The Road (2009)

Heb je dan wel het boek gelezen? Anders had je geweten dat de film geen "I am Legend" achtige film zou worden. In genre aanduiding is thriller slecht gekozen imo. The Road is puur drama.

Klopt, maar persoonlijk vind ik de drama elementen simpel overkomen in de film. En nee ik verwachtte geen actiethriller, maar een film met meer en sterkere spanning (geen actie!).

Een erg bijzondere film. Er wordt een uitstekend en realistisch beeld gegeven van hoe een
postapocalyptische wereld er uit zou kunnen zien. Alles is grijs en grauw, er lijkt haast niets meer in
leven. De goede en passende soundtrack van Nick Cave is dan ook een pluspunt van deze film.

Binnen die setting speelt het verhaal zich af van een vader die samen met zijn zoon probeert te overleven en hoop te houden op een betere toekomst. Daarnaast lijkt de vader te beseffen dat zijn eigen dood onvermijdelijk is, en bereidt hij zijn zoontje voor op wat daarna komt, zodat hij zelf door kan gaan. De film geeft op een aangrijpende manier weer dat de vader constant twijfelt en altijd op zijn hoede is. Doordat de wereld een plaats is geworden waar het ieder voor zich is, zal een medemens er geen moeite mee hebben hen als product te zien en ze te gebruiken voor wat dan ook, desnoods als voedsel. De vader wil het beste voor zijn zoontje en leert hem zelfs hoe hij zelfmoord moet plegen als hij ooit in de handen van kannibalen dreigt te komen.

De film is ook een strijd tussen goed en kwaad: wat doe je als je in een dergelijke situatie terecht komt? Probeer je vast te houden aan het menselijke in je, zoals vader en zoon doen, of wordt je bij wijze van spreken kannibaal?

Viggo Mortensen zet een overtuigende rol neer als de vader, de zoon vind ik dan weer wat minder. Hij komt op mij iets te naïef en zachtgekookt over voor iemand die al jaren in een dergelijke wereld leeft. Charlize Theron en Robert Duvall maken indruk in de luttele minuten die ze krijgen.

Enkele scènes maakte bijzonder veel indruk op me, zoals de scène waarin ze per ongeluk in een kannibalenhuis belanden en die met Michael K. Williams, die zich volledig moet uitkleden van de vader.

Zowel het begin als het einde roepen veel vragen op. Het wordt niet duidelijk wat de oorzaak is van de asgrauwe en depressief ogende wereld, hoewel er in de trailer nog beelden zitten die doen denken aan een reeks natuurrampen (bliksem, tornado’s, overstromingen, enz.). Het is echter niet nodig om de oorzaak te kennen wil je film begrijpen, dus een erg groot minpunt vind ik het niet.
Ook het einde is me niet helemaal duidelijk. Hij mag mee met het gezinnetje, maar is dit een goede of slechte zaak? Zijn die mensen goed of slecht? Gaat het verhaal niet gewoon op dezelfde manier verder maar wordt de jongen nu begeleidt door andere mensen? Het kevertje dat wegvliegt en de vrolijke geluiden tijdens de aftiteling doen vermoeden dat er ergens nog hoop is op een terugkeer naar de ‘normale’ wereld, maar echt duidelijk wordt het nooit. Een eind waarmee je als kijker vele kanten op kunt.

Een film die indruk op me maakte en me ongetwijfeld bij zal blijven. Een film ook die op een positieve manier anders is dan vele andere films. Een aanrader wat mij betreft.

Vind het een treffende vergelijking die je daar maakt met die Russische film. Ik heb beide films niet ervaren als heel diepgaand of intellectueel in hun thematiek, maar wat ze zo sterk maakt juist is die hypergevoeligheid onder de oppervlakte: de subtiele gebaren en woorden en de doordringende stilte.

Ik ken The Return niet, wel vind ik The Road erg gaaf in zijn 'What if...' benadering. Hoe is de relatie tussen vader en zoon, welke keuze worden er gemaakt als alle zekerheden wegvallen. De film is niet hyperrealistisch maar zeker ook niet oppervlakkig, er zit zeker wel een oprecht menselijk benadering in. Daarnaast is The Road is ook geen drama pur sang maar kent ook elementen uit SF, horror, thriller en doet ook een duit in het visuele zakje (erg grauwe maar tegelijk mooie post-apocalyptische wereld). En schraal acteerwerk? Mortensen gaat hier heerlijk als een old skool method actor te keer.

Het acteerwerk van Viggo Mortensen deed mij nog het meeste denken aan Mads Mikkelsen in Valhalla Rising, niet bepaald een vader die emotioneel betrokken is bij zijn zoon.

Omdat The Road wil putten uit verschillende genres wordt nergens echt het maximale uit één van deze elementen gehaald, de film blijft aan de oppervlakte hangen en gaat nergens echt de diepte in.

De fotografie is de enige reden dat mijn twee sterren blijven staan, alhoewel de scene met regenboog visueel ronduit lachwekkend te noemen is.

Nou, geef mij dan maar Haneke's Le Temps Du Loup, hoor.

Vind het heel begrijpbaar dat de vader emotioneel afgestompt is gezien de situatie waarin ze verkeren, zoals ik al zei het zit in deze film vooral in de kleine details die in de grauwe wereld een glimpje menselijkheid laten zien.

Vind dat interessant gedaan voldoende inhoud om het boeiend te houden. Voor mij hoeft niet iedere film een tot op het bot gravend psychologisch drama te zijn om hem goed te kunnen vinden. Geef mij maar de afwisseling die The Road biedt.

Haneke vind ik helemaal een stroeve regisseur....

Vind het niet echt werken. De emotionele en erg koele afstand tussen de vader en de zoon zorgt ervoor dat je niet echt kan meeleven met de karakters, en dan vooral Mortensen, die toch wel uit liefde, zo lijkt het, zijn zoon in veiligheid wil brengen. Dat hij daarbij emotioneel afgestomp is werkt dan totaal niet. De chemie tussen beide is totaal niet aanwezig. Wat de sterke kant van de film dan moet zijn, het tonen van een glimpje menselijkheid en de liefde van een vader voor zijn kind, werkt door die koele relatie dan ook niet echt.

Maar dat emotioneel afgestompt zijn is wel erg begrijpbaar. De film is in alles grauw, beklemmend en uitzichtloos op enkele puntjes menselijkheid na, vind dat sterk gedaan. De vader staat eigenlijk voor het onmogelijk dilemma om zo door te gaan of niet. Hij weet dat de situatie uitzichtloos is maar blijft toch omwille van de liefde voor zijn zoon doorgaan. Hij weet dat hij het risico loopt eerder weg te vallen dan zijn zoon en dat die dan achterblijft in een gruwelijke wereld waarin kannibalen de dienst uit maken. Dus wat kan hij nu het beste doen? Onmogelijke beslissing die hij ook niet weet te maken.

Vind dit interessanter dan de zoveelste warme vader en zoon relatie.

Met enige tegenzin ben ik naar deze film gaan kijken maar manlief wilde hem graag zien, dus vooruit. Wat mij een beetje tegenhield was dat ik a. verwachte dat het een zeer deprimerende film zou zijn en daar was ik even niet voor in de stemming en b. ik over het algemeen niet graag naar films kijk waarin kinderen in een moeilijke situatie zitten of dat er iets met kinderen gebeurd. Dat is een persoonlijke keuze.

Mijn verwachtingen kwamen uit. De film heeft een zeer grauwe en uitzichtloze sfeer die je erg doet nadenken over het "wat als ....". Het laat je zeker nadenken over de "sociale menselijkheid" van de mensheid in een situatie die niet menselijk meer is. En hoe zou jij zelf dan reageren ? Het is een film die wel uitlokt dat je over jezelf gaat nadenken.

Heel sterk spel tussen vader en zoon. Vooral zoonlief vind ik erg goed voor een dergelijke zware rol.

Het is geen film die je moet kijken als je zelf niet zo lekker in je vel zit want ik vind het best confronterend en ook deprimerend. Maar het is zeker een film die je laat nadenken. Wel indrukwekkend dus.

@Fran zakdoekje geven doet*

Zeer sfeervol gefilmd, en prettig verhaal, hoewel er weinig gebeurt in de film weet deze toch te boeien en zet je aan het denken. Ja opeens is er geen voedsel meer, geen supermarkt en niks groeit er meer, waanzin drijft je tot daden die je niet wilt, terwijl de mens toch wil overleven. Boeiend thema

Einde vond ik mooi, maar wel kort qua tijdsinvestering.

Prachtige film,de beelden van een post-apocalyptische wereld waren nog nooit zò realistisch in beeld gebracht.

Viggo zet naar mijn mening een prachtige rol neer elke scene is

uiterst goed uitgewerkt en realistisch, ook het jongetje speelde erg overtuigend

als je niet van "feel bad" movies houd raad ik je aan deze film over te slaan en twilight te kijken ofzo

Maar als je een ijzersterke thriller wil zien is deze zeker aan te raden

Film met post-apocalyptisch verhaal en degelijk acteerwerk maar een niet erg interessante spanningsopbouw. Toch wel onderhoudend, maar had maar in het gegeven van de bijna uitstervende mensheid gezeten.

Heftig en grauw filmpje met ongelooflijke mooie post-apocalyptische setting.

Zeer sterk geacteerd door de 2 hoofdrol spelers en vooral het jongetje speelt buiten gewoon goed zijn zware rol.

Einde was mooie en ontroerend.

3,5 ster

gisteren gezien, en ik was zeer onder de indruk hoe deze film in elkaar is gezet...

Mooie beelden, mooi acteer werk.. en een goed verhaal, met drama, en spanning door elkaar..

3.5 .*

Goed filmidee,alleen ik mis hier de diepgang.

deze film had wel wat langergetrokken mogen worden.

Hier was toch wel wat meer van te maken,maar verder

Is het een beter dan matige film.3***

Meest depressieve film die bestaat.....

Veelbelovend uitgangspunt, maar uiteindelijk de zoveelste tranentrekker. Men neme een hopeloze situatie en stopt er een kind in dat het goede in elk van ons moet symboliseren. Niets mis mee om het onschuldige van een kind te midden van een ramp te plaatsen, het contrast kan uitstekend werken, maar maak die ramp dan voelbaar. Ik kon op een gegeven moment helemaal niets meer met de personages en ook het apocalyptische karakter nam enkel maar af door de te grote focus op de relatie tussen vader en zoon. Het feit dat de cast voornamelijk uit sterren bestaat helpt ook niet echt mee. Voor een film die nihilistisch wil zijn had een onbekendere cast beter gewerkt. Rest de zeer aardige cinematografie op momenten. Een film die naargeestig had moeten zijn is uiteindelijk een familiefilm geworden. Tegenvaller.

2*

Wat een heftige, indrukwekkende, depressieve film.
De omgeving is grauw en realistisch neergezet en vooral het feit dat er geen enkel vonkje hoop was maakte de film zo neerslachtig. Want dat was er eigenlijk vooral te zien: werkelijk geen enkele hoop. De wereld was er immers niet meer en vader en zoon stonden er alleen voor en waren vooral bezig met het ontvluchten van de kannibalen.
De flashbacks vond ik prachtig en misschien wel het allertreurigste aan de film. Evenals het zoontje dat opgroeit in deze wereld en niet eens weet hoe het vroeger was. Hierdoor ontstaat er een kloof tussen de vader en de zoon die ondanks de emotionele band terug te zien valt.
Het einde vond ik wat vreemd. De familie had een hond en ik vraag me af hoe ze die te eten gaven? Ook vond ik het nogal apart dat zij de vader en de zoon hadden gevolgd. Ik had ook wel willen zien hoe het nu verder ging.
Een andere 'jammerigheid' vond ik dat we niet precies weten wat er is gebeurd en hoe het leven ervoor was. Maar aan de andere kant zou dat de film misschien wat minder grauw gemaakt hebben.

*4

I won't let anybody touch you, because that's my job.....

Na het geweldige apocalyptische Book Of Eli is er opnieuw een apocalyptisch drama: The Road , deze lijkt best wel veel of Book Of Eli. Maar of Book Of Eli sterker is dan The Road? Dat weet ik nog even niet. Waar het bij die film meer gaat over het beschermen van de laatste Bijbel, gaat het hier meer over de overlevingskracht tussen vader en zoon. Wat ik nu zeker kan zeggen is dat The Road veel sterker is dan The Book Of Eli.

De cast voor deze film is geweldig. We hebben Viggo Mortensen (Lord Of The Rings), we hebben het kindersterretje Kodi Smit McPhee die ik ijzersterk vond spelen. We hebben ook nog kleinere rollen voor Charlize Theron en die vent die de rol van die ouwe vent speelde. Tja, voor wat ze erin zaten waren ze goed dus daar heb ik niet veel over te klagen.

De apocalyptische sfeer was duidelijk aanwezig. Ik vond daarom ook het begin met dat je Viggo samen met zijn vrouw ziet kussen bij dat paard een prachtig shot en dan ineens hebben we die duistere apocalyptische sfeer. Zoals ik al eerder zei deed de sfeer me heel erg denken aan The Book Of Eli en dat is eigenlijk precies dezelfde film maar die film toont alles vanuit een ander aspect. Ik zal ze beiden bijna spiritual sequels kunnen noemen.

Toen ik de trailer voor het eerst zag dacht ik eerst dat dit een soort apocalyptische horror was. Want zoals de scène die heel eng overkwam in de trailer van: je ziet kannibalen rondzoeken en dat wordt heel erg eng overgebracht in de trailer. Maar in de film is het niet eng, het is spannend maar niet meer dan dat. En begrijp me niet verkeerd: er zaten een aantal serieus spannende stukken in, maar niet zozeer dat het een horror was en niet dat ik dat wilde zien want ik ben absoluut geen grote horrorfan.

Dus kortom: The Road is een zeer sterk apocalyptische drama met een duistere en grauwe sfeer maar ook veel emotie tussen vader en zoon. Dus kortom: The Road was een prima film.

Goede film, vooral de settings (dat immer grijze beeld, de koude regen, de wanhoop, ...) konden me bekoren. Einde vond ik een beetje gek, niet slecht, maar had iets anders ervan verwacht.

Enkel dat iedereen daar spontaan kannibaal werd vond ik wat ongeloofwaardig overkomen.

Een donkere film, in alle opzichten. Eén doffe ellende waarin genoeg eten en een paar deugdelijke schoenen de grootste vreugde zijn. De film ziet er vreemd genoeg in al zijn grauwheid toch best mooi uit en de meest genietbare scènes zijn dan eigenlijk ook als vader en zoon voorbij sjokken in het troosteloze landschap.

Het acteerwerk was ik echter niet zo stuk van; Viggo weet wel te overtuigen, maar in alle lovende woorden over het zoontje kan ik me niet vinden. Natuurlijk is het een pittige rol voor een kind, maar na zijn zoveelste “oh papa” en jammergeluidjes werd ik hem toch echt een beetje zat. De bijrollen vond ik veel te overdreven neergezet, met Duvall als dieptepunt. Goede acteur, maar hier komt hij op me over alsof hij onderdeel uitmaakt van een ‘vossenjacht” voor kinderen.

Wel vond ik het intrigerend om te zien waar je in een dergelijke wereld letterlijk en figuurlijk tegenaan loopt en hoewel sommige details me niet altijd even waarschijnlijk voorkwamen leek het me in grote lijnen best een geloofwaardig geschetst beeld. Je hoopt natuurlijk dat het niet zo is, maar volkomen onvoorstelbaar is het niet. Maar dat einde…pa is nog geen 5 minuten dood of er dient zicht een gezinnetje, zelfs gezellig met hond, aan. Na dik anderhalf uur uitzichtloosheid is dat enerzijds wel een hoopvol gegeven, maar als ik eerlijk ben had het meer indruk op me gemaakt wanneer het jochie moederziel alleen verder had gemoeten.

Dat is toch een beetje waar The Road wat mij betreft in te kort schiet: de film lijkt rauw en confronterend te willen zijn, maar weet geen oprechte gevoelens los te maken. Hoe mager en vies Viggo er ook bij loopt, hoe schokkend sommige voorvallen ook zijn, het komt desondanks allemaal nog wat te gepolijst over om werkelijk meeslepend te zijn. Redelijke film, maar zeker niet zo indrukwekkend als dat ik verwacht had.

40 minuten gekeken, wat een dood maar dan ook doodsaaie film, ik zal hem geen rating geven want ik heb hem niet afgezien

Dit is echt een prachtfilm. Spannend, ontroerend en deprimerend: zowel het post-apocalyptische landschap alsook de verhaallijn zijn (g)rauw en grijs en pakken de ingetogen kijker echt bij de keel. Daarbovenop levert Viggo Mortensen wederom een ijzersterke acteerprestatie af.

Deze sobere topper krijgt wat mij betreft 4,5 sterren!