Lilja 4-ever (2002)

Nou, met terugwerkende kracht nog even reageren op deze film, die ik vorige week op het IFFR heb gezien. Ik was, om met een understatement te spreken, behoorlijk geschokt. Niet alleen vanwege de hopeloosheid van deze film die je naarmate de film langer duurt echt de keel dichtknijpt, maar ook omdat ik meisjes als Lilja in Moskou daadwerkelijk heb gezien, en toen met mijn vrienden nogal heb moeten lachen om hun naïviteit. Laten die meisjes zich oppikken door van die smerige oude mannetjes, zo laag wil je toch niet zinken? Maar Lilja 4-Ever toonde wat daar allemaal aan ten grondslag kan liggen, en vooral: wat voor gruwelijks erop kan volgen.

Deze film is in alle opzichten deprimerend, niet alleen vanwege de gebeurtenissen maar ook omdat, zoals Moodysson al zei, er geen enkel sympathiek persoon in de film voorkomt (ik maak trouwens nog wel een uitzondering voor Volodya). Afkeuring voelen voor Lilja's moeder, haar tante, haar vriendin Natasja of de jongens uit de buurt is natuurlijk niet moeilijk, maar ook de egoïstische Lilja zelf ontkomt niet aan kritiek. Ze heeft de omstandigheden niet mee, maar roept haar lot ook enigszins over zichzelf af.

Dan nog dit: hulde aan Moodysson omdat hij, terwijl hij zoveel mogelijkheden had om de film visueel nog veel gruwelijker te maken, weet waar subtiliteit op zijn plaats is en waar de grens ligt tussen eh.. 'tranen' en 'walging' (bij gebrek aan betere bewoordingen). Ik moet bekennen dat ik me zéér ongemakkelijk voelde nadat ik als kijker eerst te zien kreeg in welke geestelijke en fysieke staat Lilja verkeerde aan het eind van de film - daarna volgde met een lange terugblik de rest van de film. Welke grenzen van het visueel toelaatbare zouden worden opgezocht? Moodysson behandelt Lilja met een zekere waardigheid, en daar was ik blij om. De kijker kan daardoor een affectie opbouwen voor Lilja, in tegenstelling tot (enkel) pure walging voelen vanwege de excessieve gebeurtenissen in de film.

Nou allez, dat is wel zo'n beetje wat ik wilde zeggen denk ik.

Ik moet zeggen dat ik met de nodige scepsis deze film ging kijken. De titel deed me nogal geforceerd "stoer" aan (Cradle 2 Da Grave, 2 Fast 2 Furious, etc) en de poster vind ik erg slecht en lelijk. Aan de andere kant was ik natuurlijk weer erg benieuwd door de goede reacties hier.

Die deel ik niet helemaal. Het goede aan de film vond ik de "echte" sfeer die de film uitstraalde (met de foute oostblok-house als hoogtepunt ). Maar verder... sja wat er in de film gebeurt is verschrikkelijk, erg en indrukwekkend. Maar een film over een indrukwekkend onderwerp is niet automatisch zelf ook indrukwekkend... het deed me niet zo heel veel. Maar goed ik kan begrijpen dat dit een film is die het voor anderen wél doet.

Dan vind ik Requiem For A Dream (waar ik qua structuur e.d. wat overeenkomsten mee zag) 20x indrukwekkender.

3*

Ik weet eigenlijk ook wel zeker dat de film nog sterker was aangekomen, als ik het verhaal al niet had geweten. Ik ben niet op zoek gegaan naar info over het verhaal van tevoren, maar wist er toch al teveel van af.
Anders had ik misschien inderdaad gedacht dat die jongen wel een aardige knaap was, en was het allemaal nog schrijnender uitgevallen Aan de andere kant maakt dat volgens de regisseur zelf waarschijnlijk niet zoveel uit, aangezien in het begin al vrij duidelijk wordt hoe het verhaal zal gaan verlopen

Eindelijk gezien, en het heeft me niet tegengezeten. Ik zit er nu, twee dagen later, nog steeds mee in mijn kop, en dat lijkt me reden genoeg om hem geslaagd te noemen. Het scenario wrong een beetje (nogal vreemde sprongen soms, en op het einde precies nogal snel afgehandeld, maar dat had wel effect dus was het misschien de bedoeling) en de vleugeltjes waren even wennen, maar ik heb me daar niet aan gestoord. Muziek is fenomenaal, acteerprestaties ook. Misschien wel nog spijtig dat die neukende mannen zo idioot in beeld werden gebracht, dat deed me meer denken aan die belachelijke reclame van het Antwerpse toneelhuis, maar gezien de context was het toch nog aangrijpend. Dat had misschien beter gekund. Ik geef 4 sterren, we zullen zien hoe lang het nare gevoel blijft, misschien verdient dat ooit nog wel een verhoging.

Vanmorgen weer gezien na ongeveer een jaar (op de MM meeting in Nijmegen zag ik hem voor het eerst) en ik verhoog hem met een heel punt.

Een van de weinige films die mij persoonlijk een brok in de keel en kippenvel geeft. Moodysson wordt nog eens een hele grote...

4,5*

Was erg onder de indruk van de acteerprestaties van vooral Oksana Akinshina en ook Artiom Bogucharskij. Ook de koude naargeestige sfeer van de Moskouse buitenwijken vond ik erg treffend en mooi verfilmd. Echter het verhaal is wel wat voorspelbaar en wist mij op weinig plekken maar echt te verassen. Hou het voorlopig op 3,5*

Nu ik de film gezien heb blijf ik de poster lelijk vinden, al past hij perfect bij de film. Het is namelijk ook maar een lelijke film met veel lelijke mensen en lelijke gebeurtenissen. De uitzichtloosheid zie je overal in terug en dat maakt het toch wel een erg goede tragedie. Een impact was er maar net iets minder dan ik verwacht had.

4*, ben benieuwd wat een herziening brengt.

Pluspuntje trouwens nog voor de muziek, meestal niet om aan te horen maar erg goed gekozen.

We wachten, FK.

Zeer aangrijpende film, ik was diep onder de indruk. Vooral van Lilja, wat kan die meid goed acteren zeg, want het blijft acteren, dat vergeten we wel eens.
Het verdiet en de angst die ze meemaakt, een meisje dat niet op haar mondje is gevallen, is op een gegeven moment compleet lam en radeloos. Op het moment dat ze ontsnapt en over straat rent, richting brug, een stukje terugrent en in paniek om zich heen kijkt, weer verder rent en zonder veel aarzeling de brug af springt. Als kijker voel je zowat de klap, en een kwartier na de aftiteling zit ik nog steeds voor me uit te staren en bedenk me dat dit soort dingen echt gebeuren....

5*

Ellende om de ellende of een eerlijke, schrijnende film om een issue aan te kaarten? Moodysson verdient het voordeel van de twijfel, maar feit is dat Lilja 4-ever soms te veel hakt, zodat de kijker als het ware murw geslagen wordt. Als statement tegen die industrie krachtig, voor de gewone kijker soms te veel ellende bij elkaar gepropt.

3*.

Keiharde film, maar ook behoorlijk leeg. De DVD-uitgave die ik bekeek had de eigenaardigheid het woord 'lichtpunt' in de linkerbovenhoek van het beeld te vertonen. Dat was dan ook het enige lichtpunt in deze film. De beestachtigheid die we te zien krijgen is weliswaar misselijkmakend, maar dat zegt niet zoveel over de filmkwaliteit.

Het verhaal is wel erg simpel. Waar een film als Requiem for a Dream nog meerdere zaken aansnijdt is Lilja 4-ever duidelijk wat beperkter. Daarnaast is er meer sprake van een opeenstapeling van gebeurtenissen dan van echte thematiek. Inhoud heeft de film nauwelijks (vergelijk bijvoorbeeld met Breaking the Waves). Op dit punt viel de film me dus een beetje tegen.

Wel goed vond ik de cinematografie en montage, gecombineerd met de muziek. Dit was de eerste keer dat ik Rammstein (?) kon waarderen. Verder vond ik het filmen in bijna alleen maar close-ups sterk. Het geeft een eigen karakter aan deze film.

Beetje tegenstrijdige gevoelens dus. Toch een 3,5*.

Eergisteren viel er een enorm gewicht bovenop me, en ik ben nu bezig eronderuit te kruipen. Op de zijkant stond: Lilja 4-Ever.

Wát een film!! Geen léuke film, nee. Een halfuur later was ik nog aan het treuren om het lot van dit meisje ! Ik heb in het programma Netwerk wel vaker uit de mond van Lilja's lotgenoten gehoord hoe verschrikkelijk en extreem hopeloos hun situatie is, maar ik had er nooit zó bij stilgestaan. Nu klinkt het raar als ík zeg dat deze film heel erg waarheidsgetrouw is/moet zijn, daar ik zoiets nooit heb meegemaakt. Maar ik kan me er alles bij voorstellen! Echt verschríkkelijk dat de seksuele driften van Lilja's 'klanten' hun blik zódanig vertroebelt dat ze niet inzien hoe erg ze lijdt, of dat het ze geen ene reet kan schelen!

Wat zo prachtig is aan de film, is dat ie ergens, -beetje ver gezocht, misschien- eigenlijk is opgedeeld in tweëen; enerzijds heb je de hoop, de toekomstmuziek; anderzijds natuurlijk de misère. En in beide ga je hélemaal mee, ondanks dat je weet hoe veel te naïef Lilja is. Soms, als je een film kijkt, word je gestoord door geluiden uit je omgeving, maar het was absoluut ONmogelijk om mij uit deze film los te (laten) rukken.

Ik wil meer werk van Mr. Moodysson zien, deze film was mijn introductie aan zijn werk, hoewel ik al wel van de man gehoord had.

Ik geef deze film voorlopig vier en 'n halve punt, lager kan niet, kan nog wel oplopen tot vijf en misschien zelfs een plaats in mijn persoonlijke Top-10!

Erg goede, indrukwekkende film.

Ik had vrij snel door dat Andrej een loverboy was (aangezet door de tekst op de achterkant van de hoes, wat idd een grote spoiler is)

Lilya (in de film is het toch met een y?) had misschien wel een keus, maar in zo'n milieu ga je snel iemand vetrouwen die aardig voor je is. Voor de rest is er niemand aardig tegen Lilja, op Volodja na. Ik vind Volodja één van de mooiste personages van de film. Een schitterende vriendschap ontstaat er tussen hem en Lilja. Een vriendschap die er niet zou zijn onder goede omstandigheden. Ze trekken naar elkaar toe, omdat ze alleen elkaar hebben.

De eindscene dat ze met vleugeltjes (nep? nou en?) aan het basketballen zijn is de mooiste. Komt erg dromerig over, wat uiteraard de bedoeling was.

Goed verhaal dus en dat aangekleed met geweldige muziek en mooie beelden. Voorlopig geef ik Lilja 4-ever (zeer mooie meid) 4,5*, maar bij herziening zie ik een kans op 5 *.

Erg ontroerende film die er voor zorgt dat ik ineens best wel blij ben met wat we hier hebben. Dat een meisje met zo'n uitzichtloze toekomst vol goede hoop een kans pakt die haar wordt aangeboden en het alleen maar erger wordt.

Erg sterk. Alleen stoorde de muziek me op een paar momenten even, maar verder vond ik dat ook best goed gekozen. 4*

Fraai drama,

Moodysson `s wereld hier is bij vlagen kil en hard. Lilja is een ogenschijnlijk onuitstaanbaar kreng, maar is natuurlijk ook gevormd door haar omgeving. Daarbij fijn, dat het hoofdpersonage geen lieverd is die allemaal tegenslagen op haar afgevuurd krijgt, zodat je als kijker wel in de armen van Lilja gedreven wordt. Moodysson registreert vooral wat er allemaal gebeurd. Als kijker krijg je de kans om zelf een mening te vormen.

Ik vond het zeker geslaagd. De film wordt nooit te zwaar. Dankzij enkele luchtige accentjes in de film. O.a. de vele uitstapjes naar de discotheek, de tripscène waarin Lilja en haar kleine vriend in een euforische stemming verkeren etc. Daarnaast ook wrang dat uiteindelijk onduidelijk blijft welk lot Lilja `s moeder nu eigenlijk beschoren is.

En wie dit al een zwaar drama vindt, kan 21 Grams maar beter mijden. Hier gelukkig geen vals sentiment en zwaar aangezette beelden waarin we het lot plots zien kantelen. Geen gekunstelde tegenstellingen in het plot verwerkt. Goede opbouw dus. Verder aardige muziek. Visueel soms fijn. Maar het mag in de verste verte niet in de voetsporen treden van Container. Op emotioneel gebied aardig. Alhoewel ik de warme kant van Moodysson in diens Tillsammans prefereer boven dit afstandelijke maar sfeervolle portret van Rusland `s grauwe achterstandswijken, armoede, uitzichtloosheid en haar bewoners. 4*

Visueel oerlelijk is wat overdreven, duf vond ik het wel.

Wat bij mij vooral een groot punt van kritiek is, is dat de film veel te voorspelbaar is. Ik wist niks van het plot af, maar ik zag binnen 2 tellen dat Andrei een loverboy is. Het is gewoon niet overtuigend genoeg en daardoor te voorspelbaar. Ook dat gedoe met die vleugels (engeltjes) vond ik vervelend. Verder geen slechte film en er komt zelfs geen onvoldoende aan, maar het had allemaal een stuk beter gekund. Kleine 3.5*

Bij vlagen erg indrukwekkende film!

Mijn derde film van Lukas Moodysson en de tweede deze week. En Moodysson flikt het weer om een erg goede film af te leveren. Deze film is echter veel harder dan Together, want waar in die film echte warmte te vinden was, is deze film erg koud en kil. Oksana Akinshina en Artiom Bogucharskij zetten in ieder geval uitstekende acteerprestaties neer. Lilja is zeker geen lieverdje, af en toe zelfs best een bitch, maar toch kreeg ik op een gegeven moment best medelijden met haar.

Het verhaal is misschien iets voorspelbaar, maar zit verder goed in elkaar en wordt zoals ik al zei overtuigend neergezet door de acteurs. Het is over het algeheel best een zwaar drama, maar gelukkig zitten er soms nog wat fijnere elementen door verweven, zodat het dramatische gedeelte van de film nooit overdreven wordt. Ook de muziek is bij vlagen lekker hard en lekker (Rammstein) en verder slaagt Moodysson erin om net als bij Together een enorm sterk einde aan de film te smeden. Ik vond de engelvleugeltjes wel leuk verzonnen. Bovendien is het einde natuurlijk dramatisch, maar krijgt het op deze manier toch nog iets luchtigs met zich mee. Erg goed gedaan in dit geval!

4,0*

Deel van Filmnacht 2008.

ôh, wat een film... Hartverscheurend.

Iedere keer dat Lilja uit de onmiddelijke nabijheid van haar zweedse pooier vandaan is, hoop ik zo wanhopig dat één van haar godverdomde klanten een hart heeft.

Maar Moodysson gunt ons dat respijt niet. Natuurlijk doet hij dat niet (wat mij betreft een eerbetoon aan Michael Hanekes Funny Games waar de regisseur zijn kijker de opluchting uiteraard onthoudt door de band terug te spoelen).

Ik vind Lilja 4-ever aangrijpend. Tot op het bot. De film raakt op de plek waar het het meest pijn doet.
In - drie - maanden ........... Auw.
En dit gebeurt iedere dag talloze malen in werkelijkheid, hoe kan ik hier toch mijn ogen voor sluiten..

De plotontwikkeling is volkomen voorspelbaar. Maar dit doet niets af aan de film. Nog geen fractie.
Het spel tussen Lilja en Volodja (Oksana en Artiom) is vertederend en prachtig. De vleugeltjes zo verschroeiend mooi.

Moodysson heeft een reuaschtige stap gezet van Fucking Åmål, slechts een vingeroefening komt mij nu voor, naar Lilja.
Deze film blaast mij omver.
En roert tot tranen toe.

Ik blijf het een moeilijke zaak vinden om films die ik in mijn prille jongensjaren werkelijk verpletterend vond, opnieuw met dezelfde ogen te bekijken. ‘The Green Mile’, ‘Un Long Dimanche de Fiançailles’ en vele anderen staan ongeduldig in de kast te wachten. Alleen ontbreekt elke aantrekkingskracht – de vrees om ontgoocheld te worden is te groot.

Toch slaagde ‘Lilja 4-Ever’ er afgelopen week in om z’n weg naar de dvd-speler te vinden. Immers, "als er één film is die zijn verpletterende uitwerking van weleer haast niet kan missen, dan is het wel Moodyssons bekendste", dacht ik zo.

Moodysson vind ik al lang een bijzonder cineast. In ‘Tilsammans’ creëerde hij een eigen, warme wereld die overliep van de menselijkheid. Tragikomisch, en bijzonder intelligent, dat staat me tegenwoordig nog voor de geest. In ‘Lilja 4-Ever’ is er echter geen greintje hoop, en toch laat de film zich verteren. De reden is dat er - ondanks het triestige onderwerp – toch echt mooie momenten inzitten, meer bepaald de ontmoetingen tussen Volodja en Lilja. Deze zijn zo puur en ontdaan van alle franjes, zodat hun kinderlijke warmte haast ondragelijk van het scherm af spat.

Moodysson maakt gelukkig niet de fouten die andere cineasten zouden maken. Zijn boodschap is des te krachtiger omdat hij de georganiseerde prostitutie niet "openlijk" aanklaagt. Hij vertelt een verhaal, en het is de kijker die in de kantlijn verontwaardigd mag reageren. Bovendien zet Moodysson het medium volledig naar zijn hand: de regie zit vreselijk dicht op de huid van Lilja, en de 'gevulgariseerde' soundtrack maakt het geheel nog rauwer. De catharsis bij de zachte tinten van Vivaldi’s ‘Al Santo Sepolcro’ komt over de kijker als een weemoedige slaapmutsje voor het totale débacle. Moodysson zou zichzelf echter verloochenen mocht hij het daar bij laten: het oorverdovende ‘Mein Herz brennt’ mag het verschrikkelijke leven uitgeleide doen. De brok in de keel zwelt nog wat aan…en wij slikken het lijden weg.

Desondanks heeft ‘Lilja 4-Ever’ een beetje moeten inboeten aan kracht. Waar ik mezelf op 15-jarige leeftijd met een existentiële crisis en een rilling over de rug bij de aftiteling bijeen mocht rapen (poëtische overdrijving ), heb ik nu “gewoon” een goed vertelde en geniaal geënsceneerde film gezien. Of kreeg ik het maar niet koud omdat mijn vriendin en ik steeds dichter tegen elkaar aan kropen?

4*

Fucking Åmål, de eerste film die ik zag van regisseur Moodysson, viel me wat tegen, maar vond ik toch zeker een prima film. Toch heeft de regisseur met deze Lilja 4-ever voor mij een veel sterkere film neergezet. Een ietwat vreemde ervaring, die denk ik ook wat moet zakken voordat ik echt een beoordeling kan geven, maar ik begin bij vier verdiende sterren.

Voor het zien van deze film las ik hieronder al ergens - half tussen spoilers gezet, niet goed genoeg dus - het één en ander over bepaalde dingen. Had ik dat niet geweten, was deze film veel harder aangekomen denk ik. Het gaat om de jongen, waarmee ze graag naar Zweden wil. Ik wist nu al dat het gewoon helemaal niet goed zat met die gast, dus was ik op het ergste voorbereid, maar sommigen denken dat halve spoilers genoeg zijn, om dit soort dingen te verbergen. Mjah, oké... toch vond ik het nog erg indrukwekkend allemaal. Het begint allemaal al bij de vreselijke, sombere, trieste, gore setting die gewoon op een sterke manier bijdraagt aan de sfeer in de film. Hoofdrolspeelster Oksana Akinshina doet het uitstekend en is een groot pluspunt in de film, net als dat kleine jochie trouwens, prima gedaan beide. Vanaf het moment dat Lilja haar moeder wegging, pakte de film me beet en liet me niet meer los. De slow-motion scéne, wanneer ze achter de auto aanrent vond ik ook erg mooi. Hmm, eigenlijk pakte de film me trouwens al beet bij Mein Herz Brennt van Rammstein. Naast dit nummer zit het trouwens sowieso wel goed met de muziek, we horen zelfs nog één van de honderd mixjes van Alphaville's Forever Young Vanaf het begin tot het eind in ieder geval boeiend gekeken naar deze film.

Mijn medeleven met Lilja was eigenlijk direct erg groot. Oké, ze is niet het brave meisje van hiernaast, maar haar situatie is dan natuurlijk ook niet gunstig te noemen. Verlaten door je moeder in zo'n hell-hole is geen pretje. Geen uitzicht op een toekomst, geen geld, dus wat te doen? Nou jah, dat is dan ietwat voorspelbaar natuurlijk, want het is al snel duidelijk dat Lilja met de benen wijd gaat. Dit levert een paar behoorlijke scénes op, maar eigenlijk verliest de film zijn kracht nooit. Vooral omdat Lilja zo'n beetje elke scéne in beeld is en steeds verder wegzakt in het diepe dal. Ik zat me steeds af te vragen wat het volgende was, waar Lilja mee te maken zou krijgen. Njah, ze vertrekt dus naar Zweden (nietsvermoedend) en haar maatje pleegt zelfmoord. Sterke scéne, maar ik vond de momenten dat hij tevoorschijn kwam met zijn vleugeltjes wel erg mooi. Misschien wat vreemd, maar het brengt een paar mooie scénes met zich mee. De scéne wanneer ze onder de tafel slaapt bijv. en ineens op het dak van dat gebouw zijn vond ik erg mooi. Ook het einde was mooi, wel weer wat voorspelbaar misschien, maar toch erg sterk en indrukwekkend.

Voor nu dus dik vier sterren voor deze film. Ja, eigenlijk vond ik dit helemaal geweldig. Dit is ook zeker een film die ik vaker wil gaan zien. Nu eerst de boel even laten zakken en bij de herziening valt er misschien meer uit te halen.

Oef, wat een zware film. Een van de zwaarste die ik heb gezien en veel zwaarder kan het toch niet worden? Echt zo'n een die kan malen in je hoofd omdat er echt geen greintje vrolijkheid in voor lijkt te komen. Voor een uitgebreidere review verwijs ik naar HarmJanStegema die ongeveer hetzelfde neerpent wat ik zou schrijven .

Aardig goede film. Moodysson zet een realistische kijk op een donkere kant van de wereld neer. Dat merk je ook erg in zijn manier van filmen met die snelle onverwachtse close-ups, en de ietwat afstandelijke regie. Het is vooral observerend, maar dat maakt het niet direct minder direct.

Maar echt raken deed dit me ook niet, daar is het verhaal net iets te voorspelbaar, en Lilja net iets te naief voor. De vriendschap met dat jongetje, vooral naar de eindfase toe was wel mooi!

krappe 3.5*

Deze dan eindelijk gezien. Laat ik voorop stellen dat het gewoon een goede film is met een afschuwelijk realistisch thema. De film zet je toch wel even aan het denken en laat je met een naar gevoel achter.
Toch vind ik het geen meesterwerk. Het acteerwerk van de twee jonge vrienden is natuurlijk dik en dik in orde. Ook wordt de vriendschap tussen hen mooi weergegeven en gaat de film hier enigszins de diepte in.

Daar waar het gaat om het 'loverboy-gebeuren', schiet de film qua diepgang juist te kort. De shots van hijgende klanten bijvoorbeeld. Niet alleen walgelijk om te zien, maar ook nog eens vrij nutteloos in mijn ogen. Het zou mij bijvoorbeeld veel meer zeggen en raken als je zou zien hoe Lilja psychologisch helemaal gekraakt wordt tijdens een scene met een klant. Niet dat ik dat graag zie, maar dat heeft wat meer impact. Nu raast het allemaal maar als een sneltrein voorbij.

Verder, en dat is hier al wel vaker besproken, vond ik de scene waarin ze de auto van haar moeder achterna rent helemaal niets. Overdramatisch en past wat mij betreft niet bij de rest van de film.

De muziek is natuurlijk ook opvallend. Rammstein, prima keuze voor die scene. Soms iets teveel van die goedkope housebeats, al is dat volgens mij wel typisch iets wat ze daar (ook vandaag de dag nog) veel draaien.

Opmerkelijk overigens dat velen hier vallen over de voorspelbaarheid van deze film. Ja natuurlijk is het een en ander voorspelbaar. Dat vond ik ook. Maar dit is voor mij nou niet echt een type film waarin dat storend werkt. Ik heb bij Lilja 4-ever geen ingenieus plot nodig of rare wendingen. Is bij dit thema toch ook lastig. Wat hadden ze dan moeten doen: Lilja die zich zo tegen het laatste half uur van de film tot op het bot wapent en als een soort Terminator alle loverboys in Zweden neermaait? Of toch liever: eigenlijk is het bij nader inzien toch allemaal niet zo erg, want....jawel...Lilja schijnt een vampier te zijn!! ...Weet ik veel! Om maar aan te geven dat ik niet zo snel zie hoe je dit minder voorspelbaar zou moeten maken.

Ik stoor me trouwens ook ontzettend aan mensen die hier gaan lopen roepen dat sommige dingen in deze film onwaarschijnlijk zijn. Leg je er gewoon bij neer: dit is aan de orde van de dag. Dat het vaak onbegrijpelijk is dat meisjes zo naief kunnen zijn is een andere discussie, maar dat het gebeurt is een feit.

3,5*

Een film die me een beetje aan Christiane F. deed denken, al ging het hier eerder om armoede en bij Christiane F. om verslaving. De hoofdreden waarom ik beide films wat op elkaar vind lijken is omdat ze beide triestige, weinig kleurrijke settings hebben en omdat je in beide films gewoon hard op de feiten gedrukt word. De sfeer is hier dan ook bijzonder uitzichtloos, een beetje alsof het hoofdpersonage Lilja werkelijk geen enkele kans heeft om uit de armoede te geraken. De film begon al verrassend wanneer je Rammstein te horen kreeg met Mein Herz Brennt. Maar de meest beklemmende scène blijft toch wanneer Lilja's moeder naar Amerika vertrekt en Lilja achterlaat, je ziet dan hoe Lilja zo snel mogelijk (maar in slow motion) haar moeder achterna loopt en het uitschreeuwt, zeer meelijwekkende scène. Vanaf dat punt zie je ook hoe snel het achteruitgaat met Lilja, en hoe ze uiteindelijk verliefd wordt op een gast met slechte bedoelingen. Als kijker heb je natuurlijk meteen door dat er iets niet klopt en dat Lilja wel erg naïef is in haar beslissing om hem te vertrouwen maar toch hoop je als kijker dat je ernaast zit.

De film speelde zich af in de deprimerende achterbuurten van de ex-Sovjet-Unie, alles zag er dan ook nogal armoedig en grijs uit. Dat werd dan ook enkele keren in contrast gebracht met kleurrijke discotheken of spelletjeshallen waarbij je goedkope, Russisch gedubte popliedjes te horen kreeg. Het tempo van het verhaal was vrij hoog maar dat werkte ook wel opvallend goed, je krijgt als kijker niet meer te zien dan echt nodig is.

Ik vond ook de vriendschap tussen het jongetje dat toekomstloos door de straten zwerft en Lilja zeer mooi. Beide zitten ze aan de grond vanwege onbekwame ouders die in de eerste plaats aan zichzelf denken. Vooral het einde was bijzonder mooi, wanneer er droomsequenties in de film voorkomen waarbij Lilja conversaties voert met het jongetje. Als laatste wil ik er nog aan toevoegen dat het acteerwerk van zowel Oksana Akinshina (Lilja) als Artyom Bogucharsky (Volodya, het jongetje) opvallend goed was.

4.0 sterren

Uiteindelijk helemaal gezien op school, en wauw. Ik heb zoveel films gezien over loverboys en vrouwenhandel, maar lilja blijft mij bij.

Een ijzersterk verhaal, ondanks het niet zo orginele onderwerp, ben ik wel aangenaam verrast door vooral de realistische dialogen en het donkere leven van lilja. Goed geacteerd en goede beelden die zonder pardon alles laten zien zoals het in het echte leven ook zo is.

Sprakenloos wat zo'n film kan doen, een aanrader voor iedereen!

5 sterren

Deprimerende film en één van de beste drama's die ik ooit heb gezien. Het schept een goed beeld van de wantoestanden waarin sommige van die meisjes uit de Sovjet-Unie terechtkomen. Het Oostblok sfeertje wordt in de film perfect overgebracht en Mein Herz Brennt van Rammstein en de engel op het einde van de film maken het alleen nog beter. Was er erg van onder de indruk 4.5*

Gisteravond weer voor de tweede keer gezien, ik vind deze LILJA 4 EVER nog beter dan de eerste keer.

De depri omgeving in het Oostblok is goed weergegeven, ook de woningen zijn zo somber , vies en niet onderhouden.

Lilja heeft terecht alles aangegrepen om dat te ontvluchten

Perfect weergegeven. Loverboys en kinderhandel voor de sex is daar net zo gewoon alsof je een kroket uit de muur trekt.

Genoten van deze film, blijft ook lang aktueel.

Een dikke 4,5

Zware film. Desalniettemin eentje die nog dagen in mijn hoofdje rondspookte. De troosteloze setting is fantastisch gekozen, vooral dat het ging sneeuwen op een bepaald moment, brrrr..... Of dat Lilja zei:' Er is hier gewoon he-le-maal niets te doen'. Zeer pakkend, kort en een waarheid als een koe. Er worden woningen in elkaar gemetseld en mensen zoeken voor de rest maar uit wat ze doen met hun leven. Geen enkel aangrijppunt voor jongeren en/of ouderen. Ze doen maar, als ze ons (de gemeente/regering) maar niet lastig vallen.

Terug naar het verhaal - toch had ze nattigheid moeten voelen toen ze het vliegtuig in gepusht werd. Maar ja, je hebt niets anders. Wat moet je. Je bent in ieder geval de Sovjet Unie uit. Ook had ze in Zweden vast wel op een bepaald moment kunnen vluchten, maar goed, waar moet je heen. Tenslotte had ze wel kost en inwoning. Moeilijk hoor.

Vond de vleugeltjes juist wel grappig. Het illustreerde voor mij juist de hoop; een stemmetje in het diepste van je ziel welke je zo graag wilt horen.

Verder had ik helaas teveel gelezen hier op MM om nog onbevangen de film in te gaan. Jammer, want daardoor zag ik bepaalde dingen wel aankomen. Had ook wel iets uitgebreider en langer verteld mogen worden. 105 Minuten was nét even te kort.

Verder een gevoelige film, vakkundig in elkaar gezet. Geen grote minpunten. Een aanrader is het wel.

Nadat ik Fucking Amal erg goed vond, verwachtte ik ook erg veel van deze film. Misschien iets te veel. De film is zwaarder en het verhaal sprak mij minder aan. Maar desalniettemin een erg mooie film. Goed geacteerd en het einde krikte het voor mij nog extra op.

Na de feel good movie Fucking Amal waar nog een beetje hoop in zat krijgen we nu een rauwe hopeloze film van Moodyson. Waar je echt niet vrolijk van kan worden.

Het begin is wel een mispunt want dat verklapt al alles een beetje. Daarna worden we meegezogen in die troosteloze grauwe achterbuurten in een Russische stad dat alles behalve welkom en vrolijk is en de armoede en ellende gewoon om elk hoek komt kijken. En het leven daar... zo krijgen we kennis met Lilja die in de steek word gelaten door haar ouders en helemaal voor der zelf moet zorgen in een smerige kamer waar een ziekelijke ouwe vrouw de eigenaar van is. Echt... al vanaf het begin weet je gewoon dat de film alles behalve vriendelijk is. De rollen zijn ook heel realistisch. Lilja is gewoon prachtig neergezet en weet heel goed de kijker een medegevoel te krijgen. En dan komen we ook nog bij dat jongentje Volodja. Ook schitterend gespeeld btw. Ook iemand die meer op straat leeft dan thuis en elke dag ellende heeft met zijn vader en zelf ook nog amper 11 is ofzo. En zo krijgen we tussen al die ellende heen wel een hele goede vriendschap tussen de twee grote leeftijdsverschillen. Maar of de film daar vrolijker van word.... :Lilja ziet op dat moment enige verlossing in een kind van 11 want zelf word ze ook erg verwaarloost op school en door haar beste vriendin. Dan komen we bij het moment dat Lilja die Andrei ontmoet en vanaf dan gaan de remmen los. Volodka als jochie van 11 ziet al dat er iets niet goed zit en probeert Lilja ervoor te waarschuwen. Maar Lilja is eenmaal eigenwijs en laat het smerige Russische gemeenschap achter en komt via Andrei in Zweden. Ook niet rooskleurig want ook Zweden kent zo zijn troosteloze grauwe achterwijken. En zo zien we hoe Lilja in de val word gelokt en in het mooie verhaaltje van Andrei is getrapt. Ze word in de prostitutie gekickt door dat hulpje van Andrei. Wat een allemachtige klootzak was dat zeg. Die zouden ze zo zonder verdoving moeten castreren en verminken. En hoe rauw het ook mag zijn. Dit soort dingen gebeuren echt. En dan zie je dat Lilja geen kant meer uit kan en eigenlijk beter naar Volodka had moeten luisteren.

En dan komen we ook bij de meest emotionele stukjes van de filmdie dromen. En waar ik echt emotioneel niet tegen kan is tegen dit soort dingen in films. In het echte leven helemaal uitgebuit worden en in de dromen een goede leven leiden waarbij ze een engel is en Volodka ook en waarbij ze zo nog met elkaar spelen en dat alles beter is. Gewoon om te janken. Het einde is al helemaal een impact.

Lilja 4 ever is gewoon hard maar waar. En ook echt het echte voorbeeld. Al die andere films die hier op lijken: Loverboy, Het Zusje van Katia etc zijn weer te voorzichtig en emotieloos. Maar deze hakt er zeker in en straalt gewoon een brok ellende uit. Dit is in ieder geval weer een kijkervaring om nooit te vergeten.

4,5*

Bijzonder naargeestige film, die vanwege het zeer zware thema wel een behoorlijke kluif is om te bekijken. Desalniettemin heb ik erg genoten van de film. Het begint allemaal erg triest en net als je denkt dat het niet erger kan wordt er weer een schepje bovenop gegooid.
Lilya wordt prachtig gespeeld door Akinshina en weet vanaf minuut 1 de empathie voor zich te winnen. Het kleine vriendje Volodja is ook een zeer overtuigende rol en eigenlijk vond ik dit ook het mooiste aan de film. De vriendschap van 2 personen in een uiterst trieste omgeving. Ik zou daar zelf ook niet willen wonen, dus ik kan ook precies begrijpen waarom Lilja uiteindelijk naar Zweden verkast. Dat is overigens wel een verhaallijn dat pas uiterst laat in de film komt, iets wat ik eigenlijk niet had willen lezen in de synopsis hier. Want nu zit je eigenlijk al drie kwartier naar de film te kijken waarbij je ook nog is weet wat er allemaal gaat gebeuren.
Dat Andrei een loverboy is was me eigenlijk ook al vanaf de 1e seconde duidelijk, zonder spoilers te lezen.
Wat volgt in Zweden is ook weer bijzonder naargeestig, maar wel knap geacteerd, waardoor het weer bijzonder realistisch overkomt.

Moet zeggen dat ik wel een fan begin te worden van Lukas Moodysson, hij heeft voor mij sowieso al twee toppertjes afgeleverd.
Vind deze echter niet zo prachtig als het iets meer positief ingestelde Fucking Amal. Daarvoor hadden ze van mij gewoon wel in Rusland mogen blijven.
Maar de film heeft wel net als Fucking Amal een behoorlijke indruk achter gelaten, mede dankzij de rauwe en realistische look en het fantastische acteerwerk.

4*