Martyrs (2008)

Jak!

Ik wist niet wat ik moest verwachten van Martyrs. Het verhaal is erg dun en komt par in de tweede helft op gang. Waar ik me ook aan stoorde, was het WTF-gehalte. Dit ligt erg hoog. Het einde vond ik dan weer wel goed. Best wel ranzig. 3*

Frankrijk kunnen we tegenwoordig wel zien als het Italië van de jaren 80. Want als ze beiden iets goed kunnen dan is het wel shockeren. Bij de Italianen was echter het acteerwerk 9 van de 10 keer nogal zwak en was het op filmisch gebied ook niet top. De Fransen combineren het allemaal. Goed camerawerk, goed acteerwerk en een ultiem hoge shock factor.

Martyrs vond ik op zich nog niet een zo heel sterk beginnen. De eerste pakweg 3 kwartier, waar Lucie die familie uitmoord en wat confrontaties heeft met die ''demoon'', zijn leuk kijkvoer maar de lat ligt wanneer ik Genre: Horror en Land: Frankrijk zie al zo hoog dat het me eigenlijk niet enorm veel deed. Pas wanneer Lucie het loodje legt vond ik de film erg goed worden.

Anna die plotseling die geheime kelder ontdekt en daar nog een,levend, gemarteld slachtoffer vind is lekker eerie. De gore wordt vanaf dat punt ook erg lekker (denk bijvoorbeeld aan die smerige scene waarbij Anna dat metalen ding van het gemartelde slachtoffer's hoofd wil trekken of wanneer diezelfde haar pols doorsnijdt).

Maar dan neemt het jammer genoeg ineens weer een twist. Anna wordt zelf opgesloten en gemarteld door een onbekend groepje waarvan ik nou ook maar niet goed doorkreeg waarom ze haar martelde (een of ander experiment?). En net wanneer ik dacht dat ik genoeg begon te krijgen van een wijf dat telkens een groen papje in Anna's smoel smijt en een kerel die Anna even af en toe in elkaar rost komt er ineens een scene waarin Anna levend gevild wordt. Je mag mij gerust een gorehound noemen maar wat was dat extreem zeg. Perfecte make-up effecten

De film voelt totaal anders aan dan pakweg de Saw reeks. Ondanks dat ook daar mensen keihard gemarteld worden is het iets anders dan dat hier bij Martyrs gebeurd. Bij Saw is het lekker vermaak om naar de bloederige meuk te kijken maar bij Martyrs voelt het gewoon Disturbing aan. Iets geeft je een heel erg naar gevoel waardoor je echt met open mond zult zitten te kijken.

Een film waarvan ik de hype overduidelijk niet begrijp. Het begon allemaal intrigerend door het feit dat je als kijker in het diepe gegooid wordt en geen idee hebt waarom een heel gezin afgeslacht wordt, maar naarmate de film vordert werd het mij al vrij snel duidelijk dat ik de shock factor uitermate laag vond en het uiteindelijke plot weinig verheffend. Toen RuudC en ik deze film bekeken zeiden we allebei al vrij snel na afloop dat er gewoon niets meer uit de film te halen is dan wat je ziet en dat is vrij summier voor een film die door velen als diepzinnig bestempeld wordt.

Qua shockmomenten was er een punt wat me wel enigszins is bijgebleven en dat is het punt waarop ze bij het mishandelde meisje de metalen helm van haar hoofd trokken. De befaamde eindscene vond ik echter weinig schokkend, helemaal omdat als de film dan in potentie een klein beetje gruwel zou kunnen laten zien, er ineens van alles buiten beeld moet gebeuren. Tja, dan zijn de scenes waarbij een meisje in matig geschoten beelden geslagen wordt echt niet voldoende om bij mij enige gruwelgevoel op te wekken.

Aardig geacteerd, uitgangspunt met potentie, maar verder vond ik het ondanks alle verhalen een vrij matig product.

Zo... wat een naargeestige film.
Ik denk dat ik nog nooit zo'n hoge stresslevel had gehad bij het kijken van een film.
Huiveringwekkend tot aan het bot.
Voor mij was het meer een drama dan een horror.
De martelingen waren geen doel op zich, de ijzingwekkende daden
komen voort uit een diepe intense angst voor de dood.

Wat de beweegredenen ook waren voor de vrouw om zelfmoord te plegen,
ik zag nog steeds diezelfde angst in haar ogen.
Misschien was dat nog wel het alle hardste aan deze duistere film:
De afschuwelijke martelingen waren misschien allemaal voor niets geweest...

*4.5

Gekeken op aanraden van 4chan (oeps). Ik denk serieus dat dit met gemak de meest fucked up film is die ik ooit heb gezien. Het begint matig met de scene in de slaapkamer. Ik was bang dat ik weer een standaard horrorfilm te zien kreeg a la Sinister die ik eerder die avond had bekeken maar damn... Dit was echt totaal iets anders.

De film begint eigenlijk pas echt in het huis van die familie. Overdreven goede actie-scene vond ik dat, echt heerlijk. Je zit daarna eigenlijk constant te kijken naar twee meiden die converseren in een huis maar dat maakt niets uit. De sfeer is ontzettend goed en je weet donders goed dat de film vanzelf weer zal oppakken. Van begin tot eind hangt er een lugubere sfeer op een manier die ik weinig meemaak. De ideologie die op het einde van de film duidelijk wordt vind ik erg goed verzonnen en maakt de film af. Het plot neemt een bijzondere wending maar het is een goede naar mijn mening. Martyrs zit vol gure martelscenes, zowel fysiek als mentaal, die ontzettend geslaagd in beeld zijn gebracht. Dit is een film die in je brein blijft kleven, het is fictie maar tegelijkertijd lijkt het ook realistisch. Er zitten echt vreselijke momenten in. Als horror-film meer dan geslaagd. Uitstekend zelfs.

4*

Luguber en choquerend maar vooral erg puur, kwalitatief en goed gemaakt horrordrama van Franse bodem met geniale clou. Zwetende handjes van begin tot einde. Onvervalst, spannend en onaangenaam maar vooral ook erg intens. Niet zo eentje om met veel chips met je vrienden te kijken, maar zo eentje die je 's avonds laat alleen in je kamer moet ondergaan. Erg sterk.

Zo!

Dat zag ik even niet aankomen zeg.

Een film die je bijblijft en (mij in ieder geval) je "pakt" vanaf het eerste moment.

Begon aan deze film zonder enige voorkennis of info en ik denk dat dit ook het beste is, laat het over je heenkomen.

In het begin dacht ik dat het een slasher zou zijn,met horror invloeden, maar gaandeweg de film word het duidelijk dat het niet je standaard horror/slasher is.

De personages zijn goed uitgewerkt, niet ongeloofwaardig en weten je te boeien.

Met name Lucie boeide mij meteen. Verknipt, beschadigd, angstig, ze weet je aan het scherm te kluisteren.

Het personage van Anna blijft voor mijn gevoel een klein beetje aan de vlakte, ook in de 2e helft van de film,niet dat het stoort gelukkig. Niet heel veel tekstueel te melden, echter wel ruim voldoende in emotie.

En dan het verhaal zelf.

Enorm verrast hierdoor. Nadat we de film afgekeken hadden, gelijk de making of gekeken en de film werd nog een stuk duidelijk hierdoor.

De regisseur zelf gaf al aan dat hij de kijker constant op een ander spoor wilde zetten, net als je dacht te weten waar het verhaal heenging, kwam er een plottwist. Erg sterk geregisseerd mijns inziens. Ik vind dit dan ook een film waar moeilijk een genre aan te vastplakken is.

Het heeft een beetje van alles, thriller,horror,slasher.

Sterke film, met recht in m'n top 10

Geen typische horrormovie maar een film die urenlang erna nog in m'n hoofd rondspookte: echt beklijvend en een mooi voorbeeld van hoe slecht mensen wel kunnen zijn. Echt een aanrader maar niet voor gevoelige zielen!

Wat een ontzettend nare film. Zelden zoiets sadistisch gezien. Geen verhaal dat de gore rechtvaardigt. Ongeloofwaardige smerige film.Totaal niet aan mij besteed.

0,5*

gruwelijke ziekelijke pure waanzin is deze film ik dacht na de originele "funny games" op psychologisch vlak het toppunt bereikt te hebben maar dit overtreft alles........ de film heeft je zo een gevoel van haat tegen de waanzinnige beesten die dit toepassen om te zien en willen weten wat de dood brengt en vooral wat komt er na de dood echt ziekelijk je zou ze het dubbel en dik willen terug betalen.....maar dan verlaag je je tot hun niveau..... los hiervan kan ik deze film geen score geven deze is echt buiten categorie !!!!!

Wat een chaos! de film geeft je geen moment om in het verhaal te komen, en er zit nauwelijks opbouw in. De flitsende beelden daar zou je epilepsie van kunnen krijgen.

dit is pure troep!. kijk dan liever Saw, Hostel of Rec...

Een sterke horrorfilm die wat mij betreft het gore, en dan vooral naar het einde toe, tegen zich heeft. Het verhaal zit goed in elkaar, de montage is uitstekend, de spanning is voelbaar, en de horror/mysterie doet wat het moet doen. Doe daar nog wat drama en psychologie bij en ik zat al snel aan een score van boven de 4* te denken.

Maar naar het einde toe (de laatste fase van de martelgang) ging daar dus helaas 1 vol sterretje van af, tot dat moment zit het allemaal goed in elkaar en past het bij de film, maar op het einde slaat het toch behoorlijk door, ook qua verhaal. Na een ijzersterke opbouw is het jammer dat het zo wordt afgeraffeld, deze film had anders bij de toppers van de horrorgenre kunnen horen.

Geen 4,5* dus, maar wel 3,5* voor deze bijna-topper.

Blijft een indrukwekkende film.

Keek de film voor het eerst toen ik een jaar of 16 was en maakte toen echt een verpletterende indruk op me, en nu ik hem zo voor de tweede keer zie, blijft het toch nog een enorm krachtige film. Vanaf de schietscene aan het begin zit de sfeer er meteen goed in, en weet je eigenlijk al dat dit geen makkelijk te verteren hap is, integendeel.

De film telt een aantal adembenemende scenes waaronder vooral de scene met die vrouw uit de kelder. Echt met open mond naar zitten kijken dat stuk. Erg goede make-up/effecten ook. Verder noemenswaardig is het stuk waarin Anna als het ware haar lot accepteerd en zich op het gegeven moment gewoon overgeeft aan haar zoveelste marteling, ondersteund door dat piano deuntje wat de scene nog z'n extra lading geeft. Erg indrukwekkend. Vond de ontknoping op het einde trouwens nog best goed gevonden verder, en zo ook de allerlaatste scene, waarin de film als het ware nog een soort van laatste knal uitdeelt.

Je moet er zeker voor open staan, dit soort films, en begrijp dat deze film niet bij iedereen even goed zal vallen, maar het blijft voor mij toch een ontzettend intrigerende kijkervaring. 5* blijven staan.

Drie dagen geleden heb ik Martyrs voor het eerst gezien op aanraden van een vriendin (ik vertelde haar dat ik al jaren geen horror film meer heb gezien die me echt iets deed. Haar antwoord: "nou, ik weet er wel een.").

Na afloop van de film voelde ik me enigszins "numb". Niet omdat ik zo geshockeerd was, maar meer omdat ik datgene wat ik zojuist gezien had totaal niet kon plaatsen. Buiten het feit dat ik me zeer ongemakkelijk voelde heb ik geen enkele keer de neiging gehad om weg te kijken, en slechts enkele keren heb ik moeten slikken.

Die avond sloeg het ineens in als een bom. De hele avond spookten de scenes door mijn hoofd en ik voelde me ontzettend ongemakkelijk. Ik heb er zelfs een nacht van wakker gelegen. Nu, drie dagen later, is dat nog altijd niet veranderd. Naar. Pijnlijk. Disturbing. Haunting. Maar wat een meesterwerk.

Zoals 'njirem' het zo mooi verwoorde: "dit is een film die ik niet had willen missen, maar ook nooit meer wil zien."

4,5*

Het begint er al mee dat ik hem met totaal verkeerde verwachtingen heb opgezet. Zelf kreeg ik het vermoeden dat het meer een sfeervolle arthouse-horror was dan de meer gestroomlijnde exploitation/torture porn die het eigenlijk is. Daardoor zat ik misschien niet helemaal in de juiste vibe om deze film op waarde te kunnen schatten. Misschien nog eens herzien voor een tweede kans, want volgens mij zat het verhaal ook beter in elkaar dan ik achteraf had vermoed.

One of a kind meesterwerk! Echt eng is deze film niet, spannend des te meer. Brute horror.

Net gekeken naar aanleiding van aanbevelingen bij A Serbian Film. Daar waar ik die echt geweldig vond, ging deze film echt hé-le-maal nergens over.

Je werd random in het verhaal gegooid en er gebeurden vreemde dingen. Toen die familie werd afgeslacht met veel bloedvergieten in het begin dacht ik nog dat het een leuke slasher zou worden, maar helaas. Totaal onnodige schrikeffecten en dito oorverdovend gejank en gekrijs passeerden de revue.
De 50 fade ins/fade outs tegen het einde getuigden ook wel van dat de makers maar wat scènes achter elkaar hebben geplakt wegens gebrek aan een duidelijke/logische verhaallijn.
Mijn "verdragingsniveau" ligt kennelijk ook wat hoger (waarschijnlijk door gruwelijkere films en online shocksites), want zo schokkend vond ik het allemaal niet.
Met het abrupte einde (wonderbaarlijk genoeg had ik dat gehaald) kon ik ook helemaal niets.

Op meer inhoudelijk vlak sluit ik me 100% aan bij deze review van Dee Al.

Mijn tip: wil je een gruwelijke film zien maar dan wel met een logisch verhaal of überhaupt entertainmentwaarde? Kijk dan bijvoorbeeld A Serbian Film of I Saw The Devil en laat deze ver links liggen.

3/10

Extra opmerking:
De film was in het Frans, dus van zichzelf niet te verstaan voor de meesten (ik incluis). Als je dan ziet wat voor ondertiteling ze op de legale dvd durven te stoppen (halfbakken Vlaamse vertaling), dan kun je het natuurlijk nog nauwelijks volgen.

Een film die ik voor me uit stelde omdat ik gevoeligsmatig al bang was dat dit wel eens heel heftig kon gaan worden.

Nouuuuu na het zien van martyrs is heftig zwak uitgedrukt pffff.

Man man man ik ben heel wat gewend maar deze film is een rollercoaster van ongeloof en.....weet niet eens hoe ik het moet benoemen. 100 keer gedacht en nu zet ik het af, ben deze film zat kan het niet meer aan. En toch maar blijven kijken...

Het einde van de film voelde ook als een bevalling, alsof ik 100 km had gerend en de eindstreep had gehaald, alsof ik twee uur me adem in moest houden en nu mocht loslaten....ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat ik dacht ik wou dat ik deze film NOOIT gezien had.....

Maar met dat ik dat dacht dacht ging de film steeds meer onder me huid zitten en ging meer en meer nadenken over wat ik had gezien, je moet jezelf na het zien van de film even laten beseffen, jezelf tijd gunnen en relativeren wat je hebt gezien en waarom, toen kwam ik uiteindelijk tot de ware kern en tot de verassennde conclusie: tering wat een mega goeie film is dit!!!! Heftig Heel heel heftig maar dit heb je als kijker ook nodig om het unieke rustgevende einde te ervaren...

adem in adem uit...

Sterke film, ééntje die vooral op het gevoel keihard inwerkt. Dan vond ik het begin nog het minste met wat schrikeffecten die deze film helemaal niet nodig heeft. Maar dat is van korte duur en blijkt alles op zijn plek te vallen. De film begint nog als griezelslasher maar verwordt al snel tot psychologische horror. Enorm sterk verbeeld en geacteerd, de pijn die Lucie meeneemt van vroeger. Om vervolgens ineens een hele andere kant uit te gaan. Dan vond ik die hele sekte nogal vergezocht, maar dat stuk was wel het beste deel. IJzersterk gespeeld (ditmaal door Alaoui) en ook bijzonder fraai geschoten. De film deed me visueel denken aan die hele bekende Franse film van een martelares, La Passion de Jeanne d'Arc. Ook dat gemillimeterde haar, de close-ups en de hele symboliek. Maar dit stuk is ook sterk geregisseerd, door de vele fade outs krijg je het idee dat er een enorme tijd overheen gaat en is dit ergens nog volstrekt geloofwaardig dat Anna geestelijk helemaal aftakelt. 4,0*.

Een torture film, maar dan eentje met een speciale twist. Goede opbouw en de tijd vliegt om met een verbijstering tijdens en op het einde. Aanrader!

Eindelijk gezien, en inderdaad, wat een film! De meeste horror, vooral met bovennatuurlijke wezens en dergelijke, vind ik tijdens het kijken wel spannend maar zodra de aftiteling begint doet het me niet zo veel, maar het lugubere van Martyrs is dat het zo realistisch is. Ik moest meer dan eens denken aan de horrorkelders van Fritzl, Dutroux, maar ook aan de nazidokters, die hun slachtoffers ook ontmenselijkten en hun gemartel analytisch benaderden.

Een film die duidelijk in twee delen valt, waarbij het eerste deel wat conventioneler is, maar wel erg goed en freaky- en het tweede deel vooral keihard. Met name dus het volledig emotieloze martelen van die kerel, zonder haat, zonder enig gevoel, alsof hij op een doods ding, een boksbal, aan het slaan was, dat kwam wel aan. Zo erg dat ik hoopte dat het snel gedaan was, of dat ze zichzelf ophing aan de ketting of iets dergelijks. Maar het loopt dus anders.

Het geheime gezelschap van nieuwsgierige terminalen vond ik dan weer wat ongeloofwaardig - dat mensen zo benieuwd zijn wat na de dood komt, dat ze dit systeem van martelen verzinnen en uitvoeren. Het stoorde me echter ook niet in die mate dat het afbreuk doet aan de ervaring. Want de film kijken mag toch wel een ervaring genoemd worden- niet bepaald een leuke, maar soms kan een kunstwerk als dit, een stomp in de maag, vele malen meer indruk maken dan iets wat de zintuigen op een aangename manier prikkelt.

Pluim voor de make up en ook cinematografie, vond het er mooi uitzien, als je daarvan kan spreken in deze context. Veel kuddo's ook voor de twee hoofdactrices trouwens, die erg overtuigend waren. Overigens zag ik na afloop pas dat Xavier Dolan meespeelt, als de onfortuinlijke zoon.

Goed geacteerd, vooral de twee meisjes zijn erg sterk, spannend en met een open einde waar ik jaren later nog soms over zit na te denken. Een film die aanvoelt als een stomp in de maag!

“Keep doubting.”

Psychologische horror. Zowel voor de twee jonge vrouwen, als voor de kijker. Ik heb ergens gelezen dat regisseur Laugier depressief was toen hij het schrift schreef, en na het zien van Martyrs begrijp ik dat volkomen. Martyrs is gelukkig geen standaard horror met veel bloed en afgehakte ledematen, maar meer een psychologische terreuraanval die wordt losgelaten op jonge vrouwen.

Het is kil, hard, emotieloos en de horror zit hem vooral in de herhaling van de gruwelijkheden. Het eerste gedeelte is het sterkt (het Lucie gedeelte) en dat komt door de rauwe sfeer, de regie, het camerawerk en het waanzinnige spel van de twee hoofdrolspeelsters. Ik weet niet wat Alaoui en Jampanoi hebben gedaan om in hun rollen te kruipen, maar het resultaat is weergaloos. Het tweede gedeelte (het Anna gedeelte) is wat minder, maar hier zit de horror vooral in de herhaling van de mishandelingen. Op het laatst gaat Laugier nog een stapje verder en schurkt Martyrs aan tegen pure horror. Niet erg, want op dat moment ga je er helemaal in mee. Martyrs is een film waar ik nog vaak aan terug zal denken, maar die ik niet snel nog een keer voor me lol ga bekijken.

Het is ruim 8 jaar geleden dat ik deze film gezien heb, dus werd het weer eens tijd voor een herziening. Blijft voor mij een van de gruwelijkste films op horrorgebied hoewel bij de herziening het shockerende bij mij dit keer achterwege bleef. Dat kon uiteraard niet gezegd worden toen ik film de eerste keer bekeek. Interessant blijft natuurlijk het psychologische- of misschien beter gezegd het filosofische gedeelte van deze film. Via gruwelijke martelexperimenten er achter proberen te komen of er een hiernamaals of beter gezegd een leven na de dood is . Over vraagstukken betreffende leven na de dood heb ik al menig filosoof geraadpleegd en niemand heeft daar een duidelijk antwoord op kunnen geven. Ook in deze film blijft het antwoord daarop achterwege en terecht. Volgens mij kan dat ook niet want dit soort levensbeschouwelijke vragen behoren nu eenmaal niet tot het terrein van de wetenschap. Ik heb daar voor mijzelf wel een antwoord op net als de hoofdpersoon Anna maar dat is 100% subjectief en heeft met wetenschap helemaal niets te maken maar alles met geloof. Ik kan er daarom ook niets over zeggen omdat het voor anderen geen enkele zekerheid verschaft maar alleen twijfel net zoals bij Mademoiselle die die twijfel blijkbaar niet kon verdragen en vervolgens zelfmoord pleegde.

Waardering: onveranderd 5.0*

Acht jaar geleden is het dat ik Martyrs voor het laatst had gezien. De film kwam uit in de tijd dat de Franse shockhorrors als paddenstoelen uit de grond schoten. Door de enorme hype was ik teleurgesteld maar als ik het nu teruglees kan ik me totaal niet meer vinden in mijn geschreven stukje destijds. Martyrs is één van de meest aangrijpende shockhorrors die ik ken.

Toen Laugier het script schreef was hij depressief en kampte hij met zelfmoordneigingen. Dat heeft geresulteerd in een uiterst ziek scenario waarin er wordt gezocht naar leven na de dood. Origineel uitgangspunt wat op wel heel brute wijze wordt geuit. Een jong meisje ontsnapt uit een kelder na maanden te zijn gemarteld. Jaren later is ze uit op wraak, met hulp van haar vriendin. Maar wat zij te wachten staat is met geen pen te beschrijven.

Er wordt waanzinnig goed geacteerd door de dames Alaoui en Jampanoï. In tegenstelling tot jaren geleden voelde ik nu echt met Anna mee. De momenten waarop ze tikken krijgt, bewusteloos raakt en meteen weer wordt bijgebracht om vervolgens weer tikken te krijgen zijn bijna hartverscheurend. Maar ook Lucie is een boeiend character die wordt gedreven door wraak en waanideeën. Beide weten ze de film naar een hoog niveau te tillen waarbij je toch hoopt dat het enigszins goed afloopt voor de twee.

Wat dat betreft krijgen we een dikke middelvinger van Laugier. Dit is Franse terror op zijn best. De film is keihard en in your face. De entree van Lucie is er één om niet snel te vergeten, zeker niet omdat er ook een kind overhoop wordt geknald. Bloederig, extreem gewelddadig en overtuigende special effects. Dat uit zich in meerdere dingen zoals skinless Anna en het waanbeeld van Lucie. Die is wel erg creepy waar de meeste ghostmovies nog een puntje aan kunnen zuigen.

Het einde is er één om over na te praten, met een laatste shot die wederom aankomt als een mokerslag. Martyrs is niet voor tere zieltjes en één van de weinige films waar ik me soms echt ongemakkelijk bij voelde. Het overdreven Hostel-gemartel waarin naalden langzaam door stukken vlees worden geprikt is vooral een special effects showcase en bovendien fysiek. In Martyrs worden de slachtoffers op uiterst serieuze wijze vooral mentaal verwoest en dat is waar je de mensen het beste raakt. Juist daarom doet dit me wél wat.

Na 7 jaar heb ik Martyrs opnieuw gezien, voor de derde keer. Het blijft een parel van een film, maar wel een vreselijk ongemakkelijke titel om te bekijken. Zeker in het tweede deel van de film wordt je als kijker net zo hard als Anna murw gebeukt en snak je naar het einde. Maar ondanks dat het allemaal weinig fijn om te bekijken is, is dit echt een film van grote klasse.

Niet elke film hoeft te entertainen, soms mag je ook gewoon wel eens compleet geraakt worden van de ellende en de ongemakkelijkheid. En dat doet Martyrs goed, heel goed. Daarbij steekt de film ook erg sterk in elkaar met camerawerk, acteerniveau, sfeer, effecten en het emotieloze, rauwe en compromisloze geweld (het uitmoorden van een heel gezin inclusief kinderen en het klinisch kapot slaan van iemands lichaam om deze mentaal en fysiek kapot te maken, oef). Zelden dat ik als kijker zo mee heb geleefd met alles wat hen is aangedaan. De opgewekte angst en woede bij de meiden komt zó intens en overtuigend over. Ook blijft het totaal onbegrijpelijk dat de daders na zulke activiteiten zonder wroeging gaan eten of douchen. Juist dat contrast maakt elke nare scène zoveel sterker.

De scène met de stalen pinnen en helm die af wordt gezet ben ik nooit vergeten. En dat einde blijft nog altijd bizar, met het kijkje aan de andere kant van het menselijke bestaan. Echt een film die me blijft raken als ik kijk. Tevens een film die ik niet al te vaak wil zien, maar dat er in de toekomst een volgende herziening komt is wel zeker.

1 van de beste horrorfilms die ik ken. Ik heb overigens ook de remake bekeken, echt heel slecht. Als je het origineel weer bekijkt, dan merk je weer echt wat vakmanschap is.

4,5* blijft staan.

Nu ik al zoveel oudere horror-klassiekers heb gezien, begin ik voor de volledigheid ook eens 'moderne klassiekers' erbij te pakken. Dat valt me regelmatig toch wel tegen en juist daarom was deze Franse Martyrs een erg prettige verassing. Een verassing is sowieso een goed woord voor deze film, want waar het op uitloopt zie je echt aankomen in het begin.

De jaren '70. Lucie is maanden lang ontvoerd en mishandelt geweest, waarna het haar gelukt is om te ontsnappen. Als ze 15 jaar later denkt haar ontvoerder in een krantenartikel te zien is ze uit op wraak...

Martyrs begint meteen als een bijzonder spannende film en kent eigenlijk nauwelijks rust. Van de akelige flashbacks van Lucie naar de kijharde slachtig van de familie van wat achteraf de ontvoerders blijken te zijn en een akelig wezen dat in Lucie's hoofd ontstaat. De film gaat vrijwel alle aspecten van het horrorgenre af; spanning, angst, schrikmomenten, gore, schockfactor...

En dan komen we bij de tweede helft en slaat de film meer om in een Cronenberg-achtige sciencefiction over een organisatie die mensen systematisch martelt om een martelaar te vinden, iemand die kan vertellen over 'the afterlife'. Een bizarre omslag waar ik even moeite mee had, maar uiteindelijk toch wel werkt. Al vond ik de eerste helft van de film wel net wat indrukwekkender.

Minder aan Martyrs is de hand-held-look van het camerawerk die zo kenmerkend is voor moderne (Horror-)films. Soms kwam het van pas voor de schrikmomenten, maar het slaat nergens op om dingen bewust zo onduidelijk in beeld te brengen. Bij de trackingshots werkte dit wel erg goed om de spanning te versterken. Ook de muziek werd functioneel gebruikt en zorgde voor de nodige schrikmomenten. Het enige wat ik echt miste in deze film was sfeerversterking, maar daar is het misschien ook niet het type horror-film voor.

Een prettige verassing. Een vermakelijke, spannende en vrij brute horror van Franse origine.

Damn zeg. Psychologische terreur op en top. Toch even een halfuur op mijn positieve moeten komen. Het verhaal is vrij vaag maar de grote lijnen zijn wel duidelijk. Ik heb nog te weinig van de echte heftige films gezien om te zeggen of het nog erger kan. Waarschijnlijk wel want ik heb niet direct de film willen stopzetten. Dat had ik bij Irréversible wel maar ik kan helemaal niet tegen verkrachtingen. Torture porn zoals dit daar kan ik een stuk beter tegen al is het uiteindelijk niet zo te doen om de gore maar om het toppunt van menselijk lijden en het worden van een martyr die een andere wereld kan zien.

Een vergezocht verhaal maar origineel is het wel. En o zo deprimerend. Het is een beetje van alles. De toon verandert ook naarmate de film vordert dus je bent best gewapend tegen verschillende soorten horror. Het eerste deel zie ik meer als slasher en is hier en daar misschien ook wat eng voor sommige mensen. Daarna voel je eerder medelijden (met die vrouw dat voor haar gemarteld is geweest en ze 'probeert' te helpen). Bij dit stuk keerde mijn maag zich toch wel om. Het eindigt dan in de zwaarste psychologische terreur dat een mens kan verdragen of niet verdragen zeg maar. Om dan te eindigen met iets wat je als een soort van verlichting kan zien, het ultieme doel. Ik weet niet of je dat een mooi einde kan noemen.

Als je het gevoel van ongemakkelijkheid en misselijkmakendheid wilt aansterken dan is dit de film voor jou. Zelf zou ik dit aan niemand aanraden maar het is wel een bepaalde ervaring. Best goed dus voor hetgeen de film wilt teweeg brengen.

Wat een donkere beleving was dit, zeg.

Film die het vooral vanuit de psychohoek doet, maar daarin wel meerdere vormen van angstbeleving exploreert. De eerste helft zorgen suspense, mysterie en een wazig creatuur voor de spanning, Het vervolg is met accentuering op torture en bodyhorror wat minder subtiel van aard. Vooral plastisch gemartel en gesnij zorgen hierin voor de shock en het onbehagen.

De film als geheel heeft een prima duistere sfeer. Onuitgesproken kleurgebruik zorgt voor de extra dimensie. Settings als een donkere kelder of een fantasieloze kloosterkamer werken door hun clautrofobische impact eveneens sfeerverhogend.

Hoewel over het geheel genomen een aardig verhaal, zijn de beweegredenen om te martelen tamelijk onbevredigend. Het opgegeven motief vond ik tamelijk zwak. Geen goede reden voor alle ellende die voorbijkomt. Te gezocht. Ik moest de film daar dan ook even loslaten. Tegen het eind was de inleving weer terug. Gelukkig maar, want de in nevelen gehulde slotacte is een mooie.

Erg sterk is ook de gezichtsloze manier waarop het kwaad is vormgegeven. Slechts één slecht personage wordt voor filmische doeleinden ietsjes uitgelicht. Verder blijft het kwaad zonder gezicht en versterkt aldus de suggestie dat het kwaad nooit stopt maar anoniem voortwoekert. Vooral die anonieme factor zorgde bij mij voor een verontrustend gevoel, dat in de nabeleving nog even doorsudderde.

Strak acteerwerk. Strakke teksten. Weinig zwierige uitstapjes in beeld en in effectmatige zin. Overbodige franje is zo goed als geëlimineerd. Dreiging, mysterie en donkerte zonder veel fleur en effectbejag. Het zijn stevige en sfeervolle pijlers waarop de film rust.

Nee dit was het niet voor mij. Ja er passeren stevige beelden (alhoewel, het moment waarop de meest gore zaken gebeuren wordt er quasi altijd iets anders gefilmd). En hier en daar zijn er kleine lichtpuntjes te zien maar al bij al vond ik dit erg mager.

Acteerprestaties waren imo gewoon slecht, beste acteermomenten komen nog helemaal in het begin wanneer het gezin aan tafel zit en er wat over en weer gezeik ontstaat in het gezin. De twee vrouwelijke hoofdpersonages vond ik daarentegen erg matig, hoe ziek de zaken die ze meemaken ook mogen zijn, ik leefde zelden of nooit met hen mee. De personages die in deel twee van de film dan meer naar voren kwamen deden mij ook weinig of niks.

Visueel vond ik er ook bitter weinig bijzonders aan. Als je dan toch dit soort film maakt zorg dan dat ik op zijn minst regelmatig door de beelden ongemakkelijk in mijn stoel zit, nu kwam dat één keer (misschien twee met veel goede wil) naar voren.

Verder voorspelbaar als de pest, dat ze zichzelf die verwondingen aandeed had ik echt na drie seconden door en ik ben meestal de laatste die zo'n zaken door heeft bij wijze van spreken. En verder bleven de beweegredenen van een aantal personages toch erg vaag. Eerste tegenvaller van de horrorfilm ko voor mij. Toch nog 1,5* omdat er hier en daar wel lichtpuntjes zijn (figuurlijk dan).