Dekalog, Jeden (1988)

Indrukwekkend eerste deel van de Dekalog serie. Kieslowski, bij mij bekend om de Trois Coleurs trilogie en het script van Heaven, combineert wetenschap met geloof en dit zit verpakt in een heel envoudig verhaaltje. Maar dit eenvoudige verhaaltje kent wel dié drama momenten die een drama film met een eenvoudig verhaal juist zo goed maken (zie bijv. ook What's Eating Gilbert Grape? voor een eenvoudig verhaaltje, maar een o zo ijzersterke film). Dit eerste deel van de dekalog serie krijgt van mij 3,5*.

Het eerste deel heb ik altijd het minst goede gevonden, voornamelijk door de naieve manier waarop die 'computer' wordt benaderd. Maar als we hem als metafoor voor de hele wetenschap bekijken dan vind ik toch dat deze film een mooi punt maakt, zonder daar echt veel tijd aan te verknoeien: die zit voornamelijk in de prachtige beelden. De zoektocht van de vader naar het einde toe vind ik trouwens waanzinnig mooi verfilmd, hij zegt bijna niets en toch voel je de ongerustheid langzaam maar zeker opkomen in zijn rationele geest (en dan dat moment dat hij de trap wilt opstormen maar zich toch nog weet te beheersen en schijnbaar doodkalm de lift neemt!) Ik vind het moeilijk om elk deel van de dekaloog apart te beoordelen als film op zich (dan zijn ze inderdaad lang niet allemaal écht goed) maar als je het geheel bekijkt dan is het echt een grandioos meesterwerk. Maar goed, deel 1 krijgt 3 sterren.

Ben ik de enige die het begin van dit filmpje het beste vond ?

Het prille begin mocht er in ieder geval zeker zijn. Vooral de prachtige muziek weet een ijzersterke sfeer te scheppen. Verwatert redelijk snel, wordt allemaal wat modaler, maar het vader / zoon duo is erg leuk om te aanschouwen. In vele opzichten een soort modelgezin, al kwamen de dialogen (en dan vooral die van het jongetje) soms nogal geforceerd over.

Ik had geen voorkennis van de Dekalog reeks, maar al snel rees de vraag of film het zou aandurven om niet te vervallen in uitgekauwd 'pas op voor technologie!' drama. Jammer genoeg bleek het einde daarin fataal. Best indrukwekkend als drama, maar als concept en opzet om kotsmisselijk van te worden. Hoe makkelijk en ongenuanceerd Kieslowski alles naar bekende wegen laat verglijden is pijnlijk om aan te zien.

Kieslowski stelt de Kerk aan de kaak ? Wat is er mis met een tegenreactie te bieden op de 10 geboden. Zou een pak unieker en interessanter geweest zijn.

Maar toch, als drama werkt het, en de bij momenten mooie shots, maar vooral de prangende muziek zorgen ervoor dat deze film gewoon als degelijk tot goed drama kan blijven hangen. Verder doorbomen op deze film brengt verder alleen maar irritatie, dus doe ik dat ook maar niet. 3*

Mooie start van de Dekalog-serie dit deel. Een prachtig begin en een fantastisch eind, kippenvel en kwijldruppels wanneer het kaarsenvet als lopende tranen druppen op het schilderij op de wang van de maagd Maria. De zoektocht van papa naar zijn zoontje was niet helemaal gelukt, alsof het onduidelijk was wat er met hem gebeurd was...maar ja, de laatste minuten maakten dus veel goed. Ik was er stil van.
Benieuwd naar de overige delen, helaas vind ik deel 2 een fikse tegenvaller, waardoor mijn enthousiasme ietwat getemperd is.
4 sterren voor Dekalog 1.

Begon erg mooi, het einde was wonderschoon. De muziek van Preisner is weer eens echt bloedmooi. Het verhaal daarintegen was me net te voor de hand liggend, te makkelijk.

Maar al met al een mooi begin.

3.5*

Pakkend eerste deel, welke hoge verwachtingen schept voor de rest. Mooi gefilmd, prachtige muziek en de jonge hoofdrolspeler is geweldig.

Treffende kijk op wetenschap versus religie. Mooi in beeld gebracht dat de vader niet kan geloven dat zijn zoon door het ijs is gezakt ondanks zijn wetenschappelijke berekeningen. Ook de kaarsvet druppels op het gelaat van Maria en het massale bidden wanneer de brandweer mensen uit het ijs vist, zijn absolute hoogtepunten.

Kieslowski is een unieke filmer. 4 sterren. Hopen dat het hoge niveau blijft.

Prima eerste deel van de Dekaloog, met name dankzij de sterke acteurs. Het siert Kieslowski dat hij zijn ongelovige personages niet onsimpathieker maakt dan zijn gelovige personages. Daar komt nog eens bij dat de band tussen vader en zoon erg mooi in beeld gebracht wordt. Het scheelt ook dat het jochie goed acteerd.

Ik ben niet zeker of ik het uitwerking van het gebod nu sterk vind. Leuk om de computer hier als afgod te nemen, in plaats van een meer voor de hand liggende god van een ander geloof, maar of de bekering van de vader op het einde helemaal oprecht is betwijfel ik. Misschien geloofd de vader nu wel in God, maar na zo'n rotstreek zou ik Hem waarschijnlijk niet aanbidden. Gelukkig laat Kieslowski niet al te duidelijk zien of de vader zich nu bekeert of niet.

Het is uiteindelijk wel een geslaagde introductie in de Dekalogreeks. De andere 9 delen wil ik ook wel zien, al kan dat nog eventjes gaan duren.
3,5*

Johan Simons, één van die enkele succesvolle dramaturgen die ons dierbaar vaderland rijk is, heeft de Dekaloog vertaalt naar de planken. Omdat ik die in april ga zien, wil ik nog voor de jaarwisseling Kieślowski’s versie zien, om deze dan weer langzaam te vergeten en mij in april te laten verrassen. En de eerste decaloog is meteen al zo’n twijfelgeval: ik ben niet over de streep gehaald, noch ben ik ontgoocheld.
Maar wat dacht u ervan om, vooraleer werkelijk te gaan “azijnpissen”, te beginnen met de componist in het bijzonder te vermelden? Iedereen is het er schijnbaar over eens dat mede dankzij de muziek zowel de begin- als de eindsequens gelden als bijzonder sterke cinema: integer, zonder veel ornament en om die reden ook contemplatief. Ik kan het daar volmondig mee eens zijn, maar helaas is datgene wat er tussenin gebeurt niet zo bijzonder - in mijn ogen althans.

Met de computer als “afgod” had ik persoonlijk geen problemen: Kieślowski schept een bepaalde gelaagdheid door de God met een andere te confronteren. Spijtig genoeg vult hij zijn reflectie rond de 10 geboden verder nogal droogjes in. “De waarheid komt uit een kindermond”, zo blijkt ook hier – en dat zorgt ervoor dat moeilijker vragen geen kans krijgen. Het euvel is dus niet “het simpele verhaal”, maar wel “het simpele kader” waarin deze historie zich afspeelt. Gaat Kieślowski er werkelijk van uit dat de vragen die het kind zich stelt nog niet bij ons zijn opgekomen, laat staan dat we vrede nemen met de halfslachtige antwoorden van vader- en zusterfiguur?
En wat moeten wij, agnosten, met het bizarre einde? Kan het verliezen van een naaste leiden tot een erkenning van God? Het tegendeel lijkt me waarschijnlijker. Mijn wetenschap heeft gefaald, dus zoek ik zomaar toevlucht tot een andere? Ik zie het realistische figuren niet meteen doen – of ligt dat aan mij?

Toch is de eerste decaloog niet louter kommer en kwel: de vader-zoon-relatie wordt heel oprecht gekentekend, en het zou achterbaks zijn om niet toe te geven dat het einde ons even naar de strot greep. Alleen verwacht ik van de Dekaloog meer diepgang, in plaats van louter een verhaal dat het hart op de goede plaats draagt.

Voorlopig 2,75* - de afronding zal geijkt worden naar de kwaliteit van de andere delen...

Gij zult geen afgoden vereren, maar Mij alleen aanbidden en boven alles beminnen

De Dekalog reeks was onder mijn ogen gekomen door de trilogie Trois Couleurs. De films leken me wat en ik ging eens kijken of ik nog iets van de regisseur kende en deze tiendelige reeks leek me best wel interessant maar ik vond ze niet direct en ze verdwenen uit mijn gedachten. Mijn verrassing was dan ook groot toen mijn leraar Godsdienst opeens met het eerste deel afkwam...

De Dekalog reeks concentreert zich vooral op de 10 geboden waarvan het eerste over Godverering gaat. Gelukkig legt Kieślowski het er niet al te dik op maar laat hij vooral de kijker ontdekken wat nu goed en slecht is en slaagt hij er bijna in om vooral niet zelf een oordeel te vellen. Ik zeg bijna want ik kreeg het gevoel dat hij probeerde te insinueren dat de mens meer en meer vertrouwde op hedendaagse technologie en dat dat geen goede zaak is. Iets wat zeer duidelijk wordt naarmate de film vordert en dat vader en zoon bereken hoe dik het ijs is met de computer maar dat er ergens een fout gebeurt en dat de jonge Pawel sterft. Ook kwam het effectieve einde waar Krzysztof ineens toch van God 'switcht' te geforceerd over en doet het afbreuk aan de gehele film. De zoektocht die daaraan vooraf ging waar hij toch probeert zijn kalmte te behouden maar zich langzaam realiseert dat zijn zoon dood is was dan wel weer ijzersterk weergegeven. Eén ding snap ik nog wel niet zo goed, wat was er nu met de jongen zijn moeder? Was ze weggegaan of was ze gestorven?

Dit eerste deel bevat niet veel personages. Ruw gezegd heb je eigenlijk maar 2 hoofdrollen en 1 bijrol. De hoofdrollen van vader en zoon worden respectievelijk door Henryk Baranowski en Wojciech Klata zeer sterk neergezet maar de bijrol van tante Irena, neergezet door Maja Komorowska, stelt teleur. Ze slaagt er niet in om haar personage geloofwaardig neer te zetten en wordt daardoor overklast door Baranowski.

Interessant gegeven deze Dekalog reeks. Misschien toch eens achter de vervolgen gaan.

3.5*

Mijn eerste Kieślowski, Trois Couleurs: Rouge, was mij niet zo goed bevallen, maar op zich was ik wel benieuwd naar de Dekalogfilms over de tien geboden. Het eerste deel beviel mij in ieder geval wel. Best wel knap hoe Kieślowski in zo’n korte tijd een boeiend verhaaltje weet te brengen. De film bevat een sterke sfeer, degelijke,aangemane muziek en daarnaast behoorlijk sterk acteerwerk van zowel vader en zoon. Alleen de vrouw is iets minder overtuigend. Het gebod van “U zult geen andere afgoden vertrouwen” ligt er op een gegeven moment natuurlijk wel erg dik bovenop, maar toch werkt het in de film. Aan het einde van de film, als de vader op het ijs wacht, slaagt de film er zelfs in enigszins te ontroeren en dat is best knap voor zo’n kort filmpje. Ik ga zeker verder met deze reeks.

3,5*

Het concept van de Dekalog reeks intrigeert mij en ben een groot liefhebber van Kieslowski. Veelbelovend begin van de Dekalog reeks.

Wat vooral erg opvalt is de mooie muziek van Preisner. De vader en zoon band en daarmee rekening houdend met het mogelijke feit is spanningsboog genoeg om boeiend te blijven. De traan over de wang van Maria is toch wel het absolute hoogtepunt. Lastig om te beoordelen omdat ik het niet echt zie als film maar als filosofisch vraagstuk. Het heeft mij getriggered, dus opzet geslaagd.

Het voelt een beetje vreemd Dekalogals afzonderlijke delen te beoordelen, aangezien het toch als mini-serie is bedoeld en uitgezonden. Maar aangezien dit toch zo uit elkaar is getrokken doen we daar toch maar aan mee.

Het begin van de reeks is zeer veelbelovend, vooral vanwege de schitterende muziek, aardige uitwerking van het thema van dit verhaal en een paar plaatjes van scenes. Ook sterk geacteerd door de drie voornaamste rollen. 4*

Geweldig wat Kieslowski je allemaal kan laten voelen binnen een uur.

Het eerste verhaal binnen de Dekalog serie komt meteen heel hard binnen en belooft heel veel goeds voor de andere 9 delen. De onderliggende thematiek komt goed over, al hoef je niet perse kennis te hebben van enige vorm van religie. En de onderwerpen die hier worden aangekaart zijn allen interessant. De vader en zoon relatie is heel erg fijn om naar te kijken. De chemie tussen beide is duidelijk aanwezig. Het begin en einde zijn van een ongekende schoonheid. Maar hetgeen wat daar tussen in gebeurd is ook meer dan de moeite waard.

Preisner is hier van groot belang. Hij zorgt er voor meer dan de helft voor dat alle emoties die Kieslowski wil over brengen juist overkomen. De cinematografie is geweldig. Mooi hoe Kieslowski en Zdort hier de gebouwen in beeld brengen. Worden haast zelf een personage binnen dit verhaal. Kleuren pallet past hier ook heel erg goed. Zeker bij het einde.

Heel erg fijn begin van de Dekalog serie.

Kieslowski wist me al eerder te bekoren met onder meer de Trois Couleurs trilogie, dus moest ik ooit eens aan de Dekalog reeks beginnen.

Niet dat dit eerste deel een tegenvaller is, maar het heeft me niet over de hele lijn weten te overtuigen. Het hele vraagstuk rond geloof vs wetenschap wordt te voorspelbaar gebracht. Vanaf het moment dat Pawel zijn schaatsen krijgt en de vader de berekening rond de dikte van het ijs ingeeft op de computer, was het al vrij duidelijk hoe de overige 30 minuten zouden ingevuld worden.

Desondanks is het dramagedeelte wel sterk genoeg om er makkelijk een voldoende aan te geven. De vader-zoon relatie is kort, maar intens en het einde waarin Pawel uit het water wordt gehaald, is erg aangrijpend. Ook de scène waarin de vader eerst nog zorgeloos lijkt te zijn en vertrouwt op zijn berekening, maar naarmate de tijd vordert toch begint te beseffen dat hij fout kon zijn, is sterk gedaan.

Degelijk begin dus van de reeks en ben benieuwd wat er nog te ontdekken valt in deze reeks.

3*