How to Lose Friends & Alienate People (2008)

Hele prettige film waarin ik toch een aantal keren flink gelachen heb. Leuke cast waarbij vooral Dunst en Bridges er voor mij in positieve zin uitsprongen. Pegg doet wat hij altijd doet en Fox is hier goed op haar plaats maar doet mij toch nog altijd vrij weinig omdat ze zo plastic is. Nee, dan heb ik toch veel liever Dunst die meer uitstraling, charisma en talant heeft.

De film begint met wat droge en redelijk flauwe humor maar als je in een melige bui bent is het best wel grappig om naar te kijken. Pegg is gewoon ook een lachwekkende acteur alhoewel dit zeker niet een van zijn grappigste rollen is. Bij lange na niet.

Vanaf het moment dat Sidney promotie krijgt verandert de film opeens naar een romcom. En ook in die vorm is het best een leuke film om te zien. Geen hoogvlieger maar ach, wel leuk om een keer te kijken.

tot tranens toe...

Redelijk leuke film, met hier en daar wat gezellige humor. Leuk als je eens zin hebt in een niets aan de hand-film.

Wel een redelijke film, ben eerder gestopt met kijken. Het kon me niet echt boeien.

Een niet meisjesachtige Devil Wears Prada, maar wel leuk!

Net als de meeste Britse komedies vond ik deze ook niet veel aan.

En Simon Pegg vind ik ook een irritante acteur.

Niet grappig.. te lang.. Megan fox is daarentegen weer een pluspuntje

heerlijkle film. IK vond m erg leuk. Veel gelachen

toffe film. Ik had er niet veel van verwacht. Grappige stukken in. Ik vond Kirsten Dunst goed spelen. Simon Pegg speelde ook niet slecht.

Ik vind die Thandie Newton heel lekker, blijkbaar als enige hier

Aardig, niet groots

Hele leuke komedie met Simon Pegg.

Ik ken maar 1 film die ik iets minder vind waar hij in acteert (Big Nothing) en zelfs die haalt nog een voldoende.

Ook is het uiteraard niet verkeerd om naar Kirsten Dunst en Megan fox te moeten kijken

Vond de aktie met het hondje een van de hoogtepunten!

Matige komedie met Pegg. Hot Fuzz en Shaun of the Dead waren tamelijk fantastisch - ook niet geheel toevallig van dezelfde regisseur, maar dit vond ik maar niks. Veel te Amerikaans voor een Britse komedie, en maar zelden echt grappig. Pegg redt wat er te redden valt met z'n onnozele kop.

Ik heb mij prima geamuseerd met deze film. leuk verhaal en fris spel van jeff bridges en kirsten Dunst

Barslecht. Om te beginnen is How to Lose Friends... veel te braaf en vooral veel te zoet voor een film die scriptgewijs als mediakritisch geïnterpreteerd zou kunnen worden. Los daarvan is de film gewoon veel te flauw en vooral niet grappig. De 'grapjes' werken voor geen meter en het is vooral Pegg die het allemaal nóg slechter maakt. Kon de vent al niet uitstaan in Shaun of the Dead, maar hier wordt hij ook nog eens geplaatst in een context die zijn humorloze aanwezigheid uitvergroot. In elk aspect een waardeloze prent.

1* omdat het nog technisch gezien nog kundig in elkaar steekt, ofzo.

Ja, leuk! In het prille begin vond ik 'em nog helemaal niet zo leuk, maar later kwam dat en heb ik erg genoten. Ik zat helemaal in een bepaalde sfeer die de film blijkbaar uitdroeg.

Best een leuke film. Het eerste uur is matig en houdt zich recht met flauwe grappen. Na een uur komt de vaart er wat in en wordt het nog een leuke romcom. Het is wel een verhaal dat alle clichés op een hoopje smijt. Maar de goede acteerprestaties maken veel goed. De chemie tussen alle acteurs zit goed. Maar het is toch vooral simon pegg die de film leuk houdt.

3*

Een leuk filmpje. Kijkt aangenaam weg, en natuurlijk als grote fan van Simon Pegg, bijzonder grappig.

De film bouwt aangenaam op, als een klassieker. Maar na verloop van tijd wordt deze film langdradig en onorigineel. Een overduidelijk plot bevestigd voorafgaande zin.

Maar des al niet te min kraak ik deze film zeker niét af.

Aangenaam. Kijkt mooi weg. Humor. Acteerwerk. Dat zijn sowieso de belangrijkste puntjes in de film.

Toch voelde ik steeds een leegte. En ik ben erachter gekomen wat die leegte is: Nick Frost.

Om eerlijk te zijn, vind ik Pegg grappiger met Frost als tegenpool of zijacteur.

Maar dat is natuurlijk irrelevant.

Voor deze leuke komedie een 3,5***

Wel redelijk eens met Kilii, het eerste uur heb ik echt genoten. Lekker veel humor, droge opmerkingen en komische gebeurtenissen. De cast is leuk, fris en de chemie komt goed over.
Na een uur kakt het allemaal wat in, wordt het minder komisch en komen alle standaard elementjes weer naar voren.

Ongelooflijke actie aan het einde van Pegg trouwens, ik had Megan Fox lekker even gepakt en daarna zou ik terug zijn gevlogen naar de charmante Dunst Hopeloze romanticussen ook weer in die Amerikaanse films...

3*

Begin van de film heb ik een beetje moeten wennen aan het overacteren van Mr Pegg, dat is uiteindelijk wel aardig gelukt. Ms Dunst vind ik sowieso een leuke actrice en de rol van Sophie is een interessante.

Maarrr al met al een vervelend filmpje dat te lang duurt met slechts een paar aardige momenten.

2 sterretjes

Ik vond heel slecht, echt een saaie film...

Jesus

Hoewel een paar personages aardig worden neergezet en ik best een paar keer heb kunnen lachen, is het niet meer dan redelijke film. De vertelstijl begint inmiddels lichtelijk cliché te worden, het verhaal is dat natuurlijk al helemaal, al deert dat niet zo. Met de juiste grappige uitwerking merk je dat meestal een stuk minder op.

Altijd leuk om Simon Pegg weer eens aan het werk te zien. Dankzij Hot Fuzz en Shaun of the Dead ben ik wel een kleine fan van hem.

3* prima vermaak

Erg leuke vlotte dialogen film met engelse humor wat een scripted(!) idee geeft over de verneukte amerikaanse media wereld.

Simon Pegg deed het goed! En die chick van Spiderman paste daar goed bij

Ik vond het een erg leuke film! Erg vermakelijk.

Ik heb lang gewacht met deze film. Op een of andere manier trok het me niet, het leek me een platte, vervelende film vol met flauwe grappen. Achteraf valt het reuze mee. Nee, het is niet telkens even geslaagd. Ja, Megan Fox zit er in, dat is een groot pluspunt.

De film moet even op gang komen, maar na een tijdje zit je er lekker in en begin je mee te leven met de personages en volg je de gebeurtenissen alsof je ze vanaf een afstandje zit te bekijken.

De ontluikende romance ligt er metersdik bovenop, maar ook dit is niet storend. Af en toe een satire, maar het is onderhoudend genoeg om geboeid te blijven. Dat je na een dik uur wel gewend bent dat de 'onbegrepen' Brit zichzelf voor lul zet neem je dan ook voor lief.

Niet al te serieus nemen, dat doet de film bij zichzelf gelukkig ook niet.

Het leuke verhaal, goede cast en prima grappen maken deze film zeker de moeite van het kijken waard. Richting het einde wordt het allemaal wel wat softer en voorspelbaarder en dat is jammer; hier had de film wat gedurfder moeten zijn om zich echt van de middelmaat te kunnen onderscheiden.

Oftewel Kirsten Dunst.

Een film die Hollywood belachelijk maakt en tegelijkertijd aan alle Hollywood clichées voldoet. Dit maakt het uiteindelijke resultaat ook een beetje teleurstellend, want echt schokkend of hilarisch wordt het nergens. Pegg is een uitzonderlijk sympathiek acteur, maar hij doet het toch echt het beste als hij zelf een vinger in de pap heeft bij het script en met Edgar Wright op de regiestoel. Het is nu gewoon allemaal net te veilig.

Goed, uiteindelijk waren er wel degelijk enkele zeer leuke scenes en veel sympathiek acteerwerk (naast Pegg voornamelijk van Gillian Anderson (die in Spaced nog gold als masturbeer-materiaal voor Pegg), Jeff Bridges en Kirsten Dunst) en heb ik me geen moment verveeld. Megan Fox blijft voor mij echter een afgrijselijke toevoeging. Ik begrijp dat haar personage vervelend moet zijn, maar zo vervelend 'vervelend' als zij wekte bij mij alleen maar irritaties op.

Uiteindelijk een leuke film voor een keer, maar tegelijkertijd zeer gezapig. Hier had veel meer in kunnen zitten.

De filmjournalist is een verwend en omkoopbaar soort mens. Studio's weten dit maar al te best en schuiven lullige cadeau's toe, plaatsen hen in mooie hotels en zien vervolgens dat hun recensies plots een stukje positiever zijn. Het gebeurd, vooral in Nederland (toen ik voorafgaand aan de persvoorstelling van Batman Begins het PlayStation spel weigerde, werd er door de overige pers minzaam gegiecheld).

Kortom, de wereld van de entertainment'journalistiek' is ideaal om er een soort mannelijke Devil Wears Prada rond te schrijven. Over een journalist die weigert te schrijven voor een promotieblaadje van de filmindustrie en werkelijk journalistiek wenst te bedrijven. Maar waarom moet dat met als centraal persoon een talentloos kereltje van het andere uiterste? Eentje die niet kan interviewen, handtekeningen jaagt tijdens een borrel, nooit gehoord lijkt te hebben van desk-research en alleen geïnteresseerd is in de vuile was? En waarom moet er ook in deze mannenversie een love-interest rondlopen inclusief voorspelbaar subplot-verloop?

Tuurlijk, het aanscherpen van de cliche's voor komisch effect levert een wat commercieel prikkelender film op, maar je zou toch een keuze moeten maken; alles ridiculiseren en zodoende sterk inboeten op realisme van je op waargebeurde feiten gebaseerde verhaal, of werkelijk een scherp stukje satire bedrijven? Regisseur Weide kiest duidelijk voor dat eerste. Jammer, maar maak het dan tenminste grappig. Ook dat lukt hem niet echt; het kijkt makkelijk weg, met name dankzij de mimiek van Pegg, maar echt grinniken doe je maar een paar keer.

Hoofdpersonage Young blijft ondertussen maar onvolwassen keuzes maken, waardoor meeleven lastig wordt. Wat overigens een eerste voorwaarde is voor een feelgood-einde, dus schrap dat ondertussen ook maar. Wat overblijft is een enigszins vermakelijk, maar tegelijkertijd ook verspeelde poging om iets te zeggen over entertainmentjournalistiek. Recensies waren overigens lang niet zo negatief, dus ik ben benieuwd wat er in de goody bag zat.