Mr. Nobody (2009)

Deze film heeft in wezen alles, prachtige vormgeving, veel muziek, interessant uitgangspunt, ... Alleen raakte het verhaal en Mr. Nobody me eigenlijk nauwelijks tot niet.

ik kreeg een glimp van deze film tijdens een presentatie,

Het werd vergeleken als van Gogh van de films.

Voor mij was het duidelijkheid van keuze's die je maakt tot wat je bent

en gaf inzicht in situatie's die voorkomen kunnen worden als je even door denkt.

als je dat niet begrijpt, en gaat hebben over reclame borden en parfums en mars etc.

Dan zou je misschien niet zo intellectueel zijn als je denkt dat je bent.

Na een uur crashte mn mediacentre.. ik voelde het al aankomen... brrrr

Een film met een boeiend concept dat nogal suf wordt uitgewerkt. Daarnaast vond ik (al moet ik toegeven, zoals verwacht) Jared Leto een ei. Met zijn mooie blauwe ogen fluistert hij er nogal wat vanaf.

Het idee dat iemand tijd als niet-temporaal kan waarnemen is natuurlijk boeiend: Tijdreizen wordt mogelijk. Daarbij is natuurlijk meteen duidelijk dat een fout maken er niet meer inzit: zie je dat iets misgaat, dan doe je wat anders. Deze film laat 1 van de oneindige hoeveelheid mogelijkheden zien van het leven van Mr. Nobody. Voor de scriptschrijvers leek dit reden genoeg om allerlei Hollywood drama in de film te proppen; stel dat hij verliefd wordt, stel dat zijn ouders scheiden, stel dat hij de enig mens is die sterft stel stel stel. Zeker weten doet de kijker het niet. Tja... Ik had het liever wat conceptueler gezien: wat doet het met iemand als hij de toekomst kan zien ipv een willekeurige lijst mogelijke gebeurtenissen. De film wat esthetisher inzetten was ook niet verkeerd geweest. Nu is de film een moeilijk plot gevormd in een conventioneel jasje (in de film wordt netjes voor je uitgelegd wat er nu aan de hand is door de charmante Leto). Zo conventioneel, dat ik de film ook niet echt als origineel kon zien. De film pas perfect in het rijtje mindfuck-films als Memento, Donnie Darko, Fight Club, the machinist, the i inside... gemaakt voor het publiek dat houdt van HUH!? zeggen, maar al met al wel 1 sluitende optie voorgeschoteld wil krijgen ('snap jij m al" en "zie daar en daar de uitleg").

Visueel gezien vond ik de film niet echt mooi, op een paar shots na. Waarom ze niet gewoon een bejaarde man hadden gecast voor de rol van bejaarde is mij een raadsel, het alternatief uit deze film is in ieder geval beduidend slechter dan dat. De film bestaat uit een heleboel nogal nadrukkelijke verwijzingen naar andere films die bij mij meer aankwamen als aftreksels dan referenties.

Zo jammer, want wat ik zeg: het concept is erg nice.

Los van dat ik naar mijn weten nergens heb betoogd dat ik een intellectueel ben, (Bij De film van De Avonden wel toen me dat gevraagd werd, maarja dat was ook een beetje komisch bedoeld), vind ik 't opmerkelijk dat je een mening over een film lijkt te hebben die je niet gezien hebt. Je baseert je op andere die dit 'De van Gogh' onder de films noemen. Nou prima dat ze dat doen, maar ik kan moeilijk discusseren met je als je alleen maar een fragment hebt gezien. En ja de film gaat inderdaad over keuzes, etc. (overigens niet echt met de insteek volgens mij die jij voor ogen hebt, 't is meer de 't is ok wat je ook kiest achtige boodschap lijkt me).

Maar ik vond 't niet boeiend, en niet mooi en daar geef ik m'n argumenten voor.

Als je 't daar niet mee eens bent, mijn zege heb je, ware het niet dat je de film niet hebt gezien.

P.s. Ik wil niet ontkennen dat ik geen intellectueel ben, of bevestigen dat ik een intellectueel ben, ofzoiets dergelijks. 't betekent volgens mij zo gek weinig.

Was al een tijd erg benieuwd naar deze film. Paar keer een trailer voorbij zien komen, waarbij de muziek en het idee me al meteen aansprak. Nu ik de film heb gezien zit er wel een hele zooi filosofisch geneuzel in, dat de film ingewikkelder wil maken dan nodig is. Hij duurt me ook wat te lang. The Butterfly Effect heeft zo'n beetje hetzelfde uitgangspunt. Werd zelfs naar gerefereerd in deze film. De verschillende keuzes die weer leiden tot het volgen van een ander pad. Uiteindelijk maakt het weinig uit welk pad je kiest, want je kan zoals ze al zeiden niet meer terug. Wanneer je in de toekomst kan kijken, kun je wel afgewogen beslissingen maken, maar dan nog is de weg naar die toekomst toe onbekend.

Ik vond Leto trouwens erg slaapverwekkend. Jammer, want vond hem wel sterk in Requiem for a dream en had dus meer verwacht. De jonge Anna speelt wel aardig en zijn pa ook nog wel. Verder niet geweldig.

De muziekkeus was over het algemeen wel uitstekend. Vooral de score zelf vond ik erg dromerig en goed bij de film passen. Ook alle visuele hoogstandjes waren van hoog niveau, maar gaven het niet perse iets extra's.

Anyway, de toekomst kunnen zien houdt niet in dat je je leven kan vaststellen. Alle wegen ernaartoe hebben hobbels in de weg. Er is zeg maar niet 1 perfecte weg naar geluk. Er is zelfs helemaal geen weg naar een perfect leven. En al kies je voor een bepaald pad, mocht dit na een tijd toch tegenvallen kun je niet meer terug om een ander pad te kiezen. Dat is het nadeel of voordeel van sterfelijkheid. Het enige gedeelte dat ieder mens sowieso als toekomst heeft. Omdat ik het uitgangspunt en de poging om dit te verfilmen best goed vond, geef ik 3 sterren.

The butterfly effect is een uitgangspunt, waar de film the Butterfly Effect ook gebruik van heeft gemaakt (een principe dat stelt dat kleine zaken binnen bepaalde gevoelige systemen grote gevolgen kunnen hebben). De makers van die film waren alleen niet zo origineel bij het verzinnen van een titel.

Dat begreep ik. Bedoelde ook dat naar het effect werd gerefereerd. (dus niet naar de filmtitel lol )

Zeer bijzondere, magische film. Ga morgen eens uitgebreider denken over een recensie/cijfer. Voor nu heb ik alleen nog dit te melden: Jared Leto is enórm irritant met zijn gefluister. Zet daar een willekeurige andere acteur neer en de film stond sowieso in mijn top 10.

Leto is normaal gesproken enorm irritant, inderdaad. Ik was totaal verrast dat hij in Mr. Nobody een goede rol neerzette (als bejaarde wat minder authentiek, maar oké).

Geweldige film met een fantastische Jared Leto en een magisch tintje (vergelijkbaar met o.a. Eternal Sunshine, Butterfly Effect)! De visuals waren dik in orde, maar het verhaal (wat continue switcht tussen realiteit en droomwereld) werd ook erg sterk neergezet en was bovendien goed te volgen.

Echt een aanrader, had ik niet verwacht!

Wat zou er gebeurd zijn als je .....toen en toen ..... die of die keuze zou hebben gemaakt .... Daarover gaat deze vijfdubbel gelaagde film over het ontstaan van leven, de aarde, de (eerste) liefde! Klinkt vrij pretentieus maar de film slaagt daar wat mij betreft wonderwel in. Minstens twee keer kijken. En als het goed is denk je na de film na over keuzes die JIJ hebt gemaakt in je leven ...

Ik twijfel over de beoordeling, maar gelukkig is de keuze niet zo ingrijpend.

Ik ben niet zo laaiend over Mr. Nobody zoals een groot deel hier. Het begint allemaal erg chaotisch, waar ze van het ene naar het andere leven springen. Vanaf de keuze van de kleine Nemo komt er wat lijn in. We krijgen genoeg keuzes voorgeschoteld, de één saaier dan de ander. En dit is een beetje waar ik de moeite van de beoordeling uit haal. Op momenten was ik gewoon erg verveeld, totdat een andere keuze weer wat beleving in de film brengt.

Visueel is het uitstekend. Mooie beelden, fantasievolle werelden en nog veel meer. Het verhaal weet me echter in zijn geheel niet te overtuigen. De film duurde me ook wat te lang. De muziek was niet erg origineel, maar draagt wel bij aan de fantasie. Mr. Nobody is een leuk uitgangspunt met een aantal leuke ideeën, dat wel!

3,0*

Naar verluidt heeft Jaco van Dormael meer dan 10 jaar nagedacht over deze film. Van mij had hij zich de moeite kunnen besparen, want ik vind de film tamelijk waardeloos. Toegegeven, je krijgt regelmatig mooie plaatsjes voorgeschoteld en ook het acteerwerk is vrij behoorlijk, maar van het verhaal - over de gevolgen van ongelukkige keuzes - dat op de meest onwaarschijnlijke momenten vrij willekeurig heen en weer schakelt tussen het heden en meerdere, parallelle varianten van het verleden, wordt je op d'n duur tureluurs. Ik vermoed dat deze film wel als cult movie in het art house circuit terecht zal komen, maar daar heb ik niet zo veel mee.

Ik sluit me hierbij redelijk aan. Het was een erg bijzondere en aparte film. Maar ik zat te wachten tot hij klaar was. 2,5 uur was wel erg lang. De film heeft zeker veel weg van The Butterfly Effect (zelfde onderwerp), maar die film kon mij ook niet heel erg boeien.

Wel perfect acteerwerk en muziek en camerawerk enzovoort. Ook sommige quotes waren erg mooi zoals 'life is a playground.. or nothing'.

Om de verschillende goeie punten verdient de film wel een voldoende vind ik.. 3 sterren.

Een tweetal weken nog eens bekeken, en toch wel tot de conclusie gekomen dat het verhaal vanaf het midden van de film een beetje te veel heen en weer schakelt; het is behoorlijk inspannend om te kunnen volgen in dit narratief kluwen. Bij momenten toch ook een beetje te zweverig, maar niets om je een bult aan te stoten.

Deze tweede kijkbeurt maakte me iets minder enthousiast over Mr. Nobody (het narratief element is duidelijk één van de weinige - maar zeker geen onbelangrijke - zwaktes van deze film), maar mijn oorspronkelijke 4* blijven wel nog nét overeind

Prachtige film waarin een oude man terugblikt op de levens die hij had kunnen hebben. Een filosofische, dromerige en fantasievolle film over de keuzes van het leven. Een vrij ingewikkelde montage, die vooral in het begin moeilijk te volgen is. De film ziet er prachtig uit met vele mooie visuele vondsten. Origineel is het zeker, maar wellicht ook wat te 'vol'.

Het idee is erg interessant en intrigerend. Ik hou van butterfly effect verhalen, ze zetten me aan het denken en fantaseren. Ik had ook geen probleem met het schakelen tussen de levens, ik vond het nog best overzichtelijk. Waar ik wel een probleem mee had, was dat ik alle levens van Mr. Nobody niet heel interessant vond. Daarom vond ik de film toch niet heel geslaagd.
Daarnaast vond ik de onrealistische personages vervelend. Waarom zeg je 'Ik hou van je' tegen een meisje met wie je amper een paar woorden hebt gewisseld? En welke ouders laten hun kind op die manier kiezen bij een trein? Waarom trouw je met een vrouw (heette ze Gene?) van wie je niet houdt?.
Oftewel: het idee blijft leuk, maar er hadden veel leukere dingen mee gedaan kunnen worden.

Dromen of realiteit? Als je de hoop blijft houden komt alles goed. Die oude man lacht iedereen uit! Mooie film

Butterfly in reverse.

Mr. Nobody is eerder een verfilmd filosofisch gedachte-experiment met narratieve elementen dan een klassiek filmverhaal. Ik vond het een puike film, zij het ietwat te lang. Persoonlijk vond ik de vertolking van Jared Leto erg geslaagd.

Gisteren voor een tweede keer deze film bekeken omdat ik dacht niet helemaal door te hebben. Helaas, zelfs na hem een tweede keer te bekijken bleef hij me iets te warrig.

Dat het ging om keuzes maken in het leven en dat Nemo de mogelijkheid had om zijn keuzes bij te stellen was me al gauw duidelijk toen ik hem eerder bekeek. Alleen had ik dan liever gezien welke keuzes hij dan daadwerelijk gemaakt had... of op zijn minst op welke leeftijd de film zich afspeelt (9j, 15j, 34j, 117j) zelfs als elk mogelijke keuze de juiste keuze zou zijn zoals als de oude Nemo op het einde zelf toegeeft.

Sorry voor de aanhangers van Mr. Nobody maar films als bijvoorbeeld Memento en Fightclub (waarmee deze prent vaak vergeleken wordt) konden me meer bekoren, vandaar heb ik mijn beoordeling bijgesteld van 4* naar 3*

Veel meer dan een hoewel cinematografisch mooi, doch saai uitgewerkt en bij vlagen chaotisch en onnodig moeilijk te volgen filosofisch gedachte-experiment kon ik er helaas ook niet van maken.

2*

Ik zou deze film eerder met The Butterfly Effect vergelijken dan met Memento of Fight Club eerlijk gezegd...

Vergelijk het aub niet met butterfly effect. Deze film heeft zo veel meer en steekt zo veel beter in elkaar!

Briljant!

Zeer goed in elkaar stekend verhaal! Realiteit of illusie? Volgens mij is het leven een grote illusie en is dat wat realiteit is enkel het Zelf, de eenheid. Deze film doet mij daaraandenken.

Subliem!

De Troskompas geeft deze film 1 ster

Veronica ook, te pretentieus en vaag of zo. Ze snappen het soms niet bij die commerciele blaadjes

Zelfde met Lynch zijn films. Mulholland Drive goed vinden, maar Lost Highway is vaag etc.

Ik zie nu trouwens dat het TotaalTV is welke deze film 1 ster geeft:

"Het idee waarmee Van Dormael ooit aan dit project begonnen zal zijn, is er een mat tal van mogelijkheden, maar het resultaat is doorgekookt als een stoofpot die te lang op het vuur heeft gestaan. Een stokoude man kijkt terug op zijn leven en bedenkt hoe het eventueel ook allemaal anders had kunnen lopen. Het waarom achter dit gemijmer wordt nooit helemaal duidelijk".

De recensie is zo te lezen nog vager

Ik snap er helemaal geen bal van. En het ergste is, het boeit ook niet. Knul heeft de gave om verschillende levenswandels te nou ja doen. Zonder dat het ergens toe leidt. De regisseur is gefacsineerd door huis tuin en keuken esthetiek. Met name die van de 70's. die zet zich ook door tot diep in de jaren 80. Mensen die hopen op een nostalgische trip. het is slechts poppekast en veel kletspraat en huilpartijtjes.

Zoals je zelf al stelt; je snapt er geen bal van.....wellicht dat het daarom niet boeit.