Na een goed half uur vroeg ze of hij nog lang ging duren en ik zij zoals elke man in deze situatie het is bijna gedaan. The Evil Dead heeft haar echt de stuipen op het lijf gejaagd.

En dat is nu net het gevoel dat je moet hebben bij een goeie horror vind ik. Waar bvb Paranormal Activity je enorme spanning brengt van wat komt er nu of The Descent die je een enorm claustrofobisch gevoel heeft is dit gewoon een echt harde brute horror met een geweldige sfeer die bij mijn weten nog niet geevenaard is.

Dit is wat mij betreft nog altijd het beste werk van Sam Raimi en Bruce Campbell. En daarmee komt hij op nummer 2 van mijn top10 favoriete horrorfilms.

4,0* > 4,5*

Qua storyline en sfeer is dit zeker een topper. Maar ik kan niet ontkennen dat de film op bepaalde momenten gedateerd aanvoelt. Zoals hieronder al paar mensen hebben aangehaald is 1981 nu niet bepaald oud oud, en er zijn horrorfilms geweest die bepaalde scènes beter in beeld hebben gebracht.

Maar tot daar het negatieve, want voor de rest bevat de film alles wat een horrorliefhebber moet hebben. Van spookyness tot gore, van horror tot (aanvaardbare vorm van) slapstick. En toch... vreemd dat dit de regisseur is van de Spider-Man trilogie

Kortom: een must see, maar hou het productiejaar in het achterhoofd...

3,5*

Doodeng op VHS, anno nu is het vooral lachen geblazen met alle demonische rotzooi die Raimi op het scherm tovert. Vanaf de start al opvallend met de stuivende camera door de bossen en zo zitten er nog wel aardigheden tussen. Iets wat evenzeer geldt voor de geluidsomlijsting.

Het lage budget laat zich natuurlijk wel voelen, lekker gammel allemaal met dat betreft ook heerlijke effecten. Noem het maar verrotte huisvlijt. Wat rest is genieten van Raimi's gung ho aanpak en hoe Ash wordt getreiterd en door de mangel wordt gehaald. Join us..

"Join us..."

Als toch wel een redelijk fervent horrorfan zijnde moet ik helaas bekennen dat ik nog nooit The Evil Dead heb gezien, maar door de remake - die ik morgen ga kijken - heb ik 'm dan toch eindelijk gezien. En ik moet zeggen dat ik in positieve zin erg verrast ben, het is duidelijk te zien waar hedendaagse horrors hun inspiratie vandaan.

Qua verhaal en opzet is het lekker simpel gehouden: je stopt gewoon vijf random jongeren in een blokhut en zorgt d.m.v. een boek gevuld met spreuken, ervoor dat er allerlei demonische krachten vrijkomen.
Het is de juist de uitvoering aan de hand Sam Raimi wat dit zo een uitmuntende horror maakt.
De locatie is perfect uitgekozen, de schrikmomenten werken goed, over-the-top gore en ga zo maar door. De gore is weliswaar soms iets teveel van het goede en voelt toch wel wat gedateerd aan, maar de make-up ziet er goed uit. Dit zorgt voor zeer bizarre scènes, zoals de stop-motion scène tegen het einde aan waarin de demonen helemaal vergaan. En om vooral de bizarre boomverkrachting scène niet te vergeten, dit lijkt zo on-Amerikaans. Het hoort eerder thuis in een J-sploitation zou je denken, maar het getuigt van lef en het is zeker te prijzen dat Raimi dit gewoon in zijn film stopt.

Het acteerwerk zit prima in elkaar soms tot aan het psychotische lijkt het wel. Ik begrijp waarom Bruce Campbell zo een cultfiguur is geworden. En bijvoorbeeld ook bij de stukken als Linda zo freaky gaat zingen. Dit alles en wat ik hiervoor allemaal al opnoemde zorgt voor een goede sfeer en het is soms echt benauwend als je jezelf als kijker begint af te vragen wat voor gestoorde dingen je te wachten staat.

Al met al een zeer geslaagde horrorfilm dat ik veel te laat heb gezien, maar dit is toch echt wel verplichtte kost voor iedereen die zichzelf een horrorfan noemt. The Evil Dead mag zich dan ook met recht een horrorklassieker noemen.

4,5 Sterren.

The Evil Dead heb ik in een zeer grijs verleden gezien, waardoor ik me er maar weinig van kon herinneren. Omdat ik onlangs de remake zag, heb ik ook besloten om de originele trilogie maar weer eens te gaan bekijken. Dit eerste deel is in ieder geval een stukje beter dan de remake.

Het is natuurlijk erg low-budget, met niet al te sterke effecten en daardoor krijt het hier en daar iets knulligs. De overdreven aanpak van enorm veel gore en liters bloed die vloeien, maakt het soms wel grappig. Spannend is het totaal niet en ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven, maar sfeervol is het in ieder geval wel. Dat is ook mede te danken aan het prima camerawerk, waardoor sommige scenes duidelijk beter werken.

Al met al is het niet moeilijk om te zien, waarom dit een echte cultklassieker is geworden. Door veel creativiteit te gebruiken, kun je met weinig geld toch iets leuks maken. Wel heeft het de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Nu maar eens kijken of het tweede deel nog net zo leuk is als in mijn herinnering.

3,0*

In de herziening!

De grote must-see-horror-video uit de eerste helft van de jaren tachtig (samen met "Faces of Death" en "Zombie Holocaust" de grootste horror-hit, althans op mijn school).

Herkijk na jaartje of 27....en hij blijft erg leuk.

Niet echt eng, daar is het allemaal wat te over-the-top voor...met bizarre mutaties en blauw slijm enzo, maar prima qua tempo en alle gebeurtenissen in het huisje in de bossen.

De eerste Evil Dead is een geweldige film omdat het ondanks zijn ontzettend lage budget zo'n vette film geworden is dat het terecht een cult-status heeft verworven. De sfeer is grimmig en heerlijk 80's maar bovendien heerst er hilariteit, vooral door onze held Bruce. Hoe Sam Raimi met de camera speelt in deze films... prachtig. Naar mijn mening wist het vervolg het origineel te overtreffen.

4*

Nee, sorry. Dit was hem echt niet. Ik bleef tijdens het kijken maar met het -voor mij geweldige- Evil Dead uit 2013 in mijn hoofd zitten. Die film had zóveel met mij gedaan, dat ik hier echt niet van kon genieten. De personages wilde ik het liefst voeren aan wilde leeuwen, met name omdat het acteerwerk gewoon schromelijk was. Gelukkig, nadat ik het eerste half uur bijna van ellende mijn haren uit wilde trekken, werd het iets beter. Of ik was er gewoon aan gewend, dat kan ook natuurlijk.

Het spijt me, maar ik zie het niet. Ik zie niet wat deze film zo geweldig maakt. Misschien is het een kwestie van smaak, misschien mijn onwetendheid of het feit dat ik deze film 20 jaar eerder had moeten zien. (Al was ik toen 5, dat lijkt me nou ook weer geen strak plan) maar ik kon er niks mee.

Laat dit remake-meisje het maar fijn bij de 2013 versie houden.

Niet echt griezelig of angstaanjagend; ik hoop ook niet dat dit echt de bedoeling was. Ik vond de getransformeerde lichamen er vrij lelijk uit zien en het deed me dan ook vrij weinig wanneer deze tegen het houten luik zat te beuken of sarcastisch op de grond zat te grinniken. Sowieso nogal twijfelachtig dat Ash normaal kon blijven lopen nadat een zombie zijn kuit had opengehaald (je zag al zijn spierweefsel zitten) en op het einde is zijn broek zelfs gewoon nog heel! Verder had ik meer verwacht van dat boek en de videorecorder; ik had niet echt het idee dat deze attributen daadwerkelijk alles op touw hadden gezet. Deze vroege jaren 80' classic weet in ieder geval sfeer te scheppen en laat het bloed lekker vloeien. Ook wel fijn dat de leeftijd van de groep dit keer wat hoger lag in plaats van klooiende pubers zodat er wat meer weloverwogen keuzes worden gemaakt. Wel leuk om een keertje gezien te hebben.

Ik kan het zeker waarderen. Zoiezo, bijna al die horrorfilms uit de jaren 70 en 80 vind ik geweldig. Al die gore, gedateerde monsters en al dat bloed. Het is me een stijltje. Eng kan ik het niet altijd vinden, maar Evil Dead is een klassieker in zijn clichés. Wel weet hij hier een daar toch te verrassen met een aantal leuke motieven. Niet te veel gezeur. Topfilm.

Dit eerste deel laat veel te wensen over. Slechte acteerprestaties en weinig spanning. De demons zijn over the top en eerder grappig dan angstaanjagend. Camerawerk beviel me wel, zorgt voor een surrealistische cultsfeer.

Gisteravond voor het eerst het origineel kunnen bekijken en heb me er, ondanks het feit dat het allemaal natuurlijk flink verouderd is, prima mee kunnen vermaken. Ik begrijp helemaal waarom The Evil Dead zo'n klassieker is geworden. Het is echt een grondlegger geweest voor vele horrorfilms later.

Het acteerwerk is wel heel erg eighties (dus bar slecht) maar dat mag de pret verder niet drukken.

3,5*

7/10 (IMDB)

Mooi hoe Bruce Campbell op de commentaartrack van de DVD precies duidelijk maakt hoe de film werd gemaakt, met welke goedkope middelen de effecten werden bereikt en op welke plekken je duidelijk kunt zien dat het budget even tekort schoot, met als hoogtepunt de scène waarbij Ash één der bezetenen dóór de deur heen in het gezicht schiet en je bij die laatste vervolgens in een close-ups duidelijk een dwars door de wang gestoken (rood) buisje een heleboel bloed naar buiten ziet pompen.
        Het merkwaardige is echter dat deze film –hoe vaak ik hem ook gezien heb en hoe duidelijk sommige amateuristische effecten ervan ook zijn– in de loop van de speelduur toch weer zijn oude grip op mij begint te krijgen, alsof het onvermoeibare enthousiasme van de makers een extra steentje bijdraagt aan de energie van de onafwendbare ellende van de plot. Knap hoe Raimi dat met zijn beperkte (financiële) middelen toch voor elkaar krijgt: dat getuigt ondubbelzinnig van 's mans gevoel voor cinema.
        En o ja, lang niet alle effecten zijn natuurlijk goedkoop. Het laag over de grond vliegende camera-point-of-view uit de allereerste scène (Campbell vertelt dat ze het wezen dat daarmee werd gesuggereerd The Force noemden), het potlood dat in de achillespees wordt gestoken, de ogen die worden uitgedrukt en het lange gereutel van sommige bezetenen wanneer ze ten onder gaan zijn nog altijd uiterst gruwelijke momenten die me bepaald op de zenuwen werken.

"I believe I have made a significant find in the Kandarian ruins, a volume of ancient Sumarian burial practices and funerary incantations. It is entitled "Naturum De Montum", roughly translated: Book of the Dead. The book is bound in human flesh and inked in human blood. It deals with demons and demon resurrection and those forces which roam the forest and dark bowers of Man's domain. The first few pages warn that these enduring creatures may lie dormant but are never truly dead. They may be recalled to active life through the incantations presented in this book. It is through the recitation of these passages that the demons are given license to possess the living."

Erg gave en bijzonder spannende horrorfilm. Heb vandaag een aardig wat horror gekeken en toch is The Evil Dead de eerste die me echt flink bang heeft gemaakt.

Acteerwerk was niet heel slecht en cult-acteur Bruce Campbell is een aardige hoofdpersoon.

Hoewel het natuurlijk een enorm cliché is is het best een sterk plot. Vijf jongeren gaan in de mittle-of-nowhere op vakantie en verblijven in een sinister huis. In de kelder vinden ze een vreemd mes, een oud boek en een tape-recorder (ooh en een filmposter van The Hills Have Eyes). Als ze de tape afspelen gebeurd er iets heel eigenaardigs en langzaam raakt de eerste bezeten. Grappig hoe dom de personages in situaties handelen, maar ja anders was het een stuk minder vermakelijk.

De film heeft een lekker sfeertje, mooie setting en die mist ook steeds. De lange stiltes en onheilspellende muziek zorgen voor spanning. De film heeft een hoop erg goede schrik momenten, echt de film die je op een Halloween avond moet kijken. De bezetenen zagen er over het algemeen erg tof uit, geslaagde make-up en gore effecten. Maar in sommige shots zie je een glimp van de goedkoopheid van de effecten. Aan het einde worden de filmmakers wel iets te ambitieus, de stop-motion effecten hebben wel iets en uit ervaring kan ik zeggen dat ze erg goed (ik maak zelf ook stop-motions) zijn gelukt maar het ziet er erg gedateerd uit. Maar het bloed en de gore zien er over het algemeen uitstekend uit.

De cinematografie is in orde. De camera die subtiel tussen de takken door beweegt is erg mooi gedaan. Sam Raimi heeft met de nogal beperkte middelen en het budget van slechts $375,000 (ze hebben trouwens RUIM 2,000,000 meer verdient) een goede film weten te maken.

Al met al is The Evil Dead een erg geslaagde en super spannende horrorfilm. Samen met Pet Sematary (Stephen King) een van de engste films die ik ooit gezien heb (meestal doet een horrorfilm me ook niets, ik ben nou eenmaal een liefhebber van cult-horror). Ok, het is een beetje cliché, word soms wat gedateerd, en de bezetenen worden soms tegen het belachelijke aan maar eerlijk is eerlijk spannend en creepy is hij wel en goed uitgevoerd. Echt een aanrader voor liefhebbers van het horror-genre. Ooh, en een super coole poster!

Toen ik nog in het eerste jaar van mijn studie zat, was er even een periode waarin een groepje jaargenoten en ik fanatiek horrorfilms keken. In die hoedanigheid ooit de hele Evil Dead-reeks afgewerkt, maar uiteindelijk toch een genre dat niet helemaal bij mij beklijfde.

Bij de herziening valt op hoe low-budget het is, zeker wat betreft de stop-motion effecten aan het einde. Toch vakkundig gemaakt, met name in de geluidseffecten. Het zorgt voor een aardige sfeer, maar uiteindelijk slaagt de film er maar matig in om me een onheilspellend gevoel te bezorgen. Veel van het verloop was weggezakt, toch vallen de individuele scènes wel te voorspelen. Het geluid zwelt aan, er gebeurt helemaal niets. Het is doodstil, er komt een schrikeffect. Iemand leunt tegen een houten deur, het duur niet lang voordat er handen doorheen breken om de leunende persoon te grijpen.

De gore was uiteindelijk wel vermakelijk, jammer dat het vrij laat kwam, maar haalt bij lange na niet het niveau van Braindead, nog zo'n favoriet uit mijn die tijd, maar die wel beter de tand des tijds heeft doorstaan. Heeft ook te maken met de aanwezige humor aldaar, die hier toch mist.

Van het laatste deel herinner ik me nog wel dat het een stuk grappiger was. Het tweede deel schijnt dat ook te zijn, maar daar herinner ik me weinig van. Ik kijk er wel naar uit. Voor dit eerste deel 1,5*.

What's dead should stay dead

Eind 2015 kwam de serie Ash vs Evil Dead op mijn radar voorbij. Hoewel ik (op de remake uit 2013 na) geen ervaring met de eerdere films had, was ik toch wel nieuwsgierig en besloot ik dan ook om de pilot een kans te geven. Dit was een vreemde mix van horror en komedie, en hoewel het verhaal eigenlijk hartstikke slecht was hing er toch een bepaalde charme waardoor ik bleef kijken. Zo ook de 2e, 3e en 4e aflevering en al gauw raakte ik dan ook aan het einde van het eerste seizoen aanbeland. Dit was een hobbelige rit geweest die minimaal net zoveel dalen had als dat er pieken aanwezig waren, maar toch was ik wel in voor een tweede seizoen. Natuurlijk kan je dan de originele trilogie niet langs je laten liggen (zeker omdat Bruce Campell hier óók een hoofdrol in speelt, en de serie tal van referenties naar het origineel had) dus ik besloot dan ook om eerst maar eens het eerste deel te laten passeren.

En wat was dit een enorme teleurstelling voor mij geweest. Na het recent zien van klassiekers zoals The exorcist of zelfs een film als Psycho, die nog stukken ouder zijn en zelfs vandaag de dag nog een diepe indruk achter laten, was The Evil Dead echt hulpeloos gedateerd geraakt. Als je dan gedacht had dat je het ergste wel gehad had, gooit de finale er zowaar nog een schepje bovenop en zat ik dan ook bijna in tranen omdat ik dit om half 1 s'nachts nog zat te kijken terwijl ik wist dat ik de dag erna weer om half 7 op moest.

Het was mij al ter oren gekomen dat het team een beperkt budget had om deze titel te maken. Dit was helaas ook goed te zien, en al helemaal in 1981. Hoewel het enthousiasme en de creativiteit wel sterk naar voren komen zijn de make-up, geluids- en beeldeffecten en cameravoering zo belabberd dat ik dacht dat ik naar een school opdracht van een groep scholieren in hun eerste leerjaar met een budget van 10 euro aan het kijken was. Hoe indrukwekkend de film in de jaren 80 duidelijk geweest is doet helaas niks af aan het feit hoe ik de film nu beleef en hoe dit op een volgende generatie gewoon als een totale miskleun overkomt. Als ik 10 jaar ouder was geweest had ik de film vanuit het standpunt van jeugdsentiment wellicht anders beleefd, maar nu dit niet het geval is, was the Evil Dead voor mij met name een teleurstelling.

Enkele positieve punten die ik wel ervoer is dat enkele shots best gaaf waren, en dat Ash hoe langer hoe meer bad ass werd. Ook was er soms wel een behoorlijke spanning voelbaar.

Deze kleine lichtpuntjes vallen echter in het niet als je de overige nadelen erbij haalt en je dan nog bedenkt wat er vandaag de dag, voor een nieuwe generatie nog van deze film over is. Dit is helaas niet veel meer. Als volger van de tv serie zal ik het tweede en derde deel ook nog een kans geven, maar ik zie dit nu helaas meer als een verplichting, dan dat ik denk dat ik hier veel plezier aan zal beleven.

1,0*

Een 7,5 jaar na misschien wel 1 van mijn meest onterecht gegeven onvoldoendes (1* voor The Evil Dead) ga ik dit rechtzetten. Het komt vooral door de 2 seizoenen van Ash vs The Evil Dead dat ik de originele trilogie opnieuw ga kijken. De terugkeer van Bruce Campbell als Ash is echt briljant gelukt in de 2 seizoenen dat de serie nu oud is. Schitterende mix van actie, horror en humor, plus een Campbell die leuker dan ooit is in zijn iconische rol en extreem gore dingen kan doen. En dus maar eens de weer begonnen aan het origineel waar het allemaal mee begon.

En dan besefte ik me tijdens het kijken dat ik deze film heel onterecht de grond heb ingeboord. The Evil Dead is sfeervol, spannend, geestig (al is de serie leuker, dit deel is nog wat serieus) en kent een fijne opbouw naar een heerlijk spectaculair slot. De jonge Bruce Campbell doet het hier prima, ook al vind ik hem in de volgende delen en de serie dankzij meer gore en humor beter op dreef. Wat ik hier nog altijd sterk vind is het camerawerk, vooral als ze de mysterieuze kracht volgen door laag over de grond te zweven. En de film is natuurlijk bij vlagen vrij smerig, denk aan de scene met het potlood en de voet om eens wat te noemen. Horrorliefhebbers komen qua spanning en gore voldoende aan hun trekken.

Toch wil ik de film ook weer geen absoluut meesterwerk noemen, daarvoor is het allemaal vrij amateuristisch gemaakt (doh), inhoudelijk niet al te bijzonder en zijn de vervolgen in mijn gedachten nog wat beter. Maar dat zie ik de komende dagen wel bij de herzieningen. Ieder geval een hele flinke verhoging voor The Evil Dead, komt niet zo vaak voor dat ik 2,5* extra bij een herziening geef.

3,5* (was 1*)

Samen met Peter Jackons meesterlijke “Braindead” ook bekend als “Dead Alive” is dit de goorste film aller tijden. Volgens veel bioscoopgangers in 1982 was dit de meest angstaanjagende film ooit en niemand minder dan Leonard Maltin noemde het ‘One of the grossest horror films’ ever. De maestro van de geschreven horror Stephen King omschreef de film zelfs als ‘“the most ferociously original horror film of the year”. Het verhaal achter de film is al even bizar en origineel als deze fantastische, grensverleggende en nimmer geëvenaarde horrorfilm. Sam Raimi, die 20 jaar later zijn grootste commerciële succes had met de Spiderman-trilogie, was een filmstudent die met zijn broer, een paar vrienden en een klein budget een film maakten onder dusdanige omstandigheden dat het een wonder is dat de film ooit is afgemaakt. Dit is eigenlijk een film gemaakt door een groep uiterst fanatieke filmmakers en een cast die bereid was om alles te geven voor de film en zich fysieke en geestelijke pijn lieten welgevallen uit een combinatie van loyaliteit en halsstarrigheid, een weigering om op te geven.

Dat laatste gold vooral voor de actrices, die een door demonen bezeten versie van hun karakter moesten spelen met harde lenzen die niet alleen lastig waren in te brengen, maar die hun oogbal blokkeerden waardoor ze dus helemaal niets konden zien. Hun make-up is uiterst effectief, zeker gezien het uiterst beperkte budget, maar het was een ratjetoe van allemaal rotzooi, waaronder stoffen die helemaal niet geschikt waren voor menselijk gebruik! Het moge dus duidelijk zijn dat het aanbrengen, maar zeker ook het verwijderen van de make-up een hel geweest moet zijn. Ellen Sandweiss moest in vrieskou vele keren op blote voeten door het bos rennen en sneed daarbij armen en benen en bloedde behoorlijk. Die pijn en inspanning is zichtbaar in de scène waarin zij – ik probeer een spoiler te vermijden – ‘wordt belaagd door planten’. Betsy Baker, die de woorden “We’re gonna get you” uitspreekt, misschien wel de beroemdste quote uit de film, kreeg van haar regisseur te horen dat haar karakter er van langs kreeg met een boomstam, maar dat ze er speciaal ééntje van piepschuim hadden laten maken zodat het geen pijn zou doen. Ehm... nou... nee dus.

Maar het is hoofdrolspeler Bruce Campbell, als de tot absolute cultheld verworden Ash, die het meeste voor de kiezen kreeg. De film zit vol scènes waarin hij struikelt, van alles over zich heen krijgt en flinke klappen moet incasseren. Raimi daagde hem steeds uit om steeds verder te gaan en Campbell liet zich nimmer kennen, ook al heeft hij ook absoluut zijn eigen fysieke grenzen ontdekt. Het is vertolking vol bravoure, gemaakt door een groep liefhebbers van het horrorgenre die zich niets aantrokken van conventies en zichzelf de opdracht hadden gesteld om de meest gruwelijke, angstaanjagende horrorfilm aller tijden te maken. De crew verbleef tijdens de officiële shoot op locatie in een bouwvallige hut, midden in een bos, dat bij aankomst niet alleen onverwarmd en oncomfortabel bleek te zijn – de crew sliep hier elke nacht op de grond – maar ook vol bleek te liggen met koeien- en paardenstront! Ze ruimden dat natuurlijk zelf op, maar je kunt je voorstellen hoe armoedig de omstandigheden geweest moeten zijn. Om dan nog maar te zwijgen van de kookkunsten van de totaal onervaren en ongeschikte kok!

De film bleef ruim 2 jaar op de plank liggen en heeft zijn verlate succes deels te danken aan de publiciteit die Stephen Kings opmerking over het bezorgde, maar vooral door de komst van de videomarkt. Want The Evil Dead was een film wiens reputatie zich langzaam maar zeker uitbreidde over de enorme markt van horrorfilmliefhebbers. The Evil Dead stond al snel te boek als de meest gestolen videoband in videotheken, omdat fans de film steeds weer opnieuw wilden zien. Dat succes had niet te maken met het verhaal, dat is namelijk in één eenvoudige zin vertelt. Vijf jongeren besluiten hun vakantie door te brengen in een afgelegen huisje in het bos, alwaar ze na het afspelen van een band met demonische spreuken worden belaagd door The Evil Dead. Zo is er geen intro: de film begint met een subliem, vervormd trackingshot voorzien van een bizarre, angstaanjagende soundtrack dat direct de confrontatie zoekt met Ash en zijn vrienden. En daarna volgen de geniale visuele vondsten zich op, maar let ook op de inventieve en even geniale geluidstrack en bedenk je dat de oorverdovende kreten van de zombies/demonen behoorlijk dicht bij het oorspronkelijke geluid van de acteurs ligt! En zo is deze film in elk opzicht een absolute tour-de-force, maar bovenal het resultaat van keihard zwoegen en hartstochtelijk volharden door een groep fanatieke amateurs, die hun liefde voor het genre omzetten in een grensverleggend en zeer invloedrijk meesterwerk. Er is geen film die ik vaker heb gezien dan deze en het is keer op keer genieten, maar de foto’s onderstrepen dat deze film niet voor iedereen geschikt is. Teveel hoogtepunten om op te noemen, maar mijn favoriet is die waarin Linda probeert te raden welke speelkaart Shelley voor haar heeft. Zie het, oordeel zelf en kies je eigen hoogtepunt!

Ik geloof best dat in het jaartal ’81 ‘The Evil Dead’ kei-eng was en iedereen er over te spreken was. Ik persoonlijk vond het een geinige film maar het is voor mij niks bijzonders, ik kreeg geen gevoel van “Wow, dit is echt een fantastische horror” want op sommige vlakken vond ik de film misschien zelfs wel een beetje saai. Ik zelf ben geen super grote fan van dit soort films in de cult-jaren maar, ik kijk er soms wel graag naar, tegenstrijdig of niet soms? Ik moet zeggen dat ik leuk begon met ‘The Evil Dead’ maar, je komt er al snel achter dat dit geen fantastische film gaat worden en erg b-matig is. Toch weet Sam Raimi dit als zijn eerste productie leuk te doen en vond ik de film toch aardig vermakelijk tot het einde en ik mijn concentratie een beetje verloor.

Sam Raimi, een regisseur met een bepaalde passie die mij vooral bekend staat als regisseur van de fantastische Marvel trilogie: ‘ Spider-Man (2002) ‘. Sam begon zijn jaren met horrors waarvan The Evil Dead zijn beste producties zijn, zijn nieuwere productie ‘ Drag Me to Hell (2009) ‘ vond ik zelf niet al te fantastisch. Ik heb al eens de remake ‘ Evil Dead (2013) ‘ gezien niet ver terug en ik vind dat deze films mooi aan elkaar tippen, al zou dit eerste originele deel toch veel moeten hebben van zijn reputatiestatus en cult en dat is ook iets wat deze film sterk weet te maken, elke horror fan die ik spreek wijst mij ooit een keer naar deze films en ze weten niet waarom maar iedereen praat er wel over. Toch vind ik dat Raimi met zijn ‘The Evil Dead’ de behekste boshuisjes/bossen films een mooi daglicht heeft gegeven en ik denk dat veel regisseurs zijn werk zeker in het achterhoofd houden want zo origineel en zelfs met vlagen fris zie je de film niet vaak meer terug.

Toch smaakt de film door en door naar budget, een budget van 350.000$ is toch echt wel ontzettend weinig voor een film als dit, en dan toch kunstig hoe ze sommige scenes hebben laten lopen want de film ziet er ondanks het lage budget op gore vaak fijn uit en de behekste personages zien er niet slecht uit. Het kan natuurlijk altijd beter maar voor de eerder jaren tachtig blijft deze film leuk om te kijken.

Wat mij vooral niet aanstond is dat ik de film, zelfs met vijfentachtig minuten soms langdradig vond worden en dat was zeker op het einde. Ik vond dat de film te lang blijft hangen op Ash die tegen de behekste personen moet vechten dat het na verloop van tijd saai begint te worden. Helaas zou ik deze mening denk ik met menig mens moeten laten schieten maar mijn concentratie op het einde was bar en dan ook barslecht. De film begon in mijn ogen leuk, niet teveel gezeur we gaan direct naar het boshuisje en de eerste ‘paranormale’ activiteiten beginnen te spelen maar zijn ontzettend simpel, als ze naar het huisje lopen beweegt het bankje voor ze continu en als hij de sleutels heeft stopt het met schommelen en noem zo maar op.

We volgen vijf vrienden die met z’n vijven gaan kamperen in een bos huis ergens in de buurt van de staat ‘Tennessee’. Onder weg begint het al een beetje te spoken als opeens het stuur naar links gedrukt word. Wanneer ze aankomen gaat het spoken verder met o.a. een schommelbank en Cheryl die als eerst contact krijgt met een heks/geest als ze aan het tekenen is. Ze gaan op ontdekking uit en ze vinden in de kelder een oud boek met een band ernaast die ze later afspelen. Na verloop van tijd beginnen de behekste scenes eerst als we Cheryl aangevallen zien worden door het bos, en daarna als een heks in het huis belandt. Ze valt haar mede vrienden aan die één voor één ook veranderen. Ash zet alles op alles om te overleven en nadat hij het boek verbrandt heeft en veilig denkt de zijn geeft de film een klein open eind weg: is hij nu dood of leeft hij nog?

Ik moet zeggen, ondanks mijn positieve maar ook negatieve woorden vond ik ‘The Evil Dead’ aardig meevallen en heb ik stiekem toch wel van de meeste scénes genoten.

3.5*

“This kinda looks like your old girlfriend! Ha ha ha.”

Knap hoe Sam Raimi The Evil Dead heeft gemaakt. Met slimme camerastandpunten, een effectieve editing en sterke acteerprestaties (en liters nepbloed) weet Raimi een bloederige, spannende en soms zelfs grappige horrorfilm af te leveren.

In 1981 was dit een choquerende film, en dat begrijp ik wel. Zelfs bezien door 2017 ogen is dit een gruwelijke en bloederige film geworden. Het acteerspel van vooral Bruce Campbell helpt ook, met die maniakale en angstige gezichtuitdrukkingen en de camera die er dicht op zit. The Evil Dead laat zien hoeveel je allemaal voor elkaar kan krijgen met weinig middelen, maar met genoeg fantasie, inspiratie en vakmanschap.