The House of the Devil (2009)

Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. De spanningsopbouw was zonder meer goed, dat wel, maar de laatste 20 minuten wat het hoogtepunt had moeten zijn vond ik toch enigszins een teleurstelling. Ik heb dat trouwens allemaal al vaker gezien én beter. Neen, voor mij was het hoogtepunt van deze film de moord op Maggie, de vriendin van Samantha . Ook de enigste scène die mij echt een schrikmoment bezorgde. De scènes waarin Samantha het huis verkende, al dansend met haar walkman vond ik best wel mooi en de de plotselinge overgang naar het horror gedeelte vond ik zeer geslaagd. Dat moet gezegd worden. Wat daarna kwam....tja, dat was helaas toch een beetje te voorspelbaar. Misschien was het beter geweest dat Samantha gewoon geofferd werd op die davidster in die offerruimte. Zo iets zou nog enigszins verrassends geweest zijn omdat je dit van te voren nu niet bepaald zou verwachten.
Oh ja, dan nog Greta Garwig. Ik houd van haar stijl van acteren. In Frances Ha deed ze dat ook zo goed. Jammer dat ze hier zo vroegtijdig er tussenuit piepte

3,0*

Na lang geleden alleen nog maar The Roost te hebben gezien van Ti West, die ook fenomenaal was, en zijn kortfilmpjes bij VHS en The ABC's of Death, werd het weer eens tijd om wat van hem op te speuren. Zo kwam ik bij deze, en ik moet zeggen: dit was toch ook weer een meer dan gelukte parel van West, die overduidelijk ook lonkt naar horrorklassiekers uit de jaren 70 en 80...

En dat laatste moet je letterlijk nemen, want ik vergat bij het kijken van de film regelmatig dat het al in 2009 is gemaakt, dus je kan het wel echt beschouwen als een ultieme retro-screamer, met een mooi opgepoetst plot dat nog goed werkt en de kijker wilt weerhouden van de moderne elementen. Al weet je wel al waar het plot naartoe gaat, toch is het mooi opgebouwd. Jocelin Donehau komt erg overtuigend over als een stereotype student genaamd Samantha, die je wel vaker in de oudere horrorfilms tegenkomt, en neemt hier een voorstel aan van een nogal vreemd stelletje in een grote villa, om te babysitten. De film heeft een vrij lange aanloop, maar op een een of andere manier wil het maar niet vervelen, en wordt de film ook steeds beklemmender en spannender, toewerkend naar een lekkere zieke climax, die er toch weer niet om mag liegen. Die grootmoeder zag er ook echt wicked uit.

Om er nog even op terug te komen, de jaren 70/80 sfeer is hier echt iets om U tegen te zeggen. De kleding, de soundtrack, de montage, en ook die typische krekelgeluiden die altijd aanwezig zijn bij de nachtelijke buitenscene's zijn daar het totale visitekaartje van. Ik ben weer zeer te spreken over Indie-horror regisseur West.

4,5*

Prima slowburner!

De jaren 80 is consequent doorgevoerd in de (aan)kleding, haar en make-up, auto's, soundtrack enzovoorts.

Als ik me er niet van te voren in had verdiept had ik waarschijnlijk niet eens door dat deze film niet in de jaren 80 is opgenomen maar in 2009. Eerste uur kabbelt het rustig doch niet vervelend door met als bizarre climax de laatste 20 minuten. En dan is de beer los! Enge 'mother', veel bloed en een vooe mij aanvaardbare hoeveelheid gore. En voor je er erg in hebt is de film klaar en begint de aftiteling. Ook op een oldskool manier.

Leuk!

'k vond het eens een iets andere horrorfilm. De film is nochtans uit 2009, maar speelt zich af in de jaren 80 en ziet er ook zo uit, 'k vond het erg goed gedaan.

De film moet het vooral hebben van de sfeer en de opbouw. Het horrorgedeelte komt maar erg laat in de film en is niet zo groot (al gaan ze dan wel loos), maar storend vond 'k het eigenlijk niet.

Er werd goed geacteerd.

Wie een horrorfilm verwacht zal misschien wat teleurgesteld zijn, want de focus ligt toch meer op sfeer dan veel schrikmomenten.

The House of the Devil doet een frisse wind doorheen het horrorgenre waaien. De opbouw wordt erg langzaam weergegeven en het bloed vloeit pas in het laatste kwartier. Wat dit echter tot een goede film maakt is de sfeer. Enerzijds de setting die ons naar een andere tijdgeest (de jaren 80) katapulteert, anderzijds het slome tempo en Samantha die door een treffende Jocelin Donahue (één om in de gaten te houden) wordt neergezet. Dat de film begint in te zakken wanneer het echte werk begint, zegt genoeg. De sfeer valt weg en ruimt plaats voor chaos die compleet uit de toon valt.

Niettemin een leuke film. Horror kan op narratief gebied voorbeelden zoals deze goed gebruiken.

Zeer goede genre-film van TI West. Vooral de heerlijke`80 jaren sfeer die film uitstraalt is zeer mooi alsof de film een verloren pareltje uit die tijd is. Daarbij hielpen natuurlijk de 16 MM filmopnames. Het verhaal is simpel Samantha Hughes, een zeer leuke rol voor Jocelin Donahue, krijgt een ongebruikelijke baantje als babysitter, dit alles gebeurd tijdens een maan-eclips. De film doet er heerlijk lang over om het karakter van Samantha aan je voor te stellen en langzaam wordt zo spanning opgebouwd. Veel actie of bloed is er dan ook niet te bekennen, die breekt pas los in de climax aan het eind van de film. Toch valt er reuze veel te beleven. Prachtige scenes die suggereren dat er iets in het huis is. Een geluidje hier of kraakje daar alles draagt bij aan bloedstollende enge mysterieuze sfeer. Maar ook de eighties-aankleding is perfect weergegeven. Wat is het toch schattig om Jocelin Donahue inclusief onooglijke walkman met koptelefoon rond te zien swingen. En dan vergeet je nog bijna van die fantastische ironische teksten. Bijvoorbeeld als ze afscheid neemt van haar vriendin Megan: “This one night changed everything for me,” Klassieker die makkelijk als '80 jaren film kan doorgaan waren het niet dat het een film uit 2009 is.

Wat een heerlijke vibe heeft deze film. Loved every minute of it.

Ti West weet hier ongelooflijk goed dat typische eighties sfeertje na te bootsen. De set dressing, de kostuums, haar en make-up tot aan de manier waarop de film geschoten is. Alles klopt gewoon! De film is een heerlijke slow burner. Heel veel gebeurt er niet. Maar West weet wel heel goed de spanning op te bouwen, om aan het einde met een knaller af the sluiten.

Technisch dus helemaal in orde. Ook het acteerwerk is goed en de muziek is heel fijn.

Erg leuke film.

Typische -je moet er van houden -film. Ik hou d'r van. Goed geacteerde langzaam opgebouwde sfeervolle retro jaren 80 horror. Alsof je net zelf met je walkman op bij de videotheek een VHSje hebt gehuurd en m voor 5 gulden een week mag houden.

De horror zit m eigenlijk in het ontbreken ervan. Je weet dat er iets gaat gebeuren, maar wat en wanneer?? Dat werkt goed. Het gebrek aan actie in de eerste 80 minuten wordt in het laatste kwartier ruimschoots goedgemaakt. Hoewel dit wel gepaard gaat met enkele onwaarschijnlijkheden, maar ja, was dit niet ook zo in de films die als inspiratie dienden voor deze House of the devil? De titel zegt eigenlijk al genoeg........geen hoogdraverij, maar gewoon snachts met de lichten uit deze film kijken met het geluid op standje max.

De rondleiding die we van het huis krijgen door een solo dansende walkman luisterende Jocelin Donahue in haar genderneutrale eighties kleding is één van de hoogtepunten. Net als overigens de rol van Tom Noonan. Alleen z'n stem is al creepy om over zijn verschijning nog maar te zwijgen. Kortom, zin om te verdwalen in een krakend huis terwijl je je weer even terug in de tijd waant? Ga dan eens op bezoek in The house of the Devil..........een huis met 3,5 ster........

Zich traag ontwikkelende suspense die zich heel sfeervol per scène dieper in je ziel invreet.

Op zich gebeurt er in actieve zin niet veel. Babysitter beweegt zich door een sfeervol oud huis met veel schemerigheid en krakende geluiden. Daaraan toegevoegd een paar merkwaardige personages en merkwaardige gebeurtenissen. Klinkt aardig maar klinkt tegelijkertijd niet heel intrigerend.

Toch blijken het ruim voldoende ingrediënten voor een intrigerende horrorfilm. Niet bepaald extreme shocktreatment, maar wel een combinatie van goed geslaagde onderhuidse thrills. Ongemerkt nestelt zich tijdens het kijken een jeukend ongemak in de kijkersziel. Het nestelt stevig en is blijvend. Een geweldige sfeer is het resultaat. Creepy, wel.

Een dik uur zoet zijn met de babysitter (fijne hoofdrol van de mooie Jocelin Donahue) is geen moeilijke opgave. Er is spanning en er is beklemmende sfeer zat. Beide dingen werken een dik uur lang effectief en vervelen niet.

En net als de psychohorror en de suspense aan effectiviteit dreigen in te boeten en herhaling de kop opsteekt, volgt er aan het eind nog een stukje opwekkende shocktherapie met bloederige taferelen. Niet geheel in lijn met het langzame, sfeervolle en spannende voorspel, maar in het geheel niet verkeerd. Ik vond het in ieder geval een lekkere kroon op de film.

De film speelt in de jaren 80. En ik weet haast zeker dat als ik het productiejaar van de film op voorhand niet gezien had, ik waarschijnlijk gedacht zou hebben dat de film echt ergens in de jaren 80 geproduceerd was. Die constatering had absoluut een aandeel in de fijne filmbeleving.

Nou zeg.

Positieve reacties te over hier. Blijkbaar genoeg fans van begin jaren ‘80 die er genoegen mee nemen een blauwprintje van hun favo decennium op celluloid te zien, want naast de vakkundige manier waarop West het tijdperk doet herleven, valt hier weinig te beleven.

Stijlvolle locatie, primo sfeer, degelijk acteerwerk en een spookachtige soundtrack doorheen de film. Allemaal heel erg degelijk in 16mm, met zelfs shots en close-ups die regelrecht schatplichtig zijn aan de jaren ‘80. Maar moet er niet ook wat gebeuren?

De hele eerste helft is totaal irrelevant, de tweede helft - toegegeven - bevat wel wat eerie momenten, maar vanaf het shot met het occulte-bloedbad-achter-de-deur (wat een zwaktebod was dat) gaat het eigenlijk steeds meer mis. En dat einde, wat een sof.

Het ziet er mooi uit, echt waar. Overtuigend tijdbeeld met al even overtuigende sfeer. Maar inhoudelijk heeft het uiteindelijk weinig om het lijf. 2*

Leuke West.

Als regisseur van korte elementen in films zoals The ABCs of Death en V/H/S vond ik hem knap waardeloos. Maar verrassend genoeg kan hij goed overweg met films die boven de 90 minuten uitkomen. Zo verraste hij me eerder al met The Sacrament en nu dus met deze.

Alleen doet hij wel net iets te hard zijn best om hier een jaren 80 sfeertje neer te zetten. In het algemeen ontbreekt het de film niet aan details, maar wel een net iets te sterk aangezette soundtrack die zeker richting het einde te veel aanvoelt als een film die heel hard probeert een jaren 80 film te zijn.

Voor de rest stelt het acteerwerk van hoofdrolspeelster Donahue ook weinig voor. Het is bovendien ook een wat ondankbare rol. Wel een betere rol van Noonan, die wel een lekker eng kereltje speelt en bij vlagen ook een echt origineel karakter.

De film voelt zeker in het eerste deel iets te leeg aan. Donahue die het huis een beetje rondloopt heeft weinig charme en kon wat mij betreft wel iets sneller gaan. Gelukkig gebeurd er net genoeg om te blijven boeien. De onverwachte moord op Gerwig is er eentje om moeilijk te vergeten.

Richting het einde ook behoorlijk sfeervol. Bij vlagen toch wel creepy en dat dat lukt bij dit soort films wil wel wat zeggen. Ook is de slotfase redelijk getikt dus blijft het boeien en eindigt met verve. Het was wel even wachtten, maar de uitwerking is het meer dan waard.

Hier en daar had de leegte iets gevuld mogen worden en de poging om een soort 80's filmpje iets te dimmen, maar dit is een heel degelijk resultaat dat goed weet te boeien. West blijft me toch wel charmeren met zijn langere speelduurfilms. Dat is toch wel een goed teken.

Grotendeels eens met remorz en andere gerenommeerde horrorfanaten hier. Je waant je letterlijk in de 80s met deze prent, daarin is deze regisseur perfect geslaagd, maar euhm wil wel wat meer zien dan dit...na dik uur had ik werkelijk nog geen sikkepit beleefd, om over het, pakweg eerste irrelevante halfuur nog maar te hebben. Jocelin Donahue is nog wel mooie verschijning, maar dat is zowat het enige lichtpuntje in deze voor de rest oersaaie prent, waar de spanning ver zoek is, ook de sfeer is nergens van die waarde, dat deze je een beetje horrorgevoel geeft. Voor de rest... I'm also a pepperoni lover Neen ondermaats drama-thrillertje, horror onwaardig. Heb voorbije uren/dagen wat pech met m'n horror en thriller keuze...alle horror (meestal wel fijne films) die ze op tv geven, meermaals gezien, dus vooral gekozen voor prenten die ik nog niet had gezien of ver weg staken, met dit nadeel dus...

Eerste uur gebeurt er niet zo veel, trage opbouw. Je hebt wel in het snuitje van dit is een weirde familie. Uiteindelijk vrij standaard qua verhaal maar de sfeer en spanning waren wel top. Ook paar leuke scènes zoals haar dansscène maar beetje raar om een koptelefoon op te zetten als je weet dat de pizza man komt. Ik vraag me toch af hoe die gozer zo snel aan die pizza geraakt ofwel had hij die al bij maar dan kon hij niet weten dat het met salami moest zijn. En noem je dat een medium pizza? Lijkt een extreem grote pizza!

Verder vond ik het wat doen denken aan Psycho van Hitchcock. Ook de douchescène en de muziek. De manier waarop het gefilmd werd is zeker jaren '80 lijkt me. Kortom, dus best behoorlijk, maar het duurt een tijdje voor de film als het ware haar ware gezicht toont.

Ti West vind ik een interessante regisseur waar ik schandalig genoeg alleen Cabin Fever 2 (4*) van heb gezien. Zijn films intrigeren me, zo ook deze The House of the Devil die al jaren op het lijstje staat. Een film die o.a. hier op MovieMeter door een niche groep interessante gebruikers (al zit ik niet altijd met ze op 1 lijn qua uiteindelijke eindbeoordeling) de hemel in wordt geprezen. Onlangs vond ik deze The House of the Devil op Bluray en dus vanavond voor het eerst gezien.

Het is een heerlijke retro slowburner met een fantastisch sfeertje. Alles voelt creepy aan en er is een gigantische hoeveelheid onderhuidse spanning. Dat komt voornamelijk door hoe goed alles gefilmd is. Elk shot lijkt over nagedacht te zijn. Ieder shot zit je in de diepte in schaduwen en door donkere ramen te zoeken naar een mogelijke jumpscare (die eigenlijk altijd uitblijft). Sowieso is alles in het huis echt uitstekend en sfeerverhogend belicht. West zoomt lekker in en uit, een manier van filmen die je moet liggen (ik vind het fantastisch), maar die ongeacht in ieder geval ook goed bij de tijdsgeest past.

Jocelin Donahue acteert overigens zeer naar behoren. Fijn karakter. Het laatste halfuur gaat nog even lekker all out met veel satanic violence, maar het einde vond ik zelf om de een of andere reden toch een beetje onbevredigend voelen. Alsof het de uitstekende slowburn opbouw uiteindelijk niet waar kon maken ofzo.

Desondanks is het een erg fijn filmpje van West die je enkel en alleen kan maken als je gigantisch veel talent in je vingers hebt.

"During the 1980s over 70% of American adults believed in the existence of abusive Satanic Cults... Another 30% rationalized the lack of evidence due to government cover ups... The following is based on true unexplained events...”

TI West heeft de afgelopen mijn hart gestolen door zijn Pearl trilogie met Mia Goth ( ) en ik was eigenlijk al een langere tijd nieuwsgierig naar deze film van hem. Deze film stond dan ook behoorlijk lang op mijn kijklijst, en ik de heb de kans gepakt om hem dan toch tijdens de ‘Horrorfilm Challenge’ te gaan kijken, en ik heb me behoorlijk leuk vermaakt. Dit is duidelijk een erg luchtige horrorfilm maar, kent best een benauwde sfeer als de film zich langzamerhand afspeelt. Elk geluidje wat je maar hoort, waarvan je verwacht dat er toch iets heel ergs gaat komen. Je leeft echt mee met Jocelin Donahue de hele tijd.

De film opent eigenlijk vrij mild, zoals je eigenlijk van elke horrorfilm wel bent gewend; het is allemaal vrij mild en rustig. Je verwacht eigenlijk nog helemaal niet veel, het is echt onwijs onschuldig. Zeker wanneer ze eigenlijk wordt opgeroepen voor een babysit klusje lijkt er weinig aan de hand. Overigens eenmaal aangekomen komen we achter de best wel identieke en vreemde huisbewoners, die overigens vrij snel het beeld weer verlieten. Dat moment dat haar vriendin overigens dood werd geschoten in de auto was voor mij wel het moment dat de film zijn potentie heel hoog gooide, mijn verwachtingen werden ook een stuk beter.

Het einde is voor mij echt de smaakmaker van de film, duurt me misschien soms iets té lang voordat dit gebeurt, en is ook veelte snel klaar. Mocht van mij echt wel een heel stuk langer duren, vette shit. Daarvoor keek ik de film ook wel, en heeft de film me echt wel overgehaald. Goed, gelukkig was de hele film wel puik maar, ik denk als die satanische rituelen eerder voorbijkwamen in de film, dat ik er nog een hoger cijfer voor had gegeven.

Jammer dat de film niet zo goed wordt ontvangen door velen, waarschijnlijk toch te traag dan? Ik heb geen idee maar, wat ik wel weet is dat ik me er erg mee heb vermaakt. Ik snap best wel dat niet iedereen hier wat mee kan, ik kan de negatieve berichten gewoon niet echt makkelijk plaatsen. Maar dat kan ook een persoonlijk dingetje zijn natuurlijk.

Intussen mijn derde film van Ti West en ik begin een sterke appreciatie voor zijn aanpak te ontwikkelen. Zijn manier van storytelling leunt sterk aan bij de old school horror & suspense van de seventies en eighties van wat ik al gezien heb. Hier is dat ook het geval. Het heeft een langzame opbouw en creëert een sinistere sfeer tot op het eind dan de remmen los gaan met enkele horror/actiescenes.

Ti West slaagt er werkelijk heel goed in om een eightiessfeer te creëren waarin individuen nog redelijk geïsoleerd zijn omwille van het ontbreken van de snelle communicatie van vandaag. Dat op zich creëert al een gevoel van isolatie dat natuurlijk nog versterkt wordt door de locatie waar de babysitter verblijft. Het huis waarin ze verblijft - met het verhaal van de moeder die op een bovenste kamer leeft - geeft sowieso ook wel Psycho vibes. De familie waarin ze terechtkomt is ook heel goed gecast. Vooral het vaderfiguur is creep as hell met zijn zachte bizarre manier van praten.

Op visueel vlak is de film stijlvol en verzorgd gebracht met voor elke scene wat nodig is. Verder zonder onnodige franjes die afleiden. Ik denk dat er ook een hommage aan Nosferatu in zit op het moment dat het meisje met mes de trappen opgaat en we haar schaduw zien door de trapspijlen.