Lilja 4-ever (2002)

Tis soms ook moeilijk he zo'n discussie, van alle kanten wordt van alles gezegd en beweerd. Maar dit is wel erg "verontrustend" om maar even jouw woorden te gebruiken.

Ik zou het nog maar even goed nalezen Zowel ik zelf als kappeuter beweren dat Loverboy een film is die < voor de duidelijkheid > MINDER indruk maakt.

Ik was hier waarschijnlijk door op het verkeerde been gezet.

Ik snap de discussie niet. Loverboy maakt minder indruk omdat ie minder goed is. Daarnaast zijn ze ook lastig te vergelijken, kwa aanpak.

Dat zeg ik.

En volgens mij Ziggy ook, dus waarom haalde hij Loverboy er nu bij en wat probeert hij te zeggen?

Een beetje vreemde film. Qua onderwerp en verhaal an sich heel triest en somber, maar de film concentreert zich voornamelijk op de vrolijke(re) momenten; het gezelschap van Wolodja, de tijdelijke illusies, de dromen en de terugkerende nieuwe (maar steeds ijdele) hoop nemen een groot deel van de speelduur in, terwijl de echte ellende maar voorbijflitst, waarna Lilja nog even twee tellen met een holle blik voor zich uit mag staren, om maar snel weer naar de volgende opleving te gaan. Het is in die zin bijna een 'warme' film, opgebouwd als een feelgood in dezelfde stijl als Tillsammans - maar deze film is natuurlijk geen feelgood. In onderwerp en plot is het nog steeds een triest drama, maar de film weigert consequent om de dramatiek dramatisch te brengen. Het drama lijkt er alleen maar om een achtergrond, een contrast te bieden, voor de warmte op de voorgrond.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik daar mee moet. Misschien wil Moodysson laten zien dat er ook in het op het eerste gezicht depressieve leven van een minderjarige prostituee nog een hoop vrolijke momenten zijn; misschien wil hij bepleiten dat zelfmoord de deur naar het hoogste geluk is (heel raar om er op zo'n manier een happy end van te maken), maar het resultaat is eigenlijk niets. Het personage Lilja doet me niets, de gebeurtenissen zijn (daardoor) oninteressant, en de film houdt dan weinig over om te blijven boeien.

Het personage Wolodja heeft iets meer in te brengen. Natuurlijk komen we vrij weinig over hem te weten en blijft het allemaal erg vlak, maar toch kon ik daar meer mee; misschien wel omdat hij als een soort van rationele kracht de verkeerde keuzes die Lilja maakt afraadt (het te lang blijven zitten op dat bankje, met die loverboy omgaan, etc.). De scene dat hij huilt om Lilja's vertrek vond ik dan ook de enige effectieve dramatische scene in de film, maar zijn latere terugkeer met carnavalsvleugeltjes - in een aantal scenes die zo stompzinnig zijn dat het bijna grappig wordt - doet daar behoorlijk afbreuk aan. Het conflict tussen hen rond Lilja's vertrek verdwijnt daarmee trouwens ook opeens als sneeuw voor de zon; het is opeens weer ongebreidelde vrolijkheid wat de klok slaat.

Los van die inhoudelijke aspecten vond ik ook het camerawerk heel lelijk. Dat snelle inzoomen, dat geschud met de camera, en het vaak ook veel te ver ingezoomd zijn van scenes (ik denk dat Moodysson het begrip 'de personages op de huid zitten' wat al te letterlijk heeft genomen ) haalden mij voortdurend uit het verhaal. Wil de film dan gewoonweg niet serieus genomen worden? 1,5 *

Lijkt een beetje op de recensie van Lukas Moodysson's nieuwste film

Ik zou er bijna nieuwsgierig van worden...

Wat heeft dat te maken met serieus nemen...?

Hier begrijp ik dus niets van. Hoezo oninteressant? Kun je je dan niet inleven in haar situatie?

1,5* vind ik onbegrijpelijk. Maarja, iedereen zijn/haar mening...

Absoluut een van de meest trieste films aller tijden!

Ken niemand die deze film niets doet.

5 sterren!

Sinds 14.30 wel

Die camera-effecten haalden mij steeds weer uit de film, alsof ze de kijker er even aan moesten herinneren dat het maar acteurs zijn die in een film spelen. Natuurlijk ben je je er als kijker bij elke film te allen tijde volledig van bewust dat het maar acteurs zijn, en niet de realiteit, maar je moet er 'in mee gaan'; het serieus nemen dus. En dat vond ik met zulke camera-effecten die afleidden en irriteerden erg moeilijk worden.

Niet meer of minder dan ik zou kunnen bij een neutraal geschreven krantenartikel over minderjarigen in de prostitutie.

heb je er werkelijk een happy end in gezien? proefde je de wrange nasmaak niet? alles behalve een happy end.

Erg goede film.

De manier van filmen, de suugestieve manier van in beeld brengen. De fantastische Lenin prnet aan de muur. Groots

Wie heeft heeft het hier nou over een klote film als Loverboys.

Grote teleurstelling. Queto heeft 't degelijk verwoord. Ik ben uiteindelijk op 1,5* uitgekomen maar misschien is dit zelfs te veel. Ik keek na een half uur al op de klok en heb me echt door de film heen moeten knokken. Toen er ook nog leuke vleugeltjes aan te pas kwamen, verloor de film uiteindelijk helemaal aan kracht Elke emotie bleef totaal uit. Een film met gruwelijke gebeurtenissen, maar nergens weet de film die gebeurtenissen ook maar een enkele lading mee te geven. De personages blijven hol, het drama blijft uit. Althans voor mij.

PS. de scene waarin moeder met de auto vertrekt, Lilja al krijsend naar buiten rent, een huilende moeder in de armen springt en uiteindelijk in de modder belandt vond ik tenenkrommend.

Een woord: ON-BE-GRIJ-PE-LIJK.

So? Is het nu de bedoeling dat er een discussie volgt? Of wat? Lilja deed me helemaal niets, zo simpel ligt 't.

Aha. En waarom dan wel?

Ik ken het personage Lilja op dat moment pas vijf minuten (ik heb op dat moment nog geen enkele binding met haar). Ik weet op dat moment slechts een beetje van Lilja. Ik weet van haar dat ze een beetje rebels is, dat ze boos is dat haar moeder naar Amerika vertrekt zonder haar, dat ze haar moeder negeert, onverschillig overkomt ... maar ik zit al te wachten op een wending, een scene waarin ze haar emoties omtrent het gebeuren zal gaan tonen. En dan komt 't: Ze rent in haar pon naar buiten, krijsend als een bezetene, vliegt haar moeder om de hals, die ook al aan het huilen is, ze smeekt haar moeder om niet te gaan, moeders (die duidelijk geemotioneerd is) neemt de onbegrijpelijke beslissing om in de auto te stappen en haar dochter achter te laten (terwijl compleet duidelijk is dat ze zielsveel van haar dochter houdt), Lilja sleurt er jankend achteraan, de auto rijdt weg, Lilja rent er krijsend achteraan, valt op haar knieen in de modder, huilend, de aarde in haar handen klevend..en dat gebracht met een schokkerige camera en een hoop melodramatische bombarie.

Het werkt niet voor me:

Moodysson haalt een mogelijk ontroerend moment onderuit door op Hollywoodiaanse wijze met drama om te gaan ipv de subtiliteit in FA. Bovendien vond de scene al plaats in het begin van de film terwijl ik nog geen emotionele binding met Lilja had en werkte de overdramatiek me op de zenuwen, ik grijnsde zelfs, en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. De hele scene vervalt tot een lege gebeurtenis. De hele film was voor mij een opeenstapeling van lege gebeurtenissen. Aan een feestje wordt flink aandacht besteed, dan krijgen we een flits van geweld/ellende (en Moodysson brengt niks expliciet in beeld, en dat had de film juist wel nodig denk ik) en na die flits krijgen we een Lilja die in de leegte staart! En dan een keer of 5 op rij n.B! En ik kom niks te weten over de dingen die in haar hoofd en hart rondspoken. Ik krijg geen binding met haar, nergens.

Lilja's wereld is gewoon klein.

Ik kan me voorstellen dat wat je ziet zo'n beetje alles omvat wat haar gebeurt in het leven.

Iedere dag troosteloosheid en ellende.

Dan is het juist heel goed dat Lilja niet verder uitgediept wordt.

Ik kon me prima inleven in Lilja, heb met zweet in de handen en tranen in de ogen gekeken. Niet te snel met 'Hollywoodistisch/Hollywoodians' smijten, Ramon, ik heb nu definitief besloten dat ik ook die term nooit meer zal gebruiken . Dat jij geen binding met haar kreeg, is goed mogelijk en helemaal niet 'erg', maar zou dat, gewoon, om ook eens een cliché-opmerking te gebruiken, niet ook aan jou kunnen liggen? (zonder daar verder posi- of negatieve conclusie aan te verbinden overigens)

Ik gebruik die term meestal wanneer een film drama te geforceerd wil brengen waardoor het juist niet overkomt. De meeste Hollywoodfilms zijn hier erg goed in, dus ik vind het gebruik van deze term in het geval van de besproken scene terecht eigenlijk.

Tja, wat moet ik hier mee? Ik heb de film samen met iemand anders bekeken, we hadden beiden hoge verwachtingen, en we waren beiden teleurgesteld na afloop van de film. Puur theoretisch gezien ligt het altijd aan jezelf, aangezien smaak, criteria en filmvoorkeur subjectief zijn. Maar ik neem mezelf serieus, houd me al jaren elke dag bezig met film (filmkijken en info op internet, boeken, MM etc) en streef hier op MM naar een bepaalde objectiviteit in mijn beoordelingen. Ik denk dat Moodysson hier een veel betere film van had kunnen maken. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik neerbuigend wil zijn naar de mensen die het fantastisch vinden, maar toch zal ik termen gebruiken die de film in mijn beleving het best omschrijven, ook al zal dat een aantal mensen tegen het hoofd stoten.

Helemaal ongelijk heeft Ramon niet, hoor. Ik noemde Moodysson ook wel eens de Europese arthouseversie van Spielberg.

Ik niet. Mijn beoordelingen zijn 100% subjectief. Objectiviteit nastreven is per definitie onzin.

(De discussie is al eens uitgebreid gevoerd en ik wil 'm niet opnieuw oprakelen, maar ik kan het niet laten, bij voorbaat excuses. Dat soort zinnen doen nu eenmaal pijn aan mijn ogen)

Schijnt bij zijn nieuwe weinig van over te zijn.

Ik zeg geen moment dat Ramon ongelijk heeft. Hij HEEFT zelfs 'gelijk'! Behalve dan in het nastreven van objectiviteit, da's inderdaad per definitie onzin. Maar ook ik ga die discussie hier niet voor de miljoenste keer voeren.

Nee, je begrijpt me niet. Ik ben me er van bewust dat subjectiviteit immer de doorslag geeft bij het beoordelen van films, maar er bestaan zeker ook objectieve criteria, die vaak juist door subjectiviteit genegeerd worden. Snap je wat ik bedoel?

Nee, of misschien wel maar dan ben ik het er niet mee eens.

Hoogst opmerkelijk en verrassend voor mij, dit standpunt van Ramon! Ach ja, het houdt het leven boeiend he .