The House of the Devil (2009)

Prima slowburner!

De jaren 80 is consequent doorgevoerd in de (aan)kleding, haar en make-up, auto's, soundtrack enzovoorts.

Als ik me er niet van te voren in had verdiept had ik waarschijnlijk niet eens door dat deze film niet in de jaren 80 is opgenomen maar in 2009. Eerste uur kabbelt het rustig doch niet vervelend door met als bizarre climax de laatste 20 minuten. En dan is de beer los! Enge 'mother', veel bloed en een vooe mij aanvaardbare hoeveelheid gore. En voor je er erg in hebt is de film klaar en begint de aftiteling. Ook op een oldskool manier.

Leuk!

Dit filmpje blijft behoorlijk veel positieve berichten krijgen.

Ik kan nog herinneren dat ik hem gezien had en hem toen echt vreselijk vond.

Misschien over een tijdje toch nog maar een 2e kans geven. Ook al denk ik dat mijn stem niet veel hoger zal worden, maar we zullen zien, wie weet.

Gister herzien maar nog steeds geen filmpje voor mij.

De film begint zo slecht nog niet, alleen jammer dat er verder zowat de hele film totaal niks gebeurd en ook gewoon niet spannend is. Ook vind ik het verhaal nog steeds niks en het einde ook verschrikkelijk. Het enige wat dit filmpje wel goed weet te doen is sfeer neer zetten, daar is niks om op aan te merken.

Voor mij nog steeds een grote onvoldoende, maar toch een 0,5* erbij voor de sfeer.

1,5*

Oh ,man wat een creepy film. Echt een van de engste ooit voor mij. Yek!

Die sfeer...pffff Nog maar even wat anders kijken.

Kga die andere van West ook kijken, maar 1 per keer, of ik kan zo t gesticht binnen.

Man wat een knoop in men maag.

Het is inderdaad wel creepy, een rustige opbouw, van de uni naar de "ouwe mensjes" die zoooo aardig zijn en jou een fijne avond/oppas wensen als ze weg gaan.

Het is al een tijdje geleden dat ik deze film heb gezien maar indruk maakte hij wel, ook al omdat er tegenwoordig veel rommel wordt uitgebracht en dit een verademing was.

Pas je regelmatig op, ben je gevoelig en nog erg jong, dan zou ik deze nog even overslaan!

'k vond het eens een iets andere horrorfilm. De film is nochtans uit 2009, maar speelt zich af in de jaren 80 en ziet er ook zo uit, 'k vond het erg goed gedaan.

De film moet het vooral hebben van de sfeer en de opbouw. Het horrorgedeelte komt maar erg laat in de film en is niet zo groot (al gaan ze dan wel loos), maar storend vond 'k het eigenlijk niet.

Er werd goed geacteerd.

Wie een horrorfilm verwacht zal misschien wat teleurgesteld zijn, want de focus ligt toch meer op sfeer dan veel schrikmomenten.

Wat een ongehoord slechte film was dit, heb van mijn leven nog nooit m'n tijd zo verspild als aan deze jaren '80-bagger, de opbouw duurt een 80 minuten waarin werkelijk niks gebeurt op een fatale headshot na, die nog best grof was maar hebben we al 80000 keer eerder gezien en daar waar de spanning begint is de film praktisch afgelopen, en alles behalve origineel, kan hem iedereen afraden, of je houdt er een passie op na verveeld te zijn, nogmaals waardeloos, echt.

Ijzersterke horror thriller die absoluut zijn tijd neemt voor de opbouw. Maar het is enorm sfeervol en wist bij mij goed onder de huid te kruipen. Brrrr...

Zeker een aanrader voor liefhebbers van 80's horrorthrillers, maar verwacht geen visuele gore, wel spanning.

4 5!

The House of the Devil doet een frisse wind doorheen het horrorgenre waaien. De opbouw wordt erg langzaam weergegeven en het bloed vloeit pas in het laatste kwartier. Wat dit echter tot een goede film maakt is de sfeer. Enerzijds de setting die ons naar een andere tijdgeest (de jaren 80) katapulteert, anderzijds het slome tempo en Samantha die door een treffende Jocelin Donahue (één om in de gaten te houden) wordt neergezet. Dat de film begint in te zakken wanneer het echte werk begint, zegt genoeg. De sfeer valt weg en ruimt plaats voor chaos die compleet uit de toon valt.

Niettemin een leuke film. Horror kan op narratief gebied voorbeelden zoals deze goed gebruiken.

Altijd leuk als je een zeer authentieke eighties sfeer wil geven,,Inc het soms wat korrelige beeldmateriaal,de regiseur gebruikte een echte 16 MM camera.

Maar het is zo traag.en dat nekt de film.

Eerste uur ijzersterk maar dan vernielt / verkracht Ti West zijn film alweer in platheid. Typisch.

Zeer goede genre-film van TI West. Vooral de heerlijke`80 jaren sfeer die film uitstraalt is zeer mooi alsof de film een verloren pareltje uit die tijd is. Daarbij hielpen natuurlijk de 16 MM filmopnames. Het verhaal is simpel Samantha Hughes, een zeer leuke rol voor Jocelin Donahue, krijgt een ongebruikelijke baantje als babysitter, dit alles gebeurd tijdens een maan-eclips. De film doet er heerlijk lang over om het karakter van Samantha aan je voor te stellen en langzaam wordt zo spanning opgebouwd. Veel actie of bloed is er dan ook niet te bekennen, die breekt pas los in de climax aan het eind van de film. Toch valt er reuze veel te beleven. Prachtige scenes die suggereren dat er iets in het huis is. Een geluidje hier of kraakje daar alles draagt bij aan bloedstollende enge mysterieuze sfeer. Maar ook de eighties-aankleding is perfect weergegeven. Wat is het toch schattig om Jocelin Donahue inclusief onooglijke walkman met koptelefoon rond te zien swingen. En dan vergeet je nog bijna van die fantastische ironische teksten. Bijvoorbeeld als ze afscheid neemt van haar vriendin Megan: “This one night changed everything for me,” Klassieker die makkelijk als '80 jaren film kan doorgaan waren het niet dat het een film uit 2009 is.

Ieder zijn genre; voor mij zeer,zeer zwak !

Er gebeurt NIKS tot het laatste kwartier behalve de moord op....

Het einde maakt iets goed,maar toch ook voorspelbaar.

Ik ben vlug tevreden,maar sorry ,doordraaien tot het epiloog.

Wat een heerlijke vibe heeft deze film. Loved every minute of it.

Ti West weet hier ongelooflijk goed dat typische eighties sfeertje na te bootsen. De set dressing, de kostuums, haar en make-up tot aan de manier waarop de film geschoten is. Alles klopt gewoon! De film is een heerlijke slow burner. Heel veel gebeurt er niet. Maar West weet wel heel goed de spanning op te bouwen, om aan het einde met een knaller af the sluiten.

Technisch dus helemaal in orde. Ook het acteerwerk is goed en de muziek is heel fijn.

Erg leuke film.

Tergend sloom.. en veel te donker om wat te zien... gebeurt verrekte weinig, maar goed het zal allemaal wel weer goud wezen wat er blinkt. Er zijn toch wel leukere dingen die je met je tijd kunt doen, daarom wel even oppassen als je zeker weet dat je deze wilt opzetten nav alle hosanna berichten.

Is vreemd genoeg de sterkte in het hele verhaal, ben anders zelf niet verlekkerd op zulke slome 'nutteloze' momenten. Echter, de spanning hangt de hele tijd in de lucht. Je weet dat er iets gaat gebeuren, maar wat? En wanneer? Hoe? Dat het zich in de vroeger jaren afspeelt, helpt de sfeer ook erg vooruit.

Samantha doet me denken aan Marina uit To the Wonder. Steeds dartelend, spelend, alles verkennen.

Oppassen, indeed.

Wat ben je er snel bij zeg...

Dat menigeen het heeft over sfeer, daar ben ik het niet mee eens. Dat heb ik totaal niet gevoeld, al kan dat uiteraard op meerdere manieren. a) tachtiger jaren? Door wat objecten zoals een draagbare cassettespeler. OK..maar dan gebruiken ze aan het eens ineens schuddende Iphone filmtechnieken zodat dat sprankje eightiesstemming weer teniet gedaan wordt. b) de ganse film willen ze duidelijk maken dat het ijskoud is. Die "Karen Allen" loopt o.a. met een ijsmuts op, maar geen koudeverschijnselen zoals rode gezichten of verdampte adem. IJsbloemen op ruiten of aangestoken kachels. Ze hadden ook kunnen doen alsof die hoorn van die muntgeldtelefoon ijskoud was en ze daarna flink in haar handen wrijft, maar nee..dus ook daarin zeker geen sfeer. En over spanning...meer in de zin van spanningopbouw, ook niet. Die momenten worden zo ver uitgesteld dat ik op een gegeven punt mijn geduld verlies en zo is het effect niet maximaal. Zo werkt het niet voor me.

Je leert elke dag wel iets nieuws. Van slowburner heb ik nou nog nooit gehoord. Weet ik in het vervolg ook weer waar ik niet naar moet kijken als deze term valt

Deze film is juist een en al sfeer. Werkelijk elke seconde is sfeervol.

^ dat vooral.

Vanaf dat Sam in het huis vertoefde, zat ik de hele film lang op het puntje van mijn stoel dus van een opbouw hoeft niet per se sprake te zijn. De onrust hijgde de ganse weg in mijn nek. Ik voelde me tegelijk vrij zoals zij in haar bewegingen en muziek als eenzaam en nerveus, die stilte! Samen met Sam wilde ik het huis ontdekken. Niet dat deze zo speciaal was dat ik erin wilde verdwalen (daarvoor bestaat Guillermo del Toro), maar o.m. het spel met muziek en, nogmaals, de oudere setting creëerden voor mij dat bevreemdende effect van extase en benauwdheid. Om daarbij de zaken bewust langzaam uit te rollen is een erg gewaagde keuze die je zelden ziet (in een horror).

Damn, wat heb ik zin om deze in de herziening te gooien.

Typische -je moet er van houden -film. Ik hou d'r van. Goed geacteerde langzaam opgebouwde sfeervolle retro jaren 80 horror. Alsof je net zelf met je walkman op bij de videotheek een VHSje hebt gehuurd en m voor 5 gulden een week mag houden.

De horror zit m eigenlijk in het ontbreken ervan. Je weet dat er iets gaat gebeuren, maar wat en wanneer?? Dat werkt goed. Het gebrek aan actie in de eerste 80 minuten wordt in het laatste kwartier ruimschoots goedgemaakt. Hoewel dit wel gepaard gaat met enkele onwaarschijnlijkheden, maar ja, was dit niet ook zo in de films die als inspiratie dienden voor deze House of the devil? De titel zegt eigenlijk al genoeg........geen hoogdraverij, maar gewoon snachts met de lichten uit deze film kijken met het geluid op standje max.

De rondleiding die we van het huis krijgen door een solo dansende walkman luisterende Jocelin Donahue in haar genderneutrale eighties kleding is één van de hoogtepunten. Net als overigens de rol van Tom Noonan. Alleen z'n stem is al creepy om over zijn verschijning nog maar te zwijgen. Kortom, zin om te verdwalen in een krakend huis terwijl je je weer even terug in de tijd waant? Ga dan eens op bezoek in The house of the Devil..........een huis met 3,5 ster........

Zich traag ontwikkelende suspense die zich heel sfeervol per scène dieper in je ziel invreet.

Op zich gebeurt er in actieve zin niet veel. Babysitter beweegt zich door een sfeervol oud huis met veel schemerigheid en krakende geluiden. Daaraan toegevoegd een paar merkwaardige personages en merkwaardige gebeurtenissen. Klinkt aardig maar klinkt tegelijkertijd niet heel intrigerend.

Toch blijken het ruim voldoende ingrediënten voor een intrigerende horrorfilm. Niet bepaald extreme shocktreatment, maar wel een combinatie van goed geslaagde onderhuidse thrills. Ongemerkt nestelt zich tijdens het kijken een jeukend ongemak in de kijkersziel. Het nestelt stevig en is blijvend. Een geweldige sfeer is het resultaat. Creepy, wel.

Een dik uur zoet zijn met de babysitter (fijne hoofdrol van de mooie Jocelin Donahue) is geen moeilijke opgave. Er is spanning en er is beklemmende sfeer zat. Beide dingen werken een dik uur lang effectief en vervelen niet.

En net als de psychohorror en de suspense aan effectiviteit dreigen in te boeten en herhaling de kop opsteekt, volgt er aan het eind nog een stukje opwekkende shocktherapie met bloederige taferelen. Niet geheel in lijn met het langzame, sfeervolle en spannende voorspel, maar in het geheel niet verkeerd. Ik vond het in ieder geval een lekkere kroon op de film.

De film speelt in de jaren 80. En ik weet haast zeker dat als ik het productiejaar van de film op voorhand niet gezien had, ik waarschijnlijk gedacht zou hebben dat de film echt ergens in de jaren 80 geproduceerd was. Die constatering had absoluut een aandeel in de fijne filmbeleving.

Om deze film in één woord te omschrijven: belachelijk! Ok iedereen beleeft de opbouw tot een zekere climax op een andere manier maar hier gebeurde meer dan een uur werkelijk niets boeiends. Er is haast geen verhaal of karakterontwikkeling enkel een studente die zich enkele uren bezig moet houden in een oud huis. De uiteindelijke finale is uiteindelijk eentje zonder glans. Ok ik vond het best wel een leuk idee om deze film in de jaren 80 te laten afspelen, nog geen GSM's en zo. Even leuk dat ze op TV een stukje van "Night of the Living Dead" keek maar dat al snel weer afzette, jammer dat was tenminste een goede film. Het gemiddelde van de film is niet bijster hoog al lijk ik hier meer lovende dan negatieve reacties te lezen. Slow burners kunnen beste wel goed zijn zoals The Others, The Innocents, Burnt Offerings maar daar had je tenminste een verhaal, gebeurde er iets. In de jaren 70 en 80 kwamen er tal van low budgets uit, daar kwam je soms nog mee weg als er voldoende in te beleven viel. Maar een film uit 2009 die precies echt in de jaren 80 is gemaakt op zijn Big Brothers wachtend tot er nog maar 20 minuten over zijn om de hel te laten losbarsten getuigt voor mij van weinig inspiratie of kunde. Ik heb met minder budget veel beter gezien. Als ik dan toch eentje moet noemen met totaal geen budget over een duivelskind en die dan ook nog afspeelde in de jaren 80: Suffer Little Children of waarom niet The Child (1977). Stukken beter dan deze slaapverwekker.

Erge slechte film, het eerste ruime uur kun je zo overslaan want er gebeurt werkelijk niks en hetgeen er daarna gebeurt mag eigenlijk ook geen naam hebben, alleen spannende muziek en wat flits beelden.

Geen idee wat ik hiervan moet denken eigenlijk. Ben ik teleurgesteld of vind ik hem goed? Ik weet het eigenlijk niet. Want morgen kan ik er quasi anders over denken. Hij doet mij een beetje denken aan The Invitation (2015) die ik eigenlijk nog eens moet herkijken. De film ziet er vrij indie-achtig uit met naar mijn idee een laag budget, maar haalt daar dan wel veel uit. Het is wel duidelijk dat de film een ode aan de jaren '80 is, en hoe de film eruitziet is daar ook een verwijzing naar. Ik had toegegeven wat meer visueel spektakel verwacht, al blijft het bij momenten wel mooi geschoten. Ik vind vooral de ontknoping mooi geschoten. Het beste aan deze film vind ik de sound design. Er gebeuren weinig enge dingen, maar met gepaste geluid worden de weinig enge scènes ook wel echt eng gemaakt zonder dat er eigenlijk ook iets heel engs hoeft te gebeuren altijd. Het weinig aanwezige muziek is heel effectief (zoals de dansscène). Maar ook de creepy geluiden zoals krakende deuren doen hun werk.

Wat ik wel teleurstellend vond was dat de opbouw plots heel bruusk oversloeg naar de ontknoping. Voor je het wist, was ze vastgebonden. Dat was heel erg jammer. Ze ontsnapt bovendien ook heel erg makkelijk, en het is lang ook niet altijd even duidelijk wat er gebeurt. Ik had graag toch iets meer duiding gehad over het satanistische element of wat daar gaande was. En de overgang tot de ontknoping was erg bruusk, ook al omdat er eigenlijk weinig gebeurt vooraf. Van extreme paranoia waar voor mij weinig reden toe was, ging het over de ontknoping en hoewel de ontknoping ons mooie beelden voorschotelt, vond ik het een beetje de boel verpesten. Bovendien was de film voor je het weet dan ook gedaan, en ontsnapte ze bovendien ook nog eens heel makkelijk. Ik denk dat de film beter iets meer tijd had genomen voor het einde, en dat de speelduur dus gerust twintig of dertig minuten langer mocht zijn. Dat zou de film goed gedaan hebben.

Uiteindelijk vind ik hem niet zo goed als beweerd wordt, sorry. Sfeer is voor mij heel erg belangrijk in een film, maar er is meer dan sfeer.

Traag begin met weinig inhoud, toch trok de sfeer me daar op een of andere manier doorheen. Op Noonan na een redelijk onbekende cast voor mij, maar toch werden de rollen aardig neergezet. Old skool in muziek en setting, je waant je lekker terug in de jaren 80 en de horrorfilmstyle uit die tijd. Niet dat ik daar gek op ben maar in The house of the devil bevalt me die specifieke sfeer echt wel.

Maar ik ben het met menigeen hier wel eens dat de opbouw te lang duurt en gewoon niets brengt qua verhaal. Verloren tijd kun je bijna zeggen, je moet wel heel relaxed aan de prent beginnen anders loop je de kans om hem eruit te gooien. Aangezien het een film van 95 minuten is, gebeurt zowaar bijna alles in de laatste 20 minuten. Bijzonder gemakkelijk kun je dan ook stellen dat het verhaal eigenlijks te mager is voor zelfs zo'n korte filmduur. Menigmaal dacht ik aan The Skeleton Key .

Qua sfeer prima, qua verhaal/script ronduit te mager. Van originaliteit kan ik absoluut niet spreken, men gaf aan dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten en laten we dan eerlijk zijn, je zult maar zulke gasten tegenkomen in je leven. Eerder had ik 2.5 sterren gegeven, ik verhoog met een halve ster. Had toch een wat sterker einde in gedachten, film leunt echt op de soundtrack en daardoor een 6.5/10. Het lijkt een beetje afgerafeld.

Ti West kan mij nog niet zover krijgen om een beoordeling boven de drie sterren te ontfutselen voor één van zijn werken. Hier heeft hij de regie goed in handen maar helaas geen super script.

De reden waarom ik The House Of The Devil zo sterk vind is om zijn onvervalste horrorsfeer die onder je huid kruipt , vanaf de babysit het huis binnen komt voel je aan de ongemakkelijke sfeer dat er iets niet juist is in het huis, Ti West is zo een regisseur die met heel weinig middelen een onvervalste horrorfilm kan maken en iedere keer je constant de stuipen op het lijf kan jagen en niet met simpele jump scares maar door die ondragelijke spanning de ganse film door,

Wel cool dat deze film toch de cult following heeft gekregen die hij verdient.

Ti West maakte met The House of the Devil een hommage aan de horrorfilms van de jaren ’80. West is niet zozeer geïnteresseerd in enorme hoeveelheden gore of Cabin in het Woods rituelen, maar lijkt ons meer onder te willen dompelen in de feel van die tijd. En dat lukt hem bijzonder goed. Opgenomen op 16mm voor een echte retro look compleet met een prominent figurerende Sony Walkman, wentelt deze film zich in nostalgie. In slechts 18 dagen opgenomen en met een budget onder het miljoen, is dit een fijn indie horrortje geworden die ook bij herziening overeind blijft.

3,7*

Nou zeg.

Positieve reacties te over hier. Blijkbaar genoeg fans van begin jaren ‘80 die er genoegen mee nemen een blauwprintje van hun favo decennium op celluloid te zien, want naast de vakkundige manier waarop West het tijdperk doet herleven, valt hier weinig te beleven.

Stijlvolle locatie, primo sfeer, degelijk acteerwerk en een spookachtige soundtrack doorheen de film. Allemaal heel erg degelijk in 16mm, met zelfs shots en close-ups die regelrecht schatplichtig zijn aan de jaren ‘80. Maar moet er niet ook wat gebeuren?

De hele eerste helft is totaal irrelevant, de tweede helft - toegegeven - bevat wel wat eerie momenten, maar vanaf het shot met het occulte-bloedbad-achter-de-deur (wat een zwaktebod was dat) gaat het eigenlijk steeds meer mis. En dat einde, wat een sof.

Het ziet er mooi uit, echt waar. Overtuigend tijdbeeld met al even overtuigende sfeer. Maar inhoudelijk heeft het uiteindelijk weinig om het lijf. 2*