Boogie Nights (1997)

De film begint erg leuk. Het enthousiasme straalt ervan af, en dat werkt aanstekelijk. Maar... Enthousiasme is niet genoeg om 2,5 uur te blijven boeien. In het tweede deel van de film vallen de oppervlakkige personages en de stuurloze script dan ook door de mand. De humor is flauw en komt geforceerd over.

Daar tegenover staan het stijlvolle camerawerk, de muziek (vooral het nummer van de Beach Boys) en de uitstekende acteerprestaties.

Talent had Anderson al ten tijden van deze film, maar hij miste wat volwassenheid. Zijn latere films vond ik stuk voor stuk beter.

Eerste deel is erg goed. Tweede deel ook, alleen is de sfeer heel anders. De muziek is goed verwerkt en goed gekozen (vooral die twee scenes waarbij beide jongens in mekaar worden geslagen of die scene waar little bill zichzelf door het hoofd schiet.), de cast is werelds, het camerawerk is briljant en zeer herkenbaar bij Paul, ik vind hem absoluut niet langdradig (de tijd vloog zo om bij mij), alleen jammer dat het zo'n duidelijk clichéverhaal is: Ik bedoel niet dat het verhaal slecht is, maar dat de volgorde nogal cliché is. Eerst is het allemaal succes en gaat alles perfect, dan gaat het duidelijk bergafwaarts en op het einde is het weer zo'n typische happy-ending voor iedereen. Je weet wel; baby geboren, gestopt met drugs, iedereen weer bij elkaar... Dat is wat jammer, want verder vielen de clichés wel mee, volgens mij.

Ondanks die ene cliché vind ik het toch een schitterende film. En op 1: De goede sfeer (vooral door de cast, muziek en camerawerk).
Ik vind hem toch beter dan Magnolia. Beide films hebben steeds verschillende onderwerpen, en beide is het een goeie drama/misdaad film. Alleen erger ik me bij magnolia meer aan sommige dingen dan bij deze. Beide goeie films, maar bij deze vind ik net dat ie wat beter uit pakt.

4,5* voor dit, toch wel, meesterwerk.

Ik vind de script juist perfect gestructureerd.

Heb je voorbeelden van scènes die qua humor geforceerd aandeden?

Het script was stuurloos, en de humor was soms geforceerd. Was dat erg? Neen.

Boogie nights is een film die ik al een tijdje links had laten liggen. Disco is niet bepaald mijn favoriete muziekgenre en ik maakte wat het vergelijk met het niet echt denderende 'Studio 54' uit 1998. Maar de recensies hier op de site en het palmares van Paul Thomas Anderson sleurden me over de streep om de film toch te zien.

Niet een gehele topper, maar toch een geslaagde film met de gekende stijl van Anderson die in latere films als Magnolia en Punch Drunk Love nog beter tot uiting zullen komen. In het begin van de film maakt hij zelfs enkele keren gebruik van een snelle montage (een drietal flitsen die snel achter elkaar komen: snuiven-koffie lopen-slurpen, of toch zoiets gelijkaardig) wat me even deed denken aan Requiem for a dream. Misschien toeval...

De film bestaat duidelijk uit 2 grote delen. De opgang in de 70's en de ondergang in de 80's. Niet alleen vanverschillende personages, maar ook een duidelijke afrekening in de jaren '80 van enkele zaken die in de 70's evident leken: De man die geen lening kreeg omdat hij in de porno zat. Het hoederecht kwijtspelen omdat de vrouw op een pornoset werkt. Porno dat nog verder commercialiseerd dankzij de video en de minieme gedacht van een waardige film, weliswaar in het pornogenre, te maken, ... Ook was disco een reflectie van de vrije jaren '60. Alles kan en alles mag en het leven is één groot feest. Met de nodige sex, drugs en disco (ipv rock 'n roll in dit geval). In de jaren '80 wordt duidelijk afgerekend met dat tijdperk.

Nog even over de muziek in de film. Al bij al viel het nogal mee, al ben ik niet echt de liefhebber van disco. Gelukkig heeft de disco hier een groot soul en funkgehalte en krijgen we geen Village People of Boney M toestanden. De sfeer stond er in elk geval.

Geen toeval, de techniek heet hip hop montage en wordt wel in meerde films toegepast.

It was used earlier in Bob Fosse's All That Jazz and Paul Thomas Anderson's Boogie Nights. Guy Ritchie also used the technique in Snatch to portray transcontinental travel. The work of Edgar Wright, most notably in his collaboration with Simon Pegg (Spaced, Hot Fuzz, and Shaun of the Dead), uses the technique.

Hoe kun je hier niet van houden?

Haha, geniale scene.

Ik vind het wel iets hebben die hip hop montage. Op de juiste moment gebruikt natuurlijk. Geeft iets van adrenaline en in films als Boogie Nights of Requiem for a dream (waar ik het onmiddellijk voor de geest kan halen) komt dat goed tot z'n recht.

Misschien, vond de film voor de rest alleen erg oninteressant.

Dat mag je vinden.

Vond die discoscène nu ook niet echt briljant geschoten.

Dat mag je vinden.

Het slaat alleen nergens op. . Is zeker wel briljant geschoten.

Prachtig shot

Mooie camerabeweging, dat zeker, maar veel meer dan dichterbij rijden en terug doet de camera toch niet in dat stukje?

Op dat kleine youtube-filmpje ontgaat me misschien wat, het stopt ook op een raar moment. Ik zal het even opnieuw kijken op dvd, kom er op terug...

Het is een shot van bijna 3 minuten van buiten de disco tot aan het tafeltje Ondertussen worden alle personages geïntroduceerd.

YouTube - Boogie Nights - Opening Scene

Gekeken op dvd, vind het nog altijd niet zo uitzonderlijk

Het openingsshot daarentegen, dát is briljant.

Ik dacht dat jullie het over de video "Boogie nights dance fun" hadden, die rokkenjager postte.

O, dat is inderdaad een andere scene, veel fun, maar niet bijzonder qua cinematografie.

Vind ik wel, de hele choreografie en positionering binnen de scene alleen al.

Goed gechoreografeerd dansje, gewoon goed in beeld gebracht, maar verre van briljant geschoten. Vind ik dan.

Vind die shot (qua cinematografie) ook maar weinig bijzonder eerlijk gezegd.

Na een tijdje er tegenaangekeken te hebben dan toch eindelijk gezien. Mijn verwachtingen waren dan ook erg hoog aangezien het andere werk van PTA en de score hier.

Na Boogie Nights gezien te hebben, weet ik dat het een erg goede film is. Maar soms nog wat ruw en voelt het net niet af. Zijn echte meesterwerk kwam bij Magnolia waar gewoon alles op zijn plek viel. Hier viel niet alles op zijn plek. Alhoewel het Rise and Fall gebeuren goed word uitgewerkt is het niet briljant net als veel dingen in deze film. Sommige dingen hebben we als eens eerder gezien. Dit maakt niet uit want PTA weet alsnog door zijn geweldige stijl dit uit de middenmoot te tillen, maar het meestwerk bleef jammer genoeg uit.

PTA zet wel weer een heerlijke sfeer neer, door goede muziek, langshots en zijn inmiddels vaste schare cast. Die het overigens erg goed doet, met Burt Reynolds toch wel als een van de betere net als Cheadle en Macy. Maar ook andere rollen werden erg goed vertolkt. Dat is toch altijd wel een pluspunt bij een PTA, een grote verscheidenheid van acteurs die elkaar naar een hoger niveau tillen.

Wahlberg en Moore vond ik misschien wel een van de mindere acteurs in deze film.

Het probleem waardoor dit weerhoudt van een meesterlijke score ligt misschien wel bij mezelf. De film pakte me nooit echt beet wat een Magnolia of TWBB wel deed. Toch heb ik weer genoten en wie weet stijgt mijn aanzien voor deze film na een herziening. Voor nu een goede 4* die vooral te danken is aan de cast en vormgeving door PTA.

Klinkt wel wat tegenstrijdig Wahlberg en Moore komen het meest in de film voor? Ben overigens geen al te grote fan van Wahlberg.

Wahlberg is zeker ook niet mijn favoriete acteur. Al vind ik dat hij het hier best goed doet.

Dat is het ook. De hele cast doet het goed maar de 2 mindere zijn juist de 2 meest voorkomende. En dat is jammer.

Ja maar jij schrijft dat je 4* te danken zijn aan de cast. Maar als de rest nauwelijks in beeld komt, vind ik dat zijn 4* niet waard eigenlijk. Of misschien komen ze voor jou wel voldoende in beeld, maar dan is de uitspraak '4* die vooral te danken is aan de cast' op zijn minst wat vreemd te noemen

Ze zijn zeker wel goed hoor. Maar vond een Cheadle, Burt en Macy gewoon duidelijk beter en daarmee wel veel genoten van de cast.

Goede film over de porno-industrie rond 1980. Met het rise-and-fall-gebeuren wordt het verhaal enigszins voorspelbaar. De sfeer en bijpassende muziek maken de film daarentegen toch boeiend voor de gehele 2,5 uur. Met de naam 'Dirk Diggler' en een geinige bijrol van Don Cheadle zit dr ook nog genoeg humor in de film.