Defiance (2008)

Je kan ook iets wat echt gebeurd is als een cliché laten overkomen doordat je het op de automatische piloot uitwerkt natuurlijk. Daar is hier in mijn ogen echt sprake van. Wat echt gebeurt is en wat niet zou ik niet weten, want ik heb inderdaad het boek niet gelezen, wat ongetwijfeld beter zal zijn waarschijnlijk.

Daniel Craig wordt door velen ook gewaardeerd, maar ik vind hem overkomen als een soort domme spierbundel in films, alleen dan zonder echt de spieren. Op charisma heb ik hem nooit kunnen betrappen, en ik vind hem dan ook een miscast hier, bijna net zo erg als in James Bond. Blijft ook een kwestie van smaak inderdaad.

Ik vond de film in het begin niet erg goed, maar naarmate het verhaal vorderde en ik mij bij de personages betrokken ging voelen werd het eigenlijk continu beter. Mooie indringende film met goed acteerwerk.

Erg cliché inderdaad; typische Robin Hood principe: de helden stelen van de slechten/rijken/jodenvervolgers en geven aan de goeden/armen/hun eigen onderdrukte volk.

Goed dat het echt gebeurt is maar daarom moet het ook niet volledig volgens dat principe uitgewerkt worden. Het kon allemaal wat interessanter gebracht worden. Het kon veel echter en realistischer gebracht worden. Gewoon de illusie geven aan de kijker alsof het echt in het veld in realiteit gefilmd werd. Dit verhaal is wat te goedkoop en voorspelbaar. Eén van de zovelen in een dozijn dus.

Edward Zwick, de Michael Bay van het drama genre, heeft ondertussen al min of meer elke oorlog uitgebuit: de Amerikaanse burgeroorlog, de Golfoorlog, de Eerste Wereldoorlog, de Sierra Leonese burgeroorlog en Japanese burgeroorlog. Wat de meeste van zijn films evenals gemeen hebben, is dat ze telkens uit het standpunt van de ''goede zielepoten' worden verteld: een infanterie volledig uit negers bestaande in Glory, een groepje vredelievende samurai die het tegen de machtige keizer moeten opnemen in The Last Samurai en nu een bende Joodse, Wit-Russische verzetstrijders tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Defiance is min of meer wat ik er van verwacht had. Het is zo een film die de intentie heeft om voortdurend in te spelen op de emoties van de kijker door middel van goedkoop sentiment. Zo volgen de pathetische scènes elkaar op, de ene al tragischer als de andere, met als bedenkelijk hoogtepunt de scène waar een wenende menigte een Duitse soldaat tot moes slaat. Ook de onvermijdelijke clichés zijn in ruime mate aanwezig: we krijgen wat overtollige romances te zien, intelligentie gaat blijkbaar hand in hand met zwakheid en er is zelfs een scène waarin Tuvia (de Joodse verzetleider, gespeeld door Daniel Craig) vanop een wit paard dan nog wel een heldhaftige speech à la Braveheart doet.

Dat de personages in dit soort films altijd Engels spreken in plaats van hun eigen taal, is iets wat mij absoluut niet stoort. Face it, The Passion of the Christ is volledig in het Armeens en dat hielp die film ook niet vooruit. Waar ik mij veel meer aan erger, is dat wanneer een man als Zwick een film maakt over Europeanen, hij toch elk aspect met een dik Amerikaans sausje overgiet. Daniel Craig en co mogen dan nog hun clichématigste Oostblok accent bovenhalen, maar eigenlijk komen we bitter weinig te weten over de Wit-Russische situatie of hun cultuur. Wanneer bijvoorbeeld de jonge Asael een meisje vraagt zijn 'bosbruid' te worden, doet me dit gewoon denken aan een Amerikaanse tienerfilm, waar één of andere door acne gekwelde puber die zijn vriendinnetje naar the prom meevraagt. Ook bombastische legermuziek met hoorns en trommelgeroffel is behoorlijk ongepast in een film over Russische Joden.

Defiance is ook weer zo een film met twee zeer uiteenlopende hoofdpersonages. Allebei zijn ze 'goede' mensen, op een totaal verschillende manier. Zo kan men evenveel met elk personage sympathiseren: Het personage Tuvia speelt in op de solidaire, menselijke kant van de kijker: een man die voor iedereen het beste wil. Maar omdat velen hem te zwak voor een leidersfiguur zouden beschouwen, is er zijn tegenpool Zus: hij is ruwer en agressiever en speelt in op de realistische, verontwaardigde kant van de kijker. Bovendien lijkt het alsof de personages elkaar voortdurend willen overtreffen in heldhaftige dialoog. Zo zijn er geen realistische conversaties, in plaats daarvan wordt de kijker belaagd met kunstmatige zinnetjes als: niets is onmogelijk! Wat wij hebben gedaan is onmogelijk!. Dit heeft enkel als gevolg dat ik in geen enkel personage een oprecht menselijk trekje wist te ontdekken en daarom kon het mij eerlijk gezegd geen bal schelen welk lot deze arme vrijheidsstrijders beschoren zou zijn.

Toch zijn er ook enkele pluspunten. Daniel Craig's acteerprestatie kan op z'n best matig genoemd worden, maar andere acteurs als Liev Schreiber en Mark Feuerstein vond ik, ondanks hun oppervlakkige personages, wél overtuigend. Bovendien zijn de meeste gevechten mooi in beeld gebracht en ik was aangenaam verrast dat Defiance van sentimentele slow-motion momenten gespaard is gebleven. Een specifieke scène sprak me vooral aan, namelijk die waar we afwisselend beelden zien van een huwelijk en een gewelddadige hinderlaag op Duitse soldaten.

Technisch zit Defiance dus wel sterk in elkaar, maar daarmee is ook alles gezegd. Waarom zijn bijna alle oorlogsfilms zo idealistisch en heroïsch? Altijd wordt er getoond hoe de oorlog het beste in de mens naar boven brengt, ik zou eigenlijk liever 'ns een keer het omgekeerde willen zien: zaken als opportunisme, hebzucht en sadisme lijken mij evident in oorlogstijd. De hoofdpersonages worden hier natuurlijke als nobele helden zonder gebreken voorgesteld, terwijl ik op verschillende sites al gelezen heb dat de Bielski partizanen berucht waren voor hun vele slachtpartijen en verkachtingen. Maar dat heeft Zwick natuurlijk 'toevallig over het hoofd gezien'.

^^

Meer leestekens zou ik er niet aan vuil moeten maken.

Waar moet je dekking zoeken in een open veld als je vanaf nog geen 20 meter door een machinegeweer onder vuur genomen wordt? Graaf jij dan ff een schuttersputje? Ga je eerst lekker liggen om dan pas te kijken waar die kogels precies vandaan komen?

Dan rest je niets anders dan zo snel mogelijk te richten en trachten de vijand uit te schakelen. Maar 99% kans dat je simpelweg kaputt bent, hoe getrained je ook bent.

Niet meer dan aardig oorlogsdrama, dat zich eigenlijk nergens onderscheidt van de massa. Het acteerwerk haalt het wat omhoog want dat vond ik goed in orde. Het is allemaal redelijk in beeld gebracht.

Het verhaal kent dusdanig veel minpunten (met name een te hoog gehalte aan voorspelbaarheid) voor mij dat deze niet allemaal verscholen gaan achter de goede cinematorgrafie en goed acteerwerk. Goed popcornvermaak, maar ik zie liever Idi I Smotri over diezelfde oorlog.

3.0*

Ach ja, als je gaat zitten letten op voorspelbaarheid bij waargebeurde verhalen.. Zwick heeft het slim aangepakt door het verhaal te vertellen vanuit een relatief ''klein'' perspectief. Defiance is goed en interessant, waardoor de aandacht makkelijk wordt vastgehouden, de hele film lang. Helaas had de film wel z'n pieken en dalen, maakte het wel moeilijker om een eerlijk beoordeling te geven. Ik stond wel versteld van sommige dingen. Alcohol, bijvoorbeeld, had een grotere rol in de film dan Daniel Craig. Over Daniel gesproken, samen met Schreiber en hun oudste broertje hebben ze ook duidelijk meegedragen aan het hoog houden van het niveau. Heb me zeker vermaakt.

Klopt, daarom krijg het ook nog een voldoende. Maar de film zet die voorspelbaarheid wel extra aan, iets wat niet nodig is en best op een andere manier vertelt kan worden. (Denk aan de zwangerschap, en het terugkeren van Zus)

Indrukwekkend

Ik was al geinteresseerd door het verhaal vóór dat ik de film zag. Ik zag de trailer en dacht: Vet. Toen het ook nog om een waargebeurd verhaal bleek te gaan stond de film bovenaan mijn verlanglijstje.

De film pakte me direct en liet me niet meer los. Daniel Craig is echt een geweldig acteur, dat bewijst hij met deze film maar weer eens. Hij speelt niet Tuvia Bielski, hij IS het. Ik heb het boek ook gelezen, en zo stelde ik me hem ook ongeveer voor. Mooi gegeven vind ik dat de Bielski-Otriad zich met name onderscheidde omdat ze echt iedereen opnam die het nodig had, dus ook zwakke, ouderen, kinderen alles. Dit is op zijn minst uitzonderlijk te noemen, in de bosgemeenschappen waar toch vooral het recht van de sterkste heerste. Dit alles kwam in de film prima en realistisch naar voren. Dat het voorspelbaar zou zijn? Tja misschien omdat het een ECHT verhaal is, waar allerlij bizarre onverwachte wendingen niet vaak voorkomen.

Ik vond het echt een bijzonder spannende en boeiende film. Ik verbaas me dan ook weer mateloos om de diverse zeer negatieve reacties hier te lezen. Ik denk dat als dit verhaal je ligt dan kan je deze film niet slecht vinden.

Je hebt sommige van die negatieve reacties duidelijk niet goed gelezen.

Dat het echt gebeurd is heeft op zichzelf geen meerwaarde, tenzij het ook juist is weergeven.

Een film kan ook nooit het hele verhaal vertellen, zo is het nou eenmaal. Daarbij stonden de Bielski Partizanen, ten opzichte van de Russische en Pools-Nationalistische partizanen er stukken beter op. Toch is het een keihard bestaan geweest waarin allerlij uitwassen voorkwamen, zoals in elke gemeenschap, onder alle soorten mensen.

Het gaat er om wat je met deze film wilt laten zien. In dit geval ligt de nadruk op het goede wat ze hebben gedaan. Ik denk dat talloze slachtingen en verkrachtingen geen echte meerwaarde voor de film hadden gehad.

En hoe je het ook wend of keert, ze hebben ook gewoon heldendaden verricht, en mensen geholpen, dáár gaat de film over. Als je het volledige verhaal wilt weten moet je het boek gaan lezen.

Knap gemaakte oorlog film naar een waar gebeurt verhaal. Ik vindt deze film stukken beter dan Inglourious Basterds. Wie commentaar geeft moet eerst deze film gezien hebben voor je een oordeel geeft.

Totaal geen vergelijkbare films..

Totaal geen vergelijkbare films.. jongens zie het einde van Inglourious Basterds, de scene in de cinema en dan komt er eneens een andere versie van het einde. Dat werkte mij op mijn zenuwen. Als je een film maakt laat dan zien hoe het eindigd en geen 2 einde's. Deze film (Defiance) laat het waar gebeurde verhaal zien. Wie deze 1,5 voor deze film geeft kent niks van films.

Er is een gigantisch verschil in stijl tussen die twee films. Enkel het thema (W.O. II) hebben ze gemeen. Je moet wel erg weinig van Inglorious Basterds gesnapt hebben, als je hem met Defiance vergelijkt.

Waarom zou een films trouwens beter zijn als het om een waargebeurd verhaal gaat?

Er wordt sterk in geacteerd door de drie hoofdrollen, maar de film kabbelt veel te oppervlakkig en clichématig voorbij om echt te beklijven.

2**

Een voorspelbaar en afgezaagd verhaal, goedkoop sentiment, clichés en gemakkelijke moraal, je vindt het allemaal terug in de films van Edward Zwick. Ik heb nu zijn laatste drie films bekeken en ben tot de conclusie gekomen dat ik nooit meer een film van de beste man wil zien.

In visueel opzicht weten zijn films mij nog enigszins te bekoren, en echt slecht zijn de overige aspecten ook niet eens. Maar nergens doet deze man wat interessants of durft hij iets te raken. Zware thema's worden gekozen maar lichtverteerbaar gemaakt door om de kern heen te draaien om maar te voorkomen dat er bij de kijker een ongemakkelijk gevoel ontstaat. Wat een van pretenties overlopende misbaksels levert deze man toch af, bah

Edward Zwick is een regisseur die zijn kop niet durft uit te steken en hierdoor opgaat in de grijze massa. Na zijn dood zal hij heel snel vergeten worden.

Zegt iemand die met een alinea vol met clichés opent zonder deze duidelijk te onderbouwen. Maar misschien dat je jezelf graag afzondert van de zo gehekelde 'grijze massa'.

Nu vind ik een film zoals Schindler's List echt een meesterwerk, maar deze film was niet voor mij te verhapstukken.

Deze film doet aan als een dertien in een dozijn film op oorlogsgebied

en bij het bekijken van het eerste uur waren we nog niet verder dan

polen, die zich massaal aanmelden bij de Bielski brothers

De karakters waren ook veel te vlak. Overslaan.

Zo groot is die "grijze massa" niet eens als ik de commentaren hier zo bekijk..

Ik vind dit een echte topfilm!

Waar gebeurd en heel goed verfilmd, ik heb hem inmiddels twee keer gezien en zeker niet de laatste keer.

Mooie beelden en goed acteerwerk.

Leuke film. Mooi verhaal, maar ik vond het niet altijd even sterk geacteerd. Maar zeker een vermakelijke film, met een juiste portie actie.

Mooie film, inderdaad een mooi verhaal. Ik vond de acteerprestaties juist wel goed.

Goede film, mooi verhaal en goed uitgevoerd door de acteurs. Actie was niet geweldig, maar wel goed genoeg.

Prachtig verhaal, geweldig acteerwerk en het is zeker weten een aanrader voor diegene die deze film nog nooit gezien hebben. Het is echt een boeiend en aangrijpend verhaal.

Edward Zwick is verre van mijn favoriete regisseur. Blood Diamond en The Last Samurai vind ik zwaar overgewaardeerd, en ook deze Defiance staat een heel stukje te hoog. Aardig oorlogsdrama, maar het valt wel vaak in herhaling, en is redelijk clichematig.

Dus als je deze film goed waardeerd hoor je automatisch bij de grijze massa, puur omdat het een grote Hollywood productie met bekende acteurs is? typisch elitair gelul dus, erg dogmatisch ook. Veel van die figuren (dan bedoel ik niet eens direct jou) kijken met keiharde vooroordelen naar zulke films, en dan kun je altijd wel allerlei dingen zoeken die deze bevestigen. Want stel je voor dat je iets goed vind wat normale mensen ook goed vinden. Gelukkig ben ik vrij van dit soort dogma's en kijk ik gewoon onbevangen naar iedere film. als ik het mooi vind vind ik het mooi anders niet, wat de rest doet maakt me niet uit. DAT is niet meedoen met de grijze massa.