In a Lonely Place (1950)

Wat een genot is het toch om naar Bogart te kijken, hij tilt deze (wat mij betreft) verder matige film toch weer een eind omhoog. Matig, want ik vond 'm een beetje traag en voorspelbaar, en de relatie niet geloofwaardig. Wel een paar erg sterke scenes (De scene waarin Bogart de moord "uitlegt" bijvoorbeeld)

3+

Bogie en Gloria Grahame zetten hier acteerprestaties neer waar je "U" tegen zegt. En dan is er ook nog een formidabel script met een magistraal slot. Wat wil je nog meer?

Het is jammer (net na het zien van de film) dat het whodunnit-plotje naarmate de film vordert meer op de achtergrond wordt verdrongen. Ook de bijrollen vond ik niet altijd geslaagd (of de acteerprestaties staken bleek af in vergelijking met die van de hoofdrolspelers).

Een bijzondere film. Reeds op mijn 'hoognodig herzien lijst'.

Ik had iets meer van de film verwacht.
Het eerste half uur is erg sterk maar ik vind dat daarna de subtiliteit overboord gaat - in het plot en in het gedrag van Laurel Gray.
De (ogenschijnlijke) sterke vrouw van het begin van de film blijkt een labiele afhankelijke geldjager te zijn. Daar heb ik op zich geen problemen mee, maar de nadruk wordt ontzettend op haar personage gelegd. Dit komt haar acteerprestaties niet ten goede; ik vind dat Gloria Grahame de rol niet goed kan dragen.
Haar personage kent een stuk minder diepgang dan in het begin van de film en ik vind haar personage naarmate de film vordert steeds irritanter. Ik vind dat ze haar ambivalente gevoelens te nadrukkelijk en te hysterisch toont.
Ook vind ik net als Jordy de liefdesrelatie niet zo overtuigend.

Soms heeft de film wat (k)luchtige elementen, zoals de agent van Dixy die om de haverklap ten tonele verschijnt. Zulke types lopen ook veelvuldig rond in Wilder films.
De film lijkt op een verfilmd theaterstuk. Weinig locaties en weinig personages en de karakters die handelen volgens vaste stramienen.
1 man die vecht tegen vooroordelen en de buitenwereld en uiteindelijk ook vooral zichzelf. Het komt erg Capra achtig over. Het moraal van de film ligt er dik op, dat mag van mij wel wat minder zwart-wit.
Nu klink ik waarschijnlijk kritischer dan ik uiteindelijk over de film ben, want ik vind het een erg goede film. Net als Jordy vind ik dat met name te danken aan Bogart.
Ik houd wel van kapitein Haddock achtige personages!

M'n eerste Ray is me uitstekend bevallen. Mooie aanklacht tegen het Hollywood van toen (veelvuldig wordt Bogart gezegd 'gewoon he boek te volgen' ipv er een geheel eigen draai aan te geven) en een prachtig portret van een relatie die prachtig begint, maar door de complexiteit van vooral één van de twee personen al vanaf het begin gedoemd is te mislukken.
Tot nu toe de beste film die ik van Bogart zag; werkelijk geniaal is ie hier (zoals FK me gister al zei wellicht nog wel een tikkie beter dan in Casablanca).
Dik 4* voor In a Lonely Place

Ik heb dit na de reactie van Dogie Hogan bij The Big Sleep maar eens naar voren gehaald en vandaag als mijn dagfilm gekozen.

Bogart was een heel erg goed acteur, maar geen brede. Zijn rollen, zo lijkt het in ieder geval na de paar films die ik heb gezien, zijn allemaal enigszins aan elkaar verwant. Goed is hij altijd en geef 'm een geweldig script en hij is nog veel beter.

Ik vond het een verrassend en mooi dat het whodunnit-plotje wordt losgelaten. Het einde is prachtig en tegelijkertijd enorm droevig, bijna hopeloos.

Grahame voldeed, maar wat mij betreft zijn het Bogart, Nicholas Ray en het uitstekende script die de film naar een hoger niveau tillen.

Dik 4.0*

herzien en snap niet waar ik de eerste keer die 4* vandaan haalde. Wat een geweldige film.

In a Lonely Place. De eenzame plek van een man in strijd met zichzelf, de eenzame plek van een kunstenaar, de eenzame plek van een wereld zonder liefde. De titel kan op vele wijzen geinterpreteerd worden.

Bogart speelt als Dix Steele in mijn ogen de beste rol van hem ooit. De film sleept je van de ene hoek naar een andere. De film begint met de moord op Mildred Atkinson en vervolgens wordt die moord eigenlijk naar de achtergrond geschoven en wordt vooral gefocust op de impact die de moord heeft op de hoofdpersonages. Dix die wordt gezien als hoofdverdachte door zijn verleden van geweld en temperament. Mooi ook die woede als ze met de Nicolais op het strand zitten en hij erachter komt dat zijn maat nog steeds onderzoek naar hem doet.

Ironie is dat de eigenschappen van Dix Laurel zowel aantrekken als afstoten. Aan de ene kant intrigeerd het haar en houdt ze daarom van hem en aan de andere kant wordt ze er bang van. Als kijker leef je eerst mee met dix in zijn zoektocht naar ware liefde en later in de film leef je mee met laurel in haar angst en verdriet. Gloria Grahame speelt haar rol als Laurel schitterend.

Vertrouwen in een belangrijk goed in deze film, het bouwt de relatie tussen dix en laurel op en zal uiteindelijk ook het einde betekenen van de relatie. De angst van Laurel komt als kijker verschrikkelijk echt op je over. Dit is hoofdzakelijk te danken aan de dijk van een rol die Bogart hier neerzet. Hij boezemt je echt angst in. Vooral de scene van de hercontruering van de moord en het licht op de ogen van dix. 'squeeze harder, squeeze harder". Angstaanjagend en werkelijk.

Tel daar bovenop de aanklacht van ray tegen het klassieke hollywood waarin schrijvers weinig artistieke vrijheid kregen en gewoon boeken 1 op 1 moesten verwerken tot script en de tijdloze muziek en dit maakt de film een ware klassieker. ray heeft sowieso wel een handje van het neerzetten van personages die anders zijn dan het systeem, de maatschappij. rebel without a cause, on dangerous grounds.

De laatste scene is werkelijk 1 van de mooiste triestigste eindes aller tijden. We zien een man die gebroken is en waarschijnlijk nooit meer gelukkig zal worden. En dan het telefoontje, laurel: "yesterday, that would have meant a great deal for us". En dan het shot van dix die onder de boog doorloopt. Een man zonder hoop. back 'In a lonely place'. Ik hield het net aan droog.

"I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

Schitterend. 5* dik en dik verdiend.

Hoe meer oudbakken films ik bekijk, hoe meer ik het bestaansrecht van TCM begrijp!

Ik begrijp ook steeds meer de staus van Bogart: wat een dijk van een acteerprestie zet hij neer!

Leve de BBC voor het regelmatig uitzenden van dit soort films (want ik heb geen TCM meer op de kabel!).

Steengoed deze film!

In a Lonely Place laat de prachtige en heftige relatie zien tussen Dixon Steele en Laurel Gray zien. Humphrey Bogart zet hier wederom een geweldig personage neer. Ik heb hem al mogen aanschouwen in ‘Casablanca’, ‘Desperate Hours’ en ‘The Treasure of the Sierra Madre’ en opnieuw maar Bogart veel indruk. Het is lastig om te beoordelen in welke film hij nu het beste personage neerzet, in iedere vertolking zet hij een complex personage neer die om verschillende redenen te waarderen valt. Misschien is Bogart wel de perfecte anti-held.

Gloria Grahame geeft genoeg tegengewicht als de prachtige Laurel Gray. Grahame heb ik al mogen aanschouwen in The Big Heat, en wat ze er prachtig uit! De ultieme vrouw die ieder mannen hart sneller doet kloppen. Ze zet een mooi personage neer dat in tweestrijd leeft en niet met de complexe Dixon om kan gaan. De meeste cynische man die de meeste en mooiste one-liners van het scherm doet spatten. Ze zal één van de weinige vrouwen zijn die deze man kan temperen, en zij slaagt er met haar twijfels al amper in.

De centrale vraag in het geheel blijft natuurlijk: is Bogart schuldig?. De grote paradox komt dan ook op het einde. Ik las later uit secundaire literatuur dat de schrijfster Dorothy B. Hughes, van het gelijkname boek, Steele schuldig laat zijn, maar Ray geeft een mooiere draai aan het geheel. In de film is Steele natuurlijk onschuldig, maar voor het zelfde geld had hij zijn prachtige geliefde om zeep geholpen. Dixon Steele verliest zijn ware geliefde en daarmee misschien ook zijn onschuldigheid.

I lived a few weeks while you loved me. Goodbye, Dix.

Een betoverend mooie film-noir, met een erg sterk verhaal, geweldige dialogen en prima acteerwerk, waarbij Bogart echt de uitblinker is. Wat een rol zeg! Als iemand na deze film nog niet overtuigd is dat Bogart een top acteur is, dan weet ik het ook niet meer. Aardig, achterdochtigheid, angst, woede, zijn allemaal eigenschappen, die Bogart op een sublieme manier tentoonspreid in zijn personage Dixon Steele. Ook Gloria Grahame is goed in haar rol van de charmante Laurel Gray, maar sneeuwt toch een klein beetje onder t.o.v. Bogart.
Het goede aan deze film is het feit dat het eigenlijk niet uitmaakt of Bogart de moord wel of niet gepleegd heeft zo blijkt achteraf. Ik moet zeggen dat ik het einde best verrassend vond. Ik had verwacht dat het allemaal wel goed zou aflopen tussen Steele en Gray. Uiteindelijk loopt het door het complexe karakter van Steele helemaal mis, ondanks dat hij de moord niet gepleegd heeft. Ondanks zijn onschuld blijkt hij echter wel in staat tot een moord en dat soms agressieve gedrag van hem drijft de twee uiteindelijk uit elkaar.
Voor mij was dit het perfecte einde van een geweldige film. De bijrolletjes kwamen i.m.o. niet echt uit de verf en het begin vond ik iets minder, maar verder valt er weinig op aan te merken. Echt een heerlijke film!

4,5*

Wat lijkt Carice van Houten toch op Grahame bedacht ik me tijdens de film. Maar dat terzijde.

Wat vooral blijft hangen is de perfecte chemie tussen de beide hoofdrolspelers waarbij Bogart zich met de film die ik met hem kijk steeds meer een favoriet van me mag noemen. Dixon Steele is een lastige, veelzijdige en veeleisende rol maar Bogart slaagt erin om alle karaktereigenschappen van de man geloofwaardig in beeld te brengen.

Voeg de rake one-liners en een paar aardige komische bijrollen toe en de film weet, ondanks dat het achterliggende moordverhaal wel erg (te) ver naar achteren wordt geschoven te boeien en te ontroeren. Niet de beste noir, maar door de perfecte leads een aangename kijkervaring.

Ruime 3,5*.

Uitstekende film-noir die het toch helemaal moet hebben van het geweldige acteerwerk van Humphrey Bogart en Gloria Grahame. De chemie tussen de hoofdrolspelers was subliem. Film had een ijzersterk script en ondanks dat Bogart de moord niet gepleegd had kende de film toch geen happy end en dat is uniek voor de Hollywood films van die tijd en hierin zit ook tevens de kracht van deze film.
Deze film is voor mij ook verreweg de beste film van Nicholas Ray en Bogart speelde in deze film ook een van zijn beste rollen en dat geldt zeker ook voor Gloria Grahame, die ook al een uitstekende rol vertolkte in o.a. "The Bad and the Beautiful".

Waardering; 4,5*

Erg mooie film-noir met Bogart op zijn best. Wat speelt ie hier geweldig zeg. Ook de schitterende Gloria Grahame doet het goed.

Het verhaal is redelijk simpel, maar de sfeer is subliem. De schitterende one-liners maken het af.

4.0*

Het is allemaal boeiend genoeg om te zien en de film kent zeker een aantal fijne scenes. De reconstructie van de moord, door de ogen gezien van een haast bezetene Dixon Steele. Humphrey Bogart is perfect op zijn plaats hier als een man met een wat bruut voorkomen die wonderwel onschuldig bleek te zijn, maar voor hetzelfde geldt ook iemand om had kunnen brengen. Positief is ook dat de film lekker duister overkomt met enkele mooie zwart wit buitenscenes, al kon het geheel en het sluitstuk mij onvoldoende beroeren om echt met hoge cijfers te gaan smijten. 3,5*

"The Bogart suspense picture with the surprise finish".

Wat je ooit een spoiler zou genoemd kunnen hebben is nu een twist op zichzelf. Want het wat eenvoudige einde zie je in 2010 van mijlenver aankomen, maar gezien de tagline verwachte ik dus wel wat anders. Een échte twist.

Verder een aardig voorspelbaar filmpje, waarin het mij vooral verbaasde hoe ze het melige hulpgeroep van Mildred tijdens het voorlezen niet hebben aangewend om de zaak meer op Bogart te schuiven. Toch wel fijn dat dit cliché vermeden werd.

De eerste 30 minuten zitten er nog een aantal geslaagde dialogen in, daarna overheerst het drama en de wel erg stroeve romantiek tussen Bogart en Grahame. Ook valt op hoe slecht Bogart zich een houding weet wanneer hij geen tekst heeft. Zelfs bij eenvoudige handelingen als het huis uitlopen is het acteerwerk bijzonder stroef en lijkt de film bijna theater.

Het hele filmwereldje in de film is ook maar povertjes uitgewerkt, net als dat hele huwelijk. Al is dat misschien iets meer tijdgebonden. Ik grijp in ieder geval liever terug naar Barton Fink als ik zin heb in wat Hollywoodkritiek gecentreerd rond scriptschrijvers.

De eerste 30 minuten zijn het aardigst om volgen, daarna wordt het allemaal aardig saai, mist het enige emotionele impact en is het wachten op een aardig duf einde.

Enkel Art Smith vond ik wel grappig, deed me een klein beetje denken aan Woody Allen.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het begin nog wel aardig te pruimen. Veel echt goeie punten heb ik echter niet kunnen ontdekken in deze film, negatieve daarentegen ...

1.5*

''I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

Op aanraden van MNV2 en Baggerman deze film gekeken. Van de paar film-noirs die ik heb gezien, was deze film absoluut het beste. Al vond ik de film niet echt een film-noir. Maar meer gewoon een drama met een film-noir randje.

In a Lonely Place heeft een erg sterke sfeer, is mooi gefilmd en er speelt een FANTASTISCHE Humphrey Bogart in, wat een geweldige acteur. De vijfde film die ik met hem zie, en ik ga hem steeds meer waarderen. Ook Gloria Grahame doet het goed. Mooie vrouw was het toen.

Het grote mysterie van de film blijft natuurlijk: Heeft Bogart Mildred Atkinson vermoord?. De film laat de kijker zelf een beetje bepalen of hij het nou wel of juist niet heeft gedaan. Tot het einde waar blijkt dat Bogart onschuldig is, maar wel honderd procent er toe in staat is.. Het begin en het einde waren eigenlijk de sterkste delen van de film. Heerlijk luchtig begin met leuke dialogen. Allemaal heel vrolijk. Het einde van de film is erg indrukwekkend en eindigt met de prachtige zin: I lived a few weeks while you loved me. Goodbye, Dix

Dikke 4,5*

Een groot Bogart fan ben ik niet, al is de man altijd nog 1000x beter dan tijdgenoot Stewart. In a Lonely Place is wel een aardige film, in de zin van ik heb me niet verveeld, maar erg onder de indruk ben ik niet.

Droog ja, ik zat ook 'vol spanning' te wachten.

3*

Liefdesverhaal met noir tintje.
Bogart en Grahame in een verzengende liefdesrelatie met op de achtergrond de vraag of Bogey nou wel of geen moordenaar is.
Het is lang geleden dat ik een film zag met Humphrey Bogart, maar ver***d - het is toch wel een acteer-kanon - en een soort voorloper van Jack Nicholson.
Heerlijk cynische man.
Probleem met de meeste love-stories is dat het allemaal al snel zoetsappig wordt en romantisch, deze film geeft een beter beeld van hoe destructief liefde kan zijn.
''I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

Film die zwalkt tussen filmnoir en romance. Het plot van de filmnoir was dit keer prima te volgen maar een beetje lafjes. Snijdende spanning ontbreekt! De van nature opgefokte Humphrey Bogart wordt al gauw als hoofdverdachte gezien na een moord op een onschuldig meisje. Best wel een leuke rol en Bogart gaat dan ook goed te keer in deze film. Zijn buurvrouw (Grahame) die samen met Bogart een romance ontwikkelt, doet het ook wel goed .

Ik was echter niet echt tevreden met het verloop en met name het einde van In a Lonely Place. De uitkomst van het oplossen van de moord wordt afgeraffeld doordat richting het eind de film steeds meer de romantische toer opgaat. Het slot van dat gedeelte vond ik daarentegen wel oke en voor die tijd (1950) verrassend.

Klassieker die al lang stof lag te happen deze film-noir over scriptschrijver Dixon Steele. Een glansrol van Humphrey Bogart die zijn bekende trucje doet maar tegelijkertijd laat zien dat niemand beter in staat is om een nukkig en vervelend persoon toch enigszins sympathiek te maken.

Ook Gloria Grahame laat zich van haar beste kant zien, al is het jammer dat zij gedurende de film verandert van een sterke vrouw in een bang vogeltje. Neemt niet weg dat In a Lonely Place een prima zij het weinig verrassende film-noir is.

Tegenvallende film-noir met Humphrey Bogart. Hoewel het acteerwerk van Bogart en Grahame in orde is, komt de romance tussen Dixon en Laurel wat mij betreft niet overtuigend uit de verf. De dreiging die van Dixon uitkomt, was daarentegen wel goed neergezet. Knap gedaan van Bogart. Het hoe en waarom van de moord, waarmee de film begint, raakt naarmate de film vordert echter behoorlijk op de achtergrond. Uiteindelijk wordt de oplossing van de zaak nog even vlug afgeraffeld, terwijl hier toch meer mee gedaan had kunnen worden.
Een onbevredigend einde van een film die al niet de volle speelduur kon boeien. Daarnaast was het ook allemaal nogal voorspelbaar, die 'surprise finish' was niet echt aanwezig. Mede daarom een iets mindere film-noir.

Meer een dramatisch liefdesverhaal dan een film noir.

Het leuke aan de rol van Humphrey Bogart is, dat zijn personage tot aan de onthulling van het plot alle kanten op kan. Het verhaal is an sich niet zo bijzonder, maar het acteerwerk is top.

Bogart profiteert in zijn films vaak van het feit dat hij te maken krijgen met sterke actrices als tegenspeelster. Dat is ook hier het geval met de vaak ondergewaardeerde Gloria Grahame. Samen maken zij er een heel degelijke, best spannende film van, die ook na al die jaren het bekijken meer dan waard is.

Was er ook niet kapot van. Wel aardig in het begin, maar verder voor het grootste gedeelte opgevuld met een weinig boeiende romance die voor mijn gevoel eigenlijk niet eens echt van de grond kwam. De nogal cheesy oneliners voelde als een cynische kijk op het schrijfwerk in Hollywood, maar ik heb te weinig kennis van de film om te weten of dat echt zo bedoeld is. In ieder geval sprak dat me nog het meest aan. Samen met de presence van Bogart. Krappe 3*

Wordt gezien als een van Bogarts grootste rollen ooit. Als geen devoot fan ga ik eerder voor interessant dan iets anders, want dat is deze Dix Steele wel. Zou je hem ontleden, krijg je een complex en duistere vent. Lekker cynisch en gevat, uiterlijk onbewogen, maar een broos ego, een brok dynamiet en nog wat meer. Met deze hoofdrol, een moord en wat gekat richting Hollywood komt de film gemakkelijk op stoom.

Wanneer Bogart en Grahame elkaar in de armen vliegen, gaat het allemaal moeizamer. Sowieso komen filmromances van toen meestal houterig tot stand. Die magie gaat althans aan mij voorbij, ik neem ze dan ook maar voor lief. Probleem is hier dat het tot de kern van het scenario behoort. De film draait niet zozeer om de moord, maar veel meer om de implicaties die het voorval heeft op de verdere relatie van de twee.

Daar zou de dreiging van Bogarts personage iets moeten doen. Ray zet twee dikke scènes in en laat het verder aan zijn hoofdrol over om dat spanningsveld op te roepen. Toch komt dat er niet helemaal van. Het onbesuisde karakter werkt beter ten opzichte van zijn eigen breekbaarheid. Zo staat het slot niet compleet droog, maar Dix is niet de enige scenarist die moeite had met het plaatsen van de befaamde woorden.

Een fraai psychologisch portret van een smeulend vuurtje, perfect gespeeld door Bogart in een van a tot z boeiende film. Dat de film zich steeds minder bekommert om "wie het gedaan heeft" vind ik zelf geen probleem, wèl dat ik de hele film door gedacht heb dat Bogart als ster nooit een moordenaar zou kunnen zijn, maar toen ik achteraf las dat hij dan Mildred Atkinson wel niet vermoord had maar volgens het oorspronkelijke script wèl Laurel Gray zou ombrengen begreep ik dat me daarin toch enigszins had vergist. Een geweldige film met een lekker tegendraads slot.
        Overigens moet ik bekennen dat ik de op deze pagina's vaak aangehaalde regels "I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me" persoonlijk nogal corny vind, en als Dix ze echt zo mooi vindt zou hij ze vermoedelijk ook niet verspillen aan een script naar een roman die zó goedkoop is dat hij hem niet eens wil lezen – maar dat is misschien persoonlijk.

In a lonely place is net als jaargenoten Sunset Boulevard en All about Eve een film met een knipoog naar Hollywood. Deze film met Bogart als scriptschrijver gaat over de druk om een boek te verfilmen naar het grote doek en daarbij zo dicht mogelijk te blijven bij het boek. Terwijl de scriptschrijver zijn eigen versie wil maken voor de filmversie. Ironie is dan toch wel dat In a lonely place zelf een boekverfilming is. En bovendien niet bij het originele boek gebleven is. Al was schrijfster Dorothy B. Hughes blijkbaar toch wel tevreden met het resultaat.

Bogart schittert in deze film. Een film die begint als een thriller/film-noir, maar later vooral focust op de romantische relatie tussen de twee hoofdpersonages. Waar het minder belangrijk wordt wie het nu gedaan heeft, speelt vooral de druk die deze zaak met zich meebrengt op hun prille relatie. Met de vraag of deze de spanning wel aan kan.

Het verhaal is niet echt verrassend en het is vooral de relatie die goed uit de verf komt. Geen hoogvlieger dus, wat verklaart waarom de film wat in de schaduw staat van andere tijdsgenoten. Maar aan de andere kant is het wel genieten van de acteerprestaties met vooral Humphrey Bogart maar evengoed Gloria Grahame en Frank Lovejoy doen het niet slecht. Waardoor de film toch een heel pak beter wordt dan verwacht.

Ooit kennisgemaakt met regisseur Nicholas Ray dankzij James Dean. Deze 'In a Lonely Place' is mijn 3e film van de regisseur en wat voor één. Schitterende film-noir, met een Humphrey Bogart in topvorm. Van een cynische, grappige gast, tot een tragisch personage. Fantastisch karakter, erg mooi gespeeld.

Ik heb genoten van de sfeer en het Hollywood / Beverly Hills gevoel wat deze prent overbrengt. Het einde laat me (op dit moment nog) een beetje met gemengde gevoelens zitten, terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Ik had meer verwacht van de ontknoping inzake het whodunnit plot - dat wordt nogal afgeraffeld. Echter maakt dat maar weinig uit natuurlijk en gaat het hier vooral om de ontwikkeling van Dixon Steele en de tragische romance. De rest doet er weinig toe. Op deze manier bekijk ik het einde wat anders. Beetje jammer dat dat bij een 1e kijkbeurt niet helemaal zo op me over kwam. Dat wordt herzien dus.

Ik ga er vanuit dat deze prent me bij een herziening nog meer gaat bevallen, terwijl ik nu al erg heb zitten genieten van dit sfeervolle geheel. Spanning, humor, tragedie. Gloria Grahame mag er ook zeker zijn.

Uitstekende film waarin een scriptschrijver verdacht wordt van de moord op een meisje waarmee hij gezien is. Een prima plot, maar het is vooral de destructieve relatie tussen de twee hoofdpersonages die hier centraal staat en goed wordt neergezet. Niet in de laatste plaats vanwege de sterke rol van Humphrey Bogart.

Recent verschenen op DVD: Nicholas Ray's ' In A Lonely Place' uit 1950, dat vaak als film noir wordt aangeduid. Die aanduiding dekt de film echter niet. Er speelt weliswaar een moord op de achtergrond, maar dat is slechts een aanleiding om de lastige relatie tussen Humphrey Bogart en Gloria Grahame nog verder uit te hollen. Loopt dus qua liefde niet goed af.

Suspensevolle relatie.

Centraal in The Lonely Place staat de relatie tussen Dixon en Laurel en hoe zij omgaan met de situatie waarin Dixon verdacht wordt van moord. Door Dixon's explosieve persoonlijkheid maakt hij zich alleen maar verdachter. Met aspect gaat Ray in In A Lonely Place spelen. En dat doet hij heel goed. Hij zet je als kijker constant aan het denken of Dixon het wel heeft gedaan of niet. De waanzin waar het Laurel toe drijft komt geweldig over. Haar angst en onzekerheid komt heel erg overtuigend over. Dat komt door het fantastische spel wat Graham hier laat zien. Ze komt alleen maar tot dat niveau doordat Bogart hier ook fantastisch werk levert. Ze gaan heerlijk tegen elkaar op en dat zorgt voor een geweldige chemie en werkrelatie tussen beide. Ook de supporting cast is heel erg goed. De film kent een geweldige spanningsboog en werkt toe naar een geweldig zwartgallig einde. Erg goede keuze om het zo te laten eindigen. In A Lonely Place is prachtig geschoten en de mooie muziek zorgt voor erg veel sfeer.

Erg fijne Drama-Noir met erg fijn spel van vooral Bogart en Graham.

Grootste probleem met deze film voor mij: men probeert eigenlijk voortdurend twijfel aan zijn onschuld te creëren, ondanks alle verwoede pogingen hiertoe lukt dit nooit overtuigend, en het "verrassende" einde zie je al heel vroeg aankomen. De rest van het verhaal doet er dan verder weinig toe.