The House of the Devil (2009)

't Is inderdaad maar hoe je het ervaart, ik vond het namelijk een intens goede opbouw naar een teleurstellende finale.

Paar zenuwslopende momenten afgewisseld met wat shockende momenten die op 1 hand te tellen zijn maar stuk voor stuk ultiem effectief zijn in hun bedoeling: je op het randje van de stoel houden tot de onthulling.

Het jaren '80 sfeertje droeg hier ook zeker aan bij. Dikke 3*

Strakke broeken, gympen en een kast van een walkman
Ti West weet de sfeer al vanaf de openingsscene prima neer te zetten. Leuke ode aan de (occulte) horrors uit de jaren zeventig/tachtig.

Maar wat duurt de aanloop ontzettend lang, weliswaar in stijl van de vroegere films (evenals het simpele verhaal), gedurfd is het in ieder geval in deze tijd. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om Samantha te volgen in de ontdekking van het huis. Mooi, maar niet altijd even spanningverhogend. Pas na vijf kwartier volgt de actie richting de climax, met een uitstekende Exorcist-achtige score en denk je dat het lange wachten beloond gaat worden.

Maar de climax stelt vervolgens teleur. Het duurt te kort en komt compleet uit de lucht vallen (wat me deed denken aan de finale van Suspiria). De uitwerking is ook magertjes. Nu vind ik het echtpaar en vooral die baardmans al weinig overtuigend en eng, maar gehuld in zwarte capes zien ze er zelfs lachwekkend uit.
Zonde, daar had veel meer stijl in moeten zitten als de rest van de film, in plaats van dit afgeraffelde. De scene bij het kerkhof is erg merkwaardig en had het einde moeten zijn i.p.v. dat ze blijft leven en zelfs zwanger blijkt te zijn (van de duivel neem ik dan maar aan

West bewijst één ding. Het verleden in elk detail herhalen is pijnlijk oninteressant.

House of the Devil is minutieus in het neerzetten van het 80s sfeertje. Van de fugly bruintinten, het povere camerawerk, tot de gehele setting en tuterige soundtrack. Slechte smaak overvalt je achter elk hoekje.

Eerste half uur gaat over een huizenjacht en geldtekort, tweede half uur introduceert ons aan een licht rare familie. Rest nog een kwartiertje door een leeg huis baggeren en hooguit 10 minuten climax.

Film mist enige vorm van spanning. Als je het eerste uur al niet in slaap sukkelt zorgen de povere pogingen tot spanning daarna vast voor plaatsvervangende schaamte. De climax is helemaal niks, zelfs naar 80s normen. En dan natuurlijk het cliché einde. Makkelijk, want zo "hoort" het natuurlijk ook.

Mnee, laat dit soort vergeelde B-films aub in de jaren '80. Het is echt bewonderenswaardig hoe West die hele sfeer, zowel in de film als de film zelf, weet te herschapen, maar het resultaat is gewoon pijnlijk slechte rommel. Lang leve de hedendaagse horror.

1.0*

Dat roept dan meteen om de langverwachte review van mij.

Eigenlijk deel ik de mening gek genoeg van Onderhond op uiterlijk vlak dan wel. De jaren 80tig worden zowel qua look als techniek over gedaan. Is dat nodig ano 2010, waarschijnlijk niet. Maar toch brengt het sfeer met zich mee, vond het dan ook lelijk en vreemd leuk op hetzelfde moment.

Op het spanning vlak ben ik het dan totaal niet eens met Oh, die vond ik sterk opgebouwd. Sloom zeker, maar door het telefoontje voelde ik toch een onheilspellende sfeer. Die tot ver in de film blijft hangen, en dat dankt het voor mij toch vooral door de 80tis sfeer, lelijk maar wel Eerie.

Einde is dan weer te weinig Eerie, en brengt helaas een deuk in de verder erg spannende film. Maar het positieve blijft overheersen.

Voor de 80tis horror liefhebbers denk ik wel een aanrader, andere groep alleen boeiend als je niet te vast zit aan wat je lelijk vindt en je soms ook door iets lelijks geboeid kan zijn.

Tussen de 3 en 3.5 sterren. Krijgt voordeel van de twijfel.

Te weinig spanningsopbouw.

En dan tussen door ook wat vrolijks breekt de spanning helemaal af.

Rest leuk verhaal en acteren was ook redelijk.

3 sterren

ik was echt opgewonden toen ik de trailer zag. maar ben nu echt teleurgesteld. Vooral de finale was echt

The House of the Devil lijkt regelrecht uit de grindhouse theaters te komen. Dat heeft vooral te maken met het tempo, de thematiek en bepaalde stijlelementen zoals de titelfonts met velle gele kleur. Ik was erg gecharmeerd van de spanningsopbouw op het moment dat Samantha gaat babysitten. Tom Noonan's rol als de bizarre heer des huizes is ijzersterk en hij speelt zeer gebalanceert zijn rol. Eenmaal een tijdje in het huis gebeurt er helaas te weinig niets om écht een meesterwerk te worden. Ti West sluit de film keurig af en het laatste kwartier is dan ook een lekker stukje '80s horror. Met The House of the Devil toont West toch minstens aan iemand te zijn die we in de gaten moeten houden.

Fucking hell, deze film hoort met stip in de top drie van engste films die ik ooit gezien heb!

Het begon allemaal veelbelovend met die lekkere eighties sfeer. Zowel qua beeld als geluid is Ti West erin geslaagd een exacte kopie te maken van de horrorfilms zoals ze in de jaren '80 gemaakt werden. De typische klederdracht en kapsels, de auto's, de locaties en de combinatie van cheesy rockdeuntjes met zachte pianomuziek en snerpende strijkers werpen je zo vijfentwintig jaar terug in de tijd. Daarnaast is er ook oog voor details zoals de walkman, de drinkbeker, de armbandjes, de aftiteling enzovoort die van Wests perfectionisme en genreliefde getuigen. Love it or hate it, maar de regie straalt tot in de kleinste details vakkundigheid uit. Even had ik zelfs het gevoel een golden oldie ontdekt te hebben die de nostalgie van weleer in me opriep. Een geweldig gevoel was dat.

Maar House of the Devil is zoveel meer dan de film van een horrorfan. Het is een film die een bijzonder eng script heeft dat door middel van ijzersterke personages en een perfect tempo voortdurend angst weet in te boezemen. De spanningsboog hierbij is ontzettend goed uitgewerkt: het tempo ligt laag, maar geeft op de juiste momenten een flinke impuls aan de spanning en het mysterie. De scènes waarin Samantha het huis verkent en met mondjesmaat de gruwelen die zich in het huis afspelen ontdekt, zorgen ervoor dat er van je nagels niets meer over blijft. Op dat vlak ben ik blij dat ik de synopsis niet op voorhand gelezen heb en me volledig heb laten verrassen door het verloop van de film.

Om eerlijk te zijn zie ik weinig tot geen minpunten aan House of the Devil. Het was dan ook alweer een tijd geleden dat ik van de eerste tot de laatste minuut met open mond aan het scherm gekluisterd zat. Bedankt Ti West.

Een verlegen, onschuldig en aantrekkelijk meisje studeert net en kan moeilijk rondkomen. Ze vind uiteindelijk een baantje als oppasser, maar dat baantje blijkt wel een addertje onder het gras te hebben...

De film speelt zich af in de jaren '80 en is ook in de style van die periode gefilmd.

Geen cgi effects en een hoop bruintinten.

De film begint traag, maar weet hier de leuke sfeer uitstekend neer te zetten met een

fijne retro soundtrack die de nodige schrikeffecten goed weten te versterken.

Dit is een van de meest spannende en effectieve horrorfilms die ik in jaren heb gezien.

Een klassieke opbouw en creepy climax, verder verklap ik niets.

Aan te raden voor iedereen die van alternatieve en oudere horror films houden. Ik moest herhaaldelijk denken aan Rosemary's Baby tijdens het kijken van de film en dat is een goed iets.

Damn!

Wat een geweldig filmpje van Ti West, wel even iets anders dan Cabin Fever 2 (3.5*). Een ware reis terug in de tijd richting de gouden jaren, een gewaagd iets, had het ook niet voor mogelijk gehouden..maar het is 'm goed gelukt zeg.

Erg lange aanloop, iets wat ik hier perfect vind passen. Weet continue interessant te blijven dankzij de über-dikke sfeer en fantastische regie in combinatie met een geniale score. Ijzersterk van begin tot eind, zonder ergens in te zakken en mét regelmatige hoogtepunten. Zo werd ik even goed opgeschikt tijdens de inleiding, onverwachts, luguber en verschillende vragen spoken meteen door je hoofd.

Verder onzettend spannend, dankzij de uitstekend leidende score gunt de film je geen moment rust, constante dreiging, constante mystery en ten alle tijden een dorst naar meer van dit pracht. Het laatste gedeelte lijkt wat haast te hebben, een flinke ommezwaai in tempo vind hier plaats, echter is dit precies wat het nodig had, wát een timing en wat een uitvoering. Een flinke scheut bloed erbij en het kan niet meer stuk.

Het leek even de foute kant op te gaan toen er mannen in jurken de hoek om kwamen kijken, echter vervalt dit al snel in bijzaak zo blijkt, ben er zelf geen liefhebber van maar de toepassing hier is geweldig. Één van de grootste verassingen die ik dit jaar heb moge aanschouwen, beloon ik hierbij met een 4.5*.

Een meisje moet babysitten, maar de boel is er niet pluis... Regisseur Ti West neemt je mee naar de jaren 80. De beeldkwaliteit, de cameravoering, de montage en de aankleding zijn allemaal zo gemaakt dat het lijkt alsof de prent al meerdere decennia oud is. Dat wekt ontzag. Nog knapper is het feit dat de kijker voortdurend in spanning wordt gehouden, terwijl er een hele tijd weinig tot niets gebeurt. Sommige dingen komen een beetje uit de lucht vallen en The House of the Devil is zeker geen film die je omver blaast. Hij moet het hebben van ingetogenheid en haalt daar kracht uit.

T-r-a-a-g opgebouwde horrrorfilm, die naast een creepy sfeer weinig te bieden heeft. De vroege jaren '80 sfeer is evenwel goed getroffen, compleet met retro begincredits en flets camerawerk. Redelijke cast ook, met vooral Tom Noonan erg goed als de eccentrieke mafkees die hoofdrolspeelster Donahue inhuurt. Het lage tempo en het gebrek aan een interessant plot doen de film geen goed, waardoor dit blijft steken in goede bedoelingen. Hier en daar best eng en spannend, maar niet genoeg.

Erg spannende en sfeervolle film.

Heb hier toch wel van genoten, want de sfeer is echt geweldig neergezet in deze film, net alsof je echt naar een film uit de jaren 80 zit te kijken. Al die spullen, de kleren, de foute opening, de muziek waren gewoon geniaal gedaan.

De film komt wel traag op gang, maar vanaf het moment dat ze gebeld word voor het baantje krijg je er al een naar gevoel bij. En ik heb ook altijd wel wat met een horrorverhaal over babysitters, misschien omdat ik dat zelf ook regelmatig doe. Dus ik zat er wel helemaal in, en kan me er wel iets bij voorstellen dat als je het geld zo hard nodig hebt dat je wel ingaat op zo'n verzoek om 's avonds gelijk nog te komen. Goed idee ook om je vriendin mee te nemen, maar dan houd het eigenlijk wel op met de goede keuzes. Ze had natuurlijk gewoon moeten gaan, toen ze eenmaal in de gaten had waarom ze eigenlijk echt moest komen, en met wat voor soort mensen ze te maken had Maar goed het is en blijft een horror en laten we eerlijk zijn daar worden wel vaker niet de juiste keuzes gemaakt.

Als ze dan eenmaal een beetje gesetteld is, word het met momenten wel erg spannend ineens. Er hangt zo'n onheilspellend gevoel in dat huis, en je zit eigenlijk constant te wachten totdat al het geweld echt losbarst. Helaas duurt dit wel erg lang, en als het eenmaal losbarst is het ook zo weer voorbij. Dat einde ging toch allemaal iets te snel voor mijn doen. Maar het werkte opzich wel in deze film, het was niet storend, al hadden ze het laatste stukje in het ziekenhuis wel weg mogen laten.. Maar al met al heb ik erg genoten van deze film. Voor het gore hoef je het niet te doen, maar wel voor de sfeer en de onderhuidse spanning.

4*

Gisteren herzien en dit is inmiddels een favoriet van mij geworden. Geweldig het sfeertje gedurende de hele film, de opbouw is meesterlijk goed getimed door West en het einde een macaber stukje satanisme. The House of the Devil mag inmiddels als een klassieker in het genre bestempeld worden. Als individuele film een meesterwerkje en als ode een feest van herkenning voor de fans van de jaren '80 horror.

4,5*

Wow! Heb zowat de hele film op het puntje van m'n stoel gezeten. De climax viel wel tegen en komt wat rommelig en afgeraffeld over. Sfeer en muziek zijn dan weer uitmuntend.

Voor een 'serieuze' en langzaam opbouwende horror thriller als deze vielen me ook een aantal fouten/toevalligheden op, jammer.

Puur een film voor liefhebbers van het genre en 80's nostalgisten, vandaar ook die lage score lijkt me.

Talk on the phone. Finish your homework. Watch TV. DIE!

Ik leerde The House of the Devil eigenlijk kennen via een fragment in (ik denk Meneer Bungel's) Moviemeter Contest Het fragment sprak me toen wel aan en na wat gezoek had ik de film gevonden. Ik zette hem toen op mijn to-see lijstje maar zoals zo vaak vergat ik weer dat ik de film had. Tot ik gisteravond met mijn broer zin had in een ouderwetse horrorfilm waardoor deze film op de proppen kwam. Ik wist eigenlijk totaal niet meer waarover de film ging, mijn broer had er nog nooit van gehoord, maar toch wouden we de gok wagen.

En wat voor een vreemde gok is het eigenlijk geworden. the House of the Devil doet er alles aan om er jaren '80 uit te zien. Er wordt gebruik gemaakt van 16mm film, dat ontzettend populair was in de jaren '80 en ook het inzoomen op de personages doet erg hard denken aan films uit die periode. Daar komt dan ook nog eens bij dat de film zich in 1983 afspeelt (althans toch via Imdb) maar eerlijk is eerlijk, de sfeer zit dan ook wel ontzettend goed. De film ademt echt zoals zijn vele genregenoten van 30 jaar geleden en het weinige gebruik van CGI is uitstekend. Het is maar weer eens het zoveelste bewijs dat je niet perse miljoenen dollars tegen een film moet aansmijten om hem spannend te maken. The House of the Devil verdient trouwens ook echt wel een hogere score dan de 2.65 die hij nu heeft.

Waarom? Omdat het één van de meest beklemmende films is die ik in tijden heb gezien. Toegegeven, ik ben niet zo thuis in het genre maar ik heb er volgens mij al wel genoeg gezien om het onderscheid te kunnen maken. Eigenlijk gebeurt er in heel de film niet zo bijster veel. Het wordt zelfs bijna ontzettend saai maar tegelijkertijd zit er nog altijd wel een zekere onderhuidse spanning doorheen heel de film die je een klammig gevoel geeft. De opbouw is lang maar juist hiermee wordt het allemaal nogal intens en het is dan ook jammer dat de finale niet het succes heeft waarop ik had gehoopt. Zoals gezegd is heel de opbouw uitstekend gebracht en is de moord op Megan hard maar heerlijk in beeld gebracht. Ik verwachte dan ook een einde in deze trend maar heel het duivelsgetinte einde had niet het gewenste effect op me. Waar de personages gedurende een hele film uitstekend zijn gebracht, zijn ze op het einde redelijk lachwekkend in hun zwarte capes en de simpele manier waarop ze doodgaan. Wel weet Ti West er op zich wel een clichéloos einde van te maken, althans toch in een bepaalde manier. Ik vond het geweldig dat Samantha gewoonweg wordt neergeschoten door de zoon wanneer ze hem wilt aanvallen met een mes. Simpel maar o zo doeltreffend. Ik blijf het dan ook jammer vinden dat ik het oculte gedeelte niet helemaal trok, gelukkig was dit niet het geval bij het echte einde waar Samantha zwanger blijkt te zijn.

Jocelin Donahue is erg goed in de rol van Samantha. Eindelijk eens geen stomme doos van een hoofdrolspeelster die continu de verkeerde keuzes maakt of gewoonweg achterlijk is maar gewoon een jonge vrouw die wat geld wou verdienen. Een goede keuze van West om een onbekende actrice de hoofdrol te geven want het pakt ontzettend goed uit. Donahue is geloofwaardig in alles wat ze doet en het doet deugd om dit in een horror te zien. Haar vriendin, Greta Gerwig, is ook wel een redelijk leuke actrice. Eindelijk eens twee geloofwaardige hoofdpersonages, al zou ik nooit in de buurt van zo'n kerkhof parkeren om een sigaret te roken, De bad-guys zijn op zich ook wel leuk. Vanaf het eerste moment waar Tom Noonan belt, voel je dat er iets ontzettend fout is met de gast en wanneer we hem dan uiteindelijk te zien krijgen, dan bekruipt dat gevoel je nog meer. Mary Woronov heeft ook zoiets soortgelijks angstaanjagend over zich. Was ik trouwens de enige die bij de zoon aan Iwein Segers moest denken? Waarschijnlijk wel.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik hier van moet denken. De spanningsopbouw is zonder meer geslaagd. De jaren '80 sfeer past ook perfect in de film en ook de acteurs zijn uitstekend gecast. Het blijft alleen jammer dat het einde ietwat geforceerd aanvoelt en niet echt in de lijn van de film past. Ach, een dikke voldoende is sowieso op zijn plaats.

3.5*

Na de torture porn films, de Japanse new wave, de hype rond de overschatte Franse horror stroming en allerlei andere soorten horror die de essentie van horror niet weten te vatten, laten de horror fans van het eerste uur, die verwend werden in de jaren 70 en 80 met het ene meesterwerk na het andere, verlangen naar vroeger. West weet dat als geen ander, en probeert onze drang naar toen te voorzien met deze House of the Devil. En daar slaagt hij wonderbaarlijk goed in.

De manier hoe West de jaren 80 setting tot leven weet te brengen is imponerend. Ijzersterke art-direction. De 700 serie Volvo, Sam's jaren 80 walkman van Sony en feathered style haar dragen allemaal bij bij deze magistrale jaren 80 feel. Tel daarbij nog eens het feit op dat het in 16mm is geschoten en je weet dat West een liefhebber is van de hoogtij van dit geweldige maar toch ietwat verloederde genre. Dan heb je nog die heerlijke retro opening- en ending credits. Indrukwekkend.

West lijkt te begrijpen dat het vooral om sfeer en opbouw gaat. Trage maar zeer aangename opbouw, veel gebruik maken van geluid en creërt psychisch ongemak door kleine maar subtiele details. Vreemde conversaties, creepy personages, ijzingwekkende sfeer en vooral zeer effectief gebruik maken van geluid. West snapt dat pure horror vooral op suggestief vlak plaats moet vinden. Een zeer aangenaam verhaal, een ijzersterke cast en de aankleding en sfeer doet eigenlijk de rest. Donahue is ook zo'n typische jaren 80 horror protagoniste, heerlijk! .

Eindelijk weer een trip through memory lane naar de tijd toen alles beter was op het gebied van horror. West laat zien dat we de hoop niet op moeten geven, dat echt horror talent nog bestaat maar dat het alleen wat lastiger zoeken is voor de werkelijke horro pareltjes. Het is niet anders maar West geeft horror fans van het eerste uur hoop, en zelfs meer.

Bagger.

The House of the Devil voelt als een ritje in de achtbaan de Python in de Efteling. Iedereen vind de Python leuk. Vooraf denk je dat het wel de moeite is en dus ga je wachten, wachten en wachten. Totdat je het wel erg lang vind duren en af gaat vragen of het wel de moeite zal zijn nog. Maar dan begint het ritje en het lijkt wel aardig, maar heel snel daarna zit het er al weer op en viel het qua spanning en beleving toch best wel tegen. Teleurgesteld ga je weer weg.

Zo voelde bij mij deze film ook. Door een aantal positieve meningen ben ik The House of the Devil gaan kijken maar er kwam maar niks wat de moeite was. Eerst een half uur geleuter over geldproblemen, daarna een introductie in het huis om alleen op het einde een paar momenten te zien die wel de moeite waren. Wat een teleurstelling zeg. Het was niet spannend, niet boeiend en een creapy sfeertje hing er ook al niet. Het mag een ode aan de horrorfilms uit de jaren 80 zijn, maar het is niet iets geworden om positief op terug te kijken.

Het satanistische slot was best aardig, maar ook daar kreeg je weinig nieuws te zien. Ik vond eigenlijk alleen de dood van Samantha's vriendin in de auto wel aardig. Had ik niet op die manier verwacht. De achtervolging in het huis was niet de moeite. Ook weer irritant dat Samantha met zoveel lawaai vlucht. Deuren hard dichtslaan terwijl je niet gevonden wil worden. Dat soort flauwekul dat nogal stoort.

Toch jammer; dit had best leuk kunnen zijn. Het 80's sfeertje vond ik wel weer leuk met foute kleding en bijvoorbeeld een grote walkman die Samantha op had. Maar jammer dat de uitwerking totaal waardeloos is gebleken. Dit soort films moeten het toch van sfeer en spanning hebben. Beiden bezit de film niet.

1*

Erg fijne film deze House of the Devil. Ik zag hem al een tijdje langs komen op moviemeter, maar telkens kwam er maar niets van. Toch heb ik me er gisteren maar aan gewaagd en hier heb ik zeker geen spijt van gehad!

De sfeer is een van de sterkste, zo niet het sterktste punt van deze horror. Het voelt en ziet eruit als een echte '80's horror, nauwelijks had ik het idee dat ik een moderne horror aan het kijken was. Alles klopt van de personages tot het decor. Daarnaast is merk je vooral aan de audio dat het een '80's horror wilt neerzetten. Ochoch daar hou ik nou van, dit komt vooral naar voren in de finale.

Wat ik niet had verwacht, is dat de film extreem traag is. Een trage rustige opbouw kan ik zeker waarderen, maar dit is wellicht iets té traag. Ik kan er prima mee leven verder, maar ik snap dat sommige mensen het niet kunnen uitzitten.

Dit is een film die ik zeker nog een keer moet gaan bekijken, om hem nog meer te gaan waarderen. Wellicht is de slome opbouw juist een van de sterkere punten. De sfeer is echt onheilspellend en ik had continue het gevoel van wat is hier nu aan de hand. Jammer dat het einde toch wat voorspelbaar is. Anderzijds het is een ode aan de '80's horror en dan te spreken over voorspelbaarheid? Hmm.. volgens mij wordt dit een filmpje die ik in de loop van de tijd meer ga waarderen!

Vooralsnog een stevige 3.5 *

Met de recente kijkbeurt van het slechte vervolg op Cabin Fever ben ik toch vol vertrouwen aan The House of the Devil begonnen.
Vooral vanwege het jaren 80 sfeertje dat in de film schijnt te hangen.
Dat is overigens ook letterlijk zo, vanaf de openingscredits tot aan de aftiteling ademt de film jaren 80. Ik zou eigenlijk niet eens zeggen dat de film in 2009 is gemaakt. Voor mij is dat positief, want mij trekt de jaren 70 en 80 qua horror veel meer.

Dat West een fan is van die periode is duidelijk, qua verhaallijn is het allemaal weinig bijzonder en heeft het hier ook veel weg van een jaren 80 flick.
De uitwerking is wat dat betreft wel behoorlijk effectief, vooral het eerste uur is de spanningsopbouw behoorlijk goed. Het gebrek aan een ondersteunende muziekscore werkt in het voordeel en de doodstille scènes in het verlaten landhuis werken ook letterlijk op de zenuwen. Dit is het type horror waar ik echt van houd, ook qua spanningsopbouw.

Eigenlijk is dit verder een behoorlijk subtiele film in vergelijking met veel van die oude flicks wat dat betreft en komt het qua suspense eerder in de buurt van een film als Halloween.
Ook het acteerwerk is eigenlijk opvallend boven het niveau wat je zou verwachten als je langs deze film klikt op MovieMeter. Donahue is opvallend leuk en geschikt voor de hoofdrol. Heb wel is ergere "scream queens" gezien. Ook die oude mensen waren doodeng en jaagden mij het stuipen op het lijf. Wat een heerlijke, onplezierige types!

Af en toe zitten er lekkere schrik momenten in en ook qua bloed heb ik het wel is nepper gezien. Vooral de 2 headshots waren mooi en tegelijkertijd ook onverwachts(mooie horror elementen) in beeld gebracht.

Richting het einde wordt de film meer door muziek ondersteund, muziek wat mij betreft prima past binnen het nerveuze sfeertje van de film. Wel vond ik het ietwat jammer dat het einde wat ontspoorde en eindigde in een kat en muis spelletje zonder al te veel spanning. Daar had ik helaas wel wat meer van gehoopt. Ook het hele satanisme gedoe vind ik persoonlijk niet zo interessant.

Ik zie ondanks zijn mislukte andere film toch heel veel potentie in West. Ben benieuwd naar zijn volgende flick met Sara Paxton.
Maar bovenal ben ik een keer blij dat ik het enthousiasme van Jeroen kan delen in een slecht gewaardeerde film op MovieMeter.

Ruim 3,5*(Verhoging zit erin, moet even 1 of 2 nachtjes erover slapen)

Vergeten video-voer.

De weinig geëvenaarde feel en touch van de jaren '80 worden hier niet alleen uiterlijk tot op de punt komma weergegeven. Ook technisch gezien had dit werkje makkelijk vergeten video-voer kunnen zijn. Ware het niet dat dit juist de intentie van de makers was. Het lijkt echter een beetje daarbij te blijven, want zich echt meten met de betere griezelwerkjes uit het decennium der horrors kan deze film niet. Waarschijnlijk omdat de kijker alles al honderd keer eerder heeft gezien, hetgeen erg veel van de lang uitgesponnen suspense wegneemt.

Redelijk.

Heerlijk horrorvoer voor midden in de nacht met de koptelefoon op. Heel klassiek gemaakt en een echte '80's look. Geen groot budget, een duidelijk plot en gekke effecten, maar pure onderhuidse spanning. De prachtige sounddesign weet de sfeer naar een hoger/spannender niveau te brengen. 'Gebeurt' in feiten vrij weinig, een meisje loopt rond door een oud huis, maar het is zo spannend aangezien de kijker weet dat er iets gaat gebeuren, maar nooit wanneer. Heb zeker het laatste uur op het puntje van m'n stoel gezeten.

Een horror zoals het hoort die zich puur richt op spanning en sfeer. Fuck aan verhaal, gewoon lekker griezelen. dikke 4*

Mooie film.. de langzame opbouw vond ik juist er prettig.. ondertussen konden we uitgebreid genieten van Jocelin Donahue

De regie en screenplay zijn vermakelijk genoeg voor een lange aanloop.

Het einde is behoorlijk freaky

Op aanraden van Jeroen heb ik 'm vanavond (eindelijk) gezien. Wel jammer dat er zo weinig gebeurde in de film.

Nah, lariekoek. Hééérlijke film! Wat een spanning, wat een grimmige sfeer.. loved it! Who cares dat er niet om de 3,5 minuut een schrikmoment is? Dat heeft deze film niet nodig. Het huis, de personages, de muziek.. brrrr! Creepy genoeg hoor.

Helaas begon mijn pup halverwege de film plots te piepen (Stom beest, je jaagt het vrouwtje schrik aan als ze in het pikkedonker film kijkt!) omdat meneer naar buiten wilde. Gelukkig ben ik een echte bikkel *kuch* en hoefde ik niet 20 keer over mijn schouder te kijken uit angst dat er een oude weirdo achter me zou staan. En ik heb uiteraard ook niet even snel naar de maan gekeken. (En dan stond ik nog op een grasperk voor mijn eigen voordeur, kun je nagaan.) Heerlijk wanneer een film dit met je doet, toch? En dan was de film nog niet eens echt volledig op gang.

En dan heb je de laatste 20 minuten. Volkomen disturbing natuurlijk. Als dat geen nachtmerries worden.. Ik zat echt aan het bed genageld. Roerloos. Vol afschuw en met een grote WTF? uitdrukking op mijn gezicht. Nou, dat laatste had ik al toen de vriendin vermoord werd nog vrij aan het begin van de film. BAM! Goede scène. Het was sowieso al naargeestig maar vanaf dat moment begon het pas echt.

Eindelijk weer eens een film die me stil kreeg en volledig mijn aandacht had.

Bah. Wat een nare film.

Back to the 80’s, maar dat levert maar een zeer matige film op.

Want ik weet ook niet zo goed wat ik hier nu mee moet. Laat ik vooropstellen dat de introductie erg lang duurt en de film het eerste uur maar weinig interessants biedt. De moord op de vriendin was leuk maar verder heeft de film weinig te bieden.

Het sfeertje is niet sterk en onderhuidse spanning is totaal niet aanwezig. Het is wachten tot er eindelijk wat gebeurt, maar als de film dan losgaat is het verloop behoorlijk voorspelbaar evenals het open einde met de nodige clichés op de weg ernaar toe.

Helemaal niets dus deze film. Een erg duffe film, zonder enige vorm van spanning, die niet kan meten met hedendaagse horror en ook zeker niet met horror uit de eighties.

1,0*

Wist niks van deze film, maar wilde hem al wel een tijdje zien. Bleek een erg fijne verrassing. The House of the Devil is één brok sfeer. In Full HD valt de soms overdreven grove korrel in buitenscenes extra op. Desalniettemin is het jaren '80 gevoel fantastisch neergezet. Je hebt totaal niet het idee een film van slechts een paar jaar oud te kijken. Niet alleen de beeldkwaliteit, maar de gehele mise-en-scene roept nostalgische gevoelens van 30 tot 40 jaar oude horrorfilms op.

Ti West weet gelukkig niet alleen op het visuele vlak de plank te raken. Het gegeven van een tienermeisje in een oud huis wordt uitstekend uitgebuit om een beklemmende sfeer te creëren. De aanwezigheid, of eerder afwezigheid van het geheimzinnige omaatje zorgt ervoor dat er altijd een zekere spanning op de achtergrond speelt. Zo nu en dan wordt er iets gedaan om die spanning te verhogen (waarbij ik vooral de scene met de koptelefoon vermakelijk vond) om uiteindelijk toe te werken tot een climax die wat mij betreft bevredigend en gepast was.

4*

Met een titel als House of the Devil weet je eigenlijk wat je te wachten staat, dus waar het allemaal toe leidt kan zich laten raden. Dan wordt het dus heel erg belangrijk hoe er naar dat moment toegeleefd wordt. Meer dan goed zou ik zeggen, want ik heb me zelden zo vermaakt bij een 'slow burn' film als HotD, een film die het echt moet hebben van sfeer in plaats van slechte schrikmomenten.

Het hele 80's sfeertje met walkmans, munt-telefonen en foute kapsels spraken me erg aan. Ik ben een grot fan van horror uit de jaren '80 en ik vond de sfeer uitermate goed getroffen. En hoewel er in het begin weinig gebeurt verveelde ik me nooit, vooral door de sterke personages die zo rustig de tijd kregen om te groeien zodat ik me echt een klein beetje aan ze ging hechten.

Jocelin Donahue is sterk in de hoofdrol, en ze is niet onaangenaam om naar te kijken. Het was af en toe net of ze niet eens hoefde te acteren; ze kwam super-natuurlijk over. Als het eenmaal enger wordt is ze erg sympathiek en hoopte ik in elk geval op een goede afloop. De ietwat trage gang van zaken kwam voor mij de personages erg ten goede.Greta Gerwig is ook erg leuk als Samantha's beste vriendin Megan. Ze is erg knap, praat aan één stuk door over de meest banale zaken, en zelden was het zo leuk om iemand pizza te zien eten. Zonde dat ze een tijdje later een kogel door haar kop krijgt, trouwens één van de meer schokkende en abrupte dingen die ik de laatste tijd gezien heb.

Noonan en Woronov spelen hun rol met verve; sympathiek maar tegelijkertijd weet je dat ze iets in hun schild voeren, ook al heeft Heather daar geen enkel benul van, iets wat de spanning ondraaglijk maakt; je weet dat er wat gaat komen, maar wanneer? Je voelt echt mee met Donahue's personage omdat wij weten waar zij nog achter moeten komen.

Het huis is om met een cliché te spreken een personage in zichzelf. Het heeft bizar veel kamers en de meest noranale zaken krijgen iets engs. Het wasgewoon leuk om Jocelin Donahue door het huis te zien lopen en in één van de leukste non-horror scènes te zien swingen op de muziek op haar walkman. De muziek was trouwens ook al te gek; het waren recente nummers maar allemaal met dat jaren '80 sfeertje dat de hele film zo'n genoegen maakte om naar te kijken.

Als het na rustig de spanning opbouwen eenmaal echt eng wordt zijn alle zekerheden van de baan en komen de enge mensen te voorschijn. en erg goede reveal, ook al weet je van te voren dat het het echtpaar en de pizzakoerier zijn. De offerscène is ook echt nagelbijtend spannend, want zoals ik al zei, alles kan nu daadwerkelijk gebeuren. En de film weet dit echt tot het eind aan toe vol te houden en eindigt met zo'n lekker venijnig laatste 'fuck you' momentje. De gore wordt tegen het einde ook wat explicieter, wat paste bij de totale ommekeer in het verhaal.

Of de film bij meerdere kijkbeurten overeind blijft is maar de vraag, maar na zoveel meuk te hebben gezien de laatste tijd verdient deze film van mij gewoon de perfecte score; een film die één grote hommage is aan de horror van weleer, ook al is dat pas een jaar of 25 geleden.

Uiterst aangenaam verrast door deze horrorfilm! De spanningsopbouw vond ik erg geslaagd. Dat er tot de laatste 10 minuten een sfeervol, beangstigend verhaal verteld wordt en geen bloed in het rond spat is wat mij betreft een stuk aangenamer dan wat we vandaag de dag allemaal zien. De introductie van levensechte (freaky) personages, decors en plottwists en de afwezigheid van bloed en grootse special effects dragen hier wat mij betreft uitstekend aan bij. De laatste 10 minuten gaat het wat meer los maar dit gaat gelukkig niet ten koste van de sfeeropbouw in het eerste gedeelte.

Als je niet zou weten dat de film slechts een paar jaar oud is, zou je ook daadwerkelijk denken dat de film in de 80's is opgenomen. De manier van filmen en verhaalopbouw is echt perfect nagedaan! Denk dat er tot nu toe weinig films zijn uitgebracht die zo dat 80's gevoel bij mij hebben doen opwekken.

Juist omdat de film NIET groots uitpakt en op subtiele manier een rustig en tegelijkertijd beklemmend verhaal verteld, vind ik dit eigenlijk wel echt een topper. Jammer dat ie in Nederland niet te krijgen is want anders had deze echt een plaatsje in m'n collectie verdiend!

4*

Foeilelijke jeans, typische kapsels en een walkman. Niet het enige dat het tachtiger jaren schilletje markeert. De film wordt dan weer gekenmerkt door een ellenlange opbouw richting het satanistische kookpunt. Onderweg wel een klap die een daalder waard is, maar verder veelal shotjes die net even langer blijven hangen, inzoomen op al dan niet onbeduidende dingen, pov shotjes en meer van dat.

West lijkt te plagen, dan te sarren en uiteindelijk te teisteren met z'n uitgebreide exercitie in opbouw van spanning. En het werkt ook nog. Het sleept niet, heeft een nuchter sfeertje met een beheerste score, Jocelin Donahue is geknipt voor dit rolletje en zo rolt er zonder al teveel grafische horror een behoorlijk zenuwslopend filmpje uit de koker. Net geen homerun, maar wel een mooie drie honkslag. Zoiets.

Duidelijk veel haters en lovers van deze film. Ik reken mijzelf tot die tweede categorie. Veel heeft ongetwijfeld te maken met mijn voorliefde voor al wat jaren tachtig ademt. Want The House of the Devil komt inderdaad traag op gang, maar juist die 80's-sfeer (de pellicule, retro kledij, muziek, walkman, pizzatent ... het plaatje is af) maakt het toch bijzonder aangenaam.

Ook de spanningsopbouw in het huis is van een hoog niveau. Subtiele en minder subtiele maar altijd mysterieuze close-ups, snerpende violen. En de scène waar Samantha door het huis danst is natuurlijk ook geweldig.

Kortom, een topfilm voor deze horror- en 80's-lover.