C'era una Volta il West (1968)

Deze film vanavond weer eens opgezet, n.a.v de dood van Ennio Morricone. Ik heb geen inhoudelijke reactie maar wilde toch even kwijt dat qua filmmuziek er geen betere bestaat. RIP Ennio.

hier sluit ik mij geheel bij aan.

was toch even schrikken toen ik het nieuws hoorde van Ennio morricone.

de Italiaanse tv zenders hebben er uitgebreid aandacht aan besteed.

RIP,Ennio

The reward for this man is 5000 dollars, yes? Judas was content with 4970 dollar less. There were no dollars in them days. Hmpf, but Sons of bitches, yeah.

Once upon a time in the West (1968), de beste Western ooit gemaakt. Naar aanleiding van het overlijden van Maestro, Ennio Morricone heb ik deze magnum opus van Sergio Leone herzien. Een film waar ik nooit genoeg van krijg.

De traagheid van het wilde westen wordt in deze epos geweldig gesymboliseerd. De film opent met een van de beste openingsscenes uit de filmgeschiedenis. De boeven worden geïntroduceerd, dan volgen tergend langzame (maar o zo Mooi en suspensevolle beelden) van drie wachtende boeven gevolgd door de aankomst van de trein: die de verandering van het wilde westen symboliseert. De scène wordt grandioos afgesloten met een mooie shootout na een beroemde filmquote over de paarden.

Voor die shootout had Leone eerst andere plannen. Het was initieel de bedoeling van Leone om the good (Eastwood), the bad (Von Cleefe) en the Ugly (Wallach) als de drie boeven in het begin in te zetten. Helaas bedankte Clint, waardoor het gehele plan niet door ging. Een leuke anekdote.

Ennio Morricone, mag hij vredig rusten, maakt de film legendarisch door de prachtige muziek. Hij componeerde verschillende muzikale stukken passend bij de verschillende karakters. De mysterieuze, dreigende, snerpende toon van Harmonica die zijn geheimzinnige trauma symboliseert
De melancholische muziek voor Claudia Cardinale, de bloedmooie prostituee die een nieuw leven wil beginnen na aankomst met de trein. De vrolijke toon die Chayenne karakteriseert geeft wat luchtigheid aan de film. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen.

Ruim over het midden van de film blijkt er ook nog een kort melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek. Hij kijkt met betraande ogen naar het schilderij van de Atlantische oceaan die troebel wordt. Hij ziet zijn droom, de spoorlijn door heel Amerika aan te leggen, uit zijn handen glippen.

Net als in a few dollars more (because of the damn trains!) werd de trein niet door iedereen toegejuicht. Niet iedereen houdt van verandering. En deze intrede van het ijzeren paard gaat ook duidelijk gepaard met corruptie (omkoping), machtswellust en misbruik. Allemaal komt dit naar voren in de gedaante van Mr. Tsoek Tsjoek, Mortimer, de treinbaron, die ook nog eens aan bot-tuberculose lijdt.

De acteurs spelen op de toppen van hun kunnen en dat is niet mis. Charles Bronson heeft de rol van zijn leven als de stille, vastberaden, onverstoorbare in zichzelf gekeerde en bovenal mysterieuze Harmonica. Henry Fonda is, tot destijds veler verrassing, de perfecte badguy met zijn prachtige expressieve koude blik. De dreigende muziek als Frank voor het eerst in beeld komt is schokkend en fenomenaal. Chayenne doet wat aan the Ugly denken, al is hij wat wijzer en vredelievender.

De atmosfeer van de film is ongekend goed. De muziek (vooral het thema van Cardinale) in combinatie met de prachtige vergezichten geven een nostalgische sfeer. De luxe privétrein van mr tjoek tjoek heeft een mooie interieur. Het schilderij wordt weer symbolisch gebruikt en later komt hier weer een associatie naar als de treinbaron in een plas water zijn laatste adem mag uitblazen.

Voor mijn gevoel zijn er meer close ups dan ooit in een Leone film. En ook zeer dichtbij, noem het ultra close-ups. Daarbij zijn de zweetdruppels op de gezichten te tellen. Samen met de epische opzwepende muziek is dit zo goed bedacht!

De film heeft me van jongs af geraakt. Terwijl ik toen lang niet alles snapte, keek ik mijn ogen uit. Na de zoveelste herziening en vele jaren wijzer is hij nog even intrigerend als destijds. De film is ongelooflijk veelzijdig en vol met details. Elke keer vallen me weer andere elementen op. Deze review kan dan ook niet lang genoeg zijn, toch brei ik er nu een eind aan .

De zoveelste herziening van deze legendarische spaghetti-western die tot de betere films aller tijden behoort. De film heeft dit te danken aan de schitterende muziek van Ennio Morricone, de prachtige cinematografie, de geweldige settings en de mooie schilderachtige close-ups. En nu een unieke kans om deze prachtige film in de bioscoop te zien. Een geweldige beleving waarbij bepaalde fragmenten nu nog steeds kippenvel geven van verschillende emoties. Voorbeelden zijn de steeds terugkomende flashbacks (trauma) van Charles Bronson, de geweldige shootout in het begin van de film, de keiharde scène bij de Ierse boer McBain, de mooie melancholische muziek die gebruikt wordt bij bepaalde scènes van Claudia Cardinale en natuurlijk de ultieme legendarische confrontatie tussen Bronson en Fonda. Afhankelijk van de situatie, past Morricone nuanceverschillen toe aan deze muzikale thema's, waardoor deze steeds iets anders terugkomen. Fantastische scène is ook wanneer Cardinale met de trein aankomt en een nieuw leven wil opbouwen met McBain. De muziek, het camerawerk, de cinematografie ....in één woord kolossaal. Even later wordt dat muziekfragment ( titelsong ) nog eens gebruikt bij haar aankomst op de boerderij. Magistraal. Maar ook het korte melancholisch muziekje gereserveerd voor mr. Tsjoek Tsjoek die zijn dromen ziet vervagen in het schilderij van de Atlantische oceaan is misschien wel een detailmoment , maar wondermooi weergegeven. Het acteerwerk is uitstekend. Bronson als de stille mysterieuze Harmonica, Fonda als de perfecte badguy, de luchtige Chayenne en natuurlijk de bloedmooie Claudia Cardinale. Een meesterwerk !

In één woord meesterwerk.

Ergens snap ik het wel, de muziek, de close ups, de sfeer....

Maar een verhaal dat langs alle kanten rammelt, personages waar je geen enkele voeling mee krijgt, minutenlange trage beelden die enkel door de muziek worden recht gehouden...Voor mij toch wat een afknapper na de lovende recensies hier.

Wel blij dat ik m eindelijk eens heb gezien, maar onvergetelijk kan ik dit niet noemen. Zelfs niet voor wat betreft de acteerprestaties. Claudia Cardinale, grote naam, maar ik zie de meerwaarde niet in deze film.

niets aan toe te voegen

Gisteren weer gezien.heb weer genoten.dit is echt een goeie film met een goed verhaal.en een goeie cast.echt een meesterwerk.

Matige film. Na 2 uur afgezet. Omdat deze film veel te hoog beoordeeld wordt krijgt ie van mij 0,5 ster.

Wat een vreemde beredenering. Als je een film matig vind geef je 2 sterren of 2,5 ster.

Wat vond je er niet goed aan als ik vragen mag en welke verwachtingen had je voordat je de film ging kijken?

Vanochtend even wat westernscores beluisterd, echt maar eventjes. En gelijk vanmiddag dit weer in de DVD-speler gestopt. Wat een magistraal meesterwerk is dit toch. Alles klopt aan deze film. Heerlijk om elk jaar, of elke twee jaar, weer te zien.

De muziek in combinatie met de close ups en de totaaloverzichten maken dit eenvoudige verhaal (man komt wraak nemen) tot een kunstwerk vind ik. Prachtig ook hoe het einde van de film tevens het einde van een tijdperk weergeeft, als de trein, de moderne tijd nadert en de laatste representant vertrekt. Je zou er een tikkeltje melancholisch van worden. En dan al in 1968, erg knap.

Fenomenale film, met eigenlijk twee regisseurs aan het roer. De film wordt echt gedragen door de muziek, die zorgt ervoor dat alle stukjes perfect in elkaar passen. Ook een stuk beter dan de man zonder naam-reeks. Dat waren toch meer avonturenfilms met een komische noot, dit is het serieuze werk en dat past zowel Leone als Morricone beter. Acteerwerk is ook van de bovenste plank, ik heb echt genoten van Bronson en Fonda (is dit echt diezelfde goedzak als uit 12 angry men?). Eén van de beste films die ik de afgelopen jaren zag en allicht krijgt hij een mooi plekje in mijn top tien.

Waarom staan zo'n films nu niet op netflix? snap ik niet.

Ik heb 'm natuurlijk al wel eens gezien,maar zo'n films kun je elk jaar wel een keer kijken

Mooi rustig kijken op een regenachtige kerstdag

Deze film blijft boeien.

Elke scene is een memorabel filmpje op zich. Er zitten geen slechte filmpjes in.

De spanning, de sfeer, goed en kwaad, de tijd, de muziek, enz.

Alle acteurs op de top van hun kunnen. Alles klopt in deze film,

De regie een dikke 10

1 x per jaar ga ik er weer eens heerlijk voor zitten en laat alles nog eens over mij heen komen.

Elke keer ontdek ik een nieuw detail

heb hem nu zeker 35 keer gezien waarvan 1 in de bioscoop) blijft goed

15 jaar geleden zag ik de film voor het eerst. Onderweg nog eens een keer herzien, maar zo'n klassieker verdient het om na een tijd nog eens opgezet te worden. Sergio Leone bouwt deels verder op de dollartrilogie, maar gaat nog een stuk verder. De spaghettiwestern is een grootse opera geworden, wat ook in de muziek doorstraalt. Want je kan de film niet zien zonder aan Morricone te denken. We krijgen scènes die schitteren in de stilte, en als de muziek weerklinkt heeft hij een herkenbaar deuntje voor de 4 hoofdpersonages.

De film opent al ijzersterk. De spanning zit er al in vanaf de eerste moment. Indrukwekkend, want we kennen nog niemand, weten nog niet wat er gaat gebeuren en toch heeft Leone de kijker al vast vanaf de eerste beelden. Die spanning weet hij regelmatig terug aan te zwengelen. Denk maar aan het gezin dat de tafel aan het dekken is en plots de cicaden stoppen met tsjirpen. Leone neemt soms zijn tijd en dat loont.

De personages zijn boeiend en voor een western (meestal met good guys en bad guys) best wel gelaagd. Echte good guys zijn er trouwens niet. De spanning tussen de vier personages is interessant. Telkens verschillend met andere motieven. En het lijkt ook niet te zijn wat je van hun looks zou verwachten.

Once upon a time in the west is één van de beste films ooit. Groots gemaakt met aandacht voor de beelden, personages, verhaal, muziek en sfeer. Het hoogtepunt van Leones jaren '60 komt hier allemaal samen, hierna wordt het nooit meer zo episch.

Draait komende maand op het grote witte doek van Kino, in het Morricone programma. Samen met o.a White Dog

Oh, oh, oh, wat een kampioen is deze film toch.

Vandaag weer eens herkeken, naar aanleiding van de docu Ennio, die ik twee dagen geleden zag.

Alles klopt, alles valt op zijn plaats.Tjeses, en dat stond dan niet eens in mijn top tien. Nou, dat is recht gezet hoor.

Wat mij betreft - het is hier vaker geschreven - de beste spaghetti western die gemaakt is. Ik heb de gerestaureerde versie bekeken van 165 minuten. Knap hoe ze de beeldkwaliteit hebben opgekrikt zonder het gevoel van deze film weg te halen. Natuurlijk kun je kritiek hebben op de film. Sommige scenes lijken qua logistiek simpelweg niet te kloppen en bijvoorbeeld sommige landschap wisselingen zijn niet geloofwaardig (van de woestijn van Tabernas in Spanje rijd je 5 minuten later tussen de steile, verticale bergen in Utah...) maar al met al is dit een magistrale film. De filmmuziek is perfect en zet een benchmark neer. Acteerwerk is bijzonder goed (vooral non-verbaal), spanning wordt goed opgebouwd, karakters blijven allemaal geloofwaardig en worden geen karikatuur. De openingsscene is misschien wel de beroemdste openingsscene in de filmgeschiedenis: drie wachtende 'bad guys' tot de trein komt. Het periodieke gekraak van de windmolen, de vlieg die blijf vervelen en de man met mondbewegingen probeert weg te laten gaan, water dat op het hoofd van iemand druppelt en dan maar een hoed opzet (om later het water op te drinken). Klassiek! Eigenlijk zou Clint Eastwood in de film spelen, maar die had bedankt voor de eer (hij was bang om te veel met dit genre en de typische rollen die hij daarin speelt geassocieerd te blijven worden). Een speciaal compliment voor Henri Fonda: hij speelt magistraal als de 'bad guy' en doet dat zo gelaagd, dat zie je niet vaak. 165 minuten is géén lange zit voor deze film: 165 minuten vol spanning in deze ultiem trage spaghetti western. Wil je de boerderij van McBain in het echt zien? Dat kan. Ga naar Tabernas in Spanje en naar het thema park 'Westerk Leone'. Hier vind je de oorspronkelijke filmset waar de scenes rond de boerderij zijn opgenomen. Het dorp is later uitgebouwd voor andere films.

Ongeloofelijk sterke western.

Het finale duel is een sublieme climax, (bijna niet te geloven dat deze film dateert van 1968).

Sommige scenes zijn zeer, zeer sterk. Vooral de laatste scene bekijk ik soms opnieuw nog eens op You Tube.

Ik geef deze film een 4,5 en geen 5 omdat de film nogal lang duurt imho.

Dat zou ik nou juist een reden vinden om hem wel 5 sterren te geven, door de lange speelduur. Persoonlijk kan ik nooit begrijpen dat mensen een film te lang kunnen vinden, en zeker als het dan ook nog een goeie film is. Dat vind ik dan jezelf tegen spreken. Een film is eerder te kort wanneer ie goed is. Maar blijkbaar denk niet iedereen er zo over en vinden ze het na 90 minuten wel genoeg. Dat vind ik altijd heel vreemd.

Ondanks dat mijn top 10 vol staat met lange films heb ik ze ook loever korter. Ik zet gewoon veel makkelijker een film van 90 minuten op dan vsn 160 minuttn.

Daarbij vind ik de kortere versie vrijwel altijd beter dan de extended edition of langere director’s cut.

(Apocalypse Now, Leon, LotR, Aliens, Once upon a time in America, Betty Blue, T2, Avatar, Donnie Darko. Prefereer steevast de kortste versie. Enige uitzondering lijkt Nightbreed waarbij de Cabal cut wel aanmerkelijk beter is)

Oke, bij mij is het precies andersom, ik zet eerder een film op die lekker lang duurt. Maar ja, zo heeft blijkbaar iedereen zijn eigen voorkeuren.

Een goede film kan nooit te lang, laat staan lang genoeg, duren. Er zijn talloze films die na het einde een ervaring achterlaten die niet verder reikt dan aardig voor een keer, vergelijkbaar met een zak patat. Maar er zijn films die je in de greep houden, waarin je (soms) verstrikt raakt, waarin je bij wijze van spreken opgeslokt raakt of een beetje verdwijnt en verdwaalt. Als zo'n film eindigt overheerst maar een gevoel: jammer dat ie afgelopen is. En dat is reden om er later opnieuw in te duiken. Zo ben ik heel vaak verdwaald in Mulholland Dr. En deze OUTITW is in mijn beleving van eenzelfde laken een pak. Sowieso, als ik bevangen raak in en door een film verlies ik elk besef van tijd.

Deze film is voor velen nogal aan de lange kant en ik kan me daar wel wat in vinden.

De film was op z'n krachtigst in het begin en dan aan het einde. Sommige scenes vb met Morton zijn noodzakelijk voor het verhaal, maar deden me minder.

Desondanks het een zeer goede film is, houd de lengte me wat tegen om hem vaak opnieuw te bekijken. Iets wat ik niet met alle lange films heb.

VB Lord of the rings zijn ook lange film, maar daar stoort me dit minder.

Oke , ik wil alleen zeggen dat ik persoonlijk het liefst lange films zie. Tenminste als het goeie films zijn zoals deze, en die je zelf ook al noemde, The Lord of The Rings, dat vind ik heel fijn om te kijken. Ik vind het zelfs vaak jammer als de films afgelopen zijn. Maar ik zei het al eerder, iedereen heeft z'n eigen voorkeur natuurlijk.

Ik heb er net maar weer naar gekeken omdat ik zin in een western had, en het is niks meer dan terecht dat deze film zo hoog in de top 250 staat. Het blijft een fantastische film. Echt een meesterwerk. Sergio Leone blijf ik ongeëvenaard vinden als het om westerns gaat.