Powaqqatsi (1988)

Na het verbluffend mooie eerste deel (Koyaanisqatsi) was ik toch erg benieuwd naar deze film. Ook hier zit je weer vol verbazing te kijken naar schitterende beelden (helaas had ik af en toe het 'nou heb ik het wel gezien' moment) en te luisteren naar mooie muziek van Glass (ook helaas niet zo 'magisch' als de muziek van Koyaanisqatsi). 3*

Ellendige titel. Ik dacht gisteren Koyaanisqatsi te hebben gezien, blijkt het deze te zijn.

Maar wat geeft het als je hebt kunnen genieten van een prachtige film. Waanzinnige mooie en hypnotiserende beelden: de slow-motions, de kadrering, de effecten. Vooral het eerste gedeelte is van een onwaarschijnlijke schoonheid. Cinematografie in z'n meest pure vorm. Dat zwakt iets af als het moderne leven het beeld begint te domineren. Langzamerhand wordt het dan wat meer van hetzelfde, zonder overigens ooit saai te worden. Toch valt er genoeg te genieten, met onder meer prachtige close-ups van gezichten die je hart doen overstromen van sympathie.

Vele gedeelten zijn zeker goed voor 4,5*, maar over de gehele linie kom ik een halfje lager uit. Nu ben ik wel razend benieuwd naar Koyaanisqatsi.

Op alle fronten inferieur aan Koyaanisquatsi.

Het oogt als een grote reclamespot van National geographic en de slowmotion beelden hielden maar niet op. Het leek wel Brucheimer.

De beelden konden mij niet boeien, de montages vond ik nergens echt interessant en de boodschap is onduidelijk en nietszeggend.

Als fan van Philip Glass blijft ik de myziek er mooi vinden, maar geef toe, zeker niet het beste werk van onze held.

Waar bij Koyaanisquatsi de beelden een meer dan toegevoegde waarde hebben op de prachtige muziek, zal ik hier toch echt alleen de cd uit de kast trekken.

Inderdaad minder dan Koyaanisqatsi. Vooral omdat de regisseur het af laat weten. Dat klinkt flauw, maar het was de visie van Reggio waarin hij het werk van de componist, cinematograaf en regisseur gelijk stelt en evenwaardig aan elkaar. De muziek is sterk, de beelden zijn vooral bij vlagen erg mooi en dat werkt ook prima samen. De keuze voor de beelden en de montage (het smeden van een mooi geheel) en aan de hand daarvan het vertellen van een 'verhaal' of zelfs duidelijk maken van een punt, lijkt mij de belangrijkste taak overgebleven voor Reggio. Daar schiet de film voor mij te kort in.

Af en toe werd ik erg moe van het zoveelste minutenlang vasthouden van het beeld van een kindergezicht dat staat voor onschuld. Gelukkig staan daar ook best veel mooie beelden tegenover. Het probleem is dat vanaf minuut 1 de boodschap door je strot geramd wordt. Hierdoor is het 96 minuten lang een herhaling van zetten om 1 enkel punt duidelijk te maken; de mens verziekt de aarde voor elkaar en voor anderen (dieren, planten etc.). Hoewel ik sommige beelden sterk vond in hun eenvoud, was het te pontificaal. Natuurlijk was de destructieve kant van de mens het hele punt, maar je moet dat zo brengen zodat de kijker langzaam dit gevoel ook krijgt. Zorg ervoor dat de beelden een verhaal vertellen, om vervolgens langzaam het punt duidelijk te maken. Nu is het inderdaad te veel een registratie, waarbij elk shot direct moet slaan op hoe wij de aarde aan het vernielen zijn. Ik ben best gevoelig voor bijvoorbeeld nieuws of beelden waaruit blijkt dat 'wij' alles naar de klote helpen, maar ik had nu te weinig een gevoel waarbij ik me zorgen maakte over onze wereld. Ik neem aan dat dit het voornaamste doel was.

Gelukkig is die registratie best de moeite waard. Ik vind het idee van de trilogie nog steeds boeiend genoeg en al met al kom ik toch nog op 3 sterren uit.

Saaie samenhang.

Veel meer dan een herhalingsoefening van het beroemde Koyaanisqatsi blijkt dit niet te zijn. Dat geeft niet, maar een en ander voelt derhalve wat overbodig aan. Ondanks dat de beeldenverzameling ditmaal iets toegankelijker lijkt te zijn. Ook de muziek van Glass is net wat minder sterk dan toen die ene keer. De samenhang tussen de audio en video is een stuk minder spannend en doet soms ronduit saai aan.

Redelijk.