The House of the Devil (2009)

Wat een waardeloze film. Net zoals de meesten al zeggen; net een B-film. Niet een film waar ik blij van wordt en het verdiend ook niet de naam "horror"...

Zonde van mijn tijd geweest...

0,5* (al is dat wat mij betreft wat hoog)

Komt uit op... VHS! In een combi pack samen met de DVD. Kan niet wachten!

het was de hele film, het wachten op.. de spannende momenten waren te schaars vond ik.

verder is het jaren 80 (mega walkman ) sfeertje grappig gedaan.

voordeel vd twijfel, 2,5

Een middelmatig tot slechte film zou je het kunnen noemen.

Want voor mij gevoel worden de scenario's veelste lang uitgespeelt.

Wat dus de film niet prettig maakt..

Rare achtergrond muziek en gele letters bij de credits staat me ook niet aan.

Na 76 minuten begint er eindelijk spanning in te komen, ja hoor dat mag maar even duren en de film eindigt met een slechte einde.

Echt zonde van je tijd. Kostuum, decor en camera werk bevalt mij ook niet.

1,5

Zeer zwak camerawerk in deze film ! Het verhaal, wat niet veel voorstelt, wordt wel heel langdradig opgebouwd tot aan het laatste kwartier dat je ook best snel kunt vergeten. Weinig sfeer, geen spanning en saai. 3/10

Had meer uitgehaald kunnen worden.

De laatste 15-20 minuten waren over de top. Daarvoor zat er een redelijk sfeertje in de film en de dood van Megan was goed in beeld gebrachtDie scene was wel het hoogtepunt van de film.

Acteerwerk redelijk maar toch weet de film in zijn geheel niet heel erg te boeien. Er gebeurt een te lange tijd te weinig. Na afloop heb je het idee dat je naar het begin en naar het einde van de film heb zitten kijken en dat het middenstuk niet in de film zat. Begrijpt u het nog?

Afijn een aardig idee maar meer ook niet.

2,5*

Ik heb het idee dat dit best een goede film is: imdb staat ook goed. Ik heb her en der positieve reacties gehoord.

geen Horror... eerder een thriller en dan 1 uit de jaren '80.. (dat heeft ie dan wel goed voor elkaar... ) De film opzich was niet speciaal... hij bouwt wel goed op, maar het punt in de film dat er actie moet komen gaat ie voorbij en stelt hij te lang uit. Dat maakt het weer een stuk minder. Als hij eerder was gekomen met de actie had de film misschien meer kunnen boeien. De dood van Megan was wel bruut en mooi in beeld, maar dat was dan ook 1 van de weinige hoogtepunten.

En er komt vast wel weer een vervolg...

de film is gemaakt zodat het een (horror) film lijkt uit de 80er jaren, en daarin zin ze perfect geslaagd, en het was ook voor het eerst dat ik een film weer eens redelijk eng vond, tot de laatste 20 minuten, als eenmaal alles duidelijk wordt dan gaan het iets te ver over the top. Maar al met al een prima film./

Wat bedoel je met zwak camerawerk?

Al in de openingsscène wordt de hoofdrolspeelster op een rare en soms onduidelijke manier van alle kanten gefilmd. En dan naar het einde wordt zo alles onduidelijk en vooral snel gefilmd dat je als kijker vaak niet goed ziet wat er gebeurt. Maar eigenlijk is dit het zwakke punt van de film niet, de rest had ik al aangegeven.

Er wordt een verwarrend gevoel gecreeerd door middel van de camera ja. Maar verder is alles goed mee te krijgen hoor, de aandachtspunten komen voldoende in beeld. Wat kreeg je niet mee?

The House of the Devil lijkt regelrecht uit de grindhouse theaters te komen. Dat heeft vooral te maken met het tempo, de thematiek en bepaalde stijlelementen zoals de titelfonts met velle gele kleur. Ik was erg gecharmeerd van de spanningsopbouw op het moment dat Samantha gaat babysitten. Tom Noonan's rol als de bizarre heer des huizes is ijzersterk en hij speelt zeer gebalanceert zijn rol. Eenmaal een tijdje in het huis gebeurt er helaas te weinig niets om écht een meesterwerk te worden. Ti West sluit de film keurig af en het laatste kwartier is dan ook een lekker stukje '80s horror. Met The House of the Devil toont West toch minstens aan iemand te zijn die we in de gaten moeten houden.

ik heb nog niets opzienbarends gezien van deze man.

Fucking hell, deze film hoort met stip in de top drie van engste films die ik ooit gezien heb!

Het begon allemaal veelbelovend met die lekkere eighties sfeer. Zowel qua beeld als geluid is Ti West erin geslaagd een exacte kopie te maken van de horrorfilms zoals ze in de jaren '80 gemaakt werden. De typische klederdracht en kapsels, de auto's, de locaties en de combinatie van cheesy rockdeuntjes met zachte pianomuziek en snerpende strijkers werpen je zo vijfentwintig jaar terug in de tijd. Daarnaast is er ook oog voor details zoals de walkman, de drinkbeker, de armbandjes, de aftiteling enzovoort die van Wests perfectionisme en genreliefde getuigen. Love it or hate it, maar de regie straalt tot in de kleinste details vakkundigheid uit. Even had ik zelfs het gevoel een golden oldie ontdekt te hebben die de nostalgie van weleer in me opriep. Een geweldig gevoel was dat.

Maar House of the Devil is zoveel meer dan de film van een horrorfan. Het is een film die een bijzonder eng script heeft dat door middel van ijzersterke personages en een perfect tempo voortdurend angst weet in te boezemen. De spanningsboog hierbij is ontzettend goed uitgewerkt: het tempo ligt laag, maar geeft op de juiste momenten een flinke impuls aan de spanning en het mysterie. De scènes waarin Samantha het huis verkent en met mondjesmaat de gruwelen die zich in het huis afspelen ontdekt, zorgen ervoor dat er van je nagels niets meer over blijft. Op dat vlak ben ik blij dat ik de synopsis niet op voorhand gelezen heb en me volledig heb laten verrassen door het verloop van de film.

Om eerlijk te zijn zie ik weinig tot geen minpunten aan House of the Devil. Het was dan ook alweer een tijd geleden dat ik van de eerste tot de laatste minuut met open mond aan het scherm gekluisterd zat. Bedankt Ti West.

zo heftig ervoer ik het niet maar leuk om te lezen

Ik ben als de dood voor weirdo's die religie iets te serieus nemen .

Viel me tegen.

Dario Argento heeft in '77 met Suspiria getoond hoe je een creepy filmpje maakt rond een satanscult maar naar mijn smaak is Ti West hier nog heel ver van af.

De opbouw duurt véééél te lang waardoor de soms wel goede en nodige introducties verwateren en de spanningsopbouw maar niet wil doorbreken. Op enkele sfeervolle momenten tijdens de verkenning in het huis na blijft de film zowat verderkabbelen en begint pas voor de laatste 20 minuten los te komen waar dan, eindelijk maar te laat, de spanning en de sfeer hoog oplopen.

1,5*

Tegenvaller, zeker nadat ik een vriend van mij er lovend over had horen praten. Maar hij behoort blijkbaar tot een serieuze minderheid, als ik de reacties hier zo lees.

Ik vond de film gewoon saai. Er bestaan genoeg films die een serieus trage aanloop nemen, maar die dan wel kunnen uitblinken dankzij een stevige finale (die vaak zo goed aanvoelt omdat de film op de juiste manier subtiel opbouwde richting climax). Maar hier is zelfs de finale teleurstellend mager. Resultaat: een film die nooit op gang komt en niet blijft hangen.

Wél erg fijn vond ik hoe Ti West zo fenomenaal accuraat de jaren '80-sfeer wist te evoceren. De credits, de iets ruwere filmkorrel, de typische shots die je in zoveel slashers van de jaren '80 tegenkomt (bv. de wegrijdende auto), de heerlijke retro soundtrack en natuurlijk de elementen binnen de film zelf (kledij, walkman, oude colabekers,...). Dat redt de film nog van een complete onvoldoende en tilt hem van een povere 2* naar een magere 2,5*.

2,5*

Uitstekende horrorfilm die begint als een regelrechte slow-burner ,maar met mondjesmaat de spanning weet op te bouwen tot de wacky climax ( die ik overigens helemaal niet teleurstellend vond).

Zoals gezegd begint de film enorm traag. Ti West zorgt er in dit eerste deel voor dat hij de authentieke 70-80's sfeer zorgvuldig weet op te bouwen om de toon al meteen te zetten op stilistisch/visueel gebied.

Als het tweede deel op gang komt, bevat het bij momenten echt shots en scènes van goudwaarde. Spannend en creepy zonder dat er daadwerkelijk iets gebeurt. De regisseur tovert uitstekende shots, een drukkende sfeer en een aura van mysterie uit zijn hoed.

En dan als we eenmaal aan de finale komen, is deze kort,maar krachtig. Niet lang uitgesponnen, maar wel bloederig en geflipt zonder dat er al teveel voor de kijker wordt voorgekauwd.

West bewijst met deze film dat hij perfect weet hoe hij een horrorfilm moet maken. Want als hij al zo vakkundig de sfeer van een ander era weet te reconstrueren, dan bewijst het toch al wat de man in zijn mars heeft als hij zich deze restricities niet zou opleggen. De film was niet zo eng als ik verwacht had en de opzet leek in het begin wat aan de lange kant te gaan worden ( op een totaal onverwachte shock na) , maar het blijft desalniettemin een steengoede horrorfilm.

Vind de film erg goed maar het is wel heel erg duidelijk een typisch '00s tijdsgebonden "'70/'80 exploitationnostalgie" werkje. Niets mis mee maar ik zou nooit hebben geloofd dat dit in de jaren '80 is gemaakt.

Ik vond dit echt een slechte film. Nergens spannend, veels te langdradig, er gebeurd gewoon te weinig, en de acteurs weten niet te boeien. Het 80´s sfeertje is ook knap irritant. Ik zie dit een beetje als een onschuldig griezel verhaaltje dat verfilmt is, ik denk dat het beter is om bij het boek te blijven. De film zit vol onlogisch gedrag, mist special effects, wat betekend: geen gore, geen freaks. En de eindclue is nou ook niet dat je zegt: OMG!!!

100% butt!!

Verder wil ik nog wel even kwijt dat ik niet echt snap waarom dit soort films hun comeback maken, 80´s, grindhouse en al die andere B-troep. Straks komt zwart/wit ook weer terug. Van mij mag al die zooi de verbrandingsoven in.

En dat zegt iemand die A Nightmare On Elmstreet op nr2 in zijn Top 10 heeft staan

Gelukkig zijn er nog zat andere mensen die dit soort films wel kunnen waarderen. En als je dat soort films niet wilt zien, moet je ze gewoon niet kijken. Makkelijk toch.

Lol, poster lijkt een horror van uit de jaren 80

Een zwakke film. De spannende momenten waren schaars

Naargeestige variant op het bekende babysit thema. Mooie weergave van paranoia dat zich langzaam ontwikkelt tot een bepaalde climax. Prima.

De 80's sfeer en het enge huis zijn typisch maar gevaarlijk vormgegeven. Met name dank aan de beginscene van When a strangers calls.

Erg toffe ode aan de jaren '80. Ik heb bijzonder genoten van een hoop details, maar wat mij vooral is bijgebleven is het totaal eigen karakter van de film. Nergens draaft Ti West zijn liefde te ver door en zitten we uiteindelijk gewoon met een erg spannend filmpje dat een stel strakke scènes kent. Probleem vond ik echter de te lange aanloop en veel te snelle afwikkeling. Van mij had de climax nog wel wat freakier en uitdagender gemogen. Desalniettemin een sterke film die vooral op het gebied van sfeer bijzonder hoog scoort.

4*

Volgens mij niet alleen een ode aan de 70s/80s-horror, maar ook Hitchcock('Psycho'!) wordt hier erbij gehaald, gelet op de muziekje dat op de latere spannende momenten wordt ingezet. En ook de shots van de afvoerputjes zijn niet van de lucht. Beide inspiratiebronnen worden echter op zeer leuke en eigenaardige wijze gebruikt en maken van 'The house of the devil' een bijzondere belevenis. Toegegeven, vooral het eerste uur ontbreekt het nogal aan een flinke dosis spanning, maar toch boeit het wel. Belangrijke factor daarbij is Jocelin Donahue, die zo uit een 70s/80s-horror lijkt weggelopen en op sfeervolle wijze gevolgd wordt door een al even sfeervol plaatsje(hoewel ik de scenes met haar en haar vriendin Megan nogal matig vond, ook qua acteerwerk). Ook de soundtrack(naast de Hitchcock-achtige stukjes), met een paar zeer fijne rocktracks die mooi afwisselen met wat stemmige muziek, draagt een flink steentje bij. En dan is er nog de vrij bizarre finale(ongeveer het laatste half uur) die, naast een enkele brute moord in het eerste uur, het geduld van de (horror)kijker dubbel en dwars beloont met een flinke portie gore en spanning.

Al met al is het ontbreken van de nodige spanning en eventueel gore, in het eerste uur, de grootste pretbederver. Een nieuwe kijkbeurt zou echter wel eens wonderen kunnen doen. Voor nu een hele dikke:

3,5*.

wat een zwakke film!

net als de spanning een beetje word opgebouwt en het lijkt alsof er iets engs gaaat gebeuren, gebeurt er meestal helemaal niks. Erg saai en langdradig! zonde van m'n tijd!