Boogie Nights (1997)

Ben ik het totaal niet mee eens. Waar baseer je dit dan op?

Als iets wel blijkt is dat Diggler niet zonder Horner kan. Arrogante trekjes komen opzetten na de eerste shoot, vervolgens overschreeuwt hij zichzelf tegen Horner en vervolgens waant hij zich Koning Dirk maar wil niemand meer met hem in zee. Dan haalt hij zich helemaal naar beneden in die platenstudio, waar de plank te dik is om te beseffen dat hij de slechtste artiest ooit is.

De waan waarin Montana leeft, is dus ook zeker bij Diggler aanwezig.

Zo zie ik het totaal niet. Naar mijn mening word het erg duidelijk dat Diggler een erg beleefd en dankbaar persoon is. Dat zie je wat mij betreft duidelijk. Totaal geen arrogantie aanwezig, maar juist veel enthousiasme. Het enige moment dat hij van zijn ware persoon afwijkt is dat hij zwaar onder invloed van drugs is en ziet dat de nieuwe jongen ook een beetje aandacht krijgt van Horner. Dat is een moment dat de arrogante persoon bij hem te boven komt, maar wel mede door de drugs.

En wat Diggler en Horner betreft: ze kunnen niet zonder elkaar. Diggler niet zonder horner, maar Horner al helemaal niet zonder Diggler en dat word ook erg duidelijk gemaakt als je ziet dat de nieuwe jongen het echt niet best doet. Iedereen mist Diggler op een gegeven moment en die nieuwe gast kan hem bij lange na niet vervangen als Horner's nieuwe acteur. Horner neemt Diggler op het eind maar al te graag in zijn armen terug...

@ HJS

ik vind dat je wel heel gemakkelijk over een aantal arrogante trekjes heen stapt die Diggler door de film heen ontwikkelt tot hij breekt met Horner. Ik kan zo 1,2,3 niet precieze uitspraken herinneren, maar hij begon al snel naast zijn schoenen te lopen.

Vervolgens valt hij totaal absurd en ongegrond de man aan die hem groot heeft gemaakt. Iets wat Horner hem ook een paar keer heeft uitgelegd, dat er veel bij komt kijken bij het maken van een film. Horner provides deze aspecten, en Diggler is alleen nodig om de grootte van zijn Dirk.

Na de breuk vind Diggler zichzelf zo gaaf dat hij even denkt te kunnen bepalen dat hij kan zingen, hoe de muziek geproduceert dient te worden en dat de opnamestudiomaar even over de brug moet komen voor hem. En dat allemaal omdat hij 'het gemaakt' heeft in de porno industrie, een nogal dubieuze reputatie waar hij zich op beroept.

Dit alles gaat gepaard met veel geschreeuw, egoisme en geen greintje zelfkennis/kritiek.

In het klein, ik presenteer u, T. Montana

Je hebt het over één moment uit de film. Het moment dat Diggler weggaat bij Horner en daarna mislukt in de muziekwereld. Het lijkt of je de rest vergeet. En die vergelijking met Tony Montana is volstrekt belachelijk vind ik. Maarjah, daar denken we dan toch verschillend over blijkbaar...

Ik vergeet de rest niet, maar dit is wat bij mij overheerst. Overigens vergelijk ik beide omdat ik iemand nodig had om aan te referen als het gaat om 'hoogmoed', zo'n belachelijke vergelijking is dat niet.

Dat Diggler al snel naast zijn schoenen gaat lopen, is mede te zien aan de lengte van zijn speeches, wanneer hij de awards in ontvangst mag nemen.

Op 3 maart heb ik Boogie Nights besteld bij dvdoutlet.nl , maar ik heb hem nog altijd niet binnen ... permanent out-of-stock?

Ben in ieder geval blij dat ik mijn dvd al in bezit heb, alleen jammer dat het een of andere foutpersing is ofzo, er horen twee discs in te zitten volgens verschillende sites, maar er zit er bij mij maar eentje in en hij was geseald toen ik hem kocht.

http://www.dvdbeaver.com/film/DVDCompare5/boogienights.htm

(Heb die van het tweede plaatje, is een Koreaanse uitave)

Zeer sterke film, die beter had kunnen zijn. Het is jammer dan de ondergang van Eddie/Dirk zo snel gaat. De film heeft een prima aanloop, maar het is duidelijk dat Anderson in tijdnood kwam. Want langer had de film ook niet moeten duren. Het happy end was dan wel weer prima.
De sfeer is zeer sterk. Ik ben geen discofan, maar hier paste het meer dan goed. Vele bonte kleuren, mooie lange shots (in die beginscène), sterke soundtrack. Dit deed Anderson wel goed. Ook Philip Seymour Hoffman was ster, al was dit lang niet zijn beste rol. Sowieso was de hele cast sterk, met vele mooie vrouwen. Prima dat laatste.

Ik heb deze film inmiddels al heel wat keren gezien,en bij iedere kijkbeurt vind ik hem steeds beter worden,hij verliest zijn magie gewoon niet.En deze film is eigenlijk ook een beetje het begin van mijn uitbreiding voor mijn liefde voor film.

Toen ik Boogie Nights voor de eerste keer zag was ik meteen verliefd op deze film,hij greep mij en heeft mij sindsdien nooit meer losgelaten.Het verhaal zit zoveel in en is geweldig uitgevoerd door schrijver/regisseur P.T. Anderson,en het word nergens echt een moment saai.Dit komt natuurlijk ook door de heerlijke seventies muziek die je echt geweldig in de sfeer brengt.

De acteer prestaties zijn echt geweldig,Mark Whalberg (waar ik normaal gesproken totaal niets mee heb) als Dirk Diggler speelt de sterren van de hemel,Burt Reynolds doet het meer dan prima en William H. Macy heeft ook een geweldige rol.Voor de vele anderen kan ik ook niets anders zeggen dan hulde.

Het Camera werk is echt fenomenaal(de trackingshots en het alsmaar bewegen,de camera staat bijna nooit echt stil) alsmede de belichting en de editing.

5* sterren en een plek in mijn top 10,voor deze fenomenale film die voor mij altijd heel speciaal zal blijven.

Zeer geslaagde film over een behoorlijk controversieel onderwerp waar destijds nog wel een aardig taboe opheerste. Ik lees hieronder wel vaker dat het camerawerk fantastisch is, kan ik het alleen maar mee eens zijn. Sommige scenes zijn ook geweldig!! Vooral de scene dat een camera technicus met Little Bill de belichting van een scene wil bespreken, terwijl je op de achtergrond op de oprit ziet hoe Little Bill zijn vrouwen, volgens eigen zeggen, vanachteren wordt genomen. Hilarisch!!!. De film begint verder ijzersterk, maar zwakt naar mijn mening toch een beetje af om weer erg aardig te eindigen.

4*

Fantastische film, m'n vader heeft altijd al gezegd dat ik deze moest zien en nu is het er eindelijk van gekomen. Leuke humor en absurde situaties. Burt en Mark spelen beide geweldig. In de Big Lebowski en andere films stoorde ik me soms een beetje aan de stijl van Julianne Moore, deze keer geen last van gehad.

Voor de rest een groot feest wat acteurs betreft, toen ik Philip Seymour Hoffman zag verschijnen was het feest helemaal compleet!

Leuk ook hoe de film qua stijl langzaam van 70's naar 80's gaat. Geslaagd geheel.

4*

Boogie Nights is in essentie een stijloefening voor Magnolia, een latere film van Anderon. Het is een mozaïekfilm waarin de karakters (veelal de vaste cast van PT Anderson) onderdeel uitmaken van de porno-scene van het einde van de jaren '70. Vanaf het karakteristieke lange openingsshot zonder take van maar liefst drie minuten kom je door de muziek, de aankleding en het kleurgebruik terecht in een wereld die de jaren '70 ademt. Het plot gaat over de rise en fall van personen die onderdeel uitmaakten van de genoemde porno-scene. Het middelpunt is de jonge Dirk Diggler (Mark Wahlberg). Hij wordt ondekt door porno-regisseur Jack Horner (Burt Reynolds) en groeit uit tot één van de bekendste porno-acteurs. Het succes eist echter zijn tol, want zijn drugsgebruik en arrogante houding zorgt ervoor dat hij langzaam verwordt tot een voetnoot in de porno-geschiedenis. Aan de opkomst en val van Diggler zijn ook diverse andere karakters gekoppeld. Denk bijvoorbeeld aan zijn leeftijdgenote 'Rollergirl' (Heather Graham), zijn vriend 'Reed Rothschild' (John C. Reilly), de ster van Horner 'Amber Waves' (Julianne Moore), porno-acteur 'Buck Swope' (Don Cheadle) en crewleden 'Little Bill' (William H. Macy) en 'Scotty J' (Philip Seymour Hoffman). Geheel in de trant van de films van Robert Altman (Nashville, Short Cuts) smeedt Anderson de verhaallijnen van alle karakters in één groot, alomvattend verhaal. In Magnolia zou hij dit kunstje nog eens (en nog beter) doen. ****½

@ iedereen die wat meer wilt weten over het personage waarop Dirk Diggler is gebasseerd, raad ik de documentaire "The John Holmes Story" aan. Deze docu is te vinden op R2NL-DVD van 'Wonderland' (aka 'The Wonderland Murders'). Zeer de moeite waard, alsook de film 'Wonderland' (met Val Kilmer)

Normaal draaien films om een verhaal en dient de muziek als spinnenweb om de positie van de spin ( het verhaal ) te versterken.

Paul Thomas Anderson gooit het over een andere boeg en werpt alvorens het verhaal begint de ankers uit om zijn prooi te vangen. De muziek lijkt er niet achteraf bijgeplaatst en heeft nooit als doel om emotionele betrokkenheid in de vorm van sympathie voor de karakters bij zijn kijkers op te roepen. Zoals de muziek tot de oren van de Boogienightenaren komt, krijgt de kijker ook zijn eigen portie voer en hoeft hij niet jaloers naar de inwoners van Discotown te kijken. Anderson betrekt het publiek bij zijn film en plaatst ze terug in de tijd, hij maakt zijn personages vaak bespottelijk, aan de hand van zijn muziekkeuze blijkt waarom. Als Philip Seymour Hoffman op het podium verschijnt in een veredelde tuinbroek op een feestje van de jetset zet Anderson prompt het nummer ' Miracles ' in. Hopeloos fout natuurlijk, maar in deze context werkte dit perfect en werd een personage op een meesterlijke manier voorgesteld aan de kijker, die gelijk door zou hebben dat Hoffman nou niet bepaald een ' licht ' betrof.

Tegelijkertijd weet de muziek te hypnotiseren. De 1ste keer dat ik mij ervan bewust was dat ik geïndoctrineerd de vorderingen op het scherm volgde ' verkerend in een muzikale roes ' was ten tijden van Driver `s Seat. Het nummer leek eindeloos door te blijven deinen en bij iedere snaar koude rillingen. Wat was dit mooi! Het lijkt alsof Anderson onomstotelijk heeft besloten om zijn personages constant in een discotheek te laten manoeuvreren. Boogie Nights weet een bepaalde tijdsperiode op het scherm te brengen door volledig in te spelen op de muziek van de jaren `70/80 en de vrijheid - blijheid cultuur die er toen heersten uit te buiten door interventies van overheidsdiensten achterwege te laten en zo nog meer in te spelen op de normen en waardenloosheid waarmee zijn personages door het leven gingen. Foute kleding, assertieve vrouwen die drugs als brandstof voor auto `s slikken en een vrije moraal waarin het enige dat telt is: the party must go on! Deze ingeslagen weg die wat minder de nadruk legt op het drama van de personages zorgt voor blijvende frisheid en veel humoristische situaties omdat Anderson `s personages anders handelen dan normalere mensen zouden doen.

Nou is het wat simpel om te stellen dat iedereen alleen maar de godganse dag kan feesten als hij dat zou willen. Er komen dan ook steeds meer problemen bij diverse personages naar de oppervlakte drijven. Voordeel is wel dat Anderson zijn personages niet constant in dezelfde neergaande lijn laat voortbewegen, het leven is er immers een van pieken en dalen. Hij speelt niet in op ' hoe erg het allemaal wel niet is voor iemand dat hij buiten de boot valt ' de showbusiness draait op volle toeren door. Anderson registreert vooral wat zijn personages doormaken en benoemt niet zozeer hoe zwaar zij het wel niet hebben. Zo registreert hij hoe zijn mannen bot vangen, hoe ze in valkuilen lopen en hoe zij trachten om er weer bovenop te komen. De voice - over waarin de hoofdpersoon verteld hoe zwaar hij het wel niet heeft ontbreekt. Deze elementen maken van Boogie Nights een blijvend feest met nog enkele hilarische gebeurtenissen richting het einde. Dat 99 Luftballons er nog tussendoor werd geknald, maakte het nogal onorthodoxe feest helemaal compleet. Alles kan, prachtige manier van film maken.

Een uitbundige, sprankelende film die zich qua thematiek met La Dolce Vita laat meten. Onder de oppervlakte broeit van alles, het fraaie camerawerk en de kleurrijke personages ten spijt kunnen dit niet verhullen. Hun leven is wat leeg, alleen beseffen zij het zelf nog niet. Dikke 4*

Mooi gezegd maxomthrilla. Krijg overigens wel een beetje het idee dat het geven van vier sterren erg behouden is na het lezen van je post, want ik lees eigenlijk alleen maar positieve dingen

Bedankt! Ik houd trouwens graag nog wat sterren in het vat. 4* is voor mij gewoon al een erg knappe film, de scheidslijn tussen 4* en de onderste 4,5* `s is maar dun bezaaid. Maar, wie weet in de toekomst. Ik vond het rise and fall - verhaal goed uitgewerkt, maar het fall - gedeelte was toch net even wat minder dan het begin.

Bij herziening werd ie' voor mij in ieder geval wel veel beter. Het begin is inderdaad prachtig. De feesten achter in de tuin bij het zwembad en het ongelovelijke ''feel good'' gehalte zijn superieur. Het fall gedeelte vond ik naar de eerste keer kijken ook het minste van de film, maar tegelijkertijd brengt ook dat gedeelte briljante scenes met zich mee. Het einde is wat mij betreft prachtig. De eerste keer wat wennen, maar beter had het niet gekund. Je gaat met een heerlijke afsluiter de film uit. Dat had ik in ieder geval.

Moet hem ook nog steeds herzien (ondanks dat ik hem al een keer of vijf gezien heb) maar blijf het steeds uitstellen.

Ik vond het fall gedeelte juist wel geweldig bij de eerste keer dat ik hem zag.Brengt toch leuke scene's voort vooral de poging tot de "zang carriére" van Dirk Diggler en oa. de drugsdeal in het huis van Alfred Molina vond ik erg leuk en die laatse is echt een geweldige scene.

Boogie Nights is haast perfect, totdat die lange scene dat Diggler en co. met zijn allen op die bank wachten als ze bij die man langsgaan (met de klappertjes steeds). Totaal misplaatst quasi-Lynch/Tarantino; past absoluut niet in de film.

Dat is juist de beste scene van de film. Geeft perfect weer hoe Dirk en co volledig doordraaien.

Vind ik ook wel grappig. Mooi nummer van Night Ranger ook in die scene.

Die scène duurt vooral te lang.

Vrijwel iedere scène wordt in Boogie Nights uitgetrokken. Wil verder niet zeggen dat het langdradig wordt.

Het moet zo'n 7, 8 jaar geleden zijn dat ik deze voor 't laatst gezien heb, maar wat een goede film is dit!! Wil ik graag weer eens zien.

deze film toedertijd in de bios gezien.

vond hem toen aardig.

maar nu ik hem weer heb gezien is het gewoon een erg goede film.

vind hem beter dan magnolia.

sterk "coke" acteer werk

Net als alle andere films van P.T. Anderson is ook dit een topper. Anderson neemt voor elke film een totaal ander onderwerp, ditmaal de pornoindustrie eind jaren '70 begin jaren '80. Ook hier prachtige (lange) shots, een goede passende soundtrack en het sfeertje wordt goed neergezet. Normaal ben ik alles behalve voorstander van Mark Wahlberg, maar in deze film zet hij zijn rol perfect neer. Verder zeer sterke (bij)rollen van o.a. Burt Reynolds, William H. Macy en Philip Seymour Hoffman. Toch ook wel twee kleine minpuntjes. Het tempo ligt af en toe net iets te laag en het verhaal zel (de opbouw) is niet echt origineel.