The Informers (2008)

Amber Heard........ zucht

Verder nogal een erg oppervlakkige en doelloze film over een paar rijke tieners, kidnappers, seks, drugs en rock-n-roll in de jaren '80.

Hoe meer ik erover nadenk hoe slechter het verhaal blijkt te zijn; Rourke en Renfro's verhaal was ont-zet-tend slecht uitgediept en kort, kind ontvoeren en weer loslaten een minuut later, waartussen in een morale keuze van Renfro moest zitten. Echt slecht, zeker gezien dit wjlen Renfro's laatste rol was. Jammer.

Verder doet de onbekende hoofdrol ook weinig goeds, meer dan een knap koppie heeft die niet te bieden, veel van hem zullen we wss. hierna ook niet meer veel van horen.

Neig naar 2 sterren maar Heard's dedicatie aan haar pikante rol, de foute kapsels en Pucci (wederom in een indie weer) maken het allemaal nog redelijk doorzitbaar. 2,5*

Pfff.. het was even uitzitten maar van begin tot eind een waardeloze film. Alle personages in deze film zijn of aan de drugs of aan de drank en er zit totaal geen vaart in deze film. Ondanks dat er geprobeerd is om met niet onaangename verschijningen het een en ander te verfilmen vind ik het toch echt een afknapper en niet de moeite waard, ik had er meer van verwacht.

En was inderdaad toch ook een beetje pffff.....lange zit, waarschijnlijk door de verschillende verhaallijnen waardoor de 'topacteurs' niet echt goed uit de verf kwamen.

Hoe komt deze film aan zo'n hoge waardering ?

Er zit gewoon geen verhaal in.

Afgang van het jaar.

...

Amber Heard...

...

Ja, was toch de hoofdreden dat ik deze film graag wou zien. Eén van mijn favoriete actrices, uiteraard omdat ze een prachige verschijning is, maar natuurlijk ook omdat ik haar - naast dat - een enorm talent vind. Een aardig grote rol in deze film, waarin ze het prima doet, maar geen kans heeft om écht te overtuigen. Nu ben ik vooral erg benieuwd naar haar rol in The Rum Diary, waar ze naast Johnny Depp mag schitteren.

Dat is wel wat anders dan dat schorem waar ze het in deze film mee moet doen, letterlijk en figuurlijk. De film begint geweldig; een groot feest, 80's muziek, heerlijke sfeer, kapsels, kleding... ik hou ervan. Ik ben echt veel te laat geboren. Had graag de 70's en 80's mee willen maken, maarjah. Na dit flitsende begin gaat de film lekker door en blijft het leuk en vermakelijk. Het gaat nergens over, beetje roken, zuipen, drugs gebruiken, vloeken en dat soort onzin. Ik vind het helemaal geweldig. Vooral jammer dat Thornton, Ryder, Rourke en Basinger de boel in deze film even behoorlijk komen verstieren. Totaal oninteressant. Ik wil die nonsens van die feestende tieners zien! Ik ben niet geinteresseerd in jullie problemen!

De eerste helft van de film is makkelijk het beste. De soundtrack laat zich van zijn beste kant horen. Zo horen we New Gold Dream van Simple Minds, Dance Hall Days van Wang Chung, I Ran van A Flock of Seagulls, Cars van Gary Numan etc. etc. Als enorme 80's liefhebben vond ik het genieten geblazen. De tweede helft wordt eigenlijk een beetje minder. Alle problemen worden erger, de eerder genoemde ''oudjes'' krijgen meer en teveel screentime en het vermakelijke, flitsende wat ik in de eerste helft van de film zag was niet meer. Het verhaal slaat nergens op, gaat nergens over en kent totaal geen diepgang. De ontvoering van dat kleine jongetje (waarom?) is al helemaal belabberd en de problemen tussen Thornton en Basinger komen ook maar niet uit de verf. Vooral jammer dat de focus juist op die punten ligt later in de film. Haalt de lekkere sfeer er totaal uit.

Leuke rol overigens nog voor Chris Isaak, als dronkelap. Prima gespeeld ook. Hoofdrolspeler Jon Foster doet het ook prima en de rest van de ''jongeren'' deden het ook goed wat mij betreft. Heard is hét grootste pluspunt van de cast, maar dan komt omdat ik een zwak voor haar heb denk ik. De eerste helft van de film krijgt zo vier sterren of zelfs nog hoger van me, de tweede helft maximaal drie. Ik gooi deze Informers maar op 3,5, moet wel goed zijn denk ik.

Ja, dat is wel de goede conclusie. Het zijn allemaal wat nare mensen met nare gewoontes.

Enige voordeel is dat de film er gewoon vrij stijlvol uitziet en een vrij nadrukkelijke sfeer heeft. Het is echter niet bepaald mijn sfeertje.

Wel leuk om Mel Raido weer eens te zien na He Kills Coppers. Ik voorspel hem nog een leuke toekomst toe.

Ik zat niet te wachten op een briljant einde. The Informers is duidelijk een tijdsbeeld-film. Begin jaren '80, toen vrije seks nog normaal was en AIDS het tijdperk resoluut wist af te sluiten.

Verhaallijntjes die (eindelijk eens) ongeforceerd bij elkaar komen. De verhaallijn rondom Rourke vond ik niet passen in het geheel, een vreemde eend in de bijt.

De prachtige opening (schaamteloos gejat van Donnie Darko) zet de toon van de film. Indien je dat al niet trekt, doe je zelf een lol, en loop zachtjes weg uit de zaal of haal die dvd uit je speler of zap maar rustig door.

Kabbelende, zich in een roes bevindende, film.

De enige reden waarom ik heb besloten lid te worden van Moviemeter.nl is puur om mij te beklagen over deze film en anderzijds om jullie ervan te behoeden.

Het is -zonder enig overdrijving- de slechtste (!) film die ik ooit in mijn leven heb gezien. De film heeft geen diepgang, geen inhoudelijke conversaties, geen verhaallijn: het verhaal leidt namelijk nergens naar toe. Bovendien is er erg slecht geacteerd.

Ik geef er een 0,5 voor omdat ik helaas geen lagen cijfer kan geven.

Wat ik mij afvraag is het volgende: hebben de mensen die deze film hebben beoordeeld met 2 of zelfs met 5 (!!!) sterren, de film werkelijk gezien? Ik kan het niet geloven...

Kreeg even schrik vanwege de stemmen van de film maar totaal niet waar dus. Ergens moet je door de film zien en proberen zien dat de boodschap alles 'artificieel' wereldje is.

Aangenaam verrast, geweldige soundtrack tot en met. Acteerprestaties waren niet fenomenaal maar had ik ook niet specifiek verwacht. Billy Bob,Kim Basinger,Mickey Rourke,Winona Ryder én Amber Heard deden wat ze moesten doen en daar bleef het bij.

Vond wel Kim Basinger zwaar geplamuurd,zelfde met Billy Bob.

Klein puntje, die Amber Heard is een geile t*ef!

Anyway, 3,5/5 omdat het me toch vermaakt heeft en je niet specifiek moet laten leiden door sommige mensen hier die zich speciaal aanmelden om één film specifiek te afkraken.

Beter dan de ontvangst wilde doen geloven. Liefhebbers van de eighties-vibe kunnen hun hart ophalen. De film baadt er in. Zelf vind ik dat sfeertje vreselijk, vooral de muziek, maar als het past dan past het, hoe lelijk ik het oog mag vinden. Lelijk heeft per slot van rekening ook wel wat.

Verhalend ietwat kaal, wat evenzeer geldt voor de personages, maar ook dat past wel bij de scene waarin zich dit vooral afspeelt. Het lijntje van Rourke brengt wat lower class-afleiding, de rest bestaat uit decadent LA van toen met een aantal apathische, narcistische figuren die hun dagen vullen met drank, drugs en willekeurige sex. Dat kan als saai of onpersoonlijk overkomen (gelet op de reacties zal dat ook wel zo zijn), maar ik vond de ingetogen manier waarop Jordan en Bret Easton Ellis hen bijna geniepig de afgrond in laten glijden best wel listig uitgewerkt.

Vervelen deed het in ieder geval niet, voornamelijk vanwege de toch wel intrigerende figuren die hierin ronddolen. De goed/kwaad-monoloog van Graham had voor mij niet gehoeven. Past totaal niet, maar verder is dit kille sfeerportret goed te doen. Prima afsluiter ook. Film met cultpotentie.

"geregisseerd door Gregor Jordan"

Wat moet ik me daarbij voorstellen? Heeft die man überhaupt wel zijn stempel op zijn eigen film kunnen drukken? Dit ademt namelijk bret easton ellis. En dat concludeer ik zonder het gelijknamige boek ook maar ingekeken te hebben.

Het deed me allemaal veel aan less than zero denken. En aan waarom ik het nooit heb uitgelezen. Eventjes is zo'n kijk op een dergelijk groepje mensen, een verloren generatie om het pretentieus te stellen, best fascinerend, maar gauw daarna is de lol er wel af en slaan desinteresse en verveling toe.

Na American Psycho en The Rules Of Attraction de eerste Bret Easton Ellis die me toch een beetje tegenvalt. De humor komt er maar zelden door en het lijkt alsof regisseur Gregor Jordan de decadentie van de jaren '80 tot een tragisch hoogtepunt wil laten komen.

Mij lijkt het dan wel interessanter om enkele personages een kloppend hart mee te geven, iets wat ik sowieso niet verwacht bij Ellis. Ofwel laat je die typische toon varen, ofwel hou je het allemaal wat luchtiger.

Zeker geen slechte prent, maar een beetje nietszeggend wat mij betreft. Ik voelde eigenlijk compleet niéts tijdens het bekijken van The Informers. O ja, Amber Heard = stone cold fox!

The Informers

Wat een wazige film. Gaat totaal nergens over. Wat simpele uiteenlopende verhaaltjes die nergens heen leiden en dat was het wel. Jammer dat het verhaal geen goede climax had en dat de verschillende verhalen niet meer met elkaar te maken krijgen gedurende de film. Ook daarnaast zal ik de film waarschijnlijk gewoon niet snappen; wat heeft de titel en de poster trouwens met de film te maken?

Enige positieve is Amber Heard, die altijd erg aangenaam is om naar te kijken. Ze zal ook wel gecast worden omdat ze erg mooi is én omdat ze altijd uit de kleren wil, want dat doet ze vaak in haar films.

2,0*

De opening met de prachtige muziek (ik weet effen het nummer niet meer) bracht me direct in de ban van deze film. En een paar minuten later verschijnt dan ook nog Amber Heard naakt (niet de enige keer overigens) en toen was ik helemaal verkocht aan deze film

Kort samengevat deze film "leuke verhaaltjes, veel bekende acteurs, en heel veel bloot" Maffe rol trouwens van Mickey Rourke (inclusief zijn "The Wrestler" busje), die rol lijkt hem wel op het lijf geschreven. Ook trouwens een leuke geniepige rol van Chris Isaak.

Zeer overtuigende film die de toon van de romans van Bret Easton Ellis heel goed benaderd. De acterprestaties waren erg goed, de jaren tachtig sfeer wordt uitmuntend neergezet en het beste van alles is de schitterende muziek die een aantal zeer beklemmende scenes prima ondersteund. En ja dan hebben we natuurlijk nog Amber Heard

Goed, en bij deze uitgeroepen tot de meest ondergewaardeerde film op moviemeter.

Wat vond ik deze film saai. Ik zat constant op de klok te kijken wanneer hij nou afgelopen zou zijn. Het verhaal en de personages vond ik erg oppervlakkig blijven.

Het leek wel of de film de gehele tijd door aan het opwarmen was zonder dat het ergens kwam. Volgens mij kwam dat door te veel losse verhaallijnen erdoorheen die nergens naar toe gingen. Je ziet bijvoorbeeld een scene waarin de moeder van één van die jongens een verhouding heeft met een vriend van hem maar dat word in één scene uitgebeeld en daarna zie je er niets meer van. Hetzelfde geldt voor die jongen die op vakantie is met zijn vader. Je ziet ze in het vliegtuig stappen, aan het strand zitten, een gesprekje met meisjes aan de bar, een gesprek met een meisje aan tafel en dat was het dan zo'n beetje. Verder wordt er niks mee gedaan.

Ook die jongen die een hele vreemde relatie had met zijn vriendin en eigenlijk monogaam met haar wou worden omdat hij toch wel verliefd op haar was. Dan wordt ze ziek, ze ligt doodziek en volgens mij stervende op het strand. En dan zeggen ze één zinnetje en dan loopt hij weer weg. Je ziet niet wat voor ziekte ze heeft, hoe ze het ondergaat, wat hij er eigenlijk van vindt. Helemaal niets.

Het stukje verhaallijn met dat kind dat ontvoert wordt vond ik wel een sterk stukje tussendoor. Mede ook door het sterke acteerwerk van Mickey Rourke en die jongen die zijn neefje speelt.

Als het dan een warrig verhaal is dan kan de sfeer in de film een hoop goed maken maar dat was bij mij ook niet het geval. Af en toe zag ik wel iets herkenbaars uit de jaren 80 maar ik had nou niet zo'n lekker jaren 80 gevoeltje erbij. Jammer maar mij heeft deze film niet gepakt. De laatste 20 minuten begon het pas een beetje interessant te worden maar dat is natuurlijk veel te laat.

Anderhalf uur nihilisten in een verhaal zonder veel samenhang, zonder enige diepgang. De (overigens fraaie) borsten van Amber Heard proberen de boel nog wat op te vrolijken. Tevergeefs. Echt zonde van de moeite en de tijd.

Veel dichterbij de geest van Brett Easton Ellis boeken dan American Psycho, al komt zijn humor hier maar af en toe bovendrijven. Inclusief doorsijpelend moraaltje (Graham in de auto). Mooie casting. Mist echter dat kleine beetje extra dat dit soort mozaiekfilms boven de middelmaat uit kan tillen. Verre van slecht maar op een manier waar ik mijn vinger niet op kan leggen wel wat onbevredigend.

3.0*

"All I want is someone to tell me what is good, and someone to tell me what is bad."

Sterke film.

Bret Easton Ellis blijft een boodschap verspreiden van immoraliteit die vooral bij de decadente groeperingen plaatsvinden en die alleen maar bezig zijn naar het zoeken van genot.

De wereld is een plaats waar mensen niet meer weten wat goed of fout is omdat ze helemaal bedorven zijn. Niemand is gelukkig en iedereen denkt alleen maar aan zichzelf.

De film zelf is ook erg strak geschoten met inderdaad een soort dromerige hypnotiserende sfeer. Combinatie van muziek, traagheid en kleurgebruik is iets wat ik hier wel in waardeer.

De acteurs overtuigen mij wel helemaal dat ze verwende rijkeluiskinderen zijn.

Genoeg geld tot je beschikking om te doen wat je wilt. Wat moet je dan nog doen?

Feesten, neuken en drugs gebruiken. Familie is alleen maar middel of een verplichting om tot iets te komen. Seks is emotieloos, echte vrienden heb je niet. Waarden en normen vervagen. Iedereen is oppervlakkig. Iedereen is bedorven en niemand is gelukkig.

Dat is zo'n beetje wat de film wil zeggen. Op zich heb je daar niet perse deze film voor nodig om daar achter te komen maar ik vind de tijdbeeld en de personages erg goed overkomen.

Bret Easton Ellis zijn boeken zijn volgens mij allemaal slecht verfilmd. Zo las ik ook dat er cruciale elementen uit zijn boek hierin ontbreken. Ik heb alleen American Psycho gelezen en die film is een aflevering van de Teletubbies vergeleken met het boek. Zo zal ik dit boek ook gaan lezen een keer en de waardering zal dan omlaag gaan.

Voor de rest vond ik het een toffe film en de boodschap kwam redelijk over.

R.I.P Brad Renfo

4

Sterke film over het immorele en egoïstische Hollywood leven in de 80's. Met een hoop onsympathieke hoofdpersonages die op het randje van het bestaan leven. Weinig verhaal, veel sfeer, niet moeilijk doen, lekker met z'n alle naar de klote. Kreeg er een behoorlijk desolaat gevoel van. kleine 4*

Lege film over lege personages.

Dat is natuurlijk ook precies het thema. Dat kan boeiend zijn, maar dat vond ik hier niet.

American Psycho is vele malen beter en interessanter.

De poster is het mooiste onderdeel van de film.

Informers geeft een aardig sfeerbeeld van de jaren 80 en de acteurs zijn ook te pruimen. Dat Amber Heard ook nog een supermooie verschijning is, dat maakt de film helemaal aanvaardbaar. Net zoals de rest deel ik ook de kritiek dat het wat leeg oogt allemaal, ik mis een bepaald doel in de film. Sporadisch zit er ontwikkeling in een personage(alleen Graham), maar de rest is toch een beetje nietszeggend. Misschien de bedoeling, maar er had echt meer in kunnen zitten.

Het laid back sfeertje heeft de film echt gered.

3*

Erg Brett Easton Ellis, dit (al schijnt hij er zelf helemaal niet tevreden over te zijn): een hoop lege personages die een ontzettend leeg leven leiden in een lege film zonder verhaal. Dat is positief en negatief. Een boel personages zijn oninteressant, maar ik vond de rol van en de verhaallijn met Chris Isaak echt geweldig. De onuitgesproken spanningen zijn echt om te snijden in zijn scènes. Mickey Rourke doet het ook leuk, al is zijn tegenspeler behoorlijk waardeloos en hangt zijn verhaal er maar een beetje bij. Hier en daar is er ook een komisch momentje te bespeuren, zoals wanneer Mel Raido een film gepitched krijgt. Ook geen marteling om naar te kijken. De rest is echter betrekkelijk saai om naar te kijken - een voor de hand liggende valkuil bij een mozaïekfilm als deze. De scènes die handelen over de verhouding tussen Billy Bob Thornton en Kim Bassinger en het puberaal geneuzel rondom Jon Foster en Amber Heard lijken zó uit een aflevering van The Hills te komen. Zoals gezegd: het is een lege bedoening allemaal. Maar het laatste shot is wel mooi.

Ik kon hier vrij weinig mee moet ik zeggen. Het mag dan misschien van dezelfde schrijver als American Psycho zijn, maar het levert wel een hele andere film op.

Leeg is inderdaad wel het goede woord hoor. Er worden een aantal verhaallijntjes gevolgd, die bijna allemaal niet echt boeien en uiteindelijk ook vrij onafgemaakt blijven. Het verhaaltje rond Chris Isaak en zijn zoon is veruit het boeiendst. Isaak speelt ook sterk, evenals Mickey Rourke, al past zijn verhaaltje juist weer totaal niet in het geheel.

De anderen zijn duidelijk minder en iemand als Thornton vind ik ronduit slecht acteren. De pluspunten zijn schaars, maar het sfeertje is wel redelijk goed neergezet. Ook Amber Heard is prettig om naar te kijken, maar dan hebben we het ook wel gehad.

Als drama overtuigt The Informers totaal niet, maar humor of iets anders heb ik er eigenlijk ook niet in kunnen ontdekken. Erg matig allemaal dus, en mag zelfs nog niet eens in de schaduw van American Psycho staan.

1,5*

De film begint vrij stijlvol met passende muziek. De affiche is veelbelovend met verschillende bekende namen. Script van Bret Easton Ellis die ons American Psycho bracht. Verschillende verhaallijnen die hopelijk een keer samen komen. Hoe kan je zoveel willen vertellen zonder dat je uiteindelijk iets gezegd hebt. Het geheel is een saaie film geworden. Het mooie begin is verre van voldoende om de film te redden. Hier had zoveel meer uit gehaald kunnen worden...