The Thing (1982)

Ken je dat gevoel? Dat je een film begint en dat je na een aantal minuten bij je zelf denkt van: 'Dit wordt een topfilm, ik voel het!'

Dat had ik gisteren dus bij deze film. Heel lang stond deze in mijn, laten we zeggen.. top 3 van films die ik wilde kijken. Maar elke keer kwam er een andere film die de voorkeur kreeg. Gisteren was deze dan eindelijk aan de beurt.

Lamellen dicht gedaan om de sfeer te versterken. Boxen iets harder dan normaal en genieten maar! Dat bleek ook zo te zijn. De film begint even met een 'huh? '. Waar slaat dit eigenlijk op. Beetje raar vond ik dat die man door z'n been geschoten wordt en ze staan er allemaal maar een beetje naar te kijken.

Film begint erg goed, alleen ik had al door dat die hond gemuteerd zou worden. Door het stukje op MovieMeter en dat ze de hele tijd die hond filmen, weet je het eigenlijk al.

Iedereen zei dat het zo slecht was (The Thing), maar ik vond het wel meevallen. Denk hier eens aan: 'Is het slecht, omdat het slechtgemaakt is of omdat vindt men 'The Thing' slecht, omdat wij nog nooit zo'n organisme hebben gezien en het dus niet kunnen plaatsen?
Hoe dan ook, ik vond wel dat ze hem te snel lieten zien. Beter had Carpenter het nog even spannend gemaakt, bijvoorbeeld door: 's Ochtends alle honden dood aan te treffen (of weggerend) en daarna nog een keer een bemanningslid opeens laten verdwijnen. En daarna pas The Thing laten zien.
Maar wat een verschrikkelijk smerig monster is dat trouwens. Zo zie je ze tegenwoordig nog zelden.

Carpenter is in deze film meester in het spanning opbouwen. Wanneer komt het nou weer? En hoe? Misschien zit het wel in een bemanningslid? Maar wie dan? Vragen die de hele tijd door je hoofd gaan en die bijna allemaal onbeantwoord blijven.
Als hoogtepunt natuurlijk de scène met het bloed testen. Misschien ben ik een watje, maar ik schrok wel! En elke keer daarna zat ik (figuurlijk) nog meer op het puntje mijn stoel.

En dan het einde. Vond het wel wat makkelijk. Het was Yeah, fuck you too! en klaar. Misschien is eenvoud beter en een keer niet die eeuwige ontknopingen, zoals vaak in Hollywoodfilms (en uiteraard loopt het daar goed af).
Het open einde was een echte meersterzet en zie mijn bericht hierboven maar.

Geen perfecte score, vanwege o.a. het punt dat ik eerder noemde.
4,5*

Had deze prent nog nooit gezien. Kende 'm eigenlijk enkel van Cartmans luizentest in South Park. You saw it in The Thing and you're wasting everyone's time!

Fijn filmpje in ieder geval. Eighties-cinema die gezellig wegkijkt. Goede setting overigens, zo'n basis op de Noordpool. Vooral het sfeervolle eerste deel wist me te bekoren, hoewel de special effects in de tweede helft zeker niet stoorden. Vond ze helemaal niet zo knullig.

Leuk, maar een onvervalst meesterwerk zie ik er nu ook niet in.

Een flinke tegenvaller,ik denk dankzij de regiseur.

De potentie is er heel zeker,ik bedoel wat is er enger dan wat hun meemaken, ? maar het word geen moment spannend,en het is echt horror. Ik denk dat als het wat meer thriller was geweest het een heel stuk gescheeld zou hebben in mijn cijfer.Ander tegenvaller is dat je het erg goor monster min of meer direckt ziet dat haalt al snel de spanning weg ze hadden beter chevy93 idee gebruiken dat had de spanning wat langer vast kunnen houden,maar zulke '' slordigheden'" zaten de hele film door,dan laat ik het ''eindgevecht '' heb nog nooit zo'n slecht eindgevecht gezien geloof ik.Ik eindig overigens positief met de beste scene in de film en dat is ik bedoel het positief de eindscene die is heerlijk jammer daar maakte de regi de juiste keuze en dan zie je gelijk de potentie van het verhaal. Ik ben ook best benieuwd hoe de film is geweest met Martin Scorsese ( Cape Fear ) of Alejandro Amenábar ( The Others ) dan was een classieker gegerandeert.

2,60 2,50 Had veel meer verwacht van John Carpenter. Met zo een fenominaal verhaal zo weinig doen.

Knap geconstrueerde film door een wervelende mix van angst en griezel. Stuwende kracht is natuurlijk de snelle onthulling van de alien plus zijn vermogen om te muteren en imiteren, ik begrijp eigenlijk niet zo goed wat iemand daar op tegen zou kunnen hebben. Samen met de locatie en decors levert het een verdomd nerveus en claustrofobisch sfeertje op, dat nog eens versierd wordt met heerlijk smerige special effects.

Om toch even te mierenneuken; ik vond de muziek soms wat overdadig en het computertje heeft iets knulligs. Zo zal er vast nog wel iets te verzinnen zijn, maar ik heb daar al gauw maling aan als ik naar een zinderende film zit te kijken. En dat is het, ook anno nu en ook nog na een paar kijkbeurten. Een parel.

Wat een geweldige film, ik heb hem net herzien en ik kwam er achter dat ik toch veel vergeten was. Na herzien vind ik hem nog mooier Russel en Carpenter zijn altijd geweldig samen wat ze ook wee in deze film bewijzen.

De special effects zien er misschien voor sommige mensen ( jongeren die de special effects van nu gewend zijn) slecht uit, maar ik stoor me hier niet aan en voor die tijd waren ze zelfs baanbrekend. De film weet je angstig te maken zonder cheap ass schrik effecten en dat vind ik een mooi gegeven. Dan komt er ook nog bij dat het verhaal, de locatie, het monster, de acteurs en het sfeertje goed is. En de geweldige oneliner van Russel ýea fuck you too' geweldig gewoon

Dit alles maakt het een top film die laat zien hoe mensen elkaar gaan wantrouwen in rare en angstige situaties.

Met recht een absolute klassieker die na herzien in mijn top tien komt

Ik ben een groot fan van de films van John Carpenter; geen één van zijn films die ik tot nu toe gezien heb vond ik echt slecht (zelfs Ghosts of Mars). Halloween is een prachtige film, maar the Thing blijft mijn persoonlijke favoriet uit Carpenter's oeuvre.

De acteerpresaties zijn allemaal dik in orde. Russell is misschien de grootste naam in de film, maar niemand heeft echt de hoofdrol. Het is echt een goed ensemble en bij de eerste kijkbeurt kan je niet weten wie er aangaat en wanneer. Toch blijft de beklemmende sfeer bij elke kijkbeurt voelbaar, ondanks dat ik nu natuurlijk al weet wat er komen gaat. De locatie is erg goed, en het gevoel van isolatie is erg goed getroffen.

Veel mensen hebben kritiek op deze film omdat de special effects van Rob Bottin (met hulp van Stan Winston) te goor en nadrukkelijk aanwezig zouden zijn. Ik vind de film perfect in balans, en de special effects blijven bijzonder realistisch (voor zover horror dat kan zijn), en bewijzen maar eens dat praktische effecten altijd beter zijn dan computerbeelden.

De muziek van Ennio Morricone is erg sterk. Ik kan de soundtrack op elk moment rustig luisteren, het liefst 's avonds. Het mag dan niet altijd te subtiel zijn, maar ik ben blij dat Carpenter de muziek eens aan iemand over heeft gelaten, hoewel er wel Carpenter-invloeden te horen zijn.

Over de prequel. Ik ben benieuwd. De kans is bijzonder aanwezig dat ze hun hoofd eraan stoten, maar ik kan pas oordelen als ik de film gezien heb. Ik heb geen probleem met reamkes/prequels; als ze goed zijn heb ik niets te klagen, en anders ben ik ze zo vergeten.

Maar als ze de sfeer zo kunnen krijgen als Carpenter dat zo goed kan, en ze niet volledig vertrouwen op cg, heeft het een kans van slagen. Want voor elke Wicker Man is er een Dawn of the Dead.

Zo worden ze niet meer gemaakt. Logisch, want deze film is uit 1982. Noem het nostalgie, noem het jeugdsentiment, noem het vakmanschap, deze film heeft de tand des tijds doorstaan. Voor mij is hij tijdloos. Toen ik deze film de eerste keer zag, was ik al films gewend als Terminator 2 en Jurassic Park. Spectaculaire CGI films dus. Maar toen ik The Thing zag, werd ik verliefd en dat ben ik nog steeds.

Normaal kan horror me niet zoveel boeien maar dit was een erg leuke film. Ik vind vooral de scéne met de elektroden erg goed. Het was soms best spannend en er werd goed geacteerd. Het einde vond ik en beetje vreemd.

Degelijk.

Maar meer ook niet. Had hier nochtans veel van verwacht. Ik zat klaar voor een avondje heerlijke horror, maar wat ik te zien kreeg was eerder slecht uitgewerkte suspense.

Het was nergens spannend, maar wat me nog meer tegenviel was dat de film zo ongelooflijk afstandelijk was. Geen greintje medeleven of wat dan ook met de personages. Het hele gebeuren maakt eigenlijk nul indruk.

De mutaties van 'the thing' waren zowat het enige wat deze film enigszins boeiend wist te houden. Voor de rest was het ontzettend oninteressant.

Ik zal verder niet uit wijden over wat de film nog allemaal ontbrak, anders krijg ik weer naar mijn hoofd geslingerd dat ik de film daar niet op mag afrekenen omdat de regisseur andere intenties had. Ik hou het maar op 'het kon beter'.

Dan beviel Halloween mij een stuk beter.

2.5/5.0*

Dan eindelijk het meesterwerk van Carpenter gezien. Toch vind ik dit niet zijn beste film, nog niet i.i.g. Ik vind Escape from NY toch nog wel ff iets beter.
Dat neemt niet weg dat dit een sterke film is. De beklemmende setting en sfeer die Carpenter hier neerzet is weer erg goed. Hij weet met een goed script een paar geniale momenten neer te zetten. De bloodscené is daar toch wel het hoogtepunt van. Ook weet hij een afstand te creëren tussen de kijker en hoofdpersonen door niet echt een duidelijke nummer 1 te kiezen. Ook fijn dat hij niet voor de gemakkelijke truc ging om Macready uiteindelijk het monster te laten spelen(wat ik wel had verwacht).
Eigenlijk had ik iets compleet anders verwacht. Want z'n ranzig monster is eigenlijk niks voor mij. Je wilt eigenlijk niet kijken maar toch ben je benieuwd. Het monster ziet er overigens geweldig uit. En ga straks maar eens de docu kijken die bij de extra's zat. De muziek van Morricone was ook weer heerlijk.
Bij een herziening kan ik mezelf iets meer op de sfeer en dergelijke concentreren want was nu wel erg gefocust op een plot terwijl ik dat bij een Carpenter niet moet doen. Dus in de toekomst mogelijk een verhoging, en nu een 4*

Had deze film ruim een jaar geleden gekocht en een weekje terug gezien. Ik heb hier en daar gelezen dat dit destijds de engste horrorfilms ooit gemaakt is. Nou, dat kan je inderdaad zeker wel zeggen. De verhaallijn en de oorzaken zijn allemaal netjes inmekaar gezet en de acteurs zijn ook weer allemaal perfect. Ook zeker de ubercoole Kurt Russell. En nu komen we bij de monsters... die er toch echt vreselijk angstaanjagend en smerig uitzagen en elke keer waneer zo'n monster uit een levend wezen begon te groeien krijgen we steeds weer nieuwe afschuwelijke manieren te zien hoe een monster zich uitbreid en hoe er meer koppen uit de monster groeien en dan ook vooral de spinnenpoten bij die hoofd. Die momenten zien er echt zo afschuwelijk uit dat je echt af en toe je ogen dicht moet houden. En aangezien ik al Aracnophobisch ben.... Ook kwa gore en smerigheid word de film zeker niet geschuwt.

Ook de settings in het ijskoude Antartica kan je voelen en zijn ook schitterend neergezet.

The Thing heeft het gewoon helemaal en soms ben je verbaast over dat het een werkje is uit 1982 vanwege de effecten. Als je al in deze tijd helemaal gruweld van de monsters terwijl er in deze tijd nog engere dingen uit zijn gekomen, kan je je wel voorstellen waarom dit de engste film allertijden word genoemd. Voor John Carpenter doe ik ook echt weer me petje af. Ik blijf het toch echt een schitterende regiseur vinden.

The Thing is zeker niet oud of niet eng meer. Ik zou zeggen, ervaar het zelf.

4,0*

ijzingwekkende film in alle opzichten, de spanning is voelbaar en je leeft echt mee...een klassieker die zelfs tegenwoordig niet gedateerd is.

De samenwerking tussen Carpenter en Russell komt weer goed uit de verf in Carpenters meesterwerk The Thing.

De film begint. Witte tekst over een zwart scherm. Een ruimteschip verschijnt en raast richting de aarde. Dan treed de muziek van Morricone in. De sfeer is met de muziek meteen gezet. Een toch wel briljante score van de grootmeester weer. De film heeft een fijn begint. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw is wat je ziet. Een erg mooie setting, je waant je echt in een afgelegen kamp in Antarctica. Zonder enige introductie van de personages begint Carpenter direct met het verhaal vertellen. Dat is een goede zet. De vriendschap en ergernissen tussen de groep mannen is meteen al duidelijk in de eerste scènes.

Wat de film gewoon erg sterk maakt is vooral de grote onderhuidse spanning die door het scherm voelbaar is. De isolatie en de wantrouwigheid naar elkaar toe is goed in beeld gezet. De spanning wordt af en toe gebroken door erg goede horror scènes waarin we worden verbaasd door een aantal erg briljante monster designs door Bottin. Daarin schuilt ook de grote kracht van de film. De spanning zo hoog opbouwen dat je even snakt naar een uitlaatklep die dan wordt overtroffen met wat onze fantasie voor mogelijk hield. Toch heb ik wel wat moeite met het einde. Dat vond ik op de een of andere manier niet echt bevredigend maar aan de andere kant weer wel. Ik ben er nog niet over uit of het nu briljant is of een erg gemakkelijke keuze.

De cast is zeer goed op dreef en zorgt ervoor dat het geheel overtuigend en "echt" op ons overkomt. Russell lijkt in het begin als een van de crew om langzaam uit zijn schulp te komen en de film tegen het einde volledig op zijn schouders draagt. De designs zien zoals gezegd verbluffend uit, en alles is perfect in beeld gezet. De spanning zit er goed in en bereikt zijn hoogtepunt in de bloedtest scène.

The Thing blijft toch wel vooraanstaand in het creëren van een grote spanning op een afgelegen locatie.

Niet echt iets voor mij.

Het zal wel aan mij liggen, maar die geroemde sfeer vond ik nergens terug. Dan begint The Thing voor mij al met een achterstand.

Want dat vormloze vleesmonster ziet er doorgaans echt afschuwelijk lelijk uit. Qua effecten soms wel indrukwekkend maar als het design achterblijft moet ik vast onder de indruk zijn van een goed gemaakt lelijk monster. Lastig.

Anderzijds staan de expliciete effecten/gore ook een beetje in de weg van de psychologische component. De paranoia en onderlinge verdachtmakingen zijn suggestiever van aard en werken hier en daar aardig maar worden teveel onderbroken om te culmineren in voelbare cabin fever.

Voor mij een film die hinkt op twee benen. Jammer, want voor beiden valt iets te zeggen. 2,5*

PS. Hoewel de titel het uiteraard al aangeeft, vind ik zo'n vorm-, gezicht- en motiefloze entiteit als bad guy totaal niet interessant. Beetje The Blob-syndroom. Ja, het is gevaarlijk en vies, maar veel respect kun je er niet voor opbrengen.

Yeah, fuck you too!

Lichte tegenvaller, komt met name doordat de spanning persoonlijk ver te zoeken was. Nu kijk ik zelden tot nooit horror, en is dit dan weer wel leuk om even te zien. De heerlijke monsters en het sfeertje weet wel te boeien, alleen komt niet aan. Wellicht is dit ook niet eens de bedoeling. De soundtrack vond ik wel een klein hoogtepunt. Heerlijk die zware noot die tijdens de spannende scènes de hele setting weet te bepalen. Hoewel het verhaal heel mooi is verfilmd, regie is op hoog niveau ben ik toch niet helemaal onder de indruk. Ik vond de cast ook niet zo bijzonder en daarom had ik daar totaal geen connectie mee. Het was me eerst ook niet echt duidelijk wie nou precies de hoofdpersoon was, in dit soort horror films heb je dan toch meestal het idee dat je tenminste een persoon kan vertrouwen. Misschien moet ik dit maar als een positieve factor beschouwen, omdat het daardoor nog wel spanning kreeg hoe verder de film vordert. Toch een ruime voldoende voor de schrikmomenten, de verschrikkelijke maar geniale monsters en het regiespel die in combinatie met de sfeer-zettende-noten en de prachtige beelden een sfeervolle horror weten neer te zetten. 3,5 ster.

Alweer van 'Alien' geleden dat ik zo'n spannende en redelijk sublieme horrorfilm heb mogen aanschouwen. Vooral de sfeer is fenomenaal, daar hij vanuit alle richtingen ruggensteun krijgt. Zo is de muziek geweldig, de setting claustrofobisch, ijzig en luguber tout court, de regie uitstekend en Russell zet vlakaf een sterke rol neer. Het uitgangspunt is om van te smullen en wordt met gevoel voor ritme uit de doeken gedaan. Het 'ding' op zich is ongezien angstwekkend. Zijn uiterlijk is overtuigend smerig en joeg me keer op keer de stuipen op het lijf. Thans nog steeds een van de meest indrukwekkende monsters die ik ooit heb gezien. Een merkbare geladenheid zit in elke scène verweven. Superbe van het intrigerende begin tot het open einde.

Klein puntje van kritiek gaat uit naar de bij wijlen zwakke acteerprestaties van nevenpersonages, maar dat mocht niet veel pret bederven.

4,00 (4,25)

Naar aanleiding van de Horror KO gaan kijken, want de nummer 1 horror van dit jaar moet toch wel wat zijn. Sfeertje in de film is uitstekend. Mooi zo in dat afgelegen kamp op Antartica. Het begint meteen goed met de Noorse helikopter en de jacht op 1 van de husky's. Op dat moment denk je nog dat je met een stel dierenmishandelaars te maken hebt, maar dat verandert vrij snel gedurende de film. Ik ben niet zo'n fan van Kurt Russell, maar moet zeggen dat hij hier zijn beste acteerprestatie neer heeft gezet. De rest van de cast bestaat ook uit vele bekende koppen en een aantal die ik nog nooit had gezien. The Thing in al zijn vormen ziet er gaaf, maar soms ook wel grappig uit. Ik vraag me altijd af hoe je zoiets bedenkt en ook nog daadwerkelijk kan maken. Redelijk zieke geest moet die Carpenter hebben gehad. In ieder geval een rijke fantasie. Het verhaal is goed bedacht en vooral het feit dat je niemand kan vertrouwen en dat je niet kan wegvluchten kwam prima over. Een open einde wat mij betreft, want we kunnen natuurlijk niet zeker zijn of 1 van de 2 overlevenden niet het ding is. Kortom genoeg suspense, mooie ouderwetse setting(die oude computers, prachtig), muziek dat er prima bij past en aanzwengelt op de juiste momenten, redelijk tot goede acteerprestaties, een horror-icoon waar je U tegen kan zeggen en een goed bedacht plot. Zeker geen spijt dat ik deze nu eindelijk eens ben gaan kijken. 3,5 sterren.

We moeten eens samenkomen en thee drinken, of zo. Ik dacht zelfs dat Kurt Russell zichzelf afduwde van de man waartegen hij sprak om nog sneller te kunnen lopen. Dat zag je weleens vroeger op TV (Bonanza of Starksky And Hutch) maar toch niet meer in een moderne film uit 1982?

Suikertje?

Claustrofobische Klassieker.

John Carpenters The Thing is één van de horror klassiekers uit de jaren 80. Het is een remake uit 1951 van “The Thing from Another World”. Het wordt wel gezien als ‘de’ versie daar het op uitmuntende wijze de beklemmende sfeer van het originele verhaal "Who Goes There?" uit 1938 van John W. Campbell vertoont.

Met een norse Helikopterpiloot R.J. MacReady (Kurt Russell) in de hoofdrol en een verlaten poollandschap al decor heb je al gauw uitstekende ingrediënten voor een thriller-scienefiction film. De hond die aan het begin op hun af rent en de rare Noor die al schietend achter de hond aan rent. De wetenschappers van het Amerikaanse onderzoek station begrijpen er maar niets van en moeten de dolgedraaide Noor uiteindelijk zelfs neer schieten. Maar ze komen er al gauw achter waarom de man zo dwaas deed.

Het schijnt dat er weldra een pre-quel van het verhaal wordt gefilmd, geregisseerd door de Nederlander Matthijs van Heijningen Jr. De film moet ergens in april 2011 uitkomen. Het vertelt het verhaal wat er zich op de Noorse station afspeelde. Er zijn al foto’s gepubliceerd van de opnames en deze beloven veel. Dus ik ben benieuwd.

In de herziening!
In het kader van Mr. Horror's Halloween Marathon volgende week, want daarin krijgen we de prequel van de John Carpenter-film .. ik weet in ieder geval weer wat er nou precies the prequellen valt (Het Noorse kamp neem ik aan).
Behoorlijk sterke horror die door de geïsoleerde setting en onsmakelijke FX wel enigszins verwant is aan Alien.
De bloedtest zag ik laatst trouwens nog terug in South Park (maar toen ging het over hoofdluis).

Aardige horrorthriller, die het vooral moet hebben van de sfeer. Je bent van niemand meer zeker of het al dan niet een buitenaards wezen is geworden. Dit leidde dan ook tot de nodige spanningen binnen de groep personages, waardoor dit voor de leuke sfeer zorgde waarvan ik eerder al sprak. Ook meer dan in orde zijn de vertolkingen, met Kurt Russell op kop. Dan wel weer een tikkeltje minder vond ik het buitenaards wezen zelf, dat ik van uitzicht soms eerder lachwekkend dan griezelig vond.

Weliswaar de omgekeerde volgorde toegepast door eerst de versie uit 2011 er doorheen te slepen en daarna pas deze Carpenter te aanschouwen. Hierdoor was enige voorspelbaarheid wel terug te vinden doordat het recente werkje een soortgelijke structuur bevat maar daar tegenover staat de vele betere uitwerking met zowel een cast als de special effects waar je van kan genieten. Het monster zag er niet opperst aantrekkelijk uit maar misschien was er met een betere mondhygiëne en wat deodorant nog een schoonheidsprijs te verdienen. Toch acht ik die kans niet zo heel groot en een mengeling van hond - krokodil - spin - rups - mens is doorgaans niet erg geschikt voor een reclame van gezichtscrème dus we kunnen stellen dat er iets ligubers in ons midden bevind. Het is ouderwets griezelen met een bizar monster waarbij je niet uren lang zit te wachten tot er iemand op de schouder klopt met de verontschuldiging ''oh... did'nt mean to scare you'' maar waar je gewoon regelrecht een kwaadaardige tegenstander in het visier hebt.

Als liefhebber van het genre was ik al lange tijd erg benieuwd naar deze film. Ik heb 'm bewust een tijd links laten liggen om eerst wat andere films uit het genre te bekijken. The Thing is inmiddels toch een klassieker en je hebt slechte films nodig om de goede te waarderen.

En waarderen doe ik de film zeker. De start was niet heel bijzonder, al werd de setting op een leuke manier geïntroduceerd. Het geïsoleerde Antartica is ook een geschikte locatie voor een film als deze. Het zorgt direct voor een claustrofobisch sfeertje. De sfeer is gedurende de hele film sowieso erg sterk.

Toch kwam ik pas echt in de film toen het monster ten tonele verscheen. Normaal is het juist andersom: wanneer het kwaad een gezicht krijgt, neemt de film in kracht af. John Carpenter zorgt voor het tegenovergestelde, wat op zich al bewonderenswaardig is. Het monster zelf ziet er allereerst goed uit en kan in mijn ogen ook nog prima mee in de huidige standaard. Belangrijker vind ik eigenlijk wat het monster teweeg brengt: de film wordt namelijk plots echt een psychologische thriller met flink wat horrorelementen. De claustrofobische sfeer wordt alleen maar versterkt en de onzekerheid is bijna voelbaar. De horror zit met name tussen de oren, wat altijd een pluim is.

Misschien zitten er net wat teveel personages in. Een iets selecter groepje had de onzekerheid en de achterdocht wellicht nog beter recht gedaan. Nu weet je dat het met een aantal wel snel gedaan zal zijn.

Gelukkig wordt het geen ordinaire slasher, maar blijft het verhaal zich voornamelijk tussen de oren afspelen. Ook bij de kijker. Aan de onzekerheid wordt langzaam maar zeker een einde gebracht, met de bloedtests scène als beste voorbeeld en absolute hoogtepunt. Suspense op en top, gecombineerd met wat functionele expliciete (gore) momenten. De verhouding tussen wat wel te tonen en wat niet zit sowieso wel goed. Misschien komt het monster net wat te vaak in beeld, maar de effecten blijven van een hoog niveau waardoor ik dat ook niet echt als minpunt wil beschouwen.

De climax steekt ook prima in elkaar. Geen overdreven gedoe met geforceerde twists of andere vreemde oplossingen, al duurt de aanloop naar het einde zelf wel net iets te lang.

Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dan dat The Thing met recht een klassieker is in zijn genre(s). De setting is perfect gekozen, de spanning en dreiging zijn voelbaar en de onzekerheid in de groep komt fantastisch uit de verf. Het monster zelf is daar met name verantwoordelijk voor: naast dat het ding er goed uitziet, begint de film pas écht op het moment dat het wezen zijn intrede doet. Een sfeervolle en enerverende rit richting een sterke climax is het gevolg.

* * * *

Een paar dagen terug herzien, en het blijft een goede film! Sterk acteerwerk van de gehele cast en voor die tijd zaten er sterke special-effects in. Het ''ding'' wordt best eng in beeld gebracht, zeker omdat het zo lelijk is en dan bedoel ik vooral wanneer deze de gedaante van de honden aanneemt. Als ik denk aan het stuk waarin de hond transformeert naar de alien lopen nog steeds de rillingen over mijn rug. Erg onaangenaam stuk om te kijken, maar het is dus wel goede horror (nog steeds..)! Daarnaast wist de film me de hele tijd te boeien. Telkens benieuwd naar wat er ging gebeuren, en natuurlijk wie en hoe dit zou overleven. De climax op het einde is spannend, en ziet er goed uit. Ik kan dit zeker een goede film noemen, die anno 2012 nog steeds sterk overeind blijft staan.

4*

Degelijk.

Ik had op voorhand niet al te hoge verwachtingen bij deze film, maar minstens een uur lang is het allemaal erg vermakelijk.
Het verhaaltje is nogal Alien-achtig en dat levert meestal leuk kijkvoer op. Zeker in het begin zijn er een paar spannende momenten en ook het bloedonderzoek is zeer geslaagd.
Maar het einde vind ik niet spetterend en na afloop had ik het gevoel naar een gemiddelde film gekeken te hebben met hier en daar een scène die het niveau (eventjes) omhoog trekt.

Niet zo vergelijkbaar met Alien is dan weer het acteerwerk, dat hier toch beduidend minder is. Kurt Russell bv blijf ik ontzettend ongeloofwaardig vinden. Ook z'n tegenspelers vind ik min of meer van hetzelfde niveau.

Ook het "ding" is me wat te eigenaardig. Z'n "vaardigheden" zijn best leuk gevonden en ook de effecten en make-up zijn nog steeds dik in orde, maar qua design is het me wat te eigenaardig.
John Carpenter en co zorgen dan weer voor behoorlijk wat sfeer; Ennio Morricone's muziek is wat minder dan gewoonlijk.

3

Uitstekende film over een team onderzoekers die een ontdekking doen op een afgelegen onderzoekscentrum in Antarctica. De film heeft een beklemmende en claustrofobische sfeer en de spanning zit vooral in de toenemende paranoia van het team. De special effects en vooral de make up zijn van een hoog niveau en blijven ruim 30 jaar na dato nog goed overeind staan.

"First goddamn week of winter."

Erg goede film! The Ting is met recht de beste horror-film van de jaren '80.

Kurt Russell is een erg goed acteur. Wilford Brimley, die ook is The Battle for Endor speelt, was hier ook we goed.

De effecten zijn echt mega goed! Die Alien lijkt echt heel goed. Ook veel erg gore en zeer bizarre ontwerpen. Het is ook knap spannend. Wel is het een klein beetje van Alien afgehaald maar zo heel erg ook weer niet.

Het is misschien een beetje kinderachtig maar ik vond het echt zielig met die honden .

De muziek van Ennio Moricone was werkelijk geniaal, alhoewel het wel erg verschild met zijn normale werk.

Af en toe is het gewoon zo vreemd; ik bedoel een hoofd met poten. Geweldig is het gewoon. Dit soort effecten vind ik veel realistischer dan al die cgi.

Zeer goede film, een must-see!!

Zeer behoorlijke horrorfilm. Zo'n afgelegen kamp vormt een prima setting voor een horrorfilm als deze. De spanning wordt er goed ingehouden, de achterdocht van de personages ten opzichte van elkaar komt goed uit verf. Degelijk acteerwerk. De film beschikt bovendien over zeer behoorlijke special effects en doet hier en daar aan Alien denken.

Prachtige SF/Horror.

Mooie special effects.

Maar inderdaad, dit is een klassieker.

Een dikke 5!

Remake van de film The Thing From Another World uit 1951. Maar in tegenstelling tot het origineel die van relatief primitieve effecten gebruik maakte, maakt deze remake gebruik van de meest moderne trucages. De speciale make-up effecten van Rob Bottin zijn baanbrekend. Een ander verschil met het origineel is dat de locatie is verplaatst van de Noordpool naar de Zuidpool. Beide films maken gebruik van een claustrofobische sfeer, maar deze remake voegt daar nog een laag van paranoïde overheen. Hier kan het buitenaardse wezen zich namelijk veranderen in ieder willekeurig menselijk wezen, waardoor het onderzoeksteam elkaar al snel genoeg niet meer vertrouwd.

Regisseur John Carpenter had eerder veel succes met de horrorfilms Halloween (1978) en The Fog (1980), alsmede de futuristische actiefilm Escape From New York (1981). The Thing behoort overduidelijk tot z’n beste werk. Ze wordt vaak vergeleken met Alien van regisseur Ridley Scott, maar The Thing vind ik persoonlijk een veel betere film. Eén van de beste horrorfilms uit de jaren ’80 die zelfs in de huidige tijd moeiteloos overeind blijft.