C'era una Volta il West (1968)

Onzin. Dit heldere verhaal kan prima in een andere stijl verfilmd worden. Een uur korter en minder lange scenes is helemaal niet ondenkbaar.

Dat is nou onzin. Het verhaal is niks bijzonders, hoe het wordt gebracht, dat is het bijzondere aan deze film.

Juist ja, aan *deze* film. Een remake is een andere film, en die kan dit verhaal op een andere manier brengen. Het verhaal van hoe geld en corruptie een einde maken aan het onbeschaafde "wilde" westen.

Zeer sterke western van Sergio Leone. Henry fonda en Charles Bronson zijn perfect op elkaar ingespeeld, de muziek is weer geweldig en de actie ziet er voor zijn tijd ook prachtig uit. Ik moet wel zeggen dat ik the good, the bad and the ugly Toch net iets beter vind.

4,5 sterren

Was een hele poos 32 pond in de pre-order op Amazon, dan zal dat incl. verzenden tegen de 40 euro aanzitten. Dat is een goede prijs naar mijn mening. Toch wacht ik op de eerste recensies van het boek en zie dat de prijs inmiddels weer iets gestegen is.

Lezing door Frayling over deze film (juni 2018)

Lezione di Cinema. Il cinema secondo Sergio Leone - YouTube

Deze destijds met veel moeite en in meerdere keren uitgegeken. Door het slome tempo lijkt de film maar niet vooruit te komen. Met die verwachting begon ik aan The Good, the Bad and the Ugly (1966) maar die kijkt dus veel fijner weg. Once upon a Time in the West was voor mij niet door te komen en schepte dus verkeerde verwachtingen voor andere westerns uit dezelfde periode. 1,5*.

Een van de mooiste films die ik ooit gezien heb en geef deze film zekers 5 sterren!!

Ik bekijk deze film nu voor de zoveelste keer en eerlijk gezegd alleen voor de muziek. Ik had de cd hiervan maar helaas heeft iemand deze gejat. Film is natuurlijk ook fantastisch,zoals de meeste films van Sergio.

De Keuze van Koolhoven: A Night in the West bij EYE Film in Amsterdam | EYE - eyefilm.nl

Wel gaaf!

Na recent The good, the bad and the ugly opnieuw te hebben gekeken (iets met in de westernsfeer zitten na het spelen van de game Red Dead Redemption 2) werd het ook tijd om die andere gigantische westernklassieker nog eens op te zetten. Qua timing een goede keuze, want bij mij was de vorige en tevens eerste kijkbeurt 10 jaar geleden, terwijl de film dit jaar ook nog eens voorbij de halve eeuw oud is. Tien jaar geleden kwam ik niet verder dan 3,5 ster en uitspraken als dat ik niet van westerns hou, dat ook nooit zal doen en ik mannen op paarden en stoffige dorpjes nooit echt zal pruimen. Ik vond de film regelmatig saai. Ik zal het maar op onwetendheid of een veranderende smaak gooien, want nu 10 jaar later schaam ik me een beetje voor zulke uitspraken.

Ik vind westerns vandaag de dag namelijk wel boeiend. Natuurlijk zit er veel verschil in kwaliteit en beleving in, maar dat heeft ieder genre wel. Wat me nu wel echt duidelijk is geworden is hoe ongelofelijk mooi deze Once upon a time in the west wel niet is. Het verhaal is degelijk, vrij simpel zelfs te noemen, maar dat vind ik hier niet erg. Sterker, ik zie het als een pluspunt, want hierdoor kan de focus nog veel meer op de sfeer en de personages worden gelegd. Henry Fonda en Claudia Cardinale spelen de grootste rollen en doen dat echt op schitterende wijze. Zeker voor Cardinale kreeg ik echt een enorme zwak. Een prachtige vrouw in een uitstekende powerrol waar ze bijzonder overtuigend is. Ook bijrollen zoals die van Charles Bronson zijn gewoon goed.

Maar het mooiste aan de film blijft wel de sfeer. Ik geniet bij deze tweede kijkbeurt juist van de vele trage momenten waar er niks aan de hand is, waar je paarden door de stoffige stadjes ziet rennen en waar de tijd stil lijkt te staan. Dat alles is ook op hele fraaie wijze gefilmd. Je hebt ook een halve eeuw na dato nooit het gevoel dat je naar een antieke of gedateerde film zit te kijken. Sergio Leone zijn stijl mag je echt wel uniek noemen. Niemand die er bij westerns in de buurt bij komt in mijn ogen. Ik luister daarbij ook met veel plezier naar de waanzinnige soundtrack van Ennio Morricone die gewoon ongelofelijk werk af heeft geleverd. De soundtrack staat ook al jaren in mijn afspeellijsten, die klasse had ik gelukkig destijds ook door. Die muziek maakt me als kijker rustig en langzaam droom je een beetje weg tijdens het luisteren. Af en toe komt er een actiescène tussendoor, waarbij ik zeker die helemaal aan het begin heel sterk vond. En we sluiten af met een slot dat bijzonder iconisch is met de menselijke galg. Ik zou niet meer weten wat er saai of teleurstellend aan de film is. Het is ook nu mijn favoriete western geworden, zelfs nog een heel klein beetje beter dan The good, the bad and the ugly, al krijgen beide films hetzelfde eindcijfer. Het komt niet heel vaak voor dat ik bij een herziening een vol punt erbij geef, maar het is dik verdiend.

4,5* (was 3,5*)

Je kan nog wel even vooruit.

Hopelijk blijf je niet alleen in de 700+ spaghettiwesterns plakken.

Aan overzijde van de "grote vijver" zijn er ook nog soepeltjes vele duizenden gemaakt.

Daar zal toch ook nog wel wat voor jou bij zitten neem ik aan.

"The Wild Bunch" ligt voor de hand.

Leuke enthousiaste recensie trouwens

Heb sinds ik 10 jaar terug die review schreef wel een inhaalslag gemaakt met westerns, al zie ik er nog steeds niet zo heel veel. Maar de echt grote of bekende titels heb ik wel gezien.

Heb vanavond het westerntopic op het forum eens doorgelezen, was mooi om al je tips en en enthousiasme te lezen. Daar heb ik nog wel wat tips uitgehaald.

PS: Bedankt!

Vandaag dit meesterwerk herkeken. Snap vooral dat gedoe rond Captain Marvel en vrouwenemancipatie niet. In 1968 was het al duidelijk dat ze de baas zijn.

Vriend dan is het Once upon a time in the West " niet meer...maar een andere film

Helemaal mee eens..Zag de film , The Good, the BAD...toen ik jong was.1967??..Viel mij erg tegen. Beetje oubollige film die de Western sfeer van Once upon" volledig mist.

Nu op tv.Toendertijd, in mijn jeugd, een imposante film Bronson, Cardinale, Fonda..Daar ging je voor naar de bios. Afwisselend rauw, dan weer mild, humor, melodramatisch of romantisch. En de muziek....Ja de muziek De muziek maakt de film legendarisch.Elk stuk muziek is raak en ken je.De muziek is groter dan de film, met zijn simpel verhaal.Ennio Morricone...een Legende. De muziek uit die film wordt nog vaak gespeeld en gedraaid. Niet of nauwelijks meer naar die film gekeken...of voor de muziek. Unce upon...was standaard toen. Er zijn honderden Westerns daarna gemaakt. Sommige veel beter , echter dan deze, maar...met mindere acteurs, amateurs, en niet Morricone.en vooral zonder Leone, die een heel aparte sfeer in zijn Westerns films stopte.(wat dacht je van dekaartsscene in de trein...dat geluid van de locomotief, dreigend..ongeevenaard..Met een half oog kijk ik ...traag, langdradig, Cardinale was 15 jaar later veel mooier,une femme fatale, en Bronson kreeg een doorleefd gezicht, en maakte de legendarische serie....??.(titel vergeten) Toen gaf ik 5 sterren voor deze film .En nu?? ...4 sterren voor Bronson , Morricone...en Leone.Ik kijk hem niet af dat was "toen" O...voor Citizen Kane mag je mij wakker maken., evenals Once upon a time in America...Tijdloos.Monumenten

Tja, niet echt een film voor mij...er gebeurt vrij weinig en het verhaal is ook niet dusdanig interessant dat ik de film ooit een 2e keer zou kijken. Een waardering van boven de 4.20 verbaast mij dan ook een beetje.

Wel prachtig geregisseerd natuurlijk, maar met Sergio Leone heb je die garantie wel.

Zelfs als je flarden ziet, ben je getuige van een uitzonderlijke film (en dus ook regisseur) waarbij over iedere scene en ieder stukje 'libretto' is nagedacht voor maximaal effect in deze western opera. Niet zo perfect als z'n voorganger The Good etc. weliswaar. Zit een curieuze sequentie in het verhaal als we achtereenvolgens Fonda bij Cardinale zien opduiken terwijl ze zoekt naar het model stationnetje, erna Robards die we Bronson zien ophalen in de trein, waar Robards kennismaakt met "Hey, Mr Choo-Choo", erna zien we laatstgenoemde bij Fonda ("compete?") in die grot, vervolgens Bronson en Fonda bij het in elkaar te zetten station, om te eindigen met Fonda en Cardinale (beeld draait van verticaal naar horizontaal) in bed. Meer mensen die dit opgevallen is? Overigens las ik dat één van de drie baddies aan het begin van de film nog tijdens het filmen zelfmoord heeft gepleegd. Degeen die de a.s. echtgenoot van Cardinale moest spelen (en overhoop werd geschoten), pleegde een paar jaar later zelfmoord.

Inderdaad, "Crazy"Al Mulock.

Naar verluidt zat Leone daar minder mee in dan met het kostuum dat Mullock in de film droeg.

"Is het kostuum nog in orde? We hebben het nog nodig!"

Vandaag weer eens herzien. Wat een geweldig ding blijft dit toch. Top!!!

Als ik nog 3 uur te leven zou hebben zou dit de afsluiter zijn. Niet voor niets mijn nummer 1. Hopelijk is het nog niet aan de orde voorlopig.

Wat een fantastische film! Ik heb echt genoten van het meesterwerk van Ennio Morricone (Ja, ik weet dat hij niet de regisseur is). "Harmonica" is gewoon een van de coolste personages uit de film historie en wat een fantastische harmonica theme.

Dit was echt een tegenvaller, vooral omdat ie zo hoog staat in de ranking. Zo zie je maar dat over smaak niet te twisten valt.

Een film die ik vroeger als tiener al eens zag, en toen, als liefhebber van bijvoorbeeld The Magnificent Seven, erg teleurgesteld was. Er gebeurde per slot van rekening geen donder, en dat is natuurlijk nog steeds zo...toch zie ik nu wel veel meer de schoonheid van wat er wel te zien is.

Een film met een uiterst simpel verhaal over een aantal passanten en een te vereffenen rekening. De film moet het in die zin hebben van zijn trage gang, lange met spanning geladen stiltes en gegroefde, gebruinde en bebaarde koppen. Iets dat Leone meer dan prima uitspeelt met een bij tijd en wijlen bijzonder treffende soundtrack. De acteurs zijn allen bijzonder op dreef, het oog heeft ook wat met de prachtige Cardinale en ronduit prachtige locaties en natuurschoon.

Een aantal scènes zijn het noemen nog wel waard zoals de uiterste koddige en humoristische redding door Robards in de trein, vind sowieso de meeste scènes met Robards een bepaalde humor hebben zoals bv ook het scheermes moment tijdens het duel. Daarnaast zijn er een aantal kunstige opnames zoals de lange take aan de zijkant van de trein wanneer Fonda de trein uitkamt met op de voorgrond de uitgeschakelde bende, maar ook de opname wanneer Cardinale Bronson in de schuur vind slechts zijn silhouet zichtbaar met een merkwaardige glinstering waar zijn ogen zitten zichtbaar is erg apart te noemen. Wat ook opvalt hoe langzaam de spanning opgebouwd wordt zoals de drie in afwachting van Bronson, Cheyenne in de kroeg, en de executie van McBain is ronduit geweldig met het verstommen van de krekels. De opbouw met broerlief aan het klokje is ook prachtig vooral met de locatie. Verder springen de grootse takes met de aanleg van het spoor er goed uit en uiteraard de opnames in Monument Valley.

Once upon a time in the west is een beleving op zich, qua sfeer en spanning met de zeer bekende muziek. Een film waar je de tijd voor moet nemen en je door op moet laten slokken. Ik denk zelf dat er geen grijs gebied is, je vind deze film of geweldig of helemaal niets. Ik persoonlijk zie er zeker de schoonheid van in ook al is het niet helemaal mijn genre.

Wat een epos van een film. Ten eerste moet ik zeggen dat deze film er absoluut niet verouderd uitziet. Als dat wel zo was geweest zou me dat niet hebben uitgemaakt, maar het is dus zeker niet zo. Het is tijdloos op een manier dat weinig andere films dat zijn. Komt uiteraard door het specifieke genre 'western', maar ook ongetwijfeld door het schitterende vakmanschap van Leone en zijn regiestijl. Dat heerlijk trage, voortkabbelende tempo met prachtige shots van de doorleefde maar ook desolate, en ruwe maar ook mooie wereld waarin het zich allemaal afspeelt. De close-ups van de verrimpelde, bezwete hoofden van de personages. Het is simpel, maar oh zo doeltreffend, en niemand heeft het Leone daarna beter nagedaan.

De personages zijn erg leuk in deze film, en worden elk prima vertolkt door de respectieve acteurs. Henry Fonda als de afschuwelijk slechte villain, Bronson als de zwijgzame en mysterieuze held, Claudia Cardinale als de bloedmooie vrouwelijke powerhouse en nog een resem aan leuke bijpersonages. Ze worden allemaal goed gebruikt in de film en hebben elk hun momentjes. Er zitten ook van die geweldige iconische dialogen in. Het plot is uiteraard redelijk simpel en dienst voornamelijk als kapstok om daarrond al die sfeervolle scènes en lang uitgerekte momenten te hangen. Het is inherent aan het genre, en dus ook geen punt om over te vallen. Buiten de heerlijke regiestijl, sfeer en personages moet dan nog de muziek van Morricone vermeld worden. Zonder zijn muziek zou deze film wellicht niet de iconische status bereikt hebben die het nu heeft, en terecht, want de muziek is cruciaal voor de sfeerschepping en werkelijk legendarisch. Net zoals alles in de film 100% effectief in z'n simpliciteit. Het is muziek om bij weg te dromen, muziek die je meeneemt naar het wilde westen van weleer. Combineer dit met de prachtige beelden, en je snapt wel dat deze film anno 2020 nog niets van z'n kracht verloren heeft, en dat over vijftig jaar nog steeds niet verloren zal hebben.

De onvermijdelijke vergelijking met The Good, the Bad and the Ugly kon natuurlijk wel niet uitblijven, en dan moet deze Once upon a time in the West wel net het onderspit delven naar mijn mening. De cast is hier wellicht beter, maar The Good.. brengt me nog net dat tikkeltje meer in een volledige western-trance, heeft een iets iconischere soundtrack, een avontuurlijker verhaal en een beter eindduel. De vergelijking is echter futiel, dat besef ik, en het belangrijkste is dat ze beide énorm goed zijn. Films zoals deze worden niet meer gemaakt, maar gelukkig heeft Sergio Leone zulk tijdloos werk afgeleverd, dat je deze gewoon opnieuw en opnieuw kunt kijken.

4.5*

Tja...lastig, welke is nou beter

De beste western ooit gemaakt, zelfs na 30 keer blijft ie super.

De beste western ooit gemaakt, zelfs na 30 keer blijft ie super.