The Road (2009)

Ik snap wat je bedoelt.. maar toch vond ik dat jochie een wereldrol neerzetten! Zo makkelijk is die rol niet lijkt me, en dat voor zo'n klein ventje. Bovendien heeft palief hem wel hoogstpersoonlijk steeds uit de wind gehouden, meer dan dat andere mensen misschien hadden gedaan.

Dat kind hoefde enkel een keer of 20 'No papa', Te roepen. Gewoon een irritant zeurderig ventje. Weinig goeds aan.

Inderdaad, een vreselijk irritant mannetje.

genoten van deze film. flashbacks hadden geen meerwaarde en dat ge''papa'' werd je niet goed van maar wel een uitstekende mortensen.

Dan zal het wel persoonlijk zijn.. ik vond hem wel aardig. Hoeft niet altijd technisch perfect te zijn

Mooi gesproken.

dat ge papa werd tot vervelends toe herhaald en dat kost, en ik ben streng toch een halve ster. maar dat kunnen ze missen.

Halverwege de film dacht ik... laat in Godsnaam iedereen dood gaan zeg. Mijn hemel.

Ja het is een mooie rol van Mortensen maar het totale gebrek aan humor, hoe subtiel ook, deed mij de das om. Dat jongetje speelde ook prima, maar het 'goede' in hem was wel erg naïef. De bad guys waren weer lekker cliché en inderdaad zaten er erg veel momenten in die ik eerder gezien heb.

2*

Na het fantastisch boek een zeer goede film.

Meesterwerk voor mij. Deze film laat door zijn grijsachtige en "killen" beeld/benamingen een mensenleven aanschouwen die nog erger is dan de dood. Door een onverklaarbaar verschijnsel zijn alle belangen van de mensheid terug gebracht naar de aard van de mens , de wil om te overleven. De drang is zo sterk dat de mens in alles tot staat is om in leven te blijven, terwijl zijn grootste angst niet sterven is , maar de gedachte dat het leven zo blijft. Prachtig acteerwerk van de acteurs , tevens laat deze film een echte boodschap achter zoals hierboven geschreven is.

5 Sterren, een film die een lot laat zien dat erger dan de dood is.

Tegenvaller. Ik hou meestal wel van dit soort films. Maar ik zou ook graag wat uitleg willen. Wat is er met de wereld aan de hand? Een paar mensen kunnen overleven, maar alle dieren zijn dood? Er groeit geen plantje meer? Zijn zoontje is niet alleen irritant vanwege zijn ge-papa maar doet in het algemeen vervelend. En het einde is weer op zijn Amerikaans. Ik had verwacht dat hij zelfmoord zou plegen, Want halverwege de film vraagt hij aan zijn vader wat hij zou doen als hij dood ging. En zijn vader zegt dan dat hij ook dood zou willen zijn zodat ze bij elkaar zouden kunnen zijn. Nu krijgt de film toch weer een soort happy ending

Zodat de film geloofwaardiger wordt.

Heeft niets met geloofwaardigheid te maken. De mens is altijd op zoek naar meer kennis. Daardoor zou je zaken beter in de context kunnen plaatsen. Maar vaak is het bij film juist veel leuker om je eigen fantasie en verstand te moeten inzetten. Je zou het dus eerder kunnen verklaren door te stellen dat het een hang naar houvast is, of een gebrek aan fantasie.

Dat gaat je kennelijk beter af bij een film over smurfen op een planeet die verwoest wordt door boosaardige kolonisten die de grondstoffen willen afpakken. Als de metafoor er maar metersdik bovenop ligt zeg maar.

Alsof ik ooit ergens positief ben geweest over de manier waarop Avatar zijn boodschap brengt... Maar bij deze film wordt het inderdaad allemaal nog wat zwaarder aangedikt en door je strot geduwd, goh wat zijn ze hier toch zielig. Avatar is er niets bij.... No Papa, no papa, no papa, no papa, no papa, no papa, no papa, no papa.... Ja, nu weten we het wel.

Tsjah, qua persoonlijk drama ligt deze film natuurlijk veel dieper. Het gegeven wordt in the Road voor de verandering is een keer realistisch weergegeven. Kleine kinderen zijn in dat geval altijd vervelend Reinbo, ik neem aan dat je ze wel is hebt meegemaakt?

Persoonlijk drama werkt enkel als je iets voelt voor die persoon(en). Hier had ik helemaal niets met hen. Maar ik snap eigenlijk vooral niet waarom Redlop Avatar erbij haalt, terwijl ik gewoon een neutraal antwoord gaf op de vraag van Timburton. Ging ook totaal niet over hoe de boodschap gebracht werd.

Waarschijnlijk is het mijn wetenschappelijke achtergrond. Maar zelfs met al mijn fantasie kan ik me niet voorstellen wat er gebeurd kan zijn, waardoor mensen wel overleven en alle planten en dieren niet.

Maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat erom dat die mensen rondlopen in een situatie waar alles kut is. That's all you need to know.

Ik geef het gewoon een kans... wat dacht je van 'ze leefden in de stad, en doordat er al een hoop waren gestorven, aten ze de overgebleven snacks en dergelijk?

Oke best wel een dooddoener....

Belooft een rauwe, realistische survival film te worden, maar ik heb me kapot geergerd aan het softe gedoe met dat kind en te veel dramatische momenten die de vaart uit het verhaal haalden.

In het begin denk je nog; leuk vader en zoon op stap als only survivors, maar gaandeweg ga je je steeds meer irriteren aan dat gejengel, ik weet zeker dat kinderen in zo'n situatie zich razendsnel aanpassen en niet die naieve en passieve houding van in de normale wereld blijven vasthouden. Wat hoopte ik dat die vader inderdaad een kogel door zn kop zou jagen.
Daarnaast miste ik de hele achtergrond van het verhaal. Alles en iedereen is weg, dood. Waarom zijn zij nou de enige (althans bijna enige) overlevenden? De rest pleegt zelfmoord? Hoezo? waarom?
En zo'n moeder ook al zo irritant; als moeder laat je nooit zo je gezin in de steek, dan vecht je tot jer bij neervalt. En ga zo maar door

Uitgangspunt van only survivors is altijd interessant en beelden zijn mooi grauw, echt schitterend beklemmend, maar dat kind....

Ook hier, logica heeft niks met irritatie te maken. Ook ik irriteerde mij mateloos aan dat jongetje, of zijn acties nu logisch waren of niet. Verder vond ik het rauwe wel meevallen, erg geromantiseerd als je het mij vraagt, bij rauw denk ik eerder aan valhalla rising and the like.

Maar je zei dat het bij film zo fijn was om je eigen fantasie te gebruiken. Daarom vergeleek ik The Road met Avatar want het lijkt me redelijk duidelijk dat je bij Avatar juist je verstand op nul kunt zetten en The Road veel overlaat aan je eigen interpretatie.

De rol van dat kind is cruciaal voor je beleving van de film. Het gevoel van rauwheid en realisme lijden onder zijn rol.

En fantasie?

OK, zijn overigens weinig films waarbij mijn hersenactiviteit zo hoog was als bij Avatar. Kijken kost ook hersencapaciteit, zeker als het allemaal nieuwe indrukken zijn. Maar qua verhaal geeft Avatar idd weinig ruimte, maar daar kijk ik die film ook niet voor.

Ik heb in 3D ook van Avatar genoten trouwens, maar ook de desolate uitstraling van The Road vind ik indrukwekkend.

Dat kan ik me ook wel voorstellen, maar als je niets hebt met de hoofdpersonen houdt dat snel op.

De film lijdt zeker onder de rol van het kind. Maar persoonlijk begon het me pas op te vallen aan het eind? How about you?

Vond dit werkelijk een fantastische film. Fijn dat de nadruk niet ligt op de ramp zelf of de oorzaak van de ramp, we moeten het doen met de catastrofale nasleep. Dit voorkomt onnodige uitleg en vertelseltjes die de sfeer waarschijnlijk tekort zouden doen. The Road is vooral een film over menselijkheid tijdens het wegvallen van de beschaving: er heerst pessimisme en achterdocht, maar ook hoop en naastenliefde.