The Evil Dead (1981)

Wel geinig.

Nog nooit gezien deze film, wel de remake die als ik het zo zie eigenlijk de lijntjes niet bepaald volgt. Braindead van Jackson vond ik destijds een heerlijke splatter, maar helaas waren mijn verwachtingen daarvan hier niet echt bepaald waargemaakt.

De lol mag er dan wel zijn, Campbell zet hier natuurlijk zijn meest bekende prestatie af en het bloed spat vaak wel lekker in het rond. Helaas vond ik het niet helemaal top, het acteerwerk was brak (natuurlijk) en soms ziet het er gewoon kneuzerig uit. Vooral de vele te opvallende filmfouten (Bloedspatten verdwijnen van de muur en kleren, je ziet inderdaad bloedbuisjes zitten) en blijft het overduidelijk dat het budget maar beperkt is.

Wel leuk voor een keertje lekker veel ongein en andere lol, maar meer dan 3,0* sterren ga ik hier nietvoor geven. Het was wel leuk om eens gezien te hebben.

Een groep tieners verblijft in een afgelegen vakantiehuisje in de bossen. Daar doen ze de boze geesten van het woud ontwaken, en een voor een worden ze door de demonen overgenomen.

The Evil Dead is een horrorklassieker die is opgenomen met een minimaal budget, en dat is helaas te zien. De film heeft de tand des tijds allerminst doorstaan; de special effects zijn bedroevend slecht gedaan en de make-up ziet er erg amateuristisch uit. Enige reden om de film te kijken is de filmhistorische waarde; indertijd zette de film het horrorgenre behoorlijk op de kaart. Gelukkig is het met een speelduur van 80 minuten allemaal net uit te houden. En nee, een echte horrorliefhebber zal ik nooit worden. 2*

Erg matige horror film, ook al ben ik geen echte horror film fan. Het acteerwerk is niet goed, dat is nou niet het ergste. Het ergste is dat na het eerste half uur steeds weer in herhaling valt. Ik was er op een gegeven moment wel klaar mee. De special effects zijn duidelijk verouderd maar dat vond ik niet storend, was nog best prima om naar te bekijken. Jammer dat het niet wat origineler was en dat de pacing wat beter was.

1.5*

Aaah, The Evil Dead. Het blijft bijzonder hoe deze film, net als de personages in de film zelf, twee uiteenlopende gezichten kent. Enerzijds is de film knullig en behoorlijk amateuristisch, maar tegelijkertijd is de film enorm knap gemaakt. Jonge Raimi komt hier met enorm knappe shots, hij gebruikt fantastisch camerawerk en haalt duidelijk alles van stal. In de actie is de film voortreffelijk en van bijzonder hoog niveau. In de dialoogscènes is het allemaal iets minder. Raimi blijft de camera bewegen en houdt er van om in dialoogscènes in één take langs alle personages te gaan. Leuke truc, maar het voelt wel erg geknutseld, als de acteurs zo omstebeurt een zinnetje mogen zeggen. Maar vooral in kleine tussenshotjes wordt het een beetje knullig. Neem het moment in de openingsscène waarin ons vijftal bijna een botsing krijgt; er wordt dan even gefocust op één van de dames, die met haar handen in de lucht tegen het raam schreeuwt. Die momenten zijn onbedoeld behoorlijk lachwekkend.

Maar tegelijkertijd is The Evil Dead ook geregeld bedoeld lachwekkend. In mijn herinnering was de tweede film vooral een horrorkomedie en deze eerste nogal humorloos. Het klopt dat Evil Dead 2 veel komischer is, maar ook Evil Dead bevat voldoende lekkere komische ongein. Je hebt weinig inbeeldingsvermogen nodig om je voor te stellen dat Raimi als een giechelend jochie achter de camera’s zijn acteurs staat onder te spuiten met nepbloed. Maar het is af en toe een tikkeltje lastig om te bepalen; is dit grappig bedoeld of is dit vooral een beetje kneuterig in de uitvoering? Gezien Raimi’s gevoel voor slapstick en zwarte humor - die hij na Evil Dead 2 nóg meer zou laten zien in Army of Darkness - gok ik dat veel van de komische momenten in The Evil Dead ook zo bedoeld zijn.

Waar The Evil Dead ook twee gezichten in heeft is in de pacing. Enerzijds is de film een achtbaanrit, met overal bloed, gore en een camera die nooit stilstaat. Anderzijds heeft de film ook wel wat pacing-problemen. De speelduur is maar kort, maar de film staat geregeld stil als er weer een personage langzaam door een donkere ruimte loopt. Als er actie is, dan is het genieten, maar als Scott zijn vriendin zoekt of Ash weer eens de donkere kelder moet inspecteren, schakelt Raimi soms net even een versnelling teveel terug. Hetzelfde overkomt hem overigens in Evil Dead 2, een film die zo bomvol zit met adrenalineverhogende actie, dat de momenten van rust voelen als stilstand. Daar tegenover staat dat als de film los gaat, de film ook echt lós gaat. Bloed - en melk, schijnbaar - spat van het scherm, je voelt je aan het einde van de film net zo vies als Bruce Campbell zich moet hebben gevoeld na talloze draaidagen in die smerige kleding te lopen.

Het blijft bijzonder hoe The Evil Dead die twee gezichten heeft. Enerzijds is de film knullig, goedkoop en bevat niet al te best acteerwerk en houtje-touwtje effecten. Maar aan de andere kant is het een meesterwerk, waar echt alles lijkt te kloppen. Hoe je het ook wendt of keert, The Evil Dead is een feest!

4,5 sterren.

Met The Evil Dead ben ik voor het eerst in aanraking gekomen door de remake van regisseur Fede Alvarez. Het staat me nog bij dat ik dit een erg walgelijke film vond in 2013. Het regent er letterlijk bloed. Deze originele versie lijkt me meer op een amateursfilm en de film is hopeloos verouderd. Ontzettend goedkoop en het is grappig wat je allemaal kan doen met puree, bessensap en weet ik wat nog allemaal.

Ik begrijp niet dat dit zo'n hoge score krijgt. Sam Raimi is wel een fijne regisseur maar dit is gewoon een typische B-film zonder budget. Ik ben net als velen andere MM'ers geen fan van remakes, maar de versie uit 2013 is een pak beter. Ik had hier zeker meer van verwacht vermits ook de Starz serie Ash vs Evil Dead best geinig was. Niet geweldig maar wel leuker dan dit. Komisch valt er helemaal niks mee te lachen, daarvoor wordt het te serieus gebracht.

Goeie film waarin vijf vrienden naar een afgelegen vakantiehuisje vertrekken in de bossen. Qua verhaal stelt het natuurlijk niet veel voor, maar vermakelijk is het wel. De sfeer die wordt gecreëerd door de gore make-up effecten, de muziek en vooral het inventieve camerawerk is uitstekend. Als jonge, debuterend regisseur vertoont Sam Raimi genoeg potentie hier.

Als je de beperkte middelen voor ogen houdt die Raimi en zijn ploeg hadden om deze film te maken, dan mag het resultaat best geprezen worden. Ik ken heel wat (meer hedendaagse) films met het tienvoud aan budget die er minder van bakken. Leuk weetje dat Joel Coen hieraan meewerkte als assistent-editor. Voor de rest oogt het echt wel als een schoolproject en de passie die ze erin staken is duidelijk zichtbaar. Raimi tovert zelfs enkele knappe shots uit zijn mouw.

Evil Dead is in de boekjes en de toplijstjes een grote horrorklassieker en één van de eerste grote splatterfilms, maar net als Friday the 13th is het toch deels een tegenvaller als ik de film los zie van zijn status. Voor 85 minuten zaten er best ook een hoop saaie, trage, herhalende momenten tussen. Evil Dead was toen zonder meer een mijlpaal, maar nu zag ik vooral een verouderde film die intussen al voorbijgestreefd is door zijn eigen remake. Ik ben dit soort films ontgroeid (doet me niet zoveel... blijf er onbewogen bij) maar heb er wel veel respect voor.

Het begint allemaal ontzettend sfeervol, en het allereerste dat in de positieve zin opvalt is het inventieve camerawerk. Raimi laat zien dat hij op dat vlak al erg getalenteerd is zo vroeg in z'n carrière. Visueel ook gewoon heel mooi. De sets en praktische effecten zijn simpel en goedkoop, ja, maar net daardoor juist uiterst charmant. En erg inventief. Op dat vlak valt er dus niets te klagen. Het probleem dat ik heb met de film is gevoelsmatig. Na de goede eerste helft verliest de film me gewoonweg. Het hele plastische gore-festijn, gecombineerd met een tergend slechte acteerprestatie van Bruce Campbell, deed me niets. Dat duurde allemaal te lang, en werd niet echt interessant in beeld gebracht. Gewoon 40 minuten lang lichamen hakken en stompen en pletten, nja.

Nogmaals, de effecten hiervan zien er lekker smerig uit, en voor het algehele inventieve productiedesign geef ik ook een ruime 2.5*. Maar na een veelbelovend begin vond ik er qua kijkplezier vrij weinig aan.

Het is de eerste keer dat ik het een kijkbeurt geef, het zal meteen de laatste zijn. Ik vond het maar rommelig en amateuristisch, en het heeft zeker de tand des tijds niet doorstaan. Ik weet nou niet of ik er om moet grinniken of dat het toch gewoon ordinair lachwekkend is. Het irritante gegil, het idiote make-up, het flinterdunne verhaallijntje, het compenseren met schokkerig camerawerk, en zag ik nou echt een paar keer stop-motion voorbij komen? Voor een ander is dit cult, voor mij is het troep. *1.5

Horror cult klassieker, niet perse in die volgorde, van de hand van bekende regisseur Sam Raimi, die ook nog eens behoorlijke goede waarderingen oogst. De kans die dan ook geboden werd door Veronica was niet één om lang over na te denken.

Het begin is bepaald niet geweldig. De reis naar het hutje is best wel erg te noemen, de montage en het bijna ongeluk is is verschrikkelijk slecht en eigenlijk verwacht ik vanaf daar het slechtste. Maar de benadering van het huisje zelf, met name de camera achter de auto, verraad toch wel een bepaalde klasse. Een opbouw die daarna nog een enkele keer gestoord wordt door of slecht acteerwerk of iets dat erg gekunsteld overkomt. Eenmaal na de net al even fraai achtervolging van Cheryl door het bos, slaat de vlam definitief in de pan met de nodige Gore. Iets waar ik toch altijd met een mengeling van ongemakkelijkheid en lachen naar kijk en dat is met The Evil Dead niet anders.

Fraai blijft bepaald camerawerk en de opbouw naar bepaalde momenten met muziek. Vooral de fase waarin Ash zich als enige nog in het huisje bevindt en langzaam door lijkt de draaien vind ik een uitermate goed gedeelte die niet zozeer om Gore of slasher draait maar vooral psychologisch is. Helaas werkt de fase daarna met de kinderlijk lachende Linda me weer erg op de lachspieren en blijf ik vooral met de vraag zitten dat iedereen soort van besmet word en verandert maar Ash niet ondanks enkele verwondingen en heel veel rondspattende derrie. Ook op het komische na hoe de resten van de in stukken gehakte Sheryl liggen na te trillen.

The Evil Dead is aardig voor een keer maar behalve dat kan ik er niet zoveel mee. De klasse is zekere af te lezen van een aantal dingen in opbouw, sfeer en camerawerk, het zijn dan ook deze dingen die de film een krappe voldoende bezorgen. Maar behalve dat weet ik niet of ik mijn hoofd moet schudden of in lachen moet uitbarsten van deze gruwelen.

The Evil Dead een film die gezien het tijdperk waarin het werd geproduceerd garant staat voor een hoop experimenteel potentieel. Verhaaltechnisch om te huilen.

Een cultfilm met lelijke effecten. Ik kan me wel voorstellen waarom deze film zo omarmt wordt, maar volgens mij is dat beeld vooral gevormd door de latere films met Ash. Door de campy regie lijkt de film zich niet al te serieus te nemen. Als dat de bedoeling is, is het deels wel geslaagd. Die toon werd in elk geval bij de sequels nog extra dik in de verf gezet. Je moet er wat van houden, en als je dit niet al in de 80s hebt gezien is het toch maar een verouderde lelijke B-film. Met een nostalgische blik heb ik er nog wel enigszins van kunnen genieten.

Vreemd dat ik deze horrorklassieker nog niet eerder zag. Eng is hij in ieder geval niet. Geen echte jump scares en de getransformeerde zombies zagen er vrij loom uit, maar toch taai. Mits wat ervaring in het genre, je zou de film eerder als een komedie zien. Want lachen was het af en toe wel geblazen. Niet omwille van de humor, wel omwille van de effecten en gore die zodanig slecht zijn, dat het goed en fun wordt. Tijdens de gevechten krijg je al een voorproefje, maar helemaal op het einde wanneer ze verslagen worden, wordt het pas echt vies. Zelfs met enkele kleuren (en wellicht ook geuren) die je niet had verwacht.

Deze kan zo mee - als hij al geen lid is - in "de nacht van de wansmaak". Het acteerwerk is bijzonder slecht en er scheelt nog wel wat meer aan de film, maar hij doorstaat dit toch allemaal. De sfeer vond ik dan wel geslaagd en ook het cameragebruik van de dingen die rondom het huis zwierven was best goed gedaan. Overigens, geweldige scène ook met die boomwortels.

Totale jeugd sentiment.Mijn eerste en ook meteen de beste horror die ik gezien heb.

Geweldig gewoon

5 jaar geleden zag ik The Evil Dead voor het eerst. Sindsdien is dit de enige Horror film die ik elk jaar opnieuw bekijk en nu voor het eerst op het grote doek gezien. The Evil Dead bereikt een hoog level aan absurdheid die ontzettend te waarderen valt als je het verhaal achter de productie kent. Sam Raimi was 20 jaar toen hij begon met overal geld vandaan te verzamelen om zijn passie project te kunnen maken. Buiten dat deze film een flinke amusementswaarde heeft, zijn de practical effects en het camerawerk zeer indrukwekkend te noemen en is dit terecht een klassieker.

Verhaal is flinterdun en acteerwerk is ook niet zo denderend. Voor die tijd was hij wel goed, maar nu lijkt het erg op een film die ik heb gemaakt met vrienden vroeger house of horror

Cultmovie blijkbaar en ik zie ook best hoe dat kan. Lekker veel bloed en gore en een oude film en daarmee allicht ook vrij nieuw in dit genre. Daarnaast best goed geregisseerd en nog steeds overtuigend en opvallend camerawerk (vooral die shots in de bossen zijn prima). Anno 2024 blijft er voor mij echter niet heel veel over. De film schijnt tegen een heel laag budget te zijn gemaakt en dat zie je ook wel terwijl er ook zeker films zijn (Pi van Aronofsky bijvoorbeeld) die nog wel uitstekend eruit zien (ook al zie je daar de beperkingen). Matig geacteerd en ik keek te overduidelijk naar mensen met lagen schmink op. De 85 minuten voelen ook vrij lang aan omdat de laatste 40 minuten er geen vernieuwing en geen ontwikkeling meer in zit. 2,5*.

‘Join us’

Deze low-budget horror herzien op 4K in origineel 4.3 formaat. Legendarisch filmdebuut van Sam Raimi en hoofdrolspeler Bruce Campbell (wat een jonge kop had die hier nog), die in de loop der jaren voor velen een cult held werd. Een Section 2 Video Nasty die jarenlang was gebanned in de UK voor een aantal heftige scenes.

Film opent met vijf studenten in de auto die op weg zijn naar een huisje wat ze gehuurd hebben in het bos. Dit vijftal bestaat uit Ash en zus Cheryl Williams, zijn vriendin Linda, en twee vrienden Scotty en Shelly, die net als Ash&Linda ook een stelletje zijn. Eenmaal over een gammele brug te zijn gepasseerd arriveren ze bij het huisje, wat meer een vervallen boshut is. Cheryl, die mooi kan tekenen, tekent de klok na, waarna die stopt op 17:50u en buiten een sinistere stem hoort: ‘Join us’. Tijdens het eten vliegt met een klap op onverklaarbare wijze het kelderluik open. Scotty en Ash gaan beneden kijken en vinden een eng boek met sinistere illustraties en een bandrecorder. Ze nemen het mee naar boven en spelen de geluidsopname af: “Enkele jaren geleden groef ik met collega’s de ruïnes van Candar op. Mijn vrouw en ik wonen nu in een huisje in deze bergen. Hier werk ik verder, niet afgeleid door de moderne maatschappij en ver van de academische omgeving. Ik heb iets belangrijks gevonden in de ruïnes van Candar. Een boek over oude Soemerische grafrituelen en -spreuken. Het heet Naturom Demonto, vrij vertaald: Boek der Doden. Gebonden in mensenvlees en beschreven met mensenbloed. Over de opstanding van demonen en de krachten die in bossen en tuinen vertoeven. Eerst komt er waarschuwing dat deze wezens nooit echt dood zijn. Ze kunnen weer opleven via de spreuken in dit boek. Door het uitspreken hiervan nemen de demonen bezit van de levenden”.

Cheryl wilt niet verder luisteren en rent de kamer uit, Scotty vind haar maar een kleuter, spoelt de opname een klein stukje door en horen nu een vreemde taal. Zonder dat ze het weten wordt ‘het Kwaad’ ontwaakt. Cheryl hoort s’avonds weer die stem buiten en besluit alleen (zucht) op onderzoek uit te gaan. Hier volgt de klassieke verkrachtingsscene door het bos. Als ze terugkomt eist ze dat Ash haar onmiddellijk terug naar de stad rijd, waar hij gehoor aan geeft. Zodra ze bij de gammele brug aankomen zien ze dat deze volledig is ingestort. Terug in de hut luistert Ash de geluidsopname verder: “Mijn vrouw is bezeten door een demon uit Candar. De enige manier om bezetenen tegen te houden is door hen aan stukken te hakken. Ik wil ervoor vluchten, maar ik heb de schaduwen gezien en wat ik ook door dit boek tot leven geroepen heb… het komt zeker voor me terug”.

Kort hierna verandert Cheryl in een Deadite en geeft haar vrienden met een enge stem de waarschuwing: “You will die. One by one we will take you”.

Voor mij in het rijtje beste horrorfilms ooit gemaakt. De rookmachines draaide overuren, maar zorgde wel voor een geweldige atmosfeer in het bos. Opgenomen in Morristown, Tennessee. Geweldig camerawerk waar veel gebruikt wordt gemaakt van point-of-view en de Dutch angle. Een techniek waar de lijnen van de shot diagonaal lopen, waardoor de kijker zijn hoofd een beetje schuin moet draaien. Gezien het budget gave special make-up effects van Tom Sullivan. Voor de editing kreeg Raimi hulp van Joel Coen. Tijdens het Cannes Film Festival in 1982 noemde Stephen King de film: "most ferociously original film of the year", wat de aandacht trok van distributeur New Line Cinema, the rest is history.

Hoewel ik de vervolgen ook leuk vond, blijft dit voor mij de beste.