In a Lonely Place (1950)

“I was born when she kissed me. I died when she left me. I lived a few weeks while she loved me.”

Eén van de beste rollen van Humphrey Bogart. In In a Lonely Place speelt hij een personage met heel veel problemen en een zeer kort lontje, en uiteindelijk verliest hij alles door zijn achterdochtige karakter en agressief gedrag. Het mooie is dat je niet te weten komt wat Dixon Steele heeft meegemaakt en hoe hij zo is geworden, en dat zorgt ervoor dat het personage ook iets mysterieus over zich heeft.

Bogart kan dit soort personages altijd fantastisch spelen en het ene moment haat je hem, om het andere moment om hem te kunnen lachen of medelijden met hem te krijgen. Het samenspel met Gloria Grahame levert veel hoogtepunten in de film op, en hun scènes zijn tragisch, soms liefdevol, maar vooral explosief. In a Lonely Place heeft ook nog een moordplotje, maar de film is vooral een tragisch liefdesverhaal en het laat zien dat liefde niet alles overwint.

Prima noir waarin de nadruk ligt op de psychologie van de personages eerder dan op het misdaadgegeven. Humphrey Bogart zet een sterke prestatie neer als personage van extremen. Van Gloria Grahame kunnen we vermoeden dat dit de rol van haar leven was. Prima muziekscore van avant-gardist George Antheil en natuurlijk is er ook de schitterende fotografie van noir great Burnett Guffey. Het oog wordt verwend en dat is nog altijd vrij essentieel voor een film, toch wat mij betreft.

De sfeer zit goed, en de Bogart is weer goed op dreef. Desalniettemin vind ik deze film toch minder dan andere Bogart- of Film-Noir-klassiekers:
- Ik kan het personage Dixon Steele maar matig waarderen. Ik heb een probleem met zijn gewelddadig karakter.
- Het verhaal is niet zo interessant. Na verloop van tijd wordt de moord bijzaak, en wordt dit eerder een Romantisch drama. Aan het opklaren van de moord wordt vanaf dan ook niet veel tijd meer besteed. Op het einde krijgen we te horen dat iemand nogal toevallig bekend heeft... en daar moeten we het dan met doen. Verwacht dus geen sterke plottwists.

Niet de geweldige film die ik er hoopte in te zien. Het begint sterk met een bizarre moord waarbij Dixon Steele de hoofdverdachte blijkt, maar al gauw ebt die spanning weg wanneer hij een waterdicht alibi schijnt te hebben. De moordzaak verdwijnt meer en meer naar de achtergrond en is niet meer dan een simpel subplot. Op het einde wordt het mysterie ontrafeld, maar eveneens in de marge alsof het nog een los eindje was dat opgehelderd moest worden.

In de plaats krijg je een explosieve relatie tussen Dixon Steele en zijn buurvrouw Laurel Gray. Veel drama, letterlijk zelfs tussen de romantische buien door wanneer de één of de andere net niet vervelend is. Bogart is op dreef als een arrogante alfaman met een kort lontje dat het geweld niet schuwt. Het hoe en wat blijft achterwege. De romance zelf vond ik niet zo interessant waardoor er eigenlijk nog weinig overbleef.

Degelijk, dat zeker, maar niet ondersteboven van de film.

Zeer degelijke film-noir

Al vind ik het niet helemaal een film-noir. Daarvoor is het verhaal (gelukkig) eenvoudig te volgen zonder al te veel plottwisten. Ook wordt er weinig gefocust op de misdaad zelf, maar meer op de karakterontwikkelingen van de personages. Bogart zet een sterke rol neer als Dixon Steele. In het begin leek hij nog een vrij normale man te zijn, ook al had hij van die vreemde trekjes (weinig emotie tonen en grapjes maken wanneer de politie hem inlicht over de moord op Mildred). Gaandeweg leren we zijn donkere en gewelddadige kant kennen en Bogart weet dit op een erg overtuigende manier neer te zetten. Vooral de scène waarin hij toont hoe de moord zou gepleegd zijn, is erg sterk, maar ook de andere scènes waarin hij woede uitbarstingen krijgt, zijn sterk. Ik begon toch stevig te twijfelen of hij al dan niet de moord had gepleegd (uiteindelijk heeft hij die niet gepleegd), maar eigenlijk was de focus al een tijdje verlegt naar de haat-liefde relatie tussen Dixon en Laurel.

Boeiende film, dat zeker. Vooral Bogart tilt deze film naar een hoger niveau.

3.5*

Deze film wilde ik om twee redenen zien: omdat dit een film noir is en omdat deze film een goed beeld van L.A. zou geven, daar had ik wel even zin in. Maar beide aspecten vond ik niet echt aanwezig. Ik vond hier maar weinig film noir-achtigs aan, daar miste de film veel te veel op dat vlak. En de scènes spelen zich vooral binnenshuis af dus van L.A. krijg je weinig mee. Toch was de film geen teleurstelling. Verre van zelfs.

Goede sfeer, boeiend verhaal, een sterke Bogart en Grahame geeft hem uitstekend weerwerk en zij hebben ook zeker een bepaalde chemie. Dit ding is gewoon een uitstekend gemaakte film die nergens per se echt excelleert (of dat nu gaat om dialogen of fotografie, beide zijn prima maar niet speciaal) maar wel meer dan vermaakt en op veel punten gewoonweg overtuigt. 4,0*.

Smakelijk romantisch drama/ film noir met een geweldige rol van Humphrey Bogart als cynische scriptschrijver die valt voor de charmes van zijn buurvrouw (Gloria Grahame), die hem een alibi verschaft wanneer hij wordt beschuldig van moord. De film steekt vernuftig in elkaar maar moet het uiteindelijk minder van plot hebben dan van de fascinerende personages, die voortdurend in ontwikkeling zijn. Bogart is hier op zijn meest onderkoeld.