Jour de Fête (1949)

Ben het met bovenstaande reacties eens, maar wil daar nog even aan toevoegen dat ik best wel vatbaar bleek voor de liefelijke nostalgische dorpssfeer. In het echte leven zou ik het er vermoedelijk nog geen dag uithouden, maar ik vond het voor die vijf kwartier iets prettigs hebben.

Vandaar dat ik nog iets milder ben.

3.5*

Ik vond het nogal oubollig allemaal, maar de charme van Tati zit er natuurlijk wel in en die maakt elke film min of meer onweerstaanbaar. Ondanks dat was ik toch niet zo overtuigd: het tempo zat vreemd, de film bestaat uit te veel fragmenten en af en toe is het gewoon te flauw om nog grappig te zijn. Geef me dan maar zijn latere meesterwerken!

Mede door de korte speelduur nog vermakelijk genoeg. De caféscenes vond ik bijvoorbeeld wat te lang duren. Maar bepaalde situaties waren best wel grappig, zoals de dronken postbode op de fiets.

Ik ben het overigens met Brix eens dat we de stuntcapaciteiten van Tati in deze film tegenwoordig moeilijk op hun waarde kunnen schatten en zeker niet mogen ònderschatten. Ik was in ieder geval wel onder de indruk van de mans lenigheid en durf.

Toch jammer dat ze de (lelijk) ingekleurde versie lieten zien (en ik geen zin had de kleurtjes van mijn TV weg te draaien). Vond het allemaal maar lelijk eerlijk gezegd en misschien wel daarom was ik er niet helemaal bij.

Verder best wel leuk, kon wel gniffelen om de oubollige humor. Moest denken aan Harold Lloyd, Charlie Chaplin en met name Buster Keaton. Deze film heeft eigenlijk best wat weg van Sherlock Jr.

Beetje veel van hetzelfde, waarbij ik dus het idee dat het ook nog eens niet heel origineel was. Vind Mon Oncle en ook wel Play Time veel unieker. 3 sterren, maar ik beloof dat ik de ZW versie een serieuze(re) kans ga geven.

[edit] ik zie nu wel dat deze film oorspronkelijk in kleur bedoeld was, in 1949 toch in zwart wit uit kwam en in 1995 in zijn oorspronkelijke staat hersteld werd. Vond de kleurenversie erg lelijk en vaal eerlijk gezegd en had dan ook de indruk dat dit later was ingekleurd.

Ik ben niet de eerste die het zegt, maar de film is kwalitatief in twee delen te verdelen: een matige eerst helft en een sterke tweede helft. Het voelt dan ook aan als zo'n korte film die komieken uit de stomme tijd, zoals Lloyd, Keaton en Chaplin aan het begin van hun carriére maakten, alleen heeft deze film er dan nog een lange proloog bij. Niet alles daarin is slecht, maar meeslepend is het ook niet. Zodra echter de Amerikaanse manier van post bezorgen tevoorschijn komt wordt het pas echt leuk. En dan blijft het ook continu leuk. Al moet er dan wel weer gezegd worden dat het niveau van latere Tati's nooit gehaald wordt. Zijn stijl is wel al te herkennen, maar de slapstick, hoewel zeer goed gedaan, doet meer denken aan de oude, stomme komieken dan aan Tati. Fris was het dus niet. Leuk wel.

3,5*

Erg leuk filmpje dit, waarbij het tweede gedeelte van de film nog een stuk leuker is dan het eerste gedeelte.

Wat vooral opvalt aan de film, is de enorme vrolijkheid die het uitstraalt. De muziek is vrolijk, de mensen zijn enthousiast, het weer is lekker zomers en wat dat betreft is het ook een echte feestdag, zoals de titel van de film al aangeeft. Jacques Tati speelt in deze film ook de hoofdrol als niet al te intelligente postbode, die vooral in het tweede gedeelte van de film de meest vreemde capriolen uithaalt om de post te bezorgen, wat vaak erg leuk is om te zien. Het oogt vaak nogal slapstickachtig, maar op zijn tijd kan ik dat soort humor goed waarderen. Vooral de scenes waarbij Tati achter zijn fiets aanrent en het moment waarbij hij ineens midden in een wielerkoers terechtkomt, zijn geweldig.

3,5*

Charmant filmpje dat verder weinig om het lijf heeft. Het doet me qua sfeer nog het meeste denken aan de Don Camillo films. De humor is flauw maar wel vermakelijk. De beelden zien er nogal gedateerd uit, maar de muziek was wel aardig in lijn met wat er te zien was. Het dorp wat te zien is moet zo'n dorp zijn waar Pim Fortuyn naar terug verlangde.

Dit soort films zullen nooit mijn favoriet worden, maar ze zijn zeker leuk om om de zoveel tijd eens te zien. 2*.

Stuntende facteur

Ik moet eerlijk bekennen: mijn kennismaking met het werk van Jacques Tati via Playtime was niet echt een succes te noemen. Op zich wel een redelijke film maar het was maar een nipte 3* die ik kwijt kon aan de film. Ik kreeg echter de tip om eens de rest van zijn oeuvre te bekijken in volgorde om dan af te sluiten met Playtime omdat je dan de evolutie van de humor erg goed zou zien. Deze Jour de Fête is de eerste langspeelfilm van Tati en werd een tijd geleden uitgezonden op Canvas dus ik besloot die tip aan te nemen. Vandaag maar eens opgezet.

En het verdict is duidelijk, ik verkies Jour de Fête direct boven Playtime. Het eerste deel is echter wat gezapig te noemen en de film komt nogal traag op gang. Ik kreeg het gevoel dat Tati nog niet goed het idee had waar hij juist met de film naartoe wou en dan maar besloot om het leven van een idyllisch Frans stadje te verfilmen waar iedereen elkander kent en waar een hele dag wordt gedaan om één paal in de grond te krijgen. Het heeft zeker en vast zijn charme maar het blijft mij allemaal net iets te lang duren. Eenmaal François kennis maakt met de Amerikaanse manier van post bezorgen krijgt de film een nieuwe boost en krijgen we een hoop vermakelijke scènes voorgeschoteld. Het is dan ook jammer dat Tati soms iets te veel terugkeert naar sommige scènes. Zo had ik de mop met de mug na zo'n 2 keer wel gezien maar kwam die nog regelmatig terug.

De televisie uitzending opende met een korte proloog waarin duidelijk werd gemaakt dat Tati de film opnam met twee soorten camera's, één voor zwartwit en één voor kleur. Voor de kleurenversie werd Thomson-color gebruikt maar dat was blijkbaar alweer uitgestorven vooraleer de film getoond kon worden. De film is dus altijd in het zwartwit getoond maar Tati had zelf aanwijzingen achter gelaten mocht er zich ooit nog een gelegenheid voordoen om de film in kleur te krijgen. In 1995 was het dan zover en werd er met behulp van Tati's dochter een gekleurde versie ontwikkeld maar persoonlijk had ik liever de zwartwit versie gezien. Het Franse stadje en zijn bijhorende sfeer komt op zich wel meer tot zijn recht in kleur maar het geheel ziet er allemaal nogal flets uit. Tati als François is trouwens wel een geslaagde zet. Vooral als je bekijkt hoe lenig en acrobatisch Tati eigenlijk was. Hij doet een aantal geslaagde stunts waar ik zelfs nog niet aan zou willen beginnen dus een dikke chapeau voor de Fransman.

Ik ben nog aan het twijfelen om hier een dikke 3,5* of een kleine 4* aan ga geven. Het eerste deel is nogal saai en verveelt een tikkeltje maar het tweede deel van de film maakt veel goed. Ik denk dat ik eens op zoek ga gaan naar de zwartwit versie, misschien dat er dan wel 4* in zitten. Ben in ieder geval wel benieuwd geraakt naar de rest van zijn werk.

3,5*

Wisselvallige film van Tati die door het einde toch net een voldoende scoort. Men maakt kennis met de lokale postbode François, Jacques Tati zelf, die door diverse dorpsbewoners de hele tijd in de maling genomen wordt. Zelf is François een kluns en zou die niet misstaan bij Buurman en Buurman met al zijn spitsvondigheden. Na het zien van een Amerikaanse stuntfilm met een postbode in de hoofdrol, raakt ie geïnspireerd om de post efficiënter te bezorgen per fiets!

Eerst blijft de film nog hangen in uitgekauwde slapstick. Volgens mij was het lopen tegen harken op alle mogelijke manieren ook al in de jaren '40 totaal niet grappig meer. Maar in het laatste half uur trekt Tati met zijn fiets alles uit de kast. We zien een paar grappige vondsten en een enkele stunt. En daarbij is er nog altijd de onbegrepenheid tussen hem en de dorpelingen. Enfin, achteraf vond ik dit toch nog een ongepolijste film, die de potentie had om veel beter om te zijn.

De heerlijke warmte van de Franse zon, van het kleine dorpsleven en van de goedbedoelende postbode die zichzelf voorbijrijdt, met meer grappen, grapjes en knipogen dan ik kan tellen. Het koebelletje, de rondzwaaiende tas, hoe je een schele man de juiste pin in een plank moet laten slaan (ja, die postbode is zo dom nog niet, boerenslimheid kunnen we dat noemen), hardop lachen wanneer François op een boerenerf plotseling in een put stapt, een nachtelijke dronkemansrit van een bijna surrealistische sereniteit (hoewel dat nog niets is vergeleken met de eenzame fiets)... "Goed nieuws komt nooit te laat!" De eerste lange film van dit unieke talent is meteen al een meesterwerk, en het idee dat de film langzaam op stoom komt heb ik nooit gehad: het gaat juist om de kleine momenten, en dat het in het begin nog niet helemaal duidelijk is waar de plot naartoe moet gaan is voor mij geen bezwaar. Hoe de vlaggemast omhoog moet komen is toch al een aparte two-reeler op zichzelf? En een uiterst gràppige two-reeler bovendien... behalve voor François wanneer hij die mast op zijn hoofd dreigt te krijgen en hij dan maar zijn fiets stuurt richting – afijn, ik bedoel enfin...

Geinig filmpje, maar deze moest wel even op gang komen en zeker de slapstick is echt heel oubollig. Omgekeerd is het sfeertje in dat stadje heel goed getroffen en dat leeft ook echt. Leuke personages, fijne running gags en het einde is best oké. Maar het niveau dat een Buster Keaton toonde wordt hier nergens ook maar enigszins gehaald. Maar zeker met de korte lengte prima als tussendoortje. 3,0*.

Heerlijke komedie van en met Jacques Tati in de hoofdrol als facteur François. In een uiterst charmant Frans dorpje volgen we Jacques op zijn tocht om brieven te bestellen. Dat leidt van de ene komische scene naar de volgende. En er zitten wel enkele echt hilarische bij. De wat slungelachtige figuur van Jacques en zijn gedragingen vormen sowieso een goeie combinatie. De humor is ook goed gedoseerd en wordt opgedreven naar het einde toe.

Het werkt nog niet helemaal, maar het debuut van Tati belooft al wel wat voor de toekomst. We zien dingen terugkomen uit zijn veel beter kortfilm uit 1947: L'École des facteurs. In Jour de Fête zit veel opvulsel met slapstick uit de oudere Hollywoodjaren, en dat werkt helaas niet meer. Tati zou er met veel succes zijn eigen draai aan geven in latere jaren.