Toy Story 3 (2010)

Toy Story 3, waar zal ik beginnen. Hele leuke animatie film, ben altijd al gecharmeerd geweest van de prachtige animatie en leuke humor van de Pixar animatie films. Heb erg genoten van de nieuwe personages in de film. Wat ik dan wel jammer vond was dat je maar heel weinig te zien krijgt van het speelgoed in SunnySide Daycare, had het idee dat hier meer uit viel te halen. Heleboel leuke en grappige uitspraken natuurlijk. Om er één te noemen:

Woody: [in Bonnie's room] Look, I just need to get out of here...
Buttercup: [dramatically] There is no way out!
[Woody stares at him in horror]
Buttercup: Just kidding. Door's right over there.

Ook de personages uit Toy Story 1 waren natuurlijk weer helemaal geweldig,
Lachen ook wanneer Woody het adres gaat van Andy gaat zoeken in een soort van Google maps en de dinosaurus uit de andere straat begint te praten via "msn".

Ken en Barbie waren ook erg goed gekozen, vond dit erg vermakelijk. Helemaal wanneer Ken "gemarteld wordt door de kleren te scheuren. Bij het einde had ik trouwens eerder verwacht dat Andy zijn speelgoed als nog mee zou nemen naar de universiteit.

Ik vind Toy Story 3 persoonlijk beter dan Toy Story 2 en even goed als Toy Story 1. Toy Story 3 is zeker een heel waardige afsluiter voor de Toy Story trilogie (of zouden er nog meer komen?).

Al met al heel erg genoten van deze film, geweldige animatie zoals we van Pixar gewend zijn en helemaal en erg mooi in IMAX 3D. Ik vond het jammer dat de personage in SunnySide Daycare niet meer aan bod kwamen, daarom 0.5* aftrek. 4.5*

Ik heb hem net gezien en ik vond hem fantastisch. Geweldig om mijn helden van vroeger opnieuw in een Toy Story film te zien spelen. Alleen de opening van de film brachte alweer die sfeer van vroeger terug. Het verhaal was ook orgineel bedacht. Een roze kwaadaardige beer in een creche, haha je moet er maar op zien te komen. Wat ook leuk was is dat alle personages een even grote rol leken te spelen. Had alleen de groene soldaatjes wat vaker in het beeld willen zien. Een topfilm en de leukste film van dit jaar tot nu toe. Ja, ik ga hier 5 sterren voor geven.

Vanmiddag naar de bios geweest, wat een heerlijke beleving is Toy Story 3!

Voor de film aan komt de zeer creatieve en grappige korte animatie Day&Night, echt een aanrader om te zien en een leuke intro op Toy Story 3.

Dit is echt 1 van de leukere animaties die ik heb gezien, ik vind hem ook beter dan deel 1 en deel 2. De personages zijn weer knotsgek, het verhaal is fantastisch. Het begin in de kindercreche is echt funny en ook de animaties zien er fenomenaal uit.
Ook is het grappenarsenaal erg hoog en vooral niet al te flauw. Vooral de Spaanse "Casanova" Buzz Lightyear is hilarisch!

Het is verder een typisch vriendschap verhaal, maar omdat ik de eerste twee films ook al heb gekeken deze week zat ik er helemaal in en vond ik het zelfs ontroerend.

Als ik toch een puntje van kritiek moet leveren is het wel weer het 3D gebeuren, het voegt eigenlijk weinig toe. Gelukkig wel eindelijk een wegwerpbrilletje gekregen, die zat wat lekkerder. Het allerbelabberste is trouwens de trailer van Step Up 3 voorafgaande aan de film. Echt in het toontje van "Dancing is our life en you must dance for your destiny" Blehh....

Gelukkig heeft dit weinig met deze film te maken en is het gemiddelde dat de film nu heeft op IMDB en MovieMeter totaal niet verrassend!

4*

Meer dan waardige afsluiter van de Toy Story reeks. Van de werkelijk verbluffend mooie openingscene tot het ontroerende einde heb ik me meer dan vermaakt met Toy Story 3. Vond het vooraf een zwaktebod dat Pixar met dit derde deel kwam maar ze hebben zichzelf overtreffen. De beste Toy Story uit de trilogie en het is bijna jammer dat er geen deel vier meer komt.

Kleine 4,5 ster.

Voor een uitgebreidere mening: Timbo’s Filmblog - filmmad.wordpress.com

Gooi nooit zomaar je speelgoed weg...

Ook dit deel is meesterlijk. Ik blijf het toch knap vinden hoe Pixar het voor elkaar krijgt dat media dit na 2 films geweldig vindt. De meeste tweede of derde delen worden gezien als uit melkerij. Maar deze is dat toch echt niet.
Ik wilde eigenlijk naar de NL versie, aangezien ik dat vroeger ook deed. Maar aangezien de nieuwe, niet met de oude bekende stemmen komt maar met nieuwe heb ik toch maar besloten naar de Amerikaanse versie te gaan, wat ook leuk was.

Dit deel is echt geweldig. Vooral het begin is weer cool met Buzz die Woody en de kinderen in trein redt. Ook zaten de leuke quote's er weer in waaronder natuurlijk: "To infinity and beyond, reach for the sky", en zelfs de quote van de aliens met: The Claw, komt er weer in voor. Voor de rest is dit ook gewoon een erg leuke film. Sommige stukjes waren ook onverwacht, zoals: Latso die op de noodstop wilde drukken vanwege het vuur, maar toch gaat hij weg en helpt hij het speelgoed niet. Maar dan wordt het speelgoed nog gered door de aliens met the claw. Ook het einde was onverwacht dat Andy het speelgoed naar Bonnie liet brengen.

Ook dit vond ik gewoon een meesterlijk leuke film. Het duurde 11 jaar maar het was toch echt het wachten waard. Gewoon een dikke aanrader die misschien iedereen leuk zal vinden. Ook de fans zullen weer genieten na 11 jaar van deze heldhaftige speeltjes. In ieder geval: ren naar de bios. 5,0.

Consequent kwaliteit afleveren. Het is weinigen gegeven, tenzij Pixar. De studio slaagt er op een uitzondering of twee steeds in om het publiek te bekoren met een eenvoudige basis en een inventieve uitwerking. Zo ook met Toy Story 3. Meer nog, de derde en wellicht laatste episode zet zich met volle overtuiging op het hoogste schavot van het eigen Toy Story-universum en behoort zonder twijfel tot het beste wat de animatiestudio al heeft voortgebracht.

De nostalgische formule van Pixar bewijst andermaal zijn succes. De kijker is niet alleen verheugd om de poppen na elf jaren nog eens tot leven te zien komen. Hij is bovenal verblijd door het gegeven 'speelgoed' en welke herinneringen en emoties dat kan oproepen. De rol van 3D speelt daarin een belangrijke rol. De techniek is in Toy Story 3 niet uit op spektakel, wel op functionaliteit. Het is alomtegenwoordig, maar vaak op subtiele en verfijnde wijze. Evenals de rijkelijke grafische details en expressies, waarmee Pixar andermaal een kleine stap voorwaarts zet. Resultaat: de emoties en de belevenis worden meermaals versterkt. In deze gedaante mag de techniek gerust inburgeren in het toekomstige filmaanbod.

Toy Story 3 vormt het ideale slotakkoord. De prent bevat een levendigheid waar vele animatie- en live-actionfilms het nakijken naar hebben. Na twee afleveringen is inventiviteit nog steeds troef: de basisomgeving is eenvoudig, maar wordt te allen tijde ideaal uitgebuit. Pixar zij geprezen.

4*

Lekkere film.

Hoewel niet zo goed als Wall-E en Up, nog steeds van erg sterk niveau. Verder ook weinig zin tot vergelijken en de vraag of Pixar andere dingen moet doen bladiebla. Je weet wat je kan verwachten en je vindt het leuk of niet.

Dat gezegd was dit dus weer een goede Pixar film. Voorfilm was heerlijk lief en leuk. En dat was de film ook. Vond het wat stroef beginnen. Maar eenmaal aangekomen bij de crèche, blijft het tempo lekker hoog en is het toch erg mooi gemaakt allemaal. Hoe makkelijk je de wereld binnentreed is wonderlijk. Kleine dingetjes waren minder. Dat met het oog was een wat flauw geschreven dingetje. Maar overall was het weer een Pixar die de collectie mooi aanvult. Meesterlijkste was de clown die terugblikte. Prachtig weer, kwam het dichts in de buurt van het prachtige begin van Up

Overigens over de 3d vraag. De Pixar films altijd erg sterk qua 3d. Juist totaal niet in your face, maar toch is het lekker om je heen. Waardoor het meegaan in de wereld nog beter werkt. Op mij althans.

3.5 sterren. Misschien is dat extreme hoge gemiddelde op IMDb een beetje to much. Maar ach, het hatelijke laat aan andere over.

Ik moest en zou deze in de bioscoop zien en gisteren was het gelukkig zover. Ik heb de Imax 3D versie gezien en dat was die 5 euro meer voor 't kaartje zeker waard!

Och, wat heb ik Toy Story (1) vroeger vaak gezien, ik denk dat ik wel op de 20 kijk beurten zit, maar het ging nooit vervelen. Toen ik hoorde dat er een deel 3 uit kwam, wist ik meteen dat dit een zekerheidje was om in de bioscoop te checken.

Pixar staat bekend om haar goede mini-filmpjes voor de hoofdfilm. Nou ik keek er best naar uit wat het dit keer zou zijn, maar ik vond het mini-filmpje bij deze Toy Story wel heel erg saaitjes. Ik was blij dat het was afgelopen.

Maar affin, de film is heel erg leuk om naar te kijken, de meeste personages uit de vorige delen zijn terug en dat bracht weer een hoop jeugd sentiment naar boven. Animatie is werkelijk prachtig, de details zijn echt geweldig, zo heeft Imax zeker zijn toegevoegde waarde.

Niet alles vond ik even geslaagd, zo vond ik het af en toe wel heel erg klef en te braaf, met name de allerlaatste scene. Op deze momenten komt het wel erg naar voren dat je naar een kinderfilm aan 't kijken bent. Dit wil niet zeggen dat er toch een handvol erg geslaagde grappen in zit, die de ouderen dan wel weer zullen waarderen.

Ik heb me echt heel goed vermaakt met dit deel en stiekem hoop ik dat dit niet het laatste was! Pixar kennende komt er vast wel weer een mooie animatieiflm aan die mij weer kan bekoren.

3.5 *

Een heerlijke ervaring.

Wát een derde deel, waardige afsluiter voor de al geniale eerste twee delen. Alles word bigger & better gemaakt, zoals het hoort. De schitterende animaties, de fantastische muziek en de briljante personages maken Toy Story 3 tot een hoogtepuntje.

Het verhaal staat als een huis en biedt de makers een hoop mogelijkheden tot creativiteit en superbe humor. Iets waar dit derde deel helemaal vol mee zit, enkele geniale grappen (Tortillahead, spaanse Buzz) en schitterend creatief gebruik van het uitgangspunt met de levende toys.

Onder andere dankzij de toevoeging van enkele memorabele nieuwe personages voelt het niet aan als een 'old trick' maar juist een heel fris nieuw deel met een heerlijke kleurrijke look en een fantastische humoristische drive door de gehele film heen. (Zag ik trouwens goed dat er een totoro doll tussen zat?)

'You've got a friend in me', kippenvel. Einde met de flashbacks en het afscheid, kippenvel. De eerste momenten met het weerzien van je childhood tekenfilmhelden, kippenvel. Ronduit fantastisch voor jong & oud.

Vroeger altijd al gek van de Toy Story films, in disney parijs moest ik ook altijd naar de Buzz Lightyear Planet of hoe dat ook heette. Gister dan naar Toy Story 3D geweest, wat een super mooi beeld. Het draaide niet om de dingen die op je af komen maar gewoon diepte in het beeld. Erg mooi dat dat tegenwoordig mogelijk is.

De lengte van de film is ook lang genoeg, het had niet langer moeten zijn maar ook niet korter, want met zo'n bril op wordt het na een tijd toch vervelend. (maargoed dat ik niet naar avatar 3d ben geweest, 3 uur lang met zo'n bril op.)

Over de film zelf: Voor het eerst dat ik in het engels toy story heb gekeken, wel even wennen maar is niet zo erg. Leuk bedacht verhaal en echt hele goede grappen zitten erin.

Echt een duidelijke aanrader deze!

Heerlijke comeback van de toys. Wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, maar net als deel 1 en 2 is dit deel erg leuk. Het is grappig, lief en ook nog best ontroerend. Vind het knap gemaakt, hoe je mee kunt leven met wat speelgoed. De humor was misschien was subtiel maar erg leuk weer. Muziek was weer erg goed. En ook de stemmen waren als vanouds goed.

NIeuwe karakters zoals Ken en de beer waren erg leuk. Er komt geen deel 4 helaas, maar dit is wel de beste animatiereeks denk ik.

4*

Toy Story 3 is een topfilm. Dat had ik eigenlijk ook wel voor ogen, alleen was ik compleet verbaasd dat alles nog zo mooi stand hield na al die voorbijgaande jaren sinds Toy Story 2 uitkwam. Anno 2010 weet Toy Story zijn eigen karakter op unieke wijze te behouden. Het weet nog altijd te vermaken zoals voordien door zijn unieke personages, humor en ja, het doet je vooral nog het meest terugdenken aan die jonge tijden die je zelf nog hebt beleefd met je speelgoed van vroeger. Toy Story 3 is zonder twijfel de beste animatiefilm sinds de laatste afgelopen jaren. Pixar flikt het maar weer, en dàt voor de derde keer! Maar geef nou toe? Daar zijn wij niet rouwig om.

En Pixar flikt het opnieuw. Uitstekende graphics, opnieuw een dosis humor en met name een zeer ontroerend eind. The end of an era kreeg een waardig afscheid.

Dik 4*

Zeer leuke film. Heb hem in 3D gezien, dat heeft toch een bepaald effect. Goed verhaal, zeker ook voor volwassenen. Heb hem in het engels gezien, dat is toch leuker vind ik zelf. Verhaal is goed in elkaar gezet, met een verrassend eind. Zeker de moeite waard.

Velen hier weten hoe zeldzaam het is dat een vervolgfilm het origineel weet te evenaren of zelfs overtreffen. Zeker als de eerste film al van bijzonder hoog niveau is. En het komt al helemaal zelden voor dat een derde deel uit een filmreeks het niveau hoog weet te houden. Denk alleen al aan de zomer van 2007, waarin de ene naar de andere trilogie-afsluiter van vrij erbarmelijk niveau op het scherm werd geprojecteerd. Maar we hebben het hier over Pixar. En we hebben het hier over Toy Story. De grote doorbraak van Pixar uit 1995 was fenomenaal. Toy Story 2 uit '99 was geniale cinema. En hier is Toy Story 3.

Er wordt al snel duidelijk dat Toy Story 3 niet zomaar een vervolg is voor simpel geld in het laatje. Met bijzonder veel zorgvuldigheid en liefde lijkt dit zoveelste pareltje van Pixar tot stand te zijn gekomen. Onbekende voice-acteurs die stuk voor stuk terugkeren (zelfs Andy en Sid hebben dezelfde acteur) en een sterke en respectvolle manier om Jim Varney's Slinky Dog van een nieuwe stem te voorzien. Er lijkt alles op alles te zijn gezet om trouw te blijven aan de eerste twee films en het harde werk en passie voor het project is o zo duidelijk zichtbaar. Nee, dit is niet makkelijk scoren met een succesvolle formule. Dit is een zeer waardige afsluiter van een briljante trilogie.

Dat Toy Story 3 technisch op en top is, valt eigenlijk niet meer te benoemen. Keer op keer blijft Pixar me verbazen met onvoorstelbaar mooie plaatjes en prachtige animaties. Vooral die kleine details doen het hem. Maar ondanks al deze pracht en praal, scoort Toy Story 3 toch vooral op verhaal, script en karakters. Naast de oude vertrouwde set heerlijke personages worden een hoop geweldige nieuwe figuren geïntroduceerd, stuk voor stuk kleurrijke karakters. Verder een verhaal met werkelijk alle ingrediënten die je nodig hebt; spanning, hilarische humor, sensatie en alles stijlvol en doeltreffend gebracht. Luchtig, maar toch met de nodige emotie. Kleurrijk, maar toch af en toe flink duister. Nee, zelden zie je een film die de spijker zo vaak zo recht op zijn kop slaat als Toy Story 3.

En tja, als zelfs volwassen mensen even weer kind kunnen worden en de ogen stiekem toch vochtig voelen worden in die (gelukkig donkere) bioscoopzaal, bij een verhaal over een paar stukken speelgoed, dan heb je iets bijzonders in handen. Ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat Toy Story 3 het zoveelste grote meesterwerk is van Pixar Studios. De eerste twee Toy Story films behoren tot hun beste werk en de absolute top op het gebied van animatie. En daar mag deze derde film zich zonder enige twijfel bij aansluiten. Should we be hysterical? Absoluut.

Hele flinke 4,5 sterren.

Een geweldige afsluiting van een ijzersterke Pixar-triologie. Hoewel de 3D in mijn ogen weinig toevoegde aan de film, zag het er prachtig uit en genoot ik elke seconde. Een film die je kan laten lachen maar ook kan ontroeren. Ik heb serieus kippenvel gekregen op het eind. Voor jong en oud. Wat ga ik het speelgoed missen... Maar snel de triologie kopen wanneer het in de winkels ligt! 4,5 ster!

Het is allemaal waar.

Ja, het is allemaal waar. Ik kan het weten. Nee, speelgoed leeft niet en als het zou leven zou het waarschijnlijk niet zo'n doldwaze avonturen beleven zoals in de trilogie van Pixar. Maar de rest is waar. Ik heb het over Andy en de manier waarop hij met zijn speelgoed omgaat. Ik heb het zelf meegemaakt. Als kind speelde ik graag avonturenverhalen met plastic poppen. Met name dinosaurussen en Playmobil waren favoriet (helaas had ik geen cowboy of een ruimtemannetje). De verhalen die ik ermee bedacht zijn te idioot om van te spreken tegenover volwassenen, maar als kind leek het heel wat. Natuurlijk geloofde ik als kind nooit dat wat ik speelde echt gebeurde, maar in mijn hoofd leek het toch altijd heel wat. Daarom is de openingsscène van deze film eigenlijk beter dan die van deel 1. In deel 1 zien we een stel poppen een verhaal spelen, terwijl ze vastgehouden worden door een jongen die ook de stem van alle poppen doet. Hier krijg je gewoon een verhaal in een andere realiteit, die van hoe de jongen het zich verbeeld. Een realiteit die overigens binnen een seconde verlaten wordt als je moeder je roept.

Maar aan dergelijke tijden komt een einde. In de pubertijd worden speelgoedpoppetjes steeds minder belangrijk. Gelijdelijk aan wordt er minder met ze gespeeld. Op een gegeven moment merk je dat de kist waarin ze bewaard liggen een beetje in de weg staat op je slaapkamer en je verhuist de kist naar de zolder, waar het blijft liggen zonder gebruikt te worden. Een aantal minder belangrijk speelgoed heb je tegen die tijd al weggegeven, maar je favorieten bewaar je in die kist, voor onduidelijke redenen. Wellicht voor je kinderen later? De kist naar de zolder brengen is geen zwaar emotionele ervaring. Er komt hoogstens een klein melancholisch gevoel van nostalgie naar boven. Een dag later ben je praktisch vergeten dat je het gedaan hebt. Het zal je niet bijblijven als een belangrijke daad van je leven, zelfs al heb je je ontdaan van een van de meest essentiële onderdelen van je kinderjaren en heb je zojuist een extra stap gezet naar volwassenheid. Alleen zo nu en dan zul je, wellicht met een innerlijke glimlach, terugdenken aan het speelgoed waar je vroeger zoveel plezier mee had.

Wat mij betrefd is dat gevoel nergens zo sterk te vinden als in de Toy Story reeks. Ik was 8 jaar toen het eerste deel in de bioscoop verscheen. Het was een sensatie; wereldwijd, maar ook voor mezelf. Toendertijd begreep ik al dat de computertechnieken die ingezet werden voor de animatie revolutionair waren, omdat het als zodanig geadverteerd werd. Toch was het niet de technische vernieuwing die me zo aansprak als wel het verhaal. Net als ieder kind viel ik natuurlijk voor het verhaal en de humor, maar speciaal was vooral het perspectief van de poppen. Waarschijnlijk omdat ik zelf zoveel met dergelijk speelgoed speelde kon ik me gemakkelijk in hun positie verplaatsen. Woody was bang vervangen te worden als favoriete speelgoed door Buzz. Een gegronde angst wist ik, want de film confronteerde me er mee dat ik ook al geregeld favoriet speelgoed had vervangen voor nieuw favoriet speelgoed. Ja, 'confronteerde', want Toy Story praatte een soort van schuldgevoel aan, al duurde dat niet lang, omdat je niet lang hoefde na te denken om te beseffen dat je je schuldig voelde ten opzichte van plastic.

Toch heeft plastic meer in zich dan je zou denken, zo bleek toen Toy Story 2 vier jaar later me weer confronteerde met gevoelens rond speelgoed. Ik was intussen 12 jaar en de fase waarin speelgoed minder belangrijk wordt begon zich langzaam maar zeker in te zetten. In de nieuwe film was Woody niet langer bang om vervangen te worden, nee, zijn angst was groter. Er zou namelijk een moment kunnen komen waarop Woody zelfs vergeten zou worden door zijn baasje, ongebruikt achtergelaten worden. Gelukkig voor Woody is Andy op dat punt in de serie nog te jong om dit te doen en laat de film ons met een veilig gevoel achter dat de grote problemen er voorlopig nog niet zijn. Maar ik kon weer iets in de film herkennen, aangezien ik al wat voorheen dierbaar speelgoed had weggedaan.

Nu is er de derde film. Andy is zeventien en gaat aan de universiteit studeren. Ik ben 23 en heb net mijn universitaire bachelor gehaald. Mijn speelgoed ligt al heel lang op zolder in een kist. Andy heeft zijn speelgoed zowaar tot zijn zeventiende bewaard op zijn kamer, zij het al jarenlang ongebruikt. Maar nu komt de keuze: gaat het speelgoed naar de zolder, wordt het afgegeven aan een kinderdagverblijf of wordt het bij de vuilnis gegooid? Deze film maakte me bijna trots dat ik zelf voor de zolder gekozen had. Toy Story 3 deed me voor het eerst sinds lange tijd weer terugdenken aan dat oude speelgoed. De manier waarop Andy zijn speelgoed aan het begin van de film behandelt is enorm koud en omdat je vanuit het perspectief van het speelgoed kijkt lijkt het harteloos, al is het in werkelijkheid gewoon gedrag ten opzichte van levenloze objecten. Ik gedroeg me niet anders dan Andy toen ik mijn speelgoed naar de zolder bracht.

Een erg lange intro dit. Sommigen die tot zover gelezen hebben zullen wellicht denken dat The One Ring sentimenteel is geworden op zijn oude 23-jarige dag. Waarom anders zo lang doormijmeren over persoonlijke herinneringen aan speelgoed? Het gaat hier immers niet over zware filosofische thema's of over onderwerpen van wereldbelang. Nee, maar de vormende kinderjaren verdienen soms een reflectie en ik kan geen film noemen die op dat gebied mij zo persoonlijk weet te pakken als Toy Story, zelfs al heeft het kind in kwestie, Andy, maar weinig schermtijd. Wij serieuze filmkijkers pretenderen soms graag dat arthousefilms het beste iets kunnen zeggen over alle thema's, maar als het komt op de relatie van een kind en zijn speelgoed dan denk ik dat arthouse stiekem iets tekort schiet. Niet dat dit nooit goed verbeeld is in zo'n films, maar het helpt gewoon dat de verhalen die ik speelde met mijn poppetjes meer weghadden van avonturen in de stijl van Toy Story dan van arthousefilms. Of zijn er hier gebruikers die als kind al liever Tokyo Story in plaats van Toy Story speelde? Ik weet niet eens of het gezond is om op die vraag 'ja' te antwoorden, zelfs al was je een wonderkind.

Toegegeven, er zit meer diepgang in de verhaallijnen van Toy Story dan je wellicht verwacht van een kinderfilm. Toen ik een aantal jaar geleden deel 2 herzag viel me op dat de film eigenlijk over het leven en de daarbij horende, onvermijdelijke dood. Voor een pop is het verlaten worden door zijn eigenaar op een bepaalde manier hetzelfde als de dood. Woody staat in deel 2 dan ook voor de volgende keuze: terug naar Andy (een tijdelijk, maar volledig gelukkig bestaan) of naar het museum (een oneindig leven met bewondering, maar wel lege bewondering). Bij Toy Story 3 is het moment dus aangebroken dat Andy het speelgoed moet verlaten en dat hun reden van bestaan ten einde is gekomen. Het enige verschil met mensen is dat speelgoed overnieuw kan beginnen als ze een nieuwe eigenaar krijgen, maar vind maar eens een geschikte. Toen we eenmaal aanbelanden bij de vuilverbrander was ik me erg bewust van de metafoor van je onwendbare dood. Gewoonlijk irriteren mij in Amerikaanse animatiefilms die moralen over familie en eeuwige trouw me, maar bij TS3 voelde het moment waarop ze elkaar handen vasthielden oprecht aan. Ik huil nooit bij films en ook hier niet, maar niettemin was ik ontroerd door de manier waarop ze hun onvermijdelijke dood moedig en gezamenlijk tegemoed zagen. Is het niet enigzins jammer voor de film dat ze gered worden? Ergens wel, maar wat verwacht je dan van een kinderfilm? Daarnaast redt Pixar zich er uitstekend uit door de bloedmooie scène waarin Andy zijn speelgoed afgeeft aan Bonny, een twist die ik al aan had zien komen, maar die toch goed werkte. Misschien is dit moment wat sentimenteel en lang, maar ik zat zo in de geest van de film dat het mij niets kon schelen.

De laatste twintig minuten waren voor mij de meest emotionele momenten uit de hele Pixarcollectie. Sorry eerste tien minuten van Up en sorry eerste helft van Wall-E. Het einde is zelfs zo sterk dat ik me nu niet meer kan voorstellen dat dit einde nog niet eens gepland was toen de eerste en tweede film gemaakt werden. Het is zo een natuurlijk onderdeel van de reeks dat ik alleen maar bewondering kan hebben voor hoe Pixar met hun vervolgen zijn omgesprongen. Alleen The Godfather Part II en Before Sunset hebben op een vergelijkbare manier een vervolg gemaakt die onverwacht essentieel voor deel 1 aanvoelt, zelfs al was dat oorspronkelijk niet gepland. Overigens moet Toy Story hier ook echt wel eindigen. Er kan niets met dit speelgoed gebeuren dat verder gaat dan de vuilverbrander. Gelukkig lijken de mannen van Pixar dit ook echt te zien als een afsluiter.

Is wat er voor die twintig minuten gebeurt ook goed. Jazeker. De vorige twee delen waren al een bijna perfecte mix tussen avontuur, geslaagde humor en wat meer dramatische momenten en deze film doet daar slechts ietsje voor onder. Goed is de keuze om de focus toch vooral op Woody te houden. Buzz is het populairdere personage en het was te verwachten geweest dat Pixar hem met ieder deel meer de grote held lieten zijn, maar de schrijvers bij Pixar lijken te beseffen dat Woody beter werkt als emotioneel centrum en maken Buzz iets meer een bijrol. Wel een zeer geestige en coole bijrol en in Spaanse modus steelt hij de show. Verder is het leuk weerzien met de vele bekende gezichten (en is er een heel klein droevig momentje als je erachter komt welk speelgoed Andy al weggedaan heeft voor de film begint, waardoor we een aantal bekende gezichten missen). De nieuwe personages zijn ook sterk. Barbie en Ken zijn zeer grappig en de wachtaap is creepy op een geestige manier. De ontsnappinspoging uit het kinderdagverblijf is een heel leuk uitgewerkte variant op de gevangenisontsnappingsfilms, met veel leuke oplossingen voor kleine problemen. De film is kleurrijk en ziet er duidelijk beter uit dan de vorige delen. Niet alleen qua techniek, maar ook gewoon qua verbeelding.

Het 3D verdient een speciale vermelding. Dit is de vijfde film van de nieuwe 3D-generatie die ik zie, maar nog nooit was de techniek zo onopvallend gebruikt. Nergens, maar dan ook nergens wil de film laten merken dat het 3D is. Hierdoor leidt het Godzijdank niet af en ik moet toegeven dat het er mooi uit ziet. Maar wat voegt het toe? Ik heb niet de indruk dat dit kleine beetje extra diepte mij beter in de film brengt. Ik zou Toy Story 3 net zo hoog gewaardeert hebben in 2D. Ik blijf het een vorm van oplichterige interessantdoenerij van Hollywood vinden, die hele 3D-hype. Helaas kon ik in de bioscoop niet eens kiezen voor een 2D-versie.

4,5* voor Toy Story 3, net als voor de voorgaande delen. Als complete trilogie zou ik het wellicht 5 sterren geven. Het voelt dan vrij episch aan.

Na 11 jaar is het dan zover, het derde en misschien wel laatste deel in een reeds geweldige reeks. Toch heb ik lang gewacht met naar de cinema te trekken, mede omwille van dat 3D circus dat zijn venijn nog niet steeds niet helemaal uitgespuwd heeft. Tja, dan maar op een iets moeilijker tijdstip naar de 2D versie gekeken. Ik wil bij deze toch even opmerken dat de bioscoopervaring niet meer is wat ze ooit was. Dat lag onder andere aan de bediening aan de inkom (3D-kijkers gaan boven 2D-kijkers), maar ook aan het feit dat er plots een pauze van 10 minuten was na amper drie kwartier film. Belachelijk.

Enfin, tussendoor een klein woordje over de film. Nou, het begin was geweldig. Leuk hoe die hele situatie uitstekend werkt als zijnde de verbeelding van de kleine Andy. Het verloop was traditiegetrouw boeiend en origineel, met een enorme inbreng van onze sympathieke speelgoedvrienden. Ik ben opgegroeid met de Vlaamse versie, en dus was het een hele aanpassing op ineens de stem van Tom Hanks uit de mond van Woody te zien komen. Ook de bijfiguren voelden wat curieus aan. Ik ben er dan ook zeker van dat mijn lagere waardering hieraan ligt. Warre Borgmans en Hubert Damen boven alles.

Daarnaast natuurlijk een fantastisch verhaal. Spannend, ontroerend, creatief, verrassend en ga zo maar door. De animatiestijl is nog steeds aangenaam om zien, al brengt het weinig nieuws tegenover vroeger.

Goed, met kans op verhoging.

3,50 (3,75)

Na 'Shrek Forever After' is Pixar's derde film over Andy's speeltjes een welkome verademing. Ondertussen hebben de twee concepten met elkaar gewisseld qua interesse bij mij. Waar ik voorheen niets van de poppenbende in deel 1 en 2 af wilde weten ben ik nu heerlijk gecharmeerd. 'Toy Story 3' vergt net als elk jaar het uiterste van me om een Pixar film niet meteen de volle vijf sterren te geven. Zelfs met derde delen weet de animatiestudio een geweldig geplotte film af te leveren met ijzersterke personages, wendingen en uitgangspunten.
De film haakt scherp in op de emoties en verveelt geen moment. Het is tevens de eerste film die me de irritatie van de 3D brillen (en de zinloosheid van het concept in het algemeen) doet vergeten.
Dankzij een of andere review was ik in de veronderstelling dat de film zou eindigen met alle poppen handvasthoudend het vuur in, een einde waar Pixar prima mee weg zou kunnen, maar ze houden het wat kindvriendelijker. Dat wil niet zeggen dat 'Toy Story 3' niet bloedserieus is. Emotionele momenten, nostalgie, sterke twists en heerlijke verhaallijntjes. Een meesterlijke film.

4,5

'' Spare me your lies, temptress! Your emperor's defeated, and I'm immune to your bewitching good looks! ''

Ik ben nooit een fan van Toy Story geweest. De vorige films heb ik jaren geleden voor het laatst gezien en ik kon ze niet waarderen. Vandaar dat ik een beetje ''meegesleept'' werd naar dit derde deel. And god, I'm glad. Pixer heeft een klein meesterwerkje weten neer te zetten. De kleurrijke settings en het effect van 3D zorgt ervoor dat het visueel een plaatje wordt.

Ik ben verrast dat een film als deze me zo vaak emotioneel wist te raken. Af en toe is er een donkere toon aanwezig en de verschillende thema's zijn dan ook perfect uitgewerkt. Heerlijk om een film te zien die zoveel verschillende kanten van zichzelf laat zien: schateren van het lachen, met grote ogen kijken naar de ''zwaardere'' scene's en in mijn geval.. stiekem toch af en toe een traantje wegpinken. Noem me een emotionele doos, maar op een gegeven moment zat ik toch een beetje te snikken. Gelukkig kon ik me verstoppen achter mijn 3D-bril.

Dat de film me ontzettend geraakt heeft is duidelijk, en het verhaal is heel ''echt''. Ik ben al jaren werkzaam in de kinderopvang en het was dan ook schitterend om dit zo vaak in beeld te zien. Pixer heeft een realistisch beeld gegeven van een dag op een peuterspeelzaal/kinderopvang, en dat wist me te verrassen. De inrichting klopten, de details de sfeer.. dat laat het hart van een kinderliefhebber stiekem smelten. (Al waren het wel ontiegelijke rotjongen, dat terzijde!).

Toy Story is een film die de gemiddelde twintiger zoals ik stiekem laat terugverlangen naar zijn of haar eigen kindertijd. Wat was het heerlijk om zo vol overgave te spelen met je vriendjes die er altijd voor je zijn. Over nostalgie gesproken. Het prikkelt de fantasie van jong en oud. De kracht van deze film is dan ook dat je 'een binding' krijgt met de personages. Natuurlijk, het is speelgoed, maar met een hart. Ze hebben elk een eigen verhaal, en zelfs voor de badguy Lots-o-Huggin ga je nog iets voelen. Iedereen herkent de verschillende gevoelens en emoties die elkaar opvolgen in deze film, en dat spreekt het inlevingsvermogen van de kijker aan. Laten we dan maar even vergeten dat we naar plastic en wol kijken.

Er zijn enkele uitschieters in deze film die de film extra vorm gaven. Denk aan clown Chuckles en dat schattige Egeltje. Ken (van Barbie) heeft natuurlijk de lachers op zijn hand. Ontzettend leuk om te zien dat de hele zaal plat ging vanwege hem.

Deze animatie heeft mijn hart gestolen en ik geef graag toe: Mijn lage verwachtingen waren volkomen onterecht. Het is zeer identificeerbaar. Naar het einde toe wordt het verhaal steeds spannender, en ik denk dat ik niet de enige ben die enkele traantjes heeft weggepinkt. Het einde was ook hartverwarmend, je loopt met een dubbel gevoel de deur uit, helemaal enthousiast vanwege deze prachtige bioscoopervaring, maar ook een tikkeltje verdrietig. Prachtig dat een film als deze dat met je kan doen.

Oh god, wie hield nou niet van het kleine meisje die vol overgave lekker zat te spelen....

Toy Story 3

Heerlijk om een goede animatiefilm te zien die het niveau van Wall-e en Up haalt. Wat zeg ik? Overtreft! Dit deel van Toy Story is er een die van begin tot eind boeiend en spannend is. Bovenal een avonturenfilm gecombineerd met komedie, drama en actie.

Over elk stuk speelgoed in de film is goed nagedacht. Ieder stuk speelgoed voegt wat leuks toe aan de film. Hiermee laat Pixar de creativiteit zien waarmee Toy Story is gemaakt. Een ongelofelijk arsenaal aan speelgoed is uit de kast gehaald en toegepast op het plot en de verschillende scenes. Elk speelgoed wordt op basis van zijn functies en voorkomen verschillend gebruikt in scenes. Een leuk voorbeeld hierbij is de rijdende telefoon die communiceert door de telefoon over te laten gaan. Of de robot die zijn stemming kan veranderen door hard op zijn hoofd te slaan waardoor steeds een andere gezichtsuitdrukking verschijnt. Pixar maakt de vertaalslag van plastic speelgoed naar levende personages zo goed, dat je als kijker echt mee gaat leven met het verhaal en personages. Wellicht komt het woord personage daardoor ook beter tot zijn recht dan de benaming 'speelgoed'.

Een ander scene is de dinosaurus van het kleine meisje Bonnie die zijn chat gesprekken met een speelgoeddinosaurus een paar huizen verderop geheim wil houden. Helaas lukt dit niet doordat tijdens het opzoeken van een adres door Woody en de andere speelgoedpersonages van Bonnie, een pop-up chatscherm verschijnt van deze dinosaurus. Het klinkt waarschijnlijker minder leuk dan het is, maar deze scene laat zien dat Toy Story 3 goeie humor kent. Zo ook de twee nieuwe personages Barby en Ken, die voor erg leuke scenes zorgen. Het leukste moment van de film is by far het moment dat ze Buzz proberen te resetten en hij als een Spanjaard ontwaakt. Ik heb eventjes hard moeten lachen!

Heel positief bij animatiefilms van de afgelopen jaren is dat deze steeds 'volwassener' worden. Zo zagen we bij Up af en toe een sterke dramatische flow in de film, en ook bij Toy Story 3 is dit het geval (vooral het einde). Ik vind het erg mooi dat animatiefilms zo wat extra lading geven aan een film zodat je echt 'geraakt' wordt tijdens het kijken.

Herkenbaar, aangrijpend, spannend en vol met humor!

4,0*

Beste deel van de trilogie!

Ik zal maar gelijk bekennen dat ik nooit een Toy Story fan was. Sterker nog ik heb deel 1 en 2 nog geen half jaar geleden pas voor het eerst gezien en vond beide films redelijk tot aardig, maar zeker niet heel goed. Per toeval kwam ik eigenlijk in de bios bij deze film terecht. Goed het derde deel uit de reeks dacht ik, we zien wel wat het wordt. Mijn verrassing was dan ook groot dat dit veruit het beste deel uit de reeks betrof, sterker nog ik heb er bij vlagen van genoten.

Het verhaal zit deze keer echt goed in elkaar, waarbij vooral goed is toegewerkt naar het geweldige einde, dat ook een behoorlijke diepgang bevat. Alles loopt op de een of andere manier zo natuurlijk in deze film. De eerste 45 minuten vond ik redelijk goed, maar het tweede gedeelte is echt zeer goed. Ik betrapte mezelf erop dat ik echt zat mee te leven met het speelgoed, zeker toen ze zo dicht bij de vuilverbrander zaten. De animatie is uiterst verzorgd en de humor was vaak subtiel uitgewerkt, zoals Buzz die tijdelijk Spaans praatte. Ook meende ik halverwege een keer Totoro te zien als speelgoed, erg leuk dat daar naar werd verwezen!

Wat mij betreft een waardige afsluiter van een trilogie, die alsmaar beter werd. Ik denk dat menigeen net als ik dat kleine meisje haar speelgoed gunde. En we zagen dat het goed was!

dikke 4,0*

De minste van de 3.

Maar daarom nog geen slechte film, want deel 1 en 2 waren nu eenmaal erg sterk. Bij dit deel speelt men op safe door het voorspelbare plot simpel te houden en de personages te laten excellereren. Iets wat deels lukt, omdat Woody weinig nieuws onder te zon heeft te bieden. Dat geldt gelukkig niet voor Buzz die een Spaans alter-ego blijkt te hebben. De clown steelt in de enkele minuten screentijd misschien wel de show.

Het 3D effect is mooi, maar volledig overbodig. Iets wat we bij vrijwel elke 3D-release zien tegenwoordig. Het is in dit geval niets meer dan een gimmick, want in 2D zal de ervaring hoogstwaarschijnlijk hetzelfde zijn.

Het voorfilmpje van Toy Story 3D moet een van de slechtste uit de geschiedenis van Pixar zijn. Day & Night heeft echter wel de twijfelachtige eer de misschien wel eerste 2.5D-animatie te zijn.

Goed.

Pixar heeft natuurlijk inmiddels niets meer te bewijzen, maar met deze film wordt maar weer eens aangetoond waarom ze op eenzame hoogte staan. Dit derde deel is adembenemend mooi geanimeerd, tot in het kleinste detail. Daarnaast is het kleurgebruik magnifiek. Maar belangrijker nog; het script is eersteklas. De film is grappig, spannend en ontroerend en weet op ieder denkbaar front te scoren. De vertrouwde personages zijn even leuk als altijd en ook de nieuwe maken indruk. Een fantastische afsluiting van een sublieme trilogie.

Absoluut het beste wat de trilogie te bieden heeft. Nostalgie pur sang dit. We worden continu getrakteerd op de ene na de andere hoogtepunt, met talrijk fantasievolle vondsten. Ook het kleurgebruik is betoverend mooi en zijn er hoop toys om van te houden. Favoriet bij uitstek: Rex!

Pixar flikt het 'm weer.

Jammer, dat ik hem niet in 3D heb kunnen zien. Want verder was dit echt weer een heel leuke film. Ik blijf de karakters erg leuk bedacht vinden en het verhaal erachter ook. Raar om te zien hoe alles 'veranderd' is. Gelukkig is het niet allemaal dramatisch door het feit dat Andy gaat studeren en de poppen wederom op straat belanden, er zit ook voldoende humor in die ook nog vaak geslaagd is. Deze mag zich mooi aansluiten bij de score die ik deel 1 en 2 ook gaf:

Dikke 4*

Oef! Het laatste kwartier is onevenwichtig, gehaast en dan besluit de film met zo'n oversentimenteel einde. Zonde, want Toy Story 3 was daarvoor echt genieten geblazen. De film is mooi geanimeerd, zoals je mag verwachten. Waar Pixar echter nog vooruitgang boekt op animatiegebied, blijven de plots van hun films gemakkelijk en nooit uitdagend. Toegegeven, met speelgoedfiguren is dat natuurlijk lastig, maar na 15 jaar Pixar-films kun je alleen van Wall-E zeggen dat deze film buiten de conventionele verhaallijnen baant. Ik snap niet dat men dr nog steeds in trapt en heb het idee dat ook deze Pixar overgewaardeerd is.

Ondanks alle lovende reacties stond ik niet te springen om het derde deel van Toy Story te bekijken. Natuurlijk vanwege het vooroordeel dat het een met name op kinderen gerichte film is.

Achteraf ben ik toch blij dat ik deze gezien heb, want wat een sterk staaltje animatie laat Pixar weer zien. Ze weten als geen ander iedere stukje CGI tot leven te brengen en zoveel aandacht aan details te schenken dat je soms bijna vergeet dat je naar een animatie zit te kijken. Iedere emotie wordt feilloos op het 'gezicht' van een willekeurig karakter getoverd, of het nu een trein, telefoon of pannenkoek is.

Wel vond ik dat de film wat langzaam opgang kwam en het tot halverwege nogal vlak en saai was. Pas vanaf het moment dat ze in het kinderdagverblijf terechtkomen komt de vaart erin en wordt je overdonderd met de ene na de prachtige animatie. Ook de grappen zijn subtiel en leuk bedacht, ondanks dat het soms wat clichés zijn. Wat Toy Story zo goed maakt is hoe het levenloze voorwerpen (om het zo maar even te noemen) tot leven brengt en je met tranen in je ogen naar de relatie tussen een mens en hetzelfde voorwerp laat kijken.

Een erg goed 3e deel die ondanks het stroeve begin toch 4 zeer verdiende sterren krijgt.

Tja. Ik moet zeggen dat ik teleurgesteld ben. Ik had hoge verwachtingen en keek uit naar deze film. Deel 1 en 2 zijn fenomenale animatie films die moeilijk te over treffen zijn. Helaas slagen de makers hier deels in. Ten eerste vond ik het verhaal niet sympathiek genoeg en iets wat makkelijk. Het scenario zat vol gaten, zelfs voor een kinder film. Daarnaast vond ik de grapdichtheid, zeker vergeleken de voorgangers, minimaal. Ik heb twee flauwe glimlachjes en 1 enkele 'smile' op mijn gelaat gekregen. Dat is voor een film als deze te weinig.

Maar deze film bevat krankzinnig goede animatie. Een soepel vertelwijze en een mooi moraal, die wel oppervlakkig met een dikke laag over de film gesmeert is. Het was goed om Woody, Buzz en co weer te zien. En het kon hier en daar nog redelijk spannend zijn. Het was jammer dat de makers niet voor het kind onvriendelijke einde hebben gekozen met een mooie afsluiting van een echte trilogie (al het speelgoed verbrand te samen als een groep in de vuilverbranding) maar het wat voorspelbare, kindvriendelijk einde. Terecht natuurlijk, want nu kan er een dikke koe de Pixar studio's in geloodst worden om eens lekker uit te melken. Want de cijfers die deze film in de theaters heeft gehaald, en in de aanstaande dvd release ongetwijfeld gaat halen, liegen er niet om.

Er is genoeg genietbaar in deze film, maar het niveau van de spetterende voorgangers haalt het nooit.

Wederom is Toy Story een erg leuk en meegaand verhaal. Deel 1 en 2 als jong mannetje gekeken, destijds vond ik de toekomst van de tekenfilm al geweldig omdat computers helemaal mijn ding waren.

Voor mijn gevoel bracht deze Toy Story geen vernieuwing, uiteraard in schril contrast met Toy Story 1. Maar qua verhaal weer even leuk. 4 verdiende sterren.