Paranormal Activity (2007)

Of je nu wel of niet openstaat voor bovennatuurlijke verschijnselen, wat ik overigens best doe, dit is en blijft een uitermate zwakke film. De film heb ik niet beoordeeld op de aan of afwezigheid van horror actie. Maar als je jezelf presenteert met het affiche van "de engste film aller tijden" zit er wel erg weinig spanende momenten in. Het verhaal heeft trouwens sowieso weinig om het lijf. Je ziet niks, men vertelt haast niks, ze doen haast niets. Je krijgt haast geen achtergrond van de beide personages te zien of wordt onvoldoende uitgewerkt. Of moesten we schrikken van het feit dat de dekens van het bed werd afgetrokken door iemand die net buiten beeld stond. Of dat schaduw effectje over de deur, die ze toevallige elke nacht opvallend ook open lieten staan!!! Waarom vraag je je dan ook af. Iedereen anders had de deur immers allang na één zo'n incident dicht (en op slot) gedaan. Nee hoor, maar hun natuurlijk niet.

Heel ongeloofwaardig en heel weinig verhaal en/of plot. Ik ben het met de mensen eens dat de zoveelste SAW en zombie film ook niets toevoegt, maar dit is ook gewoon maar een zwakke kopie van "the Blair witch" dat in ieder geval nog origineel was. En of je nu weinig of veel budget hebt, een verhaal uitwerken en dialoog verzinnen kost niets. Voor mensen die van paranormale activiteiten houden en een veel beter gemaakte film willen zien, raad ik "the Entity" aan. Een film uit de jaren 80 die wel op waar gebeurde feiten is gebaseerd in tegenstelling tot deze teeny crappy 'horror' kul film.

Heb deze film gekeken zoals het hoort. Alleen, midden in de nacht met alle lichten uit. Had mezelf toch wel schrap gezet. Grappig dat veel mensen meegaan in de hype (geweldige film), veel mensen zich er tegen af zetten (vond het helemaal niet eng!) en ik voor en achteraf daar van weg wil blijven. Vooral vooraf blijkt dat toch moeilijk. Je gaat toch een verwachtingspatroon creëren. Op het moment dat het dan allemaal wel meevalt (wat nou engste film aller tijden) Wat dat betreft is het de hype nauwelijks waard en moet ik achteraf wel lachen om mijn eigen naïviteit, hoewel ik het eigenlijk al wist.

Vond het dus niet echt eng, hooguit spannend af en toe, maar soms ook wel wat saai. De spanningsopbouw is op zich goed, maar het blijft te lang hangen in zaken die niet echt eng zijn. Een klopgeest die zich wat verveelt en veel meer wordt het niet. Een deur die opeens opengaat of een hard gebonk, maakt weinig indruk. Niet om een partij stoer te lopen doen (een indruk die ik bij sommigen wel eens heb), maar ik denk ook dat je gelooft in paranormale zaken, dat dat ook al bijdraagt aan het effect. Het slechtste argument aller tijden trouwens van paragnosten vind ik dat je erin moet geloven en dat je anders geen bovennatuurlijk zaken zal ervaren, maar dat terzijde.

Het eind vond ik wel oke en de sfeer maakt dit een bovengemiddelde film. Toch zijn er al veel betere first person narritive films. REC bijvoorbeeld is en scarier en veel meer fun. En eigenlijk vind ik Cloverfield ook spannender. Ach, het was zeker niet onaardig.

3,5 sterren dan maar.

Paranormal Activity is nou typisch een film die je 's avonds laat in het donker, in je eentje met het geluid lekker hard moet bekijken. Iets wat ik bij de herziening van de film gisteravond ook heb gedaan. Met het oog op deel 3 wil ik de voorgangers wel eens terugkijken, aangezien de verhalen wat met elkaar te maken hebben. Ik herinner me nog goed dat Paranormal Activity enorm werd gehyped. De engste film ooit, mensen in Amerika liepen doodsbang de bioscoopzaal uit en meer van die teksten. Misschien daarom viel de film me toen wat tegen. Het was spannend, maar ik ben wel beter gewend bij films. Toch had de film wel een erg beklemmend sfeertje en werd het richting het einde nog wel freaky. Het was wel een goede voldoende (3,5*) waard.

Nou zou je denken dat een herziening tegenvalt, aangezien je alles al eens hebt gezien. Maar het tegendeel is waar. Deze kijkbeurt was een betere in vergelijking met de 1e keer. Geen idee waarom, ik weet niet meer hoe ik de film voor het eerst zag. Misschien wel vroeg op de avond, met de kamerlamp aan. Nu was de ervaring ieder geval veel intenser.

Paranormal Activity is een low budget film, maar creeert wel een sfeer waar veel peperdure horrorfilms niet aan kunnen tippen. Best knap, aangezien je de hele film in een simpel huis kijkt en dan ook nog eens vaak uit dezelfde kant, aangezien de camera in de nachten vanuit 1 punt filmt. Maar de spanningsopbouw is wel erg goed gedaan. Het begint met kleine dingetjes en het eindigt allemaal best freaky. Ik ben sowieso wel gevoelig voor een goed ghost verhaal. Niet dat ik alles geloof, maar ik sta wel open voor dit fenomeen. Er zijn wel heel veel mensen die met bizarre verhalen over geesten komen. Zou alles nep zijn? Ieder geval bouwen ze het hier erg goed op. De nachtmomenten zijn toch best wel knap gedaan. Soms gebeurt er niks, soms beweegt alleen maar een deur, maar je houdt je adem in tijdens het kijken. Juist vanwege het realisme dat de makers proberen te tonen is het erg boeiend. Je ziet niks, er gebeuren alleen kleine dingen. En kleine dingen worden grote dingen.

De stukken met het witte poeder, de bewegende deken van het bed of de urenlange stilstaande Katie zijn erg beklemmend. En op het einde wordt het alleen maar meer creapy met de zolderscene en wanneer Katie uit bed getrokken wordt. Ook het einde mag er best zijn, wanneer Katie buiten beeld Micah vermoord, schijnbaar bezeten door de geest die ze zo vreesde. Ik ben verder ook blij dat we de geest zelf niet goed in beeld krijgen, dat had de ervaring toch wel kunnen verpesten. Ik denk bijvoorbeeld aan de film Insidious, waar het einde me wel teleurstelde doordat teveel zichtbaar werd.

Verder vond ik ook het acteerwerk overtuigend. Beide karakters zijn niet eens zo interessant, maar ze spelen hun rol wel goed. Katie komt later in de film echt doodsbang en panisch over, iets wat ze echt goed speelde. Micah vond ik ook goed, maar hij was toch wel iets te cool, terwijl hij ook merkt dat er onverklaarbare dingen om hem heen gebeuren. Soms was het best onlogisch wat hij deed. Dan was Katie compleet overstuur na een gebeurtenis, maar in plaats van haar te troosten komt hij dan met de camera aan. Tsja...
Ook zou ik persoonlijk absoluut niet meer in het huis blijven slapen, na een paar van die vreselijke momenten.

Ondanks dat het plot niet echt briljant is en je op zich nauwelijks wat ziet, mag Paranormal Activity zich erg geslaagd noemen als ghostmovie. Beklemmend, spannend en overtuigend.

Na herziening 4* waard (was 3,5*)

De eerste keer dat ik Paranormal Activity keek, was ik alleen thuis, maar ik had steeds zo'n vreemd gevoel. Ik kon dan ook een paar nachtjes bijna niet slapen. Maar nu heb ik de film bekeken met de hele familie, maar ik heb me echt verveeld. Ik vond de film totaal niet eng meer en ik viel bijna is slaap. Ik behoud toch de 3* want de eerste keer vond ik het echt wel creepy.

mwah af en toe een paar kippenvel momenten maar op gegeven moment

wist ik het wel met weer een bons een klap of plots het licht in de gang aan

ook het 'home video gebeuren' heb ik nu wel gezien, dan hadden ze beter een 'normale'

film gedraaid en voor het spookgedoe de home video recorder gebruikt, enfin

misschien dat ik deel twee ga kijken, het einde was wel o.k

2,5 boe boe

Niet gespeend van genreclichés; wel van originaliteit, maar het acteerwerk is niet eens zo bar slecht en de extreem simpele opzet bereikt wat de filmmakers uiteindelijk voor ogen hadden: het publiek af en toe de stuipen op het lijf jagen.

De film bevat een grote hoeveelheid sterke schrikmomenten, maar wat de film daadwerkelijk tot een zeer redelijke horrorfilm maakt is hoe de spanning er subtiel in wordt gebouwd en daarna zonder enige moeite wordt vastgehouden. Of er nou iets gebeurt of niet: wanneer we de twee hoofdpersonages vanuit het statische camerashot het bed in zien kruipen is de spanning om te snijden. En dat is, gezien de minimalistische aanpak en het totale gebrek aan enige opschmuck, waar mijn waardering dan ook naar uit gaat.

Kortom: waar de meeste horrorfilms toch wel hun inkakmomenten hebben, is Paranormal Activity van begin tot eind een stijgende lijn. Daarom: een voldoende.

Beetje matige film is Paranormal Activity geworden. Er was een paar jaar terug een hele hype rondom deze film, hoe 'vernieuwend' en apart het zou zijn. Al dat gepraat over PA deed me een beetje denken aan die goedkope 'ghost hunt' televisieprogramma's als Ghost Adventures of Ghost Hunters. Ik kan dit concept ook moeilijk als origineel bestempelen.

Ook dat de hele film zich in één huis afspeelt maakt het niet beter, eigenlijk vrij saai. We leren een koppel kennen zonder enige bijzonderheden, en na -een eeuwenlange- introductie gebeuren er 'enge dingen'. Dit houdt in dat er een enge schaduw over de deur kruipt, de lakens opgeschud worden, en deuren dichtgeslagen worden. Allemaal een beetje hoog 'boe,schrik' gehalte, en niet echt eng of indrukwekkend. Dat meeste dingen off-screen gebeuren verhoogt soms de spanning, maar het herhalende patroon van het koppel dat een enge nacht beleeft, en de volgende ochtend constant ruzie maakt...

Het is allemaal vrij ordinair en al eens gedaan. De scènes tijdens dagtijd bestaan vooral uit karakterontwikkeling van oninteressante personages en de scènes in de nacht zijn te voorspelbaar om eng te zijn.

Viel een beetje tegen.

Geheel opgenomen in de camcorder stijl. Niet al te schokkend (gelukkig). Tegenwoordig wordt je wel steeds meer doodgegooid op internet en in film met dit soort beelden.

Het is hier uiteraard tot een film met een verhaal gemonteerd en het is best creepy af en toe.

En leerzaam, als ik last van een entiteit krijg zal ik ook m'n Audacity aanzetten

De acteurs zijn qua uitstraling net als iedere willekeurige internet 'ster'. Ze hoeven volgens mij niet eens te acteren of een script te volgen, het ziet eruit als freestylen

Het lijkt wel gedaan volgens de dogme regels. Extra decorkosten: twee tientjes.

Punten gaan naar de sfeer, zo realistisch mogelijk. En knap dat het allemaal in één huis is gerealiseerd met, bijna in z'n geheel, slechts twee acteurs.

Ik kan niet zeggen dat ik het niveau van cinematografie hoog vind. En muziek ontbreekt totaal.

Deel 2 t/m ... lijkt mij meer van hetzelfde, I got the picture.

Ik moest deze film van mijn vriend kijken omdat ik zei dat ik the Blair With Project een goede film vond. Ik kan slecht tegen horror, maar er werd mij nadrukkelijk verteld dat deze film "niet eng" was. Grappig genoeg ken ik talloze mensen die deze film slaapverwekkend saai vinden.

Ik heb 2 weken niet kunnen slapen. Vond hem doodeng en wil hem ook nooit meer zien. Eigenlijk wel sneu maar stiekem vind ik hem behoorlijk goed gemaakt, maar dan moet je wel openstaan voor "subtiel" enge dingen. Verder lekker low budget, prima gemaakt met net als in BWP mensen die er 'normaal' uitzien, maar in mijn mening echt verschrikkelijk eng.

Het is dan ook niet zo dat je echt 'schrikt' van dingen, bij mij kwam het enge gevoel er langzaam in en uiteindelijk zat ik verstijfd op de bank omdat intussen het hele sfeertje gewoon ontzettend eng was geworden. Ik ben geloof ik niet 1x geschrokken, maar dat was ook niet nodig. Kwam misschien ook omdat ik verwachtte dat het een thriller ofzo zou zijn.

Vandaag maar eens gekeken toen ik alleen thuis was in een donker huis.

Volgens een aantal vrienden was de film nogal saai, afgezien van het einde dat weer stoer was.
Nu ik zelf deze film heb gezien ben ik het er wel mee eens, het is een eeuwenlange introductie en er gebeurt vrij lang vrij weinig en de karakters vond ik nou niet zo geweldig, eerst wou ik een onvoldoende geven maar de laatste 20 min maakte veel goed. het laatste stukje toen mica naar die camera werd gesmeten was het enige dat ik ook daadwerkelijk schrok.

Voor de rest vond ik de sfeer geweldig, ik zat helemaal verstijfd op men stoel en verwachte elke moment een schrikmoment maar dat kwam niet echt .

Als laatst moet ik ook ff kwijt dat ik me vooral in het begin me soms verveelde en daardoor komt de film op 3*
op naar deel 2

Paranormal Activity... een gevestigde naam binnen no time in het horror genre.

We hadden natuurlijk The Blairwitch project uit 1999 die met een handheld film een regelrechte horror klassieker scoorde, daarna erg weinig van dit principe meer gehoord. Tot aan deze film, en ik persoonlijk vind het een super manier om horrorfilms te maken. Het geeft toch net dat beetje extra spanning aan een film mee, dat is ook waar deze film het van moet hebben: spanning! Want als je een bloederige of heftige film wil zien kan ik je Paranormal Activity zeker niet aanraden. De film bouwt langzaam op en komt steeds wat meer op gang, de spanning is te voelen en het camera werk bevalt me super. Paranormal Activity weet een sfeertje te creëren waarin de kleinste dingen super groots lijken, de kracht van de film is dat je niet echt weet wat het nu is dat het koppel teistert.

Wanneer ze dieper opzoek gaan naar wat er precies aan de hand is, komt de film beter op gang en word het een echte nagelbijter. Dit is een van die weinige films die je echt aangrijpen en niet meer loslaten. Wat mij betreft een van de beste films van de laatste jaren. Het vervolg mag er ook best zijn, de latere delen heb ik nog niet gezien.

Voor horror liefhebbers is deze film een echte must see, ik vond hem als horror fan écht de moeite waard!

4*

Jaren geleden gezien als onderdeel van Halloween night in de bios. Hier had ik zo echt een Blair Witch Project gevoel bij. Deze was dan iets beter maar nog altijd onvoldoende om van echt griezelen te kunnen spreken. Waarom moeten het toch steeds zo oninteressante personages zijn in dit soort films vraag ik me af.

Naarste horrorfilm ooit gezien. Niks kon hieraan tippen.

Veel herkijkwaarde heeft het niet. Als je in de grootste lijnen weet wat er komen gaat, zit je naar weinig meer dan een homevideo te kijken. De eerste keer was er in ieder geval nog de zweem van dreiging, nu is het vooral een kale bedoening. Niets dan lof over wat Peli met z'n beperkte budget zoal teweeg heeft gebracht, maar het is toch wat te mager om te volstaan.

Samen met het found footage gebeuren, eentje die hard inzet op een zo realistische mogelijke beleving, maar het komt toch nog vrij vaak gescript over. Weggaan heeft geen zin en een demonoloog is duidelijk niet welkom in de film. Micah lost het zelf wel op. Dat hij het trotseert, is in het begin best aardig, maar hoe enger het wordt, hoe kwalijker die houding wordt.

Het sukkelt wat te lang door in een routine van dagen die doorzichtig opzetten naar griezelige nachten. Dat gaat nog wel met de kracht van stilte, afgewisseld met wat gestommel, voetstappen, een briesje en wat wapperende lakens, maar het is meer toeschouwen dan het daadwerkelijk ervaren van de horror. Daarvoor is het alles bijelkaar niet indringend genoeg.

Paranormal Activity

Goeie eerste deel van Paranormal Activity die je echt goed kan laten schrikken vooral op het eind. Heerlijk genoten van deze vooral thriller film met spannende momenten, enge scene's en ja veel Paranormal Activity. Het enge is dat je van alles verwacht, maar het niet komt. En wanneer je het amper verwacht. Boem, recht in je beeld. Heerlijk! Het verhaal was gewoon goed, en het concept was uiteraard ook niet slecht. Veel 'parodies' zijn hier op gemaakt, altijd goed. Katie Featherston deed het goed. Onze paranormal chick die er vanaf deel 1 al inzit! Micah Sloat deed het ook leuk, ook de ouwe vertrouwde paranormal acteur... Alleen wel scary dat ze hun eigen namen gebruiken... ..

3.5*

Hoewel het mijn genre niet is, omdat dit soort films altijd erg snel vervallen in ongeloofwaardige en derderangs ongein, ben ik er met een pittige reserve naar gaan kijken.

Maar eerlijk is eerlijk, het is z'n soort een erg geslaagde film. Ik ben blijven kijken omdat de suspense krachtig genoeg was, maar ook omdat de hoofdrolspelers erg goed speelden. Dus voor mij geen redenen om meteen al af te haken door opkomende irritaties.

Ik hoopte eigenlijk weer enorm verrast te worden na de knaller, misschien toch klassieker, als Blair Witch Project... maar dat gebeurde niet...

Niettemin, leuk om een keer gezien te hebben!

Misschien is een 3* wel iets te hoog.... : /

Vond het wel scary. .. al werkt het niet als je bvb een gedownloade versie op een klein PC scherm overdag bekijkt natuurlijk. Hiervoor maak je de sfeer zelf : 's Avonds in een donkere huiskamer, het geluid openzetten en ik geef toe... ik liep met rillingen door mijn eigen huis Ziet er sowieso uit als een love it or hate it film (je gaat erin mee of niet), maar ik vond het wel werken. Eindelijk eens een echt realistische spookfilm in een zeer herkenbare omgeving. Met een minimum aan effecten lukt het de film om scarier te zijn dan heel wat andere (spook)films die daar wel op inzetten. Het was ook soms alsof je naar een toneelstuk zat te kijken. De dreiging wordt strak opgezet : nee, als je verhuist zal het niet weggaan, die enge nachtelijke opnames. Heb die film lang uitgesteld omdat ik het niet zo op hypes heb. Weinig van verwacht, veel gekregen.

“Paranormal Activity” is namelijk een intelligente, briljant geconstrueerde horrorfilm gemaakt met zeer getalenteerde acteurs, voorzien van subtiele, uitermate creepy special effects en speelt in op onze diepste angsten: wat gebeurt er om ons heen terwijl we slapen? Katie Featherston en Micah Sloat spelen zichzelf, een volstrekt geloofwaardig jong stel. Ze hebben lol met elkaar, halen geintjes met elkaar uit en kibbelen op een manier die iedereen die een langdurige relatie heeft (gehad) zal herkennen. Micah heeft een camera aangeschaft omdat Katie ’s nachts wakker wordt door mysterieuze geluiden en zelfs stemmen hoort. Ze geeft toe hier al periodiek last van te hebben sinds ze een kind was en hoewel ze wat huiverig is voor het idee, gaat ze toch akkoord met Micahs idee om de camera ’s te gebruiken om alles te filmen wat er ’s nachts in hun slaapkamer gebeurt.

Tijdens de nacht van de eerste opname is er wat gerommel, gekraak van een trap en het geluid van iets wat beneden op de grond valt. De volgende dag vraagt Katie zich af hoe haar sleutels opeens op de keukenvloer liggen! Het spreekt voor zich dat Katie ook de de hulp inroept van een expert, maar die biedt geen soelaas. De nachtelijke gebeurtenissen nemen geleidelijk aan steeds vreemdere en angstaanjagender vormen aan en die leiden naar een subliem open einde dat tevens de aanleiding was voor een veel te lange serie sequels en prequels!

De kracht van “Paranormal Activity” zit ‘m in het aanvankelijke realisme: ik denk dat bijna iedereen ’s nachts wel eens een onverklaarbaar geluid heeft gehoord en ’s ochtends het idee heeft dat een bepaald voorwerp is verplaatst. De film blijft lange tijd op de grens van dat realisme, met krakende treden en een deur die uit zichzelf een klein stukje beweegt en juist dat maakt het zo angstaanjagend. Deze film heeft namelijk als uitgangspunt dat een kwaadaardige demon de oorzaak is van deze aanvankelijk onschuldige gebeurtenissen! Welterusten, zou ik zeggen!

Schrijver/regisseur Oren Peli gebruikt nog meer simpele middelen om de spanning enorm te verhogen. Bij het terugkijken van de opnamen zien we rechtsonder namelijk het tijdstip in beeld. Het beeld wordt enige tijd vooruit gespoeld en vanaf het moment dat het beeld weer in real-time begint te lopen, zit je met wijd opengesperde ogen en met de adem in de keel te wachten op wat er deze keer staat te gebeuren. En zo gebeurde dat in iedere bioscoopzaal die deze film wist te veroveren, maar net als in het geval van “The Blair Witch Project” geldt dat teveel opportunistische en talentloze filmmakers bedachten dat ze dit wel even konden namaken, waarbij ze zich stuk voor stuk hebben vertild omdat ze onderschatten hoe intelligent deze film is gemaakt.

Soms zijn er van die filmpjes die een reputatie opbouwen, maar waar het toch steeds maar niet van komt om het te gaan kijken. Inderdaad, voor mij was Paranormal Activity er zo eentje. Natuurlijk, een deel van de reden was ook dat het me gewoon niet zo trok; ik hou niet zo van found footage, en het hele gegeven van de film trok me niet zo. Maar goed, het is er nu toch van gekomen. Paranormal Activity is inderdaad behoorlijk minimalistisch, maar weet alsnog goed een mysterieus sfeertje neer te zetten. In het begin ergerde ik me nog wel aan het home-video-achtige aspect, maar langzaamaan terwijl de bovennatuurlijke aanwezigheid in het huis steeds verder escaleerde begon ik toch wel enigszins geboeid te kijken. Er wordt ook best effectief omgesprongen met het overduidelijk heel beperkte budget. Echt heel interessant of eng werd het nou ook weer niet, vond ik, en voor iemand die nachtenlang achter elkaar geterroriseerd wordt en nauwelijks slaapt blijft de schattige Katie er toch best wel fris uitzien. De vervolgen zal ik niet zo snel opzoeken, maar alsnog bleek dit wat boeiender dan ik eigenlijk verwachtte, en eerlijk is eerlijk: een beetje creepy was het zeker, en ik schrok me echt de tering bij de jumpscare aan het einde.

Serieus?? Mis ik nu iets?

Alle gebeurtenissen in deze film waren saai en voorspelbaar. Je weet precies wanneer er iets ‘engs’ staat te gebeuren. Tijdens de nachtopnames als het beeld niet meer snel loopt De enige spanning die rest zit hem in de vraag wat het stel precies te wachten staat.

En dat stel is domweg gewoon saai om naar te kijken. Ze lijken zo van de straat geplukt, waarna er een camera in hun huis opgezet wordt, zitten we te kijken (in mijn geval 97 minuten) naar brakke huis-tuin en keuken-beelden waarin om en om; niet interessant geklets of wat er gebeurt in hun slaap te zien zijn. We horen vreemde geluiden, een deur beweegt, Ach er was een klein spinnetje, zien we een laken omhoog gaan (iemand liet zeker een scheet?), als er talkpoeder wordt gestrooid op de vloer heeft daar natuurlijk iemand doorheen gelopen, de vrouw staat volgens de timer meer dan twee uur naast het bed en Ouija-bord vat vlam En dat is blijkbaar horror?

Ik heb werkelijk waar geen idee waarom iemand dit vervelende saaie stel 97 minuten wil verdragen ? En doordat de beelden mij niet uitdaagde gingen mij ook nog andere dingen opvallen. Zo hadden ze een keurig gepoetste vloer! En waarom weigerde ze om lichten aan te doen? Normaal doet je toch het licht als eerste aan als er iets eng is. Hoe kan je een foto op een pikdonker zolder pakken als je de enige lichtbron aan je vriendin geef? Nee, dit is voor mij geen goed voorbeeld van hoe (horror-)films gemaakt moeten worden.

In de beperking toont zich de meester. Oren Peli wist de kostprijs zeer laag te houden door z'n eigen huis als set te gebruiken en door met een klein aantal onbekende acteurs te werken. Het resultaat lijkt op een homevideo. Er was geen uitgewerkt script. De acteurs, die dezelfde voornaam dragen als hun personage, mochten improviseren op basis van de grote lijnen. Vooral Katie Featherston komt naturel over. Het hoeft niet altijd een graatmager fotomodel te zijn. Achteraf werd uit het beeldmaterieel geselecteerd. Soms wordt de camera door een acteur bediend, soms staat hij stil. De kijker waant zich een vlieg op de muur. Het komt behoorlijk realistisch over en het werkt beter dan de gebruikelijke dure effecten en bombastische muziek.

De motivering van de demon is eerst niet erg duidelijk. Vindt hij het leuk om mensen bang te maken? Blijkbaar heeft hij vroeger het lichaam van een zekere Diane bezeten en is hij nu Katie aan het stalken. Het is interessant om de pauzeknop in te drukken om het artikel over Diane te lezen. Zij is doodgebloed na het amputeren van haar eigen arm bij een ontsnappingspoging.

In het oorspronkelijke einde gebruikte Katie een mes om Micah en zichzelf te doden. Datzelfde mes was al te zien in de openingsscène in de keuken. In het herwerkte einde overleeft en verdwijnt Katie. Dit was een idee van Steven Spielberg die wellicht de mogelijkheid voor een sequel open wilde laten. Die vervolgdelen zeggen mij minder, maar dit eerste deel is een van de origineelste horrorwerkjes van deze eeuw.

Geduld is een schone zaak in deze found footage waarin het heel lang duurt voordat eindelijk eens iets gebeurt. Hetgeen dat uiteindelijk gebeurt is trouwens ook nog eens behoorlijk teleurstellend. Het is een slaapkamerdeur die beweegt. De demonische aanwezigheid die de slaap en later ook de zielenrust van het jonge stel in hun nieuwe huis verstoort, neemt de tijd om zich te manifesteren.
Het kost moeite om geconcentreerd te blijven als er niets gebeurt. De film kijkt bovendien als een amateuristische homevideo. Dat helpt niet voor de concentratie maar is wel logisch. Gedraaid in zeven dagen door Oren Peli, die als locatie zijn eigen huis gebruikte met een budget dat ergens tussen 10.000 en 15.000 dollar zweefde, mag je immers weinig meer verwachten.
Die kosten zijn intussen ruim vergoed. De film bracht miljoenen op. Paramount kocht de rechten op advies van Steven Spielberg, die trouwens ook een ander einde voorstelde, zodat de film de eerste van een succesvolle merchandise kon worden. Zo gaat althans het verhaal en zo geschiedde.
Paranormal Activity is weinig boeiend. Inhoudelijk stelt de film weinig voor. Geen reflectie over de bedreiging. Geen indrukwekkend beeldmateriaal. Geen boeiende interacties tussen de personages. Geen klik met iets. Wat rest dan? Enkele aardige scènes die doen schrikken, waarbij moet worden aangemerkt dat de timer onder in beeld op die momenten even wordt vertraagd, zodat duidelijk is dat er iets staat te gebeuren. Echt onverwacht zijn de effecten dus niet, maar ze lieten me desondanks niet onberoerd.
Paranormal Activity is geen opzienbarende horror. Daarvoor is de verfilming te amateuristisch (ook al is dat opzettelijk) en het verhaal inhoudelijk te mager. Een onbehaaglijke sfeer ontstaat amper. Stompzinnig zijn de personages. Saai zijn hun interacties. De demonische verschijning had wel wat, maar zijn filmtijd is te kort om blijvende indruk te maken.
Geen blijvertje in mijn geheugenbank.

Minder eng dan ik me herinnerde, maar toch wel behoorlijk creepy. Voor een low budget film als deze is dit toch een heel bekende filmreeks geworden. Het is ook gewoon erg angstaanjagend om een demon of geest constant in je huis te hebben. Iets wat je niet kan zien is altijd angstaanjagend als je er niets over weet. Het is die onwetendheid dat je bang maakt. Beetje zoals met covid dat nu ondertussen duidelijk meer een schrikbewind is geworden dan wat anders, maar goed dat heeft niets met de film te maken. Het gekke is dat ondanks dat Katie bezeten is er toch dingen rondom haar gebeuren zonder dat zij iets doet. Zeker dat Ouija bord, Katie was niet eens thuis. Het is echt een film die je alleen moet kijken in het donker. Slapen heb ik goed gedaan maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen zo gerust in zijn bed kruipt.

Herzien.

Eigenlijk al gezien tijdens de voorbereiding op Halloween maar nu pas de kans gekregen om er een recensie op te schrijven. Gelukkig kan ik de film nog een beetje degelijk voor de geest halen, anders had het weinig zin om er nog een stukje over te schrijven. Deze PA-film was ondertussen zo lang geleden dat ik een herziening nog wel leuk vond.

Helaas is het cijfer niet veranderd. Ik blijf de opzet van de film best waarderen en ik kan me voorstellen dat het destijds een spannende film was, maar nu vind ik het niet meer dan een soms vermakelijke maar terughoudende spookhuisfilm. De beste stukken blijven in de nachtbeelden zitten, want als Micah gewoon rondloopt met de camera zit er maar weinig spanning in de film.

Acteerwerk is ook niet bepaald bijzonder. Beide rollen lijken soms geen idee te hebben wat ze met hun personages aan moeten. Ik neem aan dat er een bepaalde mate van realiteit in moet zitten, maar dat gevoel brak niet bij me door. Vond het erg typerend, in een film waarin de personages herhaaldelijk in voorspelbare situaties terecht blijven komen.

Het probleem is vooral dat Peli zijn film niet echt eng kan maken, eerder entertainend. De knipperende lichten in de verte en vreemde geluiden beneden is waar de film op had kunnen scoren, maar de focus ligt er nauwelijks op waardoor een beklemmend sfeertje niet mogelijk wordt gemaakt. Dankzij een korte speelduur valt er makkelijk door Paranormal Activity heen te kijken, maar verder blijft het een redelijk terughoudende film die waarschijnlijk beter had gewerkt als ik hem in 2007 had gezien.

Bijna 13 jaar verder and still going strong on MovieMeter

Recentelijk heb ik Incantation op Netflix gezien en een tijdje daarvoor Paranormal Activity: Next of Blair Witch (of hoe heette deze nou?). Als je deze pionier van het genre ernaast legt dan zie je gelijk het verschil. PA is simpel. Pak een camera, loop er mee rond en zet hem op een statief. Meer niet. Geen rare foefjes. Geen shots die niet door de hoofdrolspeler zelf gemaakt kan zijn, geen drone shots, geen slow motions, geen gekruip en geklim voor je leven met een camera in de hand dat het alleen maar lastiger maakt. Gewoon simpel, gewoon realistisch gedrag. PA voelt authentiek omdat Peli de film ook beschouwt als een found footage film. Dat betekent dat de film niet perfect in de editing room is gemaakt. Het huppelt gewoon lekker choppy van de ene naar de andere scene, want het is immers "gevonden materiaal" en dat ga je niet kapot editen.
Het is allemaal toch niet zo moeilijk? Of toch wel? Het gebrek aan budget zorgt voor een simpele film en het briljante aan PA is dat het je zelf laat zoeken naar eventuele activiteiten op de achtergrond van de slaapkamer. Heel simpel en effectief. Misschien voor sommigen saai te noemen en dat begrijp ik. Maar er zit geen muzikale score in. Je moet met een ingehouden adem kijken, want je weet nooit of je iets op de achtergrond kan horen. Ook hier geldt: deze vorm van realisme dat je net als de hoofdrolspeler op zoek gaat naar wat er aan de hand is, blijft briljant.
Uiteraard is de film nu wel redelijk gedateerd omdat we smartphones hebben, maar dat kan ik de film uit 2007 niet kwalijk nemen. En soms is hetgeen wat er niet is spannender dan wat je wel ziet of een film met een creepy score of jump scares.

Wat zou ik trouwens zelf doen? Zorgen dat ik op veel openbare plekken ben en altijd zorg dat ik in het bijzijn van een groot gezelschap mijn dutje kan doen. Maar hee, dat is misschien het enige wat mij dan ook van een hogere score afhoudt.

Na advies van Spielberg hebben ze het einde aangepast waarin Katie haar keel open snijdt voor ds camera. In plaats van dat gooit ze Micah in de bios versie naar de camera, trekt ze een gekke demonenbek en verdwijnt ze. Ze houden hiermee de deur open voor eventuele vervolgen, waarvan we inmiddels een hele rits hebben mogen aanschouwen. Maar toch heeft hij in de rest van de film toch (onopzettelijk?) een heel mooi achtergrond verhaal neergezet om uiteindelijk een sterkte trilogie af te maken.

4* blijven staan

Een vrij minimalistische horrorprent die veelal met een videocamera enkele bizarre gebeurtenissen vastlegt. Door de beperkte speelduur valt de film nog net te behappen al begint het na halfweg toch te slepen.

Dat komt grotendeels door de zinloze alledaagse dialogen tussen het koppel en de lange shots die niet altijd iets bijbrengen. De spooky gebeurtenissen gaan na elke nacht crescendo waardoor het nog een beetje onderhoudend blijft. Geen soundtrack ook om het wat op te koteren, dus prima zo.

Ik begrijp wel dat sommigen dit niets vinden. Ik vond het gedeeltelijk geslaagd en ben zeker te spreken over de aanpak al kan je daar wel geen anderhalf uur mee vullen.

Deze film is zo low budget dat werkelijk iedereen het had kunnen maken. Er was blijkbaar zelfs geen geld besteed aan een scenario want het verhaal sloeg kant nog wal.

Meh.

Ik ben wel voor de suggestieve horror. De found footage-hype uit de jaren 2000 speelde daar handig op in. The Blair Witch Project - als niet-horrorfan is dat misschien wel mijn favoriete horrorfilm -, zette de toon. Paranormal Activity copy-paste het, maar de uitwerking is een heel stuk minder. Dat zit 'm vooral in dat je eigenlijk pakweg 75% van de tijd naar een niet bijster interessant koppel aan het kijken bent. Visueel is het ook niks. Doorsnee home video beelden; overdag gebeurt er niets dat enige suggestie opwekt. De film valt keer op keer dood met die samenvattingen van de nacht voorheen.

De nachtelijke beelden kunnen gelukkig wel het niveau opkrikken. Hier en daar zit er wel een toffe vondst tussen, maar ik ben toch op mijn honger blijven zitten. Er heerst zelfs nooit de vraag of er iets is. Er is iets, en het is simpelweg nacht per nacht kijken naar wat er gebeurt, en dat is, uiteraard, telkens net iets meer. Het einde is leuk en redt de film een beetje, maar ik had hier meer van verwacht.

2