How to Lose Friends & Alienate People (2008)

Leuk filmpje toch hoor vond ik, met opnieuw een geinige Simon Pegg als hoofdrolspeler. De personages die hij neerzet lijken wel altijd goed op elkaar, maar z'n Ricky Gervais light-humor ligt me wel. Verder ben ik het eens met thomzi50 dat de film na verloop van tijd een beetje verzandt in een te typische romantische komedie. Maar best eens fijn!

Secretaresse kijkt naar Pegg, die zijn hand aan het afvegen is. Verontwaardig kijkt hij haar aan.

What? I just had cock in my hand...

Een meevaller. Vond de trailer niet bijster bijzonder, maar de film kent vooral het eerste uur een stel scherpe grappen - waarbij opvalt hoeveel bloot er de laatste tijd weer in komedies te zien is - die ervoor zorgen dat de film op dat gebied al niet meer stuk kan. Helaas ebt de sleur na verloop van tijd deze humor een beetje dicht en vervalt de film in niet meer dan een goedlachse komedie. Niets mis mee, maar iets meer scherpte op het einde had wel gemogen.

3,5*

En Dunst blijft uber-cute, met of zonder Cheerleader pakje aan...

Zeer clichématige komedie die eerder gaat voor een glimlach dan voor de dijenkletsers. De verplichte dosis romantiek is enorm voorspelbaar en nogal matig uitgewerkt, enige spitsvondigheid was welkom geweest. Toch is e.e.a. vermakelijk en tevens onderhoudend. Aan Pegg ligt het allemaal niet, al zie ik hem liever in een goede komedie als Hot Fuzz of Shaun Of The Dead. Die films leunen namelijk meer op humor en originaliteit dan deze standaard romcom met sterrencameo's.

Een behoorlijk onderhoudende film.

Simon Pegg is weer behoorlijk op dreef ! Als de klunzige en zelfingenomen Sidney Young is hij soms enorm grappig. Jammer dat de rest van de cast eigenlijk geen enkele keer grappig wordt.
How to lose friends & Alienate people bevat enkele leuke grappen (zoals de scène waarin Pegg per ongeluk het hondje van de jonge diva Sophie Maes vermoord; echt hilarisch!, maar wordt verder nergens speciaal.

Wel zo nu en dan heerlijke muziek overigens!

Een leuke wegkijker. 3 sterren.

Redelijk, leuke film, maar nergens écht geweldig. Simon Pegg wisselt leuke momenten af, met erg irritante, flauwe momenten. Zo geweldig vond ik 'm eigenlijk niet. Dunst doet hetzelfde als wat ze altijd doet, Fox is ook niet echt geweldig, maar Jeff Bridges vond ik dan wel weer goed. Ik kon zeker een aantal leuke scénes ontdekken, maar het bleef toch bijna altijd bij een glimlach. Voor de rest, veel cliché's, de nodige voorspelbaarheid, maar wel een vermakelijk filmpje. De tijd was zomaar om in ieder geval en het nummer You Really Got Me van The Kinks is een erg leuk extraatje bij de aftiteling.

Een slecht uitgewerkte romance die weinig echte chemie kent en een middelmatig verhaal. Slecht dus? Nee absoluut niet! Althans dat vindt ik. De film is enorm grappig.

De eerste anderhalf uur is het een fijne komedie die het vooral moet hebben van het contrast van de ambitieuze Engelsman in de wereld van de Amerikaanse Showbizz. Simon Pegg is absoluut een talentvolle acteur en zeer verfrissend tussen al die het zelfingenomen Amerikaanse eenheidsworsten als Mike Myers, Ben Stiller, Steve Carrell, Adam Sandler of Owen Wilson.

Ik heb voornamelijk moeten lachen om de vreselijk aanstellerige mensen die in die wereld allemaal rondlopen. De makers kiezen de juiste toon, niemand is echt slecht, niemand is echt nobel goed, iedereen is opportunist.

Jeff bridges zijn karakter is voor mij de personificatie van waar de film over gaat. Iemand die met talent en dwarsheid is begonnen maar zich steeds meer moest conformeren om de top te bereiken. Hij zit nu gevangen in zijn eigen rijkdom en roem. De makers hadden makkelijk de weg kunnen kiezen om hem een kwade antagonist te maken, of juist diegene die transformeert en met Pegg jeugdigheid mee gaat en alles op stelten zet. Maar verder dan een toejuichende glimlach komt hij niet. De juiste keuze. Alsof de makers willen zeggen; wij weten dat we onze ziel verkopen, maar ook wij moeten dit doen om te overleven in het systeem en genieten toch wel stiekem van alle roem en geld.

Jammer dat een half uur voor het einde de film een enorme romantische twist neemt, die de toch al aanwezige overeenkomsten met The Apartment van Wilder nog eens extra benadrukt. Wat voor mij zeker niet had gehoeven. Kirsten Dunst is niet top, maar blijft ook dan een genot om naar te kijken.

Ik heb zeer hard moeten lachen om al die High Maintenance figuren in de entertainment branche en de stijl moest mij ergens aan denken wat ik eerst niet kon plaatsen.

Later las ik pas dat Robert Weide regelmatig een aflevering regisseert van de compleet neurotische Los Angeles upperclass wereld van Larry David, in Curb your enthousiasm,

En toen dacht; Dat is het! Want net als die serie loopt Larry David als een compleet onbegrepen volslagen neurotische gek rond tussen nog neurotische geflipte platonische mensen van de upperclass van Los Angeles. Curb your enthousiasm veroordeelt niet, wil niet satirisch zijn, maar presenteert ons alleen maar die wereld die pijnlijk is om te lachen is.

En dat is met de ze film ook. Gewoon om de gekte lachen, zonder ons iets te willen vertellen.

Nu hopen dat Pegg en Frost samen een grote komedie mogen maken, want dan gaat Hollywood helemaal los!

Grappige komedie met Pegg in vorm en een leuke supporting cast. Het verhaal is zeer voorspelbaar uitgewerkt, maar door het hoge tempo en de hoge grapdichtheid is dit niet al te storend. Je hebt het allemaal eerder (en soms beter) gezien in vergelijkbare films, maar door de sterke dialogen en de intelligente aanpak is de film absoluut de moeite waard. En waar hebben we het over; Megan Fox in haar ondergoed is reden genoeg om te kijken.

Leuker dan de trailer doet vermoeden in ieder geval. Typisch zon film die leuk wordt als je er eenmaal in zit. Heb ook een aantal keren best hard moeten lachen en heel veel met een grote glimlach op men bek zitten kijken . Ook al waren de meeste grapjes toch wat voorspelbaar, zelfde geldt voor het verhaal, maar dat mag de pret allemaal niet drukken het blijft gewoon een leuke film.

@ erwku, de 3e film uit de Pegg, Frost en Wright 'trilogie' komt als alles meezit uit in 2010.

Aardige romcom.

Simon pegg blijf ik hilarisch vinden, zijn mimiek en accent en schopt naar alles om zich heen. Het probleem is een beetje dat naast hem eigenlijk niemand grappig is; Bridges zet een beetje een veredelde versie van The Dude neer, Kirsten Dunst moet de zo begeerde love interest voorstellen maar dat werkt totaal niet omdat Megan Fox ook gecast is en waardoor Dunst wordt ondergesneeuwd. Wat blijft dat een verschijning, Fox mag doen wat ze eigenlijk altijd doet, mooi zijn en de mannelijke kijkers het hoofd op hol laten slaan. Aangenaam maar wel onaangenaam opvallend dat ik haar up to date nog niets meer heb zien doen.

Ook kent de film een enorm saai middensegment, de transitie naar het rom gedeelte, waar er wel af en toe een leuke grap voorbij komt maar waar het voornamelijk een wat dode bedoeling is.

Een romcom met zijn al zo uitgemelkte standaard ingrediënten maar zonder meer kijkbaar maar ook niet meer dan dat.

simon pegg vind ik persoonlijk een zalig acteur, fantastische humor en helemaal geschikt voor een rol als Brit in de VS. alleen vind ik de humor van het plot erg middelmaats voor wat ik gewoon ben van Simon Pegg.

film was 'wel ok..'

De film heeft best wel een goede cast en de eerste 30 minuten en ook de laatste 30 minuten zijn best aardig maar het middenstuk is ronduit saai en maakt de film helaas kapot. De film staat betiteld als een komedie maar ik vond het meer een combinatie van komedie en romantiek. De film is zeker niet echt slecht maar met zo'n cast had men er iest beters van moeten maken. Simon Pegg doet het best aardig en is soms ook wel grappig en ook Megan Fox vond ik best goed. Deze rol van bitch paste wel goed bij haar.

Hele prettige film waarin ik toch een aantal keren flink gelachen heb. Leuke cast waarbij vooral Dunst en Bridges er voor mij in positieve zin uitsprongen. Pegg doet wat hij altijd doet en Fox is hier goed op haar plaats maar doet mij toch nog altijd vrij weinig omdat ze zo plastic is. Nee, dan heb ik toch veel liever Dunst die meer uitstraling, charisma en talant heeft.

De film begint met wat droge en redelijk flauwe humor maar als je in een melige bui bent is het best wel grappig om naar te kijken. Pegg is gewoon ook een lachwekkende acteur alhoewel dit zeker niet een van zijn grappigste rollen is. Bij lange na niet.

Vanaf het moment dat Sidney promotie krijgt verandert de film opeens naar een romcom. En ook in die vorm is het best een leuke film om te zien. Geen hoogvlieger maar ach, wel leuk om een keer te kijken.

Redelijk leuke film, met hier en daar wat gezellige humor. Leuk als je eens zin hebt in een niets aan de hand-film.

Net als de meeste Britse komedies vond ik deze ook niet veel aan.

En Simon Pegg vind ik ook een irritante acteur.

Niet grappig.. te lang.. Megan fox is daarentegen weer een pluspuntje

Barslecht. Om te beginnen is How to Lose Friends... veel te braaf en vooral veel te zoet voor een film die scriptgewijs als mediakritisch geïnterpreteerd zou kunnen worden. Los daarvan is de film gewoon veel te flauw en vooral niet grappig. De 'grapjes' werken voor geen meter en het is vooral Pegg die het allemaal nóg slechter maakt. Kon de vent al niet uitstaan in Shaun of the Dead, maar hier wordt hij ook nog eens geplaatst in een context die zijn humorloze aanwezigheid uitvergroot. In elk aspect een waardeloze prent.

1* omdat het nog technisch gezien nog kundig in elkaar steekt, ofzo.

Wel redelijk eens met Kilii, het eerste uur heb ik echt genoten. Lekker veel humor, droge opmerkingen en komische gebeurtenissen. De cast is leuk, fris en de chemie komt goed over.
Na een uur kakt het allemaal wat in, wordt het minder komisch en komen alle standaard elementjes weer naar voren.

Ongelooflijke actie aan het einde van Pegg trouwens, ik had Megan Fox lekker even gepakt en daarna zou ik terug zijn gevlogen naar de charmante Dunst Hopeloze romanticussen ook weer in die Amerikaanse films...

3*

Begin van de film heb ik een beetje moeten wennen aan het overacteren van Mr Pegg, dat is uiteindelijk wel aardig gelukt. Ms Dunst vind ik sowieso een leuke actrice en de rol van Sophie is een interessante.

Maarrr al met al een vervelend filmpje dat te lang duurt met slechts een paar aardige momenten.

2 sterretjes

Hoewel een paar personages aardig worden neergezet en ik best een paar keer heb kunnen lachen, is het niet meer dan redelijke film. De vertelstijl begint inmiddels lichtelijk cliché te worden, het verhaal is dat natuurlijk al helemaal, al deert dat niet zo. Met de juiste grappige uitwerking merk je dat meestal een stuk minder op.

Altijd leuk om Simon Pegg weer eens aan het werk te zien. Dankzij Hot Fuzz en Shaun of the Dead ben ik wel een kleine fan van hem.

3* prima vermaak

Ik heb lang gewacht met deze film. Op een of andere manier trok het me niet, het leek me een platte, vervelende film vol met flauwe grappen. Achteraf valt het reuze mee. Nee, het is niet telkens even geslaagd. Ja, Megan Fox zit er in, dat is een groot pluspunt.

De film moet even op gang komen, maar na een tijdje zit je er lekker in en begin je mee te leven met de personages en volg je de gebeurtenissen alsof je ze vanaf een afstandje zit te bekijken.

De ontluikende romance ligt er metersdik bovenop, maar ook dit is niet storend. Af en toe een satire, maar het is onderhoudend genoeg om geboeid te blijven. Dat je na een dik uur wel gewend bent dat de 'onbegrepen' Brit zichzelf voor lul zet neem je dan ook voor lief.

Niet al te serieus nemen, dat doet de film bij zichzelf gelukkig ook niet.

Een film die Hollywood belachelijk maakt en tegelijkertijd aan alle Hollywood clichées voldoet. Dit maakt het uiteindelijke resultaat ook een beetje teleurstellend, want echt schokkend of hilarisch wordt het nergens. Pegg is een uitzonderlijk sympathiek acteur, maar hij doet het toch echt het beste als hij zelf een vinger in de pap heeft bij het script en met Edgar Wright op de regiestoel. Het is nu gewoon allemaal net te veilig.

Goed, uiteindelijk waren er wel degelijk enkele zeer leuke scenes en veel sympathiek acteerwerk (naast Pegg voornamelijk van Gillian Anderson (die in Spaced nog gold als masturbeer-materiaal voor Pegg), Jeff Bridges en Kirsten Dunst) en heb ik me geen moment verveeld. Megan Fox blijft voor mij echter een afgrijselijke toevoeging. Ik begrijp dat haar personage vervelend moet zijn, maar zo vervelend 'vervelend' als zij wekte bij mij alleen maar irritaties op.

Uiteindelijk een leuke film voor een keer, maar tegelijkertijd zeer gezapig. Hier had veel meer in kunnen zitten.

De filmjournalist is een verwend en omkoopbaar soort mens. Studio's weten dit maar al te best en schuiven lullige cadeau's toe, plaatsen hen in mooie hotels en zien vervolgens dat hun recensies plots een stukje positiever zijn. Het gebeurd, vooral in Nederland (toen ik voorafgaand aan de persvoorstelling van Batman Begins het PlayStation spel weigerde, werd er door de overige pers minzaam gegiecheld).

Kortom, de wereld van de entertainment'journalistiek' is ideaal om er een soort mannelijke Devil Wears Prada rond te schrijven. Over een journalist die weigert te schrijven voor een promotieblaadje van de filmindustrie en werkelijk journalistiek wenst te bedrijven. Maar waarom moet dat met als centraal persoon een talentloos kereltje van het andere uiterste? Eentje die niet kan interviewen, handtekeningen jaagt tijdens een borrel, nooit gehoord lijkt te hebben van desk-research en alleen geïnteresseerd is in de vuile was? En waarom moet er ook in deze mannenversie een love-interest rondlopen inclusief voorspelbaar subplot-verloop?

Tuurlijk, het aanscherpen van de cliche's voor komisch effect levert een wat commercieel prikkelender film op, maar je zou toch een keuze moeten maken; alles ridiculiseren en zodoende sterk inboeten op realisme van je op waargebeurde feiten gebaseerde verhaal, of werkelijk een scherp stukje satire bedrijven? Regisseur Weide kiest duidelijk voor dat eerste. Jammer, maar maak het dan tenminste grappig. Ook dat lukt hem niet echt; het kijkt makkelijk weg, met name dankzij de mimiek van Pegg, maar echt grinniken doe je maar een paar keer.

Hoofdpersonage Young blijft ondertussen maar onvolwassen keuzes maken, waardoor meeleven lastig wordt. Wat overigens een eerste voorwaarde is voor een feelgood-einde, dus schrap dat ondertussen ook maar. Wat overblijft is een enigszins vermakelijk, maar tegelijkertijd ook verspeelde poging om iets te zeggen over entertainmentjournalistiek. Recensies waren overigens lang niet zo negatief, dus ik ben benieuwd wat er in de goody bag zat.

Best geinig soms, maar wel ontzettend formulewerk.

Wat je dan te zien krijgt is allemaal erg voorspelbaar en afgezaagd. Maar natuurlijk, de rebel die toch meegaat en uiteindelijk toch kiest voor waar hij echt achter staat. Uiteraard een romance waar je de afloop vanaf de eerste ontmoeting kan uitstippelen. Het zogenaamde cynisme over het celebrity wereldje is erg braaf en voelt vooral aan als een lauw sausje. Had veel meer verdiend wat daar zat echt potentie in, vooral vanwege het nuchtere Britse contrast en de zelfbenoemde importantie van zo'n jet-set. Nu komt dat bij lange na niet goed genoeg uit de verf.

Moet gezegd dat het verder wel kijkt en soms nog best grappig is ook. Vooral dan vanwege Pegg die het gewoon erg leuk doet. Ook Bridges' rol was wel lollig, voor de rest kon ik er niet zoveel aan ontdekken. Erg doordeweeks, beetje overdreven om hier lager dan 2.5* aan te geven omdat ik zeker wel heb gelachen bij vlagen, maar veel bijzonders is het ook zeker niet.

Als een neptrailer in Planet Terror uiteindelijk tot een Machete uitgewerkt wordt, is het dan heel fout dat ik nu ga hopen op een film over Moeder Theresa met Megan Fox in de hoofdrol?

Leuk filmpje. Megan Fox doet het best leuk, ze krijgt hier niet veel credits maar ik vind niet dat ze slecht speelt. Kirsten Dunst ook niet, maar deze rol ("lief buurmeisje" of zoiets) hebben we nogal eens vaker gezien, het lijkt er niet op alsof ze hier heel diep voor heeft moeten gaan. Maar dat geldt ook wel voor Simon Pegg. Jeff Bridges is dan wel weer grappig bezig - maar te kort om echt iets toe te voegen, en zijn laatste scene is ook geen stof voor de toneelschool.

En het verhaal is een beetje te voorspelbaar allemaal, en daardoor blijft het allemaal wat gemiddeld. Had wel wat scherper gemogen...

"What the fuck are you wearing?"

How to Lose & Alienate People is een prima komedie die wat beter uitgewerkt kon worden.
Wat begon als een leuke film, ging verder als een luchtig romcommetje. Simon Pegg heb ik zeker beter gezien. Hij stelde mij een beetje teleur. Jeff Bridges daarentegen vond ik hilarisch. Kirsten Dunst is altijd leuk om naar te kijken, maar Megan Fox vond ik ook niet zo goed. Ik moest wel enorm lachen om die vrouw/man.
Een mindere komedie. 3*

''You thought Brad Pitt was a cave in Yorkshire.''

Grappig film over een baan wat met beroemdheden te maken heeft.

Het verhaal volgt Young, een schrijver van een tijdschrift. Het gaat momenteel niet zo goed met hem, tot hij wordt aangesproken door een topman van een hele bekende tijdschrift, Sharp's Magazine. Als nieuwe medewerker moet die helemaal onderaan beginnen en keihard moet werken om de top te bereiken. Na vele interviews en andere bezoekjes die niet al te best gaan, ontmoet die een nieuwe, jonge actrice, Sophie Maes. Hij doet er dan ook alles aan om met haar in contact te komen en bij haar in de buurt zijn. Alleen gaat het niet altijd zoals gepland.

De personages waren leuk, vooral Pegg natuurlijk. Een bijdehand mannetje die vele grapjes maakt met zijn aparte stijl van humor. Dunst speelt een rustige collega van hem, die het liefst niets met hem te maken heeft. Bridges als directeur van Sharp's, hij is zo'n soort baas waar je geen glimlach op zijn gezicht kan toveren. Maes is als arrogant en verwend actrice die haarzelf als nummer 1 ziet. Er lopen nog enkele beroemdheden die hunzelf spelen (zoals Winslet en Craig), een tovenaar/tandarts en een man-vrouw.

De grappen hierin zijn leuk overgekomen. Geen slappe humor. De humor komt meestal van Pegg's gedrag en zijn succes om elk feestje of bezoekje te verstieren. Een voorbeeld is wanneer die een biggetje meeneemt naar een feest, zijn dode goudvissen, dronken en high een feestje vieren, het hondje van Maes perongeluk vermoord en natuurlijk het algehele gang van zaken op zijn werk; hoe die het telkens verkeerd doet.

Zijn werk wordt goed uitgebeeld. Je krijgt veel te zien wat die moet doen, met wie die moet werken en welke gelegenheden hij moet zijn. Interviews, feesten en beroemdheden zijn ongeveer de 3 punten wat erg belangrijk zijn voor Young's baan als artikelschrijver. Ook zijn succes komt later op gang, waar die verantwoording heeft van een hele afdeling, dure pakken en horloges en in een mooi appartement verblijft. Grootendeels speelt zich af in New York. De stad is ook mooi te zien, vooral tijdens het uitgaansleven.

De speelduur is best wel lang, want het bedraagt zo'n 105 minuten tot het eindigt. De concentratie en gedachtes zouden af en toe af kunnen dwalen wanneer het een beetje saai of langdradig wordt. Maar dat gebeurde niet zo vaak en vormde geen irritatie-punt.

Iemand die het leuk vind om sarcastische humor, Britse bijdehandheid en een schaarsgekleede Fox te zien, zit met deze goed.

“When I do it, it's called flirting. When you do it, it's called sexual harassment.”

Pegg en Dunst zijn een onwaarschijnlijk, maar wel leuk koppel. De film zelf heeft veel vaart en een aantal sterke momenten. Het is zeker geen meesterwerk, maar vermakelijk is het allemaal wel. Pegg haalt weer allemaal fratsen uit, met wisselend succes. Regisseur Weide heeft nog wat kritiek op de oppervlakkige showbizzindustrie, maar dat werkt niet echt. Als romcom komt How to Lose Friends & Alienate People beter tot zijn recht.

Flauwe Pegg.

Als acteur ontbreekt het hem niet aan acteertalent. Hij weet van de meeste rollen wel wat te maken en doet daarin vrijwel altijd wat hij moet doen. Hij kan zich ook een aardig charme veroorloven die hem in bijna elke film vooruit weet te helpen. Het jammere is dat hij alleen weleens moeite heeft om de juiste films uit te kiezen.

Dit keer kiest hij voor een film met een lange en ambitieuze titel, maar vervolgens ook met een inhoud die erg simpel te noemen is eenmaal deze volledig wordt onthuld. Eigenlijk is het vooral nog een toevoeging aan het soort film die belicht dat succes qua rijke banen niet rooskleurig is, maar wie bekend is met Pegg zal wel weten dat daaraan de nodige excentriekheden worden toegevoegd.

Het acteerwerk is niet briljant van de overige rollen, alhoewel ook niet zozeer slecht. Het personage van Fox wordt erg geslaagd geïntroduceerd maar vervolgens ook wat van het doek verwijderd. Dunst komt ook niet helemaal uit de verf door een vooral gebrekkig script die haar in een erg eentonige prestatie dwingt. Het is dus al moeilijk om een band te zien ontstaan tussen haar en Pegg, en dat lukt dan ook niet helemaal.

De soms grappige situaties, redelijke decoraties en een verloop dat zichzelf lang genoeg inleidt om niet meteen voorspelbaar te zijn worden helaas wat tegengewerkt door een grotere hoeveelheid suffe grappen, weinig geslaagde personages en een te lang verloop. Fans van Pegg zullen er vast wel wat vermaak uithalen, maar wie er niet zoveel mee heeft zal waarschijnlijk z'n schouders ophalen voor deze film.

Ik heb mij toch wel een goed uur vermaakt met deze film. Vond 'm best grappig. Maar het romantische gedeelte, wat vooral het laatste halfuur veel te geforceerd wordt, haalt het geheel toch wel een halve ster omlaag.