Hotaru no Haka (1988)

Hoe oud is ie? 12? 14? Ik vind het zeer waarschijnlijk dat zo'n menneke dat doet. Dat ie zijn trots niet opzij kan zetten, dat ie denkt 'ik klaar dat wel even alleen' en dat het uiteindelijk zeer kan tegenvallen.

Hoezo dat nu weer? Vandaag nog van Disney's Snow White and the Seven Dwarfs genoten. Disney's eerste. Er wordt daar een concept gebruikt (een zeer duidelijke zwart/wit tegenstelling qua personages) dat ze vrijwel immer hebben aangehouden: houd je personages zo geliefd als mogelijk.

Wel weer typisch dat een animatiefilm die het dan wat anders aanpakt dan juist zo'n kritiek krijgt.

Het gekke is dat de film hem niet toont alsof hij trots is. Hij lijkt een sympathieke figuur te zijn, maar hij maakt onsympathieke keuzes zonder dat de film hem daar op veroordeelt. Alsof zijn keuzes eigenlijk goed zijn.

Ik dacht dat je hiermee verwees naar een eerdere discussie bij de Pixar shorts over de volwassenheid van westerse animatie tegenover animes en zo. Alsof je wou zeggen dat ik een animatiefilm voor volwassen niet kan begrijpen en ze daarom beoordeel alsof het een Pixarfilm is, omdat ik van hun films hou. Maar uiteraard wist ik van te voren dat dit geen Pixar-achtige film zou worden.

Maar wellicht vatte ik het verkeerd op. Mijn welgemeende excuses dan

Die kritiek zou er ook gestaan hebben als het een speelfilm was waarschijnlijk.

Waarom zou de film de keuzes van een jongen van 12 moeten veroordelen? Hij is immers nog niet in staat om bepaalde keuzes te maken. Takahata zegt niet: 'zo moet je het doen'. Takahata toont alleen maar. En de discussies die er hier op volgen bewijzen voor mij dat Takahata zijn film een bepaalde diepgang meegeven heeft die veel animatiefilms niet kennen. Die zijn juist erg zwart/wit zodat het publiek ze makkelijk kan verteren en niet in conflict kan komen.

No sweat!

Handige quote natuurlijk, maar Ghibli wordt wel gezien als de uitzondering op deze regel.

Al blijft de animatie wel veel meer naturel en hoeft niet alles steeds maar te bewegen om aan te tonen dat het een animatiefilm is. Vind het ook niet zinvol om over strips te beginnen, klassieke films noem je ook geen fotoboeken omdat er geen snappy editing inzit. Maar het blijft natuurlijk gewoon een stijl die je niet kan bevallen.

En ironisch genoeg zijn de keuzes van Seita net op waarheid berust, het hele idee achter deze film. Dat ze indruisen tegen alle logica is zelfs logisch. Kijk eens om je heen naar de keuzes die mensen maken. Als je de helft al logisch durft te noemen is het veel volgens mij.

Maar het maakt Seita natuurlijk niet sympathiek maar wel menselijk. En dat dubbele gevoel lijkt inderdaad wat taboe, zeker in een tekenfilmpje. Waar de enige kleur in de tekeningen mag zitten, niet in de rest van de film.

iedereen pupert anders ,en door gebeurtenissen ga je ook anders tegen de wereld aankijken zoals de moeder die dood gaat en dan het verbergen voor je zusje . en het is een puber en bij pubers weet je nooit wat er in hun hoofd omgaat. ik had waarschijnlijk hetzelfde gedaan.

wat bedoel je eigenlijk hier mee?

Zou goed kunnen, maar dat geldt dan niet voor deze film. De personages bewegen nog wel regelmatig (maar nog te vaak niet naar mijn smaak) en de achtergronden staan gewoon doorgaans stil. Als ik een brandend huis zie bijvoorbeeld zie ik de rook graag bewegen, zodat het ook wat meer overkomt als een echt brandend huis. In deze film blijft de rook echter beweginsloos in de lucht hangen. Vind ik minder mooi, al zie ik de aantrekkingskracht voor anderen nog wel.



Ik heb het dan ook zeker niet over montage. In klassieke films bewegen de acteurs en de achtergronden natuurlijk gewoon wel.



Maar de film kan het op zijn minst presenteren alsof Seitka fout is. Nu kreeg ik het gevoel dat de film mij onterecht wilde aanpraten dat zijn zusje door omstandigheden van buitenaf stierf. Maar dat is natuurlijk niet waar. Seitka leek zelfs op het einde nog niet tot besef gekomen van wat zijn trots aangericht had.

Dat was ook mijn punt niet.

Het gaat erom dat constante beweging absoluut geen vereiste is voor film, ook niet voor animatie. Budget speelt uiteraard een rol maar ik vind het belangrijker dat wat er geanimeerd wordt zorgvuldig gedaan wordt. Kijk naar de bewegingen en gedragingen van Setsuka. Die zijn misschien niet supervloeiend maar veel en veel menselijker dan alle bekende Disney en Pixar films samen. Dat oog voor detail gaat gewoon verloren in constante animatie en vooral overanimatie.

Ik heb ook liever dat de rook beweegt maar niet zodat er maar iets beweegt op het scherm en zeker niet wanneer designs daar ook op moeten inboeten.


En dat doet de film toch ook. Alleen tot op een zekere hoogte. En de kijker moet het zelf ook willen inzien. Gelukkig blijft de film menselijk genoeg om niet zomaar iedereen te veroordelen, laat staan een kereltje van 12 (is nog niet eens een puber). Kan echt niet geloven dat mensen zoiets echt door hun strot geramd willen zien.

Je hebt de DVD in ieder geval, kijk de extras een keer met het interview met Takahata, daar wordt rechtstreeks op het issue ingegaan.

Ik ben het wel deels met The One Ring eens. Niet omdat ik graag van moralitische of beschuldigende vingers houd (wat in TORs geval vast ook niet zo is), maar omdat de tragedie mij minder raakt door Seita's personage. De film zelf beschuldigt misschien niemand op een aangedikte wijze, maar ik wel. Omdat Seita, ondanks zijn leeftijd of toestand of wat dan ook, gewoon een naar mannetje is. Zodoende krijg ik minder compassie voor zijn, en daarmee ook een beetje Setsuko's, lot.

Niet om verder zelf met een vingertje te willen wijzen maar vind je dat zelf niet een beetje erg ?

Uiteraard maakt Seita een fout maar het is absoluut geen onmenselijke of absurde fout. Het zou laf zijn (en trouwens, ook helemaal niet stroken met het idee achter de film) om dit te verbloemen.

De compassie is net erg menselijk ipv geromantiseerd. Vind het raar dat het dan minder zou raken, integendeel denk ik dan zelf.

Ik ben misschien niet zo'n meelevend persoon

-- tenminste, als ik een personage zienderogen zie verslechten door zijn eigen toedoen...

Heb ik zelf ook maar Setsuko is alleen maar slachtoffer en Seita is 12 (14?). Da's wel erg harde kritiek voor een 12-jarige die ineens ouder moet spelen in een oorlogssituatie.

Verder nog even een relevant artikel van Wikipedia

Ik vind dus niet dat hij ouder moet spelen. Hij wordt opgenomen in een gezin, weliswaar niet het allervriendelijkste huishouden, maar toch. Wel leuk stukje op Wiki inderdaad, vooral dat pride over reason gedeelte wat ik erg sterk in de film naar voren vind komen. Ik interpreteer dat blijkbaar met minder sympathie (leunt eerder tegen antipathie aan). Zoals Takahata zegt:

This view is expressed by the director Takahata in his interview on the 2-disc 2002 release, who expresses surprise that audiences sympathize with Seita, instead of recognizing that his actions cause his and his sister's death.

Bij een tante die niet of amper naar hen omkijkt. Hij zit ook niet meteen in een situatie waar je denkt "gewoon rustig blijven zitten en het komt allemaal goed" natuurlijk. Daarbij ligt de verantwoordelijkheid van zijn zusje nog steeds bij hem als hij daar logeert. Hij gaat die verantwoordelijkheid niet uit de weg maar neemt alleen een verkeerde beslissing. Niet verwonderlijk.

Het "pride over reason" gegeven is uiteraard ook belangrijk, aangezien het zich in Japan afspeelt. Misschien dat die kritiek hier wat minder duidelijk naar voren komt omdat op dat gebied beide culturen toch wat anders zijn.

Maar ik denk ook dat er hier gewoon anders naar drama gekeken wordt, laatst nog ondervonden bij Mar Adentro waar rationaliteit toch steeds gedramatiseerd en geromantiseerd dient te worden willen mensen ontroerd worden.

En als je dan (terecht) Seita bekritiseerd in deze film maar toch een geromantiseerd drama wil dan kan het inderdaad verkeerd vallen.

Het verschil bij mijn perceptie van drama ligt hem allicht inderdaad in het romantiseren ervan. Ik heb er nooit echt bij stil gestaan maar wellicht wil ik veel liever sympathie of juist een overdreven (en daardoor vaak komische) antipathie opbouwen jegens filmkarakters. Bij Hotaru no Haka geldt dit voor de personages inderdaad veel minder, waardoor ik niet echt met hen en hun motieven meeleef (geldt ook voor die tante hoor). De afstand tussen mij en een film vergroot hierdoor dermate dat ik er minder door geraakt wordt.

Hhm, aardige zelfreflectie op mijn filmvoorkeur

Kijk, is zo'n film/discussie/site toch nog ergens goed voor

Op mij komen die animaties niet veel realistischer over dan in Disneyfilms, al hangt het wel van de Disneyfilm en het personage af. Iets anders dat ik vreemd vind in veel animes is de rare zwaartekracht en de vastigheid van voorwerpen. Maar dit is allemaal wat moeilijk uit te leggen zonder beelden en ook niet echt van toepassing op deze film.

[qote]Ik heb ook liever dat de rook beweegt maar niet zodat er maar iets beweegt op het scherm en zeker niet wanneer designs daar ook op moeten inboeten.[/quote]

Ik wil niet dat rook beweegt zodat er maar iets beweegt. Ik wil dat rook beweegt omdat rook beweegt. Ik zie trouwens niet in hoe de designs daarop achteruit zou moeten gaan.

Ik hoef het niet door mijn strot geramd te hebben, maar wellicht is deze aanpak net een stap te afstandelijk.

Ik zal zeker eens kijken.

Wat geanimeerd moet worden kost tijd, en hoe meer detail hoe meer werk om iets te animeren. Ik bedoel vooral dat ik liever bepaalde tijd en moeite in andere dingen zie gaan dan in (vloeiende) animatie.

Dat vind ik dan erg vreemd. Misschien een bijwerking van teveel Chaplin films gekeken te hebben ?

Ik begrijp dat hier ondertussen ook een live-action film is van gemaakt?

live-action

Met hoge verwachtingen ging ik de film in, maar die werden niet waar gemaakt.

Ik was erg benieuwd hier naar, maar werd tikje teleurgesteld in het resultaat. Ik vond het allemaal niet echt bijzonder, visueel vond ik allemaal ook niet echt speciaal, De muziek was niet verkeerd maar ook niet bepaaldelijk.....ook vond ik dat de film niet zo emotioneel is als de recensies mij deden geloven. Ik kon me dus niet inleven met de personages. Het grootse probleem was voor de hoofdpersoon Seita en fouten keuzes die hij maakt. Het kon allemaal goed komen als hij bewust was van wat hij deed, in mijn ogen kon ie makelijk zijn zus redden....ik kan me wel voorstellen dat ie nog maar een tiener is en niet telkens de juiste beslissingen kan nemen, maar hij maakt ook keer op keer erg domme fouten.

Verder vond ik de film niet voorspelbaar of langdurig, en blijft je eigenlijk tot het einde boeien......3* en half sterren.

Dit was voor mij de eerste Ghibli film die niet over sprookjesfiguren ging.

Een zeer realistisch en rauw verhaal over een jongen en zijn zusje, maar toch wel met een overduidelijk Ghibli-sausje.

Zat tegen het einde toch wel stiekem met een brok in mijn keel te kijken, dat zegt eigenlijk wel genoeg over hoe ik de film ervaren heb.

Hartverscheurend verhaal...

Prachtige film!

4*

Vandaag weer herkeken, alleen deze keer in het japans.

Het blijft een geweldige film.

Dit is een film die ook nooit zal vervelen , de eerste keer dat je hem ziet is hij het mooist dan komen de emoties pas echt los.

Welke emoties?

dat er op het einde van de film toch wel een brok in je keel zit

Prachtige film, niet zozeer leuk, maar wel erg ontroerend en meeslepend. 4.5 sterren. Is de speelfilm een beetje hetzelfde niveau als deze tekenfilm?

Een animatie met zijn plusjes maar ook minnetjes.

De animaties geven een gemengd beeld. Sommige scènes zijn uitermate mooi, maar vele andere weer totaal niet. Hetzelfde beeld met de personages. Qua beweging zit het wel snor en ook de stemmen passen er goed bij, maar qua emoties valt het een beetje tegen. Het kost iemand weinig moeite om te begrijpen dat de film zo in elkaar zit dat je 'antipathie' moet voelen voor Seita, maar op mij kwam dat gevoel totaal niet over.

Het verhaal is eigenlijk erg simpel en voorspelbaar, dus geen verrassingen daar. Maar een 'diepere' betekenis kon ikzelf niet ontdekken in dit redelijk eenvoudig verhaaltje. Maar ja, films zijn wat dat betreft net als schilderijen. De één ziet er dit in, de ander dat, etc... En meestal is er in feite geen betekenis maar verzint de kunstenaar de betekenis om het interessanter te laten overkomen.

Grootste minpunt is zonder twijfel de muziek. Vreselijk opdringerig, sterk aangedikt en veels te sentimenteel. Bij een beetje emotionele scène kwam de melodramatische muziek aanzwalken. Werkelijke emotie hoeft niet te putten uit muziek. Typisch een geval van overdaad schaadt.

Het idee goed maar de uitwerking valt tegen. Het was beter geweest als het geheel puurder was gebleven in plaats van de kant van de commercie te kiezen.

2,5*

/edit: wat ik raar vind is dat boven de genre oorlog staat; het tijdperk is de 2e WO maar het is toch echt een drama.

Heel meeslepend en erg zielig. Op het eind merk je eigenlijk niet meer dat je naar anime kijkt. Heel mooi.

Het is je wellicht ontgaan dat er autobiografische elementen in de film zijn verwerkt, namelijk die van de regisseur, die iets soortgelijks heeft meegemaakt. Ik denk dus niet dat de kunstenaar in dit geval een betekenis heeft verzonnen om het interessanter te maken. Maar ja, moet je maar net weten he?

Bij de weg, Roger Ebert, een van de bekendste Amerikaanse filmcritici, heeft deze film opgenomen in zijn top-10 lijst van beste oorlogsfilms. Ik ga ervan uit dat een ervaren criticus als meneer Ebert wel weet in wat voor een genre deze film valt.

De link die je legt met commercie ontgaat me trouwens volledig. Leg eens uit?

Zover ik weet was het de schrijver van het boek die zoiets heeft meegemaakt en niet de regisseur.