The Tree of Life (2011)

Ach, een blik op zijn stemmen en je ziet dat we hier waarschijnlijk niet met een hele avontuurlijke of ervaren filmkijker te maken hebben.

Snap best dat een hoop mensen hier de bedoeling niet van vatten. Maar aan de andere kant is het wel wonderlijk (misschien zelfs verbijsterend) dat een film die ongeveer alles zegt en het leven op aarde in de ruimste zin van het woord behandeld als 'nietszeggend' wordt aangemerkt.

Te ruim maakt wellicht oppervlakkig?

De term oppervlakkig zou ik een stuk beter begrijpen, maar het is naar mijn beleving dan wel mede de schuld van de kijker die niet in het gebodene wil duiken (desinteresse).

Maar dat is toch wel iets anders dan nietszeggend.

Bof, misschien voor mensen die volledig achter de filosofie van de film staan, maar kan me "nietszeggend" best voorstellen als "niets zinnigs zeggend".

Gisteren op Blu-ray bekeken en was onder de indruk van de fotografie en vooral van de old school effects (het onstaan van het universum). Flippen, hoor! De gezinscènes en het conflict tussen strenge vader en zoon kon me toch niet zo hard boeien. Ik geef toe, door de bijna immer aanwezige muziek, het gefluister en het accent, heb ik nauwelijks iets van de dialogen of tekst verstaan. Ik krijg de indruk dat het vooral een zoektocht naar iets meer is (god) en/of a 'guilt trip'. Op het einde was ik een beetje murw van de film. Voorlopig heeft de film mijn 'psyche' niet echt geraakt. Voor mij mocht het geheel meer zoals het eerste halfuur zijn.

Ach, voor een film die als uitgangspunt de twee meest omarmde en toonaangevende gedachtestromingen van de mensheid neemt, zal die groep toch wel best groot zijn.

Maar ik ben de eerste om te erkennen, zelfs te uit te roepen dat de mens niet over voldoende capaciteiten beschikt om zijn eigen bestaan juist te kunnen duiden. Het blijft menselijk giswerk. Het is uberhaupt de vraag of het woord 'zinnig' wel enig bestaansrecht heeft.

Oke mmm lastig. Echt een fantastisch mooie film qua beeld. Nooit een film gezien die zo in een notendop een (mijn) jeugd voorbij liet komen. Greep hij mij bij de strot? mmmm nee. Voelt een beetje als vloeken in de kerk als ik de recensies lees maar had bij deze film niet wat ik b.v. wel had bij Drive. Moet toegeven dat ik soms moest vechten om erbij te blijven.Van 1 tot 5 zou ik willen geven 3,75 maar omdat dit niet kan een 4. Misschien zie ik een volgende keer meer omdat ik het de eerste keer gemist heb.

Ik volg zo al enkele maanden dit forum en heb gemerkt dat er hier heel wat meer invalshoeken worden aangekaart dan in de doorsnee recensie. Na het kijken van de film had ik ook echte zo'n paar vragen die ik eens wilde voorleggen aan andere en me dus ook eindelijk eens wilde laten horen op dit forum.

Oke, globaal gezien vind ik het een goede film, zelf meer dan behoorlijk. De acteerprestaties zijn top. Brad doet weer flink z'n best, zo die onderkaak die hij meer laat uitsteken naarmate
hij ouder wordt, de scenes waarin hij razend word op z'n zoons en vervolgens vol met adrenaline terug aan tafel gaat om verder te eten (!), het kind dat Jack vertolkt in de film, etc. Zo'n acteerwerk is een zeldzaam goed en geeft de film uiteraard veel meerwaarde. Ook is het cinematografisch aspect natuurlijk van een vee lhoger kaliber dan wat we zijn gewend, maar dan doel ik vooral op de 'normale' scènes. De dialogen worden knap in beeld gebracht, er is aandacht voor de lichaamshouding van de acteurs (in het begin, de scene waarin Brad Pitt zijn hand op de rug legt van Jessica Chastain als ze de straat doorwandelen, vind ik echt schitterend. Hierin blijkt ook de uitzonderlijke kunde van Pitt als acteur. Hij legt namelijk niet de hand op haar schouder (teken van steun en troost), maar duwt hem zacht haar rug aan met als boodschap 'we moeten verder, ik duw je wel'. Deze scene is voor mij tekenend voor Pitts personage (de bitterheid van een mens die vindt dat hij gefaald heeft in het leven zelf, zijn conservatieve houding) en Malick accentueert dit aardig door een subtiele close-up). Dat wat betreft het normale camerawerk, over naar het echte werk (?).

Alle beelden van de fauna en flora zijn natuurlijk erg mooi, maar ik vraag me nu af als ze het verhaal wel iets bijbrengen, laat staan onderbouwen. Momenteel beschouw ik die fantastische
(lees: fantasie) beelden louter als een lofkaartje aan Gods adres (hé, kijk eens wat Hij heeft gemaakt). Nu wat mij hierin vooral stoort, is het feit dat Malick het ontstaan van de wereld volgens een wetenschappelijk procedé (dat wars staat tegenover het Bijbelse scheppingsverhaal) in beeld brengt en zodoende het niet echt steek houdt wanneer tijdens deze scènes in de voice-over naar God wordt verwezen. Dan kan ik enkel maar vaststellen dat het gekende scheppingsverhaal niet spannend genoeg is of niet over de eigenschappen beschikt om er een visuele parel van te maken. Persoonlijk vind ik dat Malick beter had gekozen voor een een film met een meer omlijnde plot en waarin minder (of zelfs geen) visueel gestunt aan bod komt - hoewel het camerawerk an sich over het algemeen erg opmerkelijk is

Hierdoor had ook Sean Penns aandeel veel groter had kunnen zijn. Dit vind ik een ware tristesse dat een acteur van zijn kaliber simpelweg voor zich uit moet staren en enkele woorden moet prevelen - goed dat ik ondertitels had of ik had er niets van begrepen. Ondertussen las ik zelfs een artikel waarin Penn zelf kritiek uit op de film en het niet gepast vindt dat tijdens de montages zoveel van zijn scènes werden verwijderd (hij had dus hoogstwaarschijnlijk een groter aandeel tijdens de opnames van de film). Zulke feiten wekken bij mij de indruk op dat Malick met zijn evolutiescene en dat laatste twintig minuten durend metaforenbal de hele film wilde domineren. Zo dacht ik vaker bij de slotscène: 'oké, heel mooi allemaal,
maar wat heeft dit te betekenen..' Is het strand de hemel? Is die houten deur in de woestijn een symbool voor de doorgang tussen het wereldse en het spirituele? Ook de sluikse verwijzing naar 'Sneeuwwitje' in het midden van de film vat ik niet.

Wat ik er nog over kwijt wil is het volgende, in vele recensies kom ik het woord 'filmgedicht' tegen. Mooie en vooral passende term vind ik. Hier wordt ook met metaforen gespeeld en moet je als kijker zelf je weg banen door een verhaal door er een persoonlijke betekenis aan te geven. Hierdoor is ook duidelijk waarom er amper een middenweg te bewandelen valt: ofwel snapt men er niets van (eventueel door gebrek aan moeite) en vindt men de film ook niets, ofwel heeft men er een band mee, geeft men er betekenis aan waardoor kijkers de film (denken te) begrijpen en is het een ongezien meesterwerk.

Voorlopig ga ik toch proberen die middenweg volgen en geef ik een 3,5. Ik ga deze film sowieso nog herbekijken, misschien volgt dan ook een nieuwe bespreking!

Die evolutie sequence zie ik juist niet aan een lofkaartje aan gods adres maar een verankering van de film in the way of nature. Voor mij geeft die scene juist tegenwicht aan de spiritueel getinte voice-overs. Daarnaast laat het de enorme kracht en macht zien van het leven en de natuur. Dat maakt het gezinnetje dat opgroeit in de jaren 50 weer erg kwetsbaar.

Tot slot staat deze hele sequence in mooi contrast met de gemaakte omgeving waar Penn in huist. Een wereld waarin de mens de spiritualiteit vrijwel heeft uitgebannen (Kerk vervangen door kathedralen van glas, waaruit grote bedrijven hun macht uitoefenen) en ook de natuur volledig naar eigenhand heeft weten te zetten. Zo lijkt het te zeggen. Enkel een grote boom op de binnenplaats herinnert aan zowel de natuur als een zachte, meer spirituele wereld.

Hallo Reinbo! Ik had al gehoopt dat je op m'n post zou reageren. Ik heb zo al enkele pagina's van het forum doorlezen en je weet bij deze film erg interessante ideeën aan te brengen - dus vergeef me alvast als ik element heb aangeraakt die reeds zijn behandeld op het forum, want ga ik ook niet alles lezen.

Wat je opmerking betreft ivm de evolutiescènes, vind je ook dat ze een noodzakelijk tegenwicht zijn van de voice-overs of de gehele film an sich?. Want het zou gek zou om te ontkennen dat spiritualiteit een belangrijk gegeven is in deze film, maar deze is toch eerder indirect aanwezig: de gebeden aan tafel, de scène in de kerk.. Hierin speelt het personage van Pitt en Jack steevast een rol, maar ze gevener telkens ook wrange invulling aan deze spiritualiteit: het beledigen en benijden van mensen, woede tegenover zijn vrouw en kind (omdat zijn ze levenshouding niet naleven) Jack die als het ware de hulp inroept om zijn vader te vermoorden ... Ik wil maar zeggen dat er in mijn ogen al een hoop tegengewicht in de schaal wordt geworpen door de personages zelf en dan vraag ik me af of al die visuele scènes wel noodzakelijk zijn.

Ik vind je interpretaties van Pens scènes wel treffend en kan me er ook in vinden. Nog een vraag (gericht aan iedereen op dit forum): die boom op het binnenplein, is dat gefilmd op Ground Zero? Mocht dit zo zijn, dan dienen er zich weer een hoop interpretaties aan. Bijvoorbeeld dat spiritualiteit altijd aanwezig is en/of een leven zin kan geven, nadat het door inbreng van de mens (9/11) wordt teniet gedaan. Ik improviseer hier maar even hoor

Benieuwd hoe jullie hierover denken!

Ik zie de aanwezigheid van spiritualiteit veel breder. Elke lichtinval staat wat mij betreft voor de aanwezigheid van het goddelijke/spirituele (dus ook niet beperkt tot het christelijk geloof). Veder begint de film met het aanroepen van (de christelijke) God. En aangezien ik niet zo van (dat) geloof bent was ik erg blij dat die evolutiescene kwam. Dat had ik in ieder geval nodig om mijzelf in het verhaal te kunnen gronden.

Volgens mij zijn de scenes bij de kantoren in Boston gefilmd, dus staat die boom niet op Ground Zero.

Had laatst nog een interessante gedachte naar aanleiding van deze film.

De kinderen van de jaren 50 zijn de puberende hippies van de jaren 60 om vervolgens over te gaan in de vrij gevochten 20-ers in de jaren 70 om daarna te verworden tot de geldaanbiddende yuppies van de jaren 80. In de jaren 90 worden zij de CEO's en begint het grote graaien. Iets wat leidt tot de excessen in het begin van de 21e eeuw. Nu gaan zij met pensioen en laten ons een wereld achter die verkracht, leeggeroofd en uitgeput lijkt.

De vraag is of die met hen overlijd (zo ergens rond 2030)...... Staan we nu op het keerpunt of zijn we er al overheen?

Bij de Bafta's zijn ze niet zo te spreken over deze film.

Tinker Tailor Soldier Spy (16)

My Week With Marilyn (16)

Iron Lady (14)

Artist (13)

Hugo (12)

Verliezer: Tree of life (1)

Film heeft z'n momentum natuurlijk al verloren. Nog nooit heeft een Cannes winnaar ook de Oscars (van de Bafta's weet ik het niet. Maar who cares?) gewonnen. Maar om regie en cinematografie kunnen ze niet heen, dus een beetje belachelijk maken ze zich wel. (Weet niet waar die ene nominatie voor is)

Edit: Best bizar, hij heeft zelfs de long lists met 15 nominaties voor beste film of beste regie niet gehaald. Heeft Malick ooit iets onaardigs over de Britten gezegd?

Hij heeft zijn momentum na Cannes toch sterk weten te houden hoor. Tree of Life heeft het heel goed gedaan bij vele belangrijke critics awards (LA, NY, SA, Chicago) en won vaak nog andere prijzen. Hij won gisteren zelfs nog Beste Regie bij de National Society of Film Awards, en de film zelf was runner-up voor de hoofdprijs. Over de BAFTA's zelf heb ik gelezen dat FoxSearchlight de screeners niet heeft kunnen bezorgen aan de Britten, of 'de moeite' niet heeft gedaan omdat Malick toch nog nooit iets kreeg van de BAFTA's. Of dat waar is weet ik niet maar ze hebben hem blijkbaar niet zo graag. De enige en laatste keer was voor de muziek uit Days of Heaven. En Marty (1955) is overigens de enige film dat Beste Film won op de Oscars en de Palme d'or heeft. Maar bij een film als deze is dat natuurlijk al altijd ondenkbaar geweest hoewel hij toch nog steeds de kans heeft om genomineerd te worden bij de Oscars. Bij Beste Regie heeft hij zeker een kans op die beruchte 'lone director's spot.' De Oscar voor cinematografie heeft de film ongetwijfeld al op zak (of anders ..)

Ben trouwens al een hele tijd op zoek naar het interview van Hans Zimmer die Malick totaal afbrandt n.a.v. The Thin Red Line.

Je ziet hem graag afgebrand worden?

Hans Zimmer? Bedoel je niet James Horner op The New World? Daar zit wel een heel fascinerend verhaal achter (Malick zijn bijzondere manier van werken) over hoe de muziek in die film tot stand is gekomen, tot enorme frustraties van Horner.

Nee het was Hans Zimmer die het overigens in latere interviews wat nuanceerde door te stellen dat hun onenigheid ook mooie dingen had opgeleverd. Maar hij was niet mild over dat de man niet wist waar hij het over had. Hij had wel verstand van muziek, maar zat er volgens Zimmer helemaal naast en uiteindelijk kon hij hem overhalen dat Zimmer gelijk had.

Zimmer memoreerde ook nog citaat (ik geloof Sean Penn) hoe ze op de set ook helemaal gek van hem werden omdat hij enkel oog had voor vogels en bloemen. Een hele wereldcast aan het wachten omdat Malick een mooie vogel moest draaien.

Qua communicatie schijnt de man onuitstaanbaar te zijn.

En @The One Ring... nee hoor, maar ik vind hem vééél te veel over het paard getild. Zodra genoeg mensen zeggen dat hij geniaal is gaan voldoende mensen dat geloven.

Keizer, kleren... zoiets.

In The Thin Red Line is er maar één geniaal en dat is een Duitser.

Kubrick, Cameron, Chaplin, Von Stroheim, Picasso, ed waren ook onuitstaanbaar. Prima eigenschap voor een kunstenaar. En, tja, die vogel staat niet onder contract, dus dan wacht de wereldcast maar even. Lijkt me logisch.

Persoonlijk hoe ik wel van Malick zijn muziekkeuze (vooral als hij grijpt naar klassieke muziek). En hoe kan Malick er volkomen naast zitten? Het is toch zijn film? Hij weet toch beter dan Zimmer voor wat hij gaat? Het enige wat ik nooit zal begrijpen is dat Malick ooit beroep heeft gedaan op Zimmer of James Horner.

Verder opvallend dat het een erg a-typische score is voor Zimmer. Dus blijkbaar heeft Malick een goede invloed op hem gehad.

Misschien zijn namen zoals Zimmer toegevingen om de producers toch ook een beetje hun zin te geven.

BTW, die ene 'klassieke' track dat Zimmer met een andere bloke heeft gemaakt voor Scott's Hannibal (en dat opnieuw opduikt in Kingdom Of Heaven) is ook atypisch en goed voor Hans. Weet wel niet wat precies zijn bijdrage aan die compositie is.

Dit vind ik juist een groot compliment voor een regisseur. Een regisseur als Malick heeft een bepaald einddoel in zijn hoofd die tijdens het maken juist aan verandering onderhevig kan zijn. Op zoek naar het perfecte spontane shot of take. Dat maakt deze film juist zo bijzonder. Malick zocht in elke shot de 'grace' of 'natuurlijke gratie'. En daar moet je geduld voor hebben. En geduld is voor sommige ego's onuitstaanbaar.

Regisseur heeft een andere verantwoordelijkheid dan een acteur. De regssieur zoekt naar perfectie van de totale film, de (meeste) acteurs zoeken naar de perfecte invulling van hun eigen (beperkte) rol. Een film maken is vaak een gevecht om ego's. De grootste 'egoist' is uiteindelijk de regisseur...en dat moet hij ook zijn! Aardige regisseurs maken aardige films...fascinerende regisseurs irriteren.

Dit soort redenaties zijn altijd heel problematisch. Ten eerste omdat je aan de vraag voorbij gaat waarom mensen begonnen met Malick te eren. Moet daar geen reden voor zijn? Ten tweede omdat genieën vaak strenger bekeken worden en minder werk van hun vaak extra hard afgestraft wordt. Malick is dit nog niet overkomen, maar The New World werd bij de release toch vooral onverschillig ontvangen. Ten derde, omdat je nu eigenlijk beweerd dat alle mensen die Malicks films goed vinden geen eigen mening hebben en dat ze The Tree of Life eigenlijk niet goed vinden. Dat komt bijna neer op een verhulde belediging en je kunt het niet hard maken.

Ontzettend over het paard getilde film. Snap niet dat deze door een groot deel van de recensenten zo de hemel in wordt geprezen. Wellicht een gevolg van iets teveel geestverruimende middelen?

Of ze hebben wel oog voor de bijzondere cinematografie, de poëtische vertelstructuur en de sterke acteerprestaties. Ik denk het tweede.

Ieder zijn ding zullen we maar zeggen. Smaken verschillen en dat is maar goed ook. Zonder dat zou het namelijk wel heel erg saai worden.

Deze film bevat zeer knappe beelden. Het viel me vooral op wat een prachtige wolken er in deze film voor komen.

Het verhaal vond ik eerder apart. Het is eigenlijk een simpel verhaaltje over toestanden zoals er wel meer zijn. Aangezien we ineens van het verhaal overspringen naar het ontstaan van de wereld liet mij zien hoe klein en niet we zijn. De inslag van de meteoor waarbij de dominantie' van de dinosaurussen gebroken werd, wil misschien aantonen dat de aarde grote rampen altijd wel te boven komt. De natuurlijke processen zoals erosie in macro- en microniveau zijn subliem weergegeven.

Ik raad iedereen aan om deze film in zo'n hoog mogelijke kwaliteit te kijken. Anders doe je afbreuk aan de film.

De grootste minpunten vond ik misschien de traagheid. Ik kon het verhaal ook nog niet helemaal vatten, maar misschien dat ik betere linken kan leggen als de film nog eens zie. Ik was in ieder geval onder de indruk. Ik begrijp dat er redelijk wat mensen zijn die zich afvragen waarom deze film zo geprezen wordt. We zijn actie, flitsende beelden, goede dialogen... gewoon. Jessica Chestain vond ik nochtans geweldig hoewel ze niet veel zegt in de film.

Ik ga deze film geen beoordeling geven. Dan verwordt deze film tot een cijfer dat te weinig zegt.

Toch ben ik verbaasd dat de film overal ter wereld zulke goede recensies krijgt (met gelukkig wat uitzonderingen). De intentie van de maker komt op mij drammerig over. Alleen degene die zich eraan wil overgeven heeft daar geen probleem mee. Voor mij is het teveel een geloofsovertuiging die de mensen móeten aanhoren/ondergaan. Iets wordt me door de keel geduwd waar ik geen zin in heb.

Wie een overtuiging ‘geloofwaardig’ wil maken doet dat bij voorkeur op een langzame, geleidelijke manier. In deze film wordt dan ook nog een bijna fluisterende voice-over gebruikt. Die neemt de kijkers/toehoorders vervolgens mee om een dramatische boodschap te brengen. Over het bespelen van emoties gesproken! Vervolgens monteer je er prachtige(bombast) beelden en muziek onder en voilà. En aan het einde van de film natuurlijk de redemption cq een soort van verlossing van al de ellende. En wat voor één!? Pff. En daar een 5,0 aan geven?

Acteur Sean Penn vroeg zich af wat hij eigenlijk in deze film te zoeken had, maar toch. Gezien de sentimentaliteit van de Amerikanen sluit ik niet uit dat deze film (of The Help), de Oscar voor beste film gaat krijgen. Dat Europa ook en masse voor deze film is gevallen is voor mij opmerkelijker. Zou dat met de crisissfeer te maken hebben?

Mensen willen graag geloven, ook hier in Nederland. Of dat nu gaat over het zesde zintuig, een politieke partij of in de zaal of op TV bij Derek Ogilvie.

Ik zou zeggen ‘snap out of it’. Het leukste van de film vond ik dan ook toen het zoontje shut up riep.

De film zelf had ik 2,5 kunnen geven maar dat zou middle of the road betekenen, en dat is deze film niet. Cinematografisch (en voor Jessica Chastain) zou ik het met een 3,0 of 3,5 beoordelen. Maar ik knap af op wat de regisseur mij (opzichtig)mee wil geven. Bovendien speelt de regisseur Kubrickje door geen uitleg te geven.

Escapisme is prima, maar niet in de vorm van een filmdominee. Als mensen het toch als een 5,0 beoordelen, ook goed. Dan gelooft u in deze film/de maker. Dat lukt mij niet.