In a Lonely Place (1950)

Een zeer goede film, wat ik vooral mooi vond was de tekst: ik ben geboren toen je me kuste en ik stierf toen je me verliet. Ik heb paar weken geleefd toen je van me hield.

Klassiek meesterwerk. Een van Bogarts beste rollen.

Interessant. Is dit al op dvd te krijgen?

Regio 1 zeker. Regio 2 weet ik niet.

Ja:

play.com

Niet duur.

Bedankt. Ga ik zeker bestellen.

Wat een genot is het toch om naar Bogart te kijken, hij tilt deze (wat mij betreft) verder matige film toch weer een eind omhoog. Matig, want ik vond 'm een beetje traag en voorspelbaar, en de relatie niet geloofwaardig. Wel een paar erg sterke scenes (De scene waarin Bogart de moord "uitlegt" bijvoorbeeld)

3+

Meesterwerkje van Ray! Beste film met Bogart, naast The Big Sleep en Casablanca. Donker, rauw en emotioneel. Fantastisch script ook! In a Lonely Place combineert een donkere karakterschets met kritiek op Hollywood en een moordmysterie. De film gaat over innerlijke strijd in de mens, vertrouwen binnen een relatie, de remmende werking van het Hollywoodsysteem op de creativiteit van de artiest, eenzaamheid en de behoefte aan liefde. Prachtig geacteerd door Bogart en de wonderschone Gloria Grahame. Verwacht geen thriller. Het thrillerplotje uit In a Lonely Place dient slechts als katalysator voor emoties. Ik wil meer van Ray zien. 4,5*

Wat een film inderdaad.

Hieruit blijkt ook weer de super-acteur die Humphrey Bogart is, vol emotie, vol onduidelijkheid. Nicholas Ray verfilmt het ook BRILJANT. Wat een regisseur, duikt ineens mijn top10 in.

Inderdaad is het scenario fantastisch. En met wat voor eindjes zit je als kijker te vechten, zelden gehad dat me dat zo boeide. Bovendien een enorme aanklacht tegen het Hollywood regime. Meesterlijk between the lines gebracht...

En het onzeker worden door mening van andere mensen, dat sprak me ENORM aan. Gloria Grahame vertolkte daarin een vrij dubieuze rol (vind ik persoonlijk) maar toch, daar val ik niet over, want wat ik vind is verder niet het echte leven. Wat ze verder deed was uitermate geloofwaardig.

Wat rest me.. Bij al dit moois en een fantastische film-ervaring... 5 sterren. snik.... Wat een ongelooflijke klassieker.

Bogie en Gloria Grahame zetten hier acteerprestaties neer waar je "U" tegen zegt. En dan is er ook nog een formidabel script met een magistraal slot. Wat wil je nog meer?

Het is jammer (net na het zien van de film) dat het whodunnit-plotje naarmate de film vordert meer op de achtergrond wordt verdrongen. Ook de bijrollen vond ik niet altijd geslaagd (of de acteerprestaties staken bleek af in vergelijking met die van de hoofdrolspelers).

Een bijzondere film. Reeds op mijn 'hoognodig herzien lijst'.

Sorry, begrijp hier niks van. Ben van het plagerige type

Echt niet?

Toch maar voor de zekerheid wat meer uitleg. De film start als een thriller, een whodunnit, wie heeft Mildred vermoord. Daarna ontpopt de film zich meer als drama, de vraag is dan meer: is Dixon Steele dan toch de dader? In het weergaloze slot komen we opeens te weten wie de dader is; het komt zo maar uit de lucht vallen. Ook is hij neergeschoten (of poging zelfmoord?). Het heeft voor de hoofdpersonages absoluut geen nut om het uit te leggen, maar ik als kijker (persoonlijk) vond het nogal karig. Bij een herziening zal ik de whodunnit-plot meer op de achtergrond plaatsen in mijn eigen gedachten. Nu zat ik bij ieder personage redenen te bedenken waarom hij/zij de dader zou kunnen zijn, zodat ik voor mijn gevoel een aantal [wellicht prachtige] dingen heb gemist.

Zo, ja eens eens.

Maar het is handig om de genre-aanduidingen compleet te kunnen vergeten. De zogenaamde who-done-it is de kapstok voor de twijfel. En dat is heel bijzonder gedaan hier.

Ik had iets meer van de film verwacht.
Het eerste half uur is erg sterk maar ik vind dat daarna de subtiliteit overboord gaat - in het plot en in het gedrag van Laurel Gray.
De (ogenschijnlijke) sterke vrouw van het begin van de film blijkt een labiele afhankelijke geldjager te zijn. Daar heb ik op zich geen problemen mee, maar de nadruk wordt ontzettend op haar personage gelegd. Dit komt haar acteerprestaties niet ten goede; ik vind dat Gloria Grahame de rol niet goed kan dragen.
Haar personage kent een stuk minder diepgang dan in het begin van de film en ik vind haar personage naarmate de film vordert steeds irritanter. Ik vind dat ze haar ambivalente gevoelens te nadrukkelijk en te hysterisch toont.
Ook vind ik net als Jordy de liefdesrelatie niet zo overtuigend.

Soms heeft de film wat (k)luchtige elementen, zoals de agent van Dixy die om de haverklap ten tonele verschijnt. Zulke types lopen ook veelvuldig rond in Wilder films.
De film lijkt op een verfilmd theaterstuk. Weinig locaties en weinig personages en de karakters die handelen volgens vaste stramienen.
1 man die vecht tegen vooroordelen en de buitenwereld en uiteindelijk ook vooral zichzelf. Het komt erg Capra achtig over. Het moraal van de film ligt er dik op, dat mag van mij wel wat minder zwart-wit.
Nu klink ik waarschijnlijk kritischer dan ik uiteindelijk over de film ben, want ik vind het een erg goede film. Net als Jordy vind ik dat met name te danken aan Bogart.
Ik houd wel van kapitein Haddock achtige personages!

M'n eerste Ray is me uitstekend bevallen. Mooie aanklacht tegen het Hollywood van toen (veelvuldig wordt Bogart gezegd 'gewoon he boek te volgen' ipv er een geheel eigen draai aan te geven) en een prachtig portret van een relatie die prachtig begint, maar door de complexiteit van vooral één van de twee personen al vanaf het begin gedoemd is te mislukken.
Tot nu toe de beste film die ik van Bogart zag; werkelijk geniaal is ie hier (zoals FK me gister al zei wellicht nog wel een tikkie beter dan in Casablanca).
Dik 4* voor In a Lonely Place

Mijn probleem met deze film is dat ik de onschuld van Bogart op de een of andere manier al heel snel geloof. Ik voel geen spanning van 'is hij het dan toch?'. Daarnaast vind ik de liefdesrelatie niet overtuigend overkomen, wordt de uiteindelijke dader er maar een beetje bijgesleept (hij komt niet echt in de film voor) en de zelfverzekerde Gloria (toen ze zei dat ze naar Bogart keek omdat ze hem knap vond) verandert wel heel erg in een bang, hysterisch wezentje.

Daarom kom ik niet verder dan 2,5

Het is jammer dat deze film hier zovaak afgedaan wordt voor zijn who-dunnit plot. Ik heb de film eigenlijk helemaal niet echt ondergaan als een who-dunnit, maar meer als een karakterfilm. Wie uiteindelijk de moord heeft gepleegd is niet van belang. wat wel van belang is, is het effect op Bogart dat al hij verdacht wordt. Zijn toch al niet charmante leven wordt daardoor nog erger en het is al meteen duidelijk dat een slecht einde nooit uit kan blijven. Of hij nou de dader is of niet. Het mooie van de film is dat Bogart het uiteindelijk niet gedaan heeft, maar dat Grahame zich goed beseft dat hij evenwel de dader had kunnen zijn. Hij is zo in staat om een moord te plegen en het is gewoon geluk dat ervoor gezorgd heeft dat dat nog nooit gebeurt is. Is toch een stuk sterker dan gewoon zeggen dat Bogart het niet gedaan heeft en alles goed laten komen.

Buiten dit plot om is de film ook erg sterk. Bogart speelt wederom geweldig. Vooral zijn maniakale uitbarstingen zijn bijzonder angstaanjagend. In tegenstelling dot de rest hier vond ik Grahame's rol ook niet slecht. De komische bijrollen lijken niet altijd op hun plaats, maar het doet verder geen afbraak aan de film. Alleen het duidelijke leeftijdsverschil tussen Bogart en Grahame is een beetje onhandig voor de relatie in de film.

Maar waar deze film nog het meest in uitblinkt zijn de prima dialogen. Elke opmerking die Bogart maakt is raak. Je zou hier bijna de halve film willen quoten.

Erg mooie klassieker. Zo zie ik ze graag. Aanrader
4,5*

Jazeker mensen, Bogart speelt weer eens subliem in deze Film-Noir, vooral als hij die man bijna doodslaat met een steen.
4,5*

Jammer dat zo weinig mensen dit meesterwerk hebben gezien. Het is namelijk misschien wel de beste rol van Bogart en Gloria Grahame vond ik ook zeer goed. Naarmate de film vordert weet je niet meer hoe het nou precies zit, Bogart heeft soms gewelddadige uitbarstingen en even later is hij weer poeslief. Hierdoor leef je heel erg mee met Laurel (Grahame). Het laatste kwartier tilt de film naar een nog hoger niveau.

4,5*

Inderdaad prima film, boven verwachting, mede dankzij prima acteerwerk van Gloria Grahame ( ja, ja, van CROSSFIRE en THE BIG HEAT)

4*

Ik heb dit na de reactie van Dogie Hogan bij The Big Sleep maar eens naar voren gehaald en vandaag als mijn dagfilm gekozen.

Bogart was een heel erg goed acteur, maar geen brede. Zijn rollen, zo lijkt het in ieder geval na de paar films die ik heb gezien, zijn allemaal enigszins aan elkaar verwant. Goed is hij altijd en geef 'm een geweldig script en hij is nog veel beter.

Ik vond het een verrassend en mooi dat het whodunnit-plotje wordt losgelaten. Het einde is prachtig en tegelijkertijd enorm droevig, bijna hopeloos.

Grahame voldeed, maar wat mij betreft zijn het Bogart, Nicholas Ray en het uitstekende script die de film naar een hoger niveau tillen.

Dik 4.0*

Na 3x gezien te hebben, en mede dankzij een voortreffelijke Gloria Grahame, 4.5* (IMDB 9*)

Daarnaast heb je nog de houten-klazen als Glenn Ford, Dana Andrews, Sterlin Hayden en Robert Ryan.

Sterling Hayden een houten klaas? De man speelde in mijn ogen uitstekende rollen in onder andere Johnny Guitar en The Killing.

En ook in 1900, Dr. Strangelove en The Godfather...

Daar speelde hij ook in...

Maar goed, wat Sterling Hayden met de film 'In A Lonely Place' te maken heeft, ontgaat me volkomen.

On topic aub. Of open een houten klazen acteurs/actrices topic in het forum.

Vandaag weer gekeken. Bogey en GG's beste film.

Een 5* is 't minste wat ik kan geven.

Nu pas een 5

"THERE IS NO SACRIFICE TOO GREAT FOR A CHANCE AT IMMORTALITY"

Weer een hele mooie klassieker met Bogart. Hij lijkt zijn rollen rationeel te benaderen (misschien iets te...), zijn gedrag blijft typisch Bogart, geen aangeleerde maniertjes. Zijn gezicht vertoont geen overdreven expressies. Hij lijkt dicht bij zichzelf te blijven: een kleine beweging in zijn gelaat
spreekt veelzeggend voor zich. Hij is het "oog" van de meeste films waarin hij speelt: om hem heen draaien de gebeurtenissen, hij blijft onverstoorbaar, schijnbaar emotioloos, het middelpunt.

Maar dan "In a lonely place", slaat, in een eenzame vlaag van wantrouwen, hier in dit mooie verhaal, de bliksems in: alles wat hem dwars zit en gevangen houdt moet hij van zich af slaan in een moment van waanzin. Het kost hem zijn grote liefde. Die liefde onstaat op een moeilijk moment...
Verdacht van moord geeft ze hem haar vertrouwen....maar
zijn karaktertrek, zijn eeuwig lidteken, maakt hem ook bij haar verdacht: de liefde eindigt, als zijn (toch wel logische maar, in een soort paniek, te heftige) paranoia weer de kop opsteekt: hij zit opgesoten in zijn eigen wantrouwige gedachten.......en dan als de liefde kapot is....blijkt hij onschuldig....en zijn, door de gebeurtenissen geïnspireerde, script was goed bevonden....wat een prachtig dramatisch liefdesverhaal!

Het verhaal is niet origineel maar wel heel degelijk verfilmd..... maar de liefde tussen Bogart en Grahame is zeer overtuigend: hun wederzijdse aantrekkingskracht met hun verbale "stoeipartijen" tillen de film naar een hoger plan.

En de film geeft een mooi kritisch inkijkje in de filmscéne.....eh business. 4,5*

Het allerbeste van Bogie is te zien in deze film. Wellicht de beste en meest dramatische rol van zijn carriere. Voeg daar nog eens Gloria Grahame aan toe, een vrouw van grote schoonheid en je zit anderhalf uur met open mond te kijken naar deze film. Wat ik nooit vergeten zal is het einde van de film waarin Gloria Grahame het volgende tegen Bogie zegt:

I was borned when you kissed me and i died when you left me. I lived a few weeks, when you loved me...

Gaat dat dus zien!

5* (uiteraard)