Lilja 4-ever (2002)

Ik vond de sfeer van deze film erg somber, en lilja is erg charismatisch, maar sommige personages heb ik dus echt geen band. Het verhaal was voorspelbaar, doch realistisch. Ik geef het een 4

mikoz,

je zei dat er met emoties slecht om werd gegaan. ik denk dat dat deels ook komt doordat het in rusland gebeurt, waar dat soort dingen aan de orde van de dag zijn, dus reageren de mensen daar er anders op als hier. ik denk niet dat het een fout is van de film, tenzij jij het op een andere manier bedoelt.

chris

Zeer aangrijpende film, ik was diep onder de indruk. Vooral van Lilja, wat kan die meid goed acteren zeg, want het blijft acteren, dat vergeten we wel eens.
Het verdiet en de angst die ze meemaakt, een meisje dat niet op haar mondje is gevallen, is op een gegeven moment compleet lam en radeloos. Op het moment dat ze ontsnapt en over straat rent, richting brug, een stukje terugrent en in paniek om zich heen kijkt, weer verder rent en zonder veel aarzeling de brug af springt. Als kijker voel je zowat de klap, en een kwartier na de aftiteling zit ik nog steeds voor me uit te staren en bedenk me dat dit soort dingen echt gebeuren....

5*

Het kwam er maar niet van om deze film te zien altijd stelde ik het maar uit maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Je leeft echt met Lilja mee en dan in het begin en op het laatste die muziek van Rammstein die maakte ook heel veel goed. 5*

Dit is een grappige zin, aangezien je het tegenovergestelde bedoelt...

Ik snap niet wat je bedoelt.

Weet iemand welk nummer van Rammstein er in deze film komt?

Mein Herz Brennt.

Dat was idd een prachtig nummer!

Ik ben al lang fan van Rammstein maar dit nummer had ik nog nooit gehoord en het is zo goed. Het brengt me helemaal terug in de Lilja sfeer.

ik vond dat nummer juist helemaal niet passen bij die scene. Een beetje goedkoop kwam het op mij over.

Wat voor alternatief had je in gedachten dan?

Requiem van Mozart.

Wat was daar zo min aan? De moeder ging misschien verkeerd om met de emotiele dingen die lilja overkomen (Ik bedoel ze heeft ineens andere man , duidelijk niet lilja's vader. Moet een impact op Lilja hebben gehad toch? en dan laat ze LIlja helemaal in de steek), maarj e moet bedenken dat in zulke buurten in Rusland dit soort dingen vaak voorkomen en iedereen vecht daar voor zijn eigen stekkie denk ik.

Maar verder vond ik de mensen vrij gebrijpelijk met de emotionele dingen in hun leven omspringen.

Ik heb de film nog niet herzien, maar ik heb argumenten van de tegenhangers van de film gelezen waar inderdaad wel wat in zit.
Hoe Lilja op haar knieën valt als ze wordt verlaten door haar moeder is wel een beetje over the top. En die vleugeltjes zijn achteraf ook wel een beetje lachwekkend. Daarentegen blijf ik het een steengoede film vinden, die een zeer diepe indruk op mij heeft gemaakt, maar wellicht hadden sommige scénes iets anders gemoeten. Daarom nu 4* en geen 5* meer.

Een film die van meet af aan pijn doet, shockeert, je machteloos doet voelen... een juweeltje.

Ik zou mezelf niet zo dramatisch in de modder laten vallen. En dat is het niet alleen, het is ook de manier hoe het in beeld wordt gebracht. Armen naar voren richting wegrijdende moeder, op de knieën in de modder vallen, en om het nog wat dramatischer te maken alles in slow-motion. Dit doen ze in Vietnam-films ook als een soldaat zijn beste kameraad ziet sneuvelen, en op zich is daar niets mis mee hoor, maar ik vond het niet zo bij deze film passen.

Ik vond dat die scene perfect de emotie van het meisje weergaf, (natuurlijk kan je je wel indenken hoe ze zich voelt), maar door dat moment zo te benadrukken wordt je je als kijker helemaal bewust van wat voor verschrikking het wegrijden van de moeder wel is (want dat is gewoon zo, dat is een van de verschrikkelijkste daden die een moeder kan stellen tgo haar kind, als ze capabel is om het op te voeden natuurlijk. Pure horror noem ik dat.).

Ik weet wel, in Vietnamfilms wordt dit ook gebruikt, bij mij bracht het toch een heel ander gevoel teweeg. Het is hét sleutelmoment in haar leven, dat mag wel benadrukt worden.

En ik denk trouwens, als je moeder voor je ogen wegrijdt, beleef je dat volgens mij ook in slowmotion en ben je op dat moment gewoon niet meer helder dat je je gemakkelijk in de modder laat vallen. De scene werd gewoon vanuit haar emotie, perspectief benaderd. Dat denk ik.

Ik vond het een beetje laffig, die vleugeltjes.

Tja, die vleugeltjes... Je kan het natuurlijk wel interpreteren als het contrast tussen de onschuld die ze verloren hadden... Maar als je zo denkt dan... Kan je alles wel als "heel erg functioneel" beschouwen, of als "een element dat de film op een hoger plan tilt".
De vleugeltjes zijn voor mij enkel onmisbaar als een symbool van "het wegvliegen", weg van de harde werkelijkheid. Die was toch vrij hard, niet? Zo ervaarde ik het toch aanvankelijk en vond ik die vleugels niet echt ongepast.

Volgens mij staan die voor de vrijheid.

Alsnog het had wat profesioneler gekund.

Met andere woorden: een hele harde film, met toch voor de zekerheid een soort happy-achtig eindje eraan verzonnen...

Ja, echt happy. Ik voelde me enorm opgelaten op het einde. Het was allemaal wel erg enzo maar door dat einde wist ik dat het allemaal wel goed was gekomen. Was dat even een opluchting...

Beter lezen.

Wat je nu opschrijft is precies het probleem aan dat einde.

Wees eens duidelijk... Wat bedoel je precies? Mijn voorgaande berichtje was trouwens sarcastisch bedoeld... Nooit gedacht dat ik dit ooit zou moeten opschrijven.

Je sarcasme was mij geheel duidelijk, wees gerust, je had het dus niet hoeven opschrijven. Maar als ik 'happy-achtig' schrijf, dan bedoel ik niet 'happy', dus je sarcasme is niet op zijn plek. Dat einde is niet happy, daarover zijn we het helemaal eens. Maar juist daarom: waarom die vleugeltje? Waarom die escape, die verlossing?

Ik zie (over)duidelijk waar die vleugeltjes voor staan, maar is dat einde de film nu echt waardig? Ik vond van niet. Geforceerd moment. Zonder dat was meer in de lijn van de film geweest, harder, minder laf.

Vinnik.