In a Lonely Place (1950)

"The Bogart suspense picture with the surprise finish".

Wat je ooit een spoiler zou genoemd kunnen hebben is nu een twist op zichzelf. Want het wat eenvoudige einde zie je in 2010 van mijlenver aankomen, maar gezien de tagline verwachte ik dus wel wat anders. Een échte twist.

Verder een aardig voorspelbaar filmpje, waarin het mij vooral verbaasde hoe ze het melige hulpgeroep van Mildred tijdens het voorlezen niet hebben aangewend om de zaak meer op Bogart te schuiven. Toch wel fijn dat dit cliché vermeden werd.

De eerste 30 minuten zitten er nog een aantal geslaagde dialogen in, daarna overheerst het drama en de wel erg stroeve romantiek tussen Bogart en Grahame. Ook valt op hoe slecht Bogart zich een houding weet wanneer hij geen tekst heeft. Zelfs bij eenvoudige handelingen als het huis uitlopen is het acteerwerk bijzonder stroef en lijkt de film bijna theater.

Het hele filmwereldje in de film is ook maar povertjes uitgewerkt, net als dat hele huwelijk. Al is dat misschien iets meer tijdgebonden. Ik grijp in ieder geval liever terug naar Barton Fink als ik zin heb in wat Hollywoodkritiek gecentreerd rond scriptschrijvers.

De eerste 30 minuten zijn het aardigst om volgen, daarna wordt het allemaal aardig saai, mist het enige emotionele impact en is het wachten op een aardig duf einde.

Enkel Art Smith vond ik wel grappig, deed me een klein beetje denken aan Woody Allen.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het begin nog wel aardig te pruimen. Veel echt goeie punten heb ik echter niet kunnen ontdekken in deze film, negatieve daarentegen ...

1.5*

Wat is hier zo geweldig aan? Ik zie het niet. Ik heb aardig wat film noirs gezien en In a Lonely Place is, naar mijn beleving, 'een van de zoveel'. Een opzich wel aardig verhaal met een saaie en langdradige uitwerking werd gepaard met een groot gebrek aan spanning. Ik heb er nooit geheim van gemaakt dat Humphrey Bogart onderaan mijn lijst staan van graag geziene acteurs. Gloria Grahame was anderszijds wel indrukwekkend.

Het is geen slechte film, maar het leeft niet op aan zijn verwachtingen en daardoor is de teleurstelling des te groter. Ik heb al eerder ergens gemeld dat ik een liefhebber ben van vlotte noirs, waar er helaas niet veel van lijken te zijn. Jammer. Ik had beter This Gun for Hire kunnen uitkiezen om te kijken vanavond. Ik ben benieuwd wat daar van gemaakt is...

''I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

Op aanraden van MNV2 en Baggerman deze film gekeken. Van de paar film-noirs die ik heb gezien, was deze film absoluut het beste. Al vond ik de film niet echt een film-noir. Maar meer gewoon een drama met een film-noir randje.

In a Lonely Place heeft een erg sterke sfeer, is mooi gefilmd en er speelt een FANTASTISCHE Humphrey Bogart in, wat een geweldige acteur. De vijfde film die ik met hem zie, en ik ga hem steeds meer waarderen. Ook Gloria Grahame doet het goed. Mooie vrouw was het toen.

Het grote mysterie van de film blijft natuurlijk: Heeft Bogart Mildred Atkinson vermoord?. De film laat de kijker zelf een beetje bepalen of hij het nou wel of juist niet heeft gedaan. Tot het einde waar blijkt dat Bogart onschuldig is, maar wel honderd procent er toe in staat is.. Het begin en het einde waren eigenlijk de sterkste delen van de film. Heerlijk luchtig begin met leuke dialogen. Allemaal heel vrolijk. Het einde van de film is erg indrukwekkend en eindigt met de prachtige zin: I lived a few weeks while you loved me. Goodbye, Dix

Dikke 4,5*

Een kleine maand geleden gezien, en nog steeds spookt de film door mijn hoofd. De geweldige acteerprestaties van Humphrey Bogart, en de briljante sfeer maken dit tot een van de beste Film-Noir's ooit. Ik ga hem dan toch ook in mijn top tien zetten.

Zeer weinig voorstellend verhaaltje zonder spanning(wie interesseert het überhaupt wie het gedaan heeft?) dat puur overeind wordt gehouden door de Bogey-magie:hij is hier wisecrackender,cynischer,madder en badder dan ooit.

Mooie film-noir die nergens spectaculair is, maar erg consistent. Leuk geschreven, al kwam het einde, hoewel mooi, ietwat geforceerd over. Bogart is weer eens een cowboy.

Een groot Bogart fan ben ik niet, al is de man altijd nog 1000x beter dan tijdgenoot Stewart. In a Lonely Place is wel een aardige film, in de zin van ik heb me niet verveeld, maar erg onder de indruk ben ik niet.

Droog ja, ik zat ook 'vol spanning' te wachten.

3*

Liefdesverhaal met noir tintje.
Bogart en Grahame in een verzengende liefdesrelatie met op de achtergrond de vraag of Bogey nou wel of geen moordenaar is.
Het is lang geleden dat ik een film zag met Humphrey Bogart, maar ver***d - het is toch wel een acteer-kanon - en een soort voorloper van Jack Nicholson.
Heerlijk cynische man.
Probleem met de meeste love-stories is dat het allemaal al snel zoetsappig wordt en romantisch, deze film geeft een beter beeld van hoe destructief liefde kan zijn.
''I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me"

wauw, mooi citaat!

"I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks you loved me"

Moet ik meer zeggen? Geweldige drama-noir met een sarcastische, brommende Bogart in de hoofdrol, ik moest vaak glimlachen om zijn cynische opmerkingen en ik leefde mee met het koppel van de film. De bijacteurs deden het goed, mooie sets en goede muziek die de zwijmelende scènes goed ondersteunen. Een van mijn eerste film-noirs na Sunset Boulevard and I already like it

Goede film met een goed en sterk verhaal.

En natuurlijk Bogart is op en top en speelt hij ook nog eens een rol die ik niet eerder van hem zag.

3,5 ster

M'n 2de klassieke Film Noir na The Maltese Falcon uit 1941.

Mooie film met schitterende sets en goede acteerprestaties.

Vooral de moord op Mildred Atkinson dat steeds een rol speelt bij de relatie tussen Dixon en Laurel vond ik erg goed uitgewerkt.

3.5

Film die zwalkt tussen filmnoir en romance. Het plot van de filmnoir was dit keer prima te volgen maar een beetje lafjes. Snijdende spanning ontbreekt! De van nature opgefokte Humphrey Bogart wordt al gauw als hoofdverdachte gezien na een moord op een onschuldig meisje. Best wel een leuke rol en Bogart gaat dan ook goed te keer in deze film. Zijn buurvrouw (Grahame) die samen met Bogart een romance ontwikkelt, doet het ook wel goed .

Ik was echter niet echt tevreden met het verloop en met name het einde van In a Lonely Place. De uitkomst van het oplossen van de moord wordt afgeraffeld doordat richting het eind de film steeds meer de romantische toer opgaat. Het slot van dat gedeelte vond ik daarentegen wel oke en voor die tijd (1950) verrassend.

Vanavond te zien op Arte TV > 20:15 uur

Klassieker die al lang stof lag te happen deze film-noir over scriptschrijver Dixon Steele. Een glansrol van Humphrey Bogart die zijn bekende trucje doet maar tegelijkertijd laat zien dat niemand beter in staat is om een nukkig en vervelend persoon toch enigszins sympathiek te maken.

Ook Gloria Grahame laat zich van haar beste kant zien, al is het jammer dat zij gedurende de film verandert van een sterke vrouw in een bang vogeltje. Neemt niet weg dat In a Lonely Place een prima zij het weinig verrassende film-noir is.

Tegenvallende film-noir met Humphrey Bogart. Hoewel het acteerwerk van Bogart en Grahame in orde is, komt de romance tussen Dixon en Laurel wat mij betreft niet overtuigend uit de verf. De dreiging die van Dixon uitkomt, was daarentegen wel goed neergezet. Knap gedaan van Bogart. Het hoe en waarom van de moord, waarmee de film begint, raakt naarmate de film vordert echter behoorlijk op de achtergrond. Uiteindelijk wordt de oplossing van de zaak nog even vlug afgeraffeld, terwijl hier toch meer mee gedaan had kunnen worden.
Een onbevredigend einde van een film die al niet de volle speelduur kon boeien. Daarnaast was het ook allemaal nogal voorspelbaar, die 'surprise finish' was niet echt aanwezig. Mede daarom een iets mindere film-noir.

Meer een dramatisch liefdesverhaal dan een film noir.

Het leuke aan de rol van Humphrey Bogart is, dat zijn personage tot aan de onthulling van het plot alle kanten op kan. Het verhaal is an sich niet zo bijzonder, maar het acteerwerk is top.

Bogart profiteert in zijn films vaak van het feit dat hij te maken krijgen met sterke actrices als tegenspeelster. Dat is ook hier het geval met de vaak ondergewaardeerde Gloria Grahame. Samen maken zij er een heel degelijke, best spannende film van, die ook na al die jaren het bekijken meer dan waard is.

Deze bezielende film noir in sappig zwart/wit is spannend, zenuwslopend, claustrofobisch en donker en houd je op het puntje van de stoel. De cast is geweldig: misschien wel de beste rol van Humphrey Bogart ooit met zijn complexe karakter, onbevreesde intensiteit, wanhoop en gewelddadige natuur, die in staat lijkt tot moord (en gelijktijdig hoop je het tegendeel). De elegante Gloria Garhame is zwoel, mooi en lief.

Wat een geweldige film zeg. Sfeervol, spannend, beklemmend, donker, intelligent. En zo supergoed gespeeld. Die rol van Bogart is zo intens, zo psychotisch, en zo realistisch, en dat in combinatie met de zachte, en toch ook wel pittige rol karakater van Gloria Garhame. Het maakt deze film tot een fascinerende en intense ervaring!

Was er ook niet kapot van. Wel aardig in het begin, maar verder voor het grootste gedeelte opgevuld met een weinig boeiende romance die voor mijn gevoel eigenlijk niet eens echt van de grond kwam. De nogal cheesy oneliners voelde als een cynische kijk op het schrijfwerk in Hollywood, maar ik heb te weinig kennis van de film om te weten of dat echt zo bedoeld is. In ieder geval sprak dat me nog het meest aan. Samen met de presence van Bogart. Krappe 3*

Wordt gezien als een van Bogarts grootste rollen ooit. Als geen devoot fan ga ik eerder voor interessant dan iets anders, want dat is deze Dix Steele wel. Zou je hem ontleden, krijg je een complex en duistere vent. Lekker cynisch en gevat, uiterlijk onbewogen, maar een broos ego, een brok dynamiet en nog wat meer. Met deze hoofdrol, een moord en wat gekat richting Hollywood komt de film gemakkelijk op stoom.

Wanneer Bogart en Grahame elkaar in de armen vliegen, gaat het allemaal moeizamer. Sowieso komen filmromances van toen meestal houterig tot stand. Die magie gaat althans aan mij voorbij, ik neem ze dan ook maar voor lief. Probleem is hier dat het tot de kern van het scenario behoort. De film draait niet zozeer om de moord, maar veel meer om de implicaties die het voorval heeft op de verdere relatie van de twee.

Daar zou de dreiging van Bogarts personage iets moeten doen. Ray zet twee dikke scènes in en laat het verder aan zijn hoofdrol over om dat spanningsveld op te roepen. Toch komt dat er niet helemaal van. Het onbesuisde karakter werkt beter ten opzichte van zijn eigen breekbaarheid. Zo staat het slot niet compleet droog, maar Dix is niet de enige scenarist die moeite had met het plaatsen van de befaamde woorden.

Bogart en Graham , vuurwerk geeft dit , dat Bogey alles aankan is wel na al de jaren bewezen

deze film zet ik elk jaar opnieuw op en geniet er elke keer van

Een fraai psychologisch portret van een smeulend vuurtje, perfect gespeeld door Bogart in een van a tot z boeiende film. Dat de film zich steeds minder bekommert om "wie het gedaan heeft" vind ik zelf geen probleem, wèl dat ik de hele film door gedacht heb dat Bogart als ster nooit een moordenaar zou kunnen zijn, maar toen ik achteraf las dat hij dan Mildred Atkinson wel niet vermoord had maar volgens het oorspronkelijke script wèl Laurel Gray zou ombrengen begreep ik dat me daarin toch enigszins had vergist. Een geweldige film met een lekker tegendraads slot.
        Overigens moet ik bekennen dat ik de op deze pagina's vaak aangehaalde regels "I was born when you kissed me, I died when you left me, I lived the few weeks that you loved me" persoonlijk nogal corny vind, en als Dix ze echt zo mooi vindt zou hij ze vermoedelijk ook niet verspillen aan een script naar een roman die zó goedkoop is dat hij hem niet eens wil lezen – maar dat is misschien persoonlijk.

In a lonely place is net als jaargenoten Sunset Boulevard en All about Eve een film met een knipoog naar Hollywood. Deze film met Bogart als scriptschrijver gaat over de druk om een boek te verfilmen naar het grote doek en daarbij zo dicht mogelijk te blijven bij het boek. Terwijl de scriptschrijver zijn eigen versie wil maken voor de filmversie. Ironie is dan toch wel dat In a lonely place zelf een boekverfilming is. En bovendien niet bij het originele boek gebleven is. Al was schrijfster Dorothy B. Hughes blijkbaar toch wel tevreden met het resultaat.

Bogart schittert in deze film. Een film die begint als een thriller/film-noir, maar later vooral focust op de romantische relatie tussen de twee hoofdpersonages. Waar het minder belangrijk wordt wie het nu gedaan heeft, speelt vooral de druk die deze zaak met zich meebrengt op hun prille relatie. Met de vraag of deze de spanning wel aan kan.

Het verhaal is niet echt verrassend en het is vooral de relatie die goed uit de verf komt. Geen hoogvlieger dus, wat verklaart waarom de film wat in de schaduw staat van andere tijdsgenoten. Maar aan de andere kant is het wel genieten van de acteerprestaties met vooral Humphrey Bogart maar evengoed Gloria Grahame en Frank Lovejoy doen het niet slecht. Waardoor de film toch een heel pak beter wordt dan verwacht.

Ooit kennisgemaakt met regisseur Nicholas Ray dankzij James Dean. Deze 'In a Lonely Place' is mijn 3e film van de regisseur en wat voor één. Schitterende film-noir, met een Humphrey Bogart in topvorm. Van een cynische, grappige gast, tot een tragisch personage. Fantastisch karakter, erg mooi gespeeld.

Ik heb genoten van de sfeer en het Hollywood / Beverly Hills gevoel wat deze prent overbrengt. Het einde laat me (op dit moment nog) een beetje met gemengde gevoelens zitten, terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Ik had meer verwacht van de ontknoping inzake het whodunnit plot - dat wordt nogal afgeraffeld. Echter maakt dat maar weinig uit natuurlijk en gaat het hier vooral om de ontwikkeling van Dixon Steele en de tragische romance. De rest doet er weinig toe. Op deze manier bekijk ik het einde wat anders. Beetje jammer dat dat bij een 1e kijkbeurt niet helemaal zo op me over kwam. Dat wordt herzien dus.

Ik ga er vanuit dat deze prent me bij een herziening nog meer gaat bevallen, terwijl ik nu al erg heb zitten genieten van dit sfeervolle geheel. Spanning, humor, tragedie. Gloria Grahame mag er ook zeker zijn.

Uitstekende film waarin een scriptschrijver verdacht wordt van de moord op een meisje waarmee hij gezien is. Een prima plot, maar het is vooral de destructieve relatie tussen de twee hoofdpersonages die hier centraal staat en goed wordt neergezet. Niet in de laatste plaats vanwege de sterke rol van Humphrey Bogart.

In a Lonely Place komt eindelijk op Blu-ray en jawel door Criterion!

Goede film met onderliggende spanningen, een sublieme Bogart.