The Thing (1982)

Frappant hoe deze film gedateerd oogt qua digitale apparatuur, klederdracht en hoeveelheden hoofdhaar en gezichtsbeharing, maar niet qua handeling, spanning en compromisloos onsentimenteel einde. Het totaal geïsoleerde en onveranderlijke oerlandschap is daar mede debet aan, maar vooral komt het toch door de filmstijl en de lucide persoonlijkheid daarachter. Eigenlijk zou dit ook een film uit 2022 die zich in 1982 afspeelt kunnen zijn, hetgeen de tijdloosheid ervan onderstreept. Geen komische of ironische one-liners om de spanning te verlichten (hetgeen in deze film ook ongepast zou zijn), ingetogen muziek die de actiescènes nergens overvleugelt of "overdrijft", en FX die nog steeds onsmakelijk zijn – dat omgekeerde hoofd op reusachtige spinnepoten is wat mij betreft een archetypisch nachtmerriebeeld.

Het boek uit de jaren '30 werd eerder al verfilmd in 1951, waar de aandacht veel meer naar de karakters gaat dan de spanning van een buitenaards wezen. De remake zat er al een tijd aan te komen en kwam er dan toch na het succes van Alien (1979) dat qua thema toch veel gemeen heeft met de film. En door het succes van Halloween (1978) waardoor John Carpenter deze film mocht maken.

The Thing zorgt voor een sfeervolle SF-horror met een geweldige setting, sfeervolle muziek en zeker voor die tijd indrukwekkende special effects van een toen amper 22-jarige Rob Bottin. De film opende in hetzelfde weekend als Blade Runner, maar beiden waren een teleurstelling aan de kassa. Ennio Morricone kreeg voor de muziek van The Thing zelfs een Razzie nominatie. Deel van die muziek heeft hij later gebruikt voor The Hateful Eight, waar hij dan wel een Oscar voor kreeg. De film was zijn tijd blijkbaar vooruit, of het publiek had veel tijd nodig om de film echt te waarderen.

Carpenter is op z'n best in dit genre, denk maar aan films als Halloween, Assault on Precinct 13, Escape from New York, The Fog en Christine. De film is gebouwd op sfeer en toch zit er voldoende vaart in de film. Eén van de beste horrorfilms en nog steeds de moeite om te kijken.

Lang geleden dat ik deze horrorfilm nog eens zag. Van in de jaren 80 ergens. Ik wist helemaal niet meer hoe alles verliep, dus herontdekt. De scène met de bloedtest was wel onverwacht schrikken. Een wetenschappelijke basis op de zuidpool krijgt af te rekenen met een heel bijzonder buitenaards organisme. Carpenter is de meester van de sfeer, en dat is niet anders in The Thing. Alles is hier van hoog niveau en niet in het minst de special effects van Rob Bottin die in die periode als het neusje van de zalm golden, maar heden nog steeds erg effectief zijn. Daarnaast verrichten ook de geïsoleerde setting en de belichting wonderen. Het plot is, zoals wel vaker in een Carpenter film, redelijk dun gehouden; de spanning komt er goed in wanneer zowat iedereen mogelijks door het wezen kan overgenomen zijn. Een erg sterke film, voor mij Carpenters fijnste samen met Prince of Darkness.

Of het nostalgie is of gewoon de sfeer die Carpenter creëert, het is een heerlijke film. Geen 'side stories', geen overdreven CGI, geen overbodig sentiment, maar gewoon een heerlijke sciencefiction-horror. Practical effects zorgen ervoor dat het er goor uitziet, en niet (te) nep. Oké, je ziet wel dat de film de tand des tijds niet vlekkeloos doorstaat, maar het sfeertje zorgt voor veel goeds.

Prima acteerwerk, goede karakters en een minimale score die de scènes versterkt. Na veertig(!) jaar eindelijk gezien, en ik ben om; ik moet meer Carpenters zien.

Als jonge puber zag ik deze film ooit, en met name de reanimatie scene was in mijn geheugen gegrift. Omdat ik later minder van gore ben gaan houden, heb ik deze film sindsdien links laten liggen. Maar vanavond een avond alleen, en ik besloot hem weer eens een kans te geven.

En gelukkig maar. Los van de indrukwekkende gore effecten biedt deze film zoveel meer: een claustrofobische sfeer, geloofwaardige karakters en een mooie setting. Maar vooral een continue spanning die mooi wordt opgebouwd en tot het eind behouden blijft. Zo hoort een horrorfilm gemaakt te zijn.

En die effecten… wat een vakmanschap is dat. Die oude practical effects zien er toch wel heel goor en goed uit. En een mooie minimalistische Morricone op de soundtrack maakt het af.

4,5*

Vandaag bekeken op Blu-ray, vond het wel een vermakelijke horror film.

Maar niet zo spectaculair en spannend als bijvoorbeeld de Alien films, deze film ''The Thing'' is erg mysterieus want je weet niet wat er gaat gebeuren, spannende muziek, redelijk wat gore en een goed verhaal.

Vond hem best traag overkomen, maar dat is niet zo heel erg.

Het einde was ook wel goed, maar had toch wat meer spektakel / actie verwacht, maar voor een film uit 1982 is hij best goed, maar persoonlijk heb ik dus liever Alien.

Binnenkort maar eens ''The Thing'' kijken uit 2011 en heb ''The Abyss'' ook nog liggen om te bekijken

Herzien op de 4K uitgave van StudioCanal. Blijft dit toch een steengoede film, voor mij de beste Carpenter, en in rijtje beste films ooit gemaakt.

De hele cast speelt geweldig, en vooral Russell straalt echt die leiderschap uit. De soundtrack van Morricone past perfect bij de desolate sfeer.

Geweldig camerawerk van Dean Cundey, die scene als de hond richting de camera laag bij de grond loopt! Practical effects en make-up van Rob bottin, die na 40j nog steeds prachtig zijn.

Remake van originele ‘The Thing from another world!’ uit 1951.

Verhaal is gebaseerd op het boek ‘Who Goes There!?’ van John W. Campbell uit 1938.

Op locatie gefilmd in Canada - Brits Columbia en Alaska en er werd ongeveer een jaar aan de film gewerkt, wat lang was voor die tijd.

De stem van de schaakcomputer was van Carpenter’s toenmalige vrouw Adrienne Barbeau.

Er was een alternatief einde gefilmd waar MacReady gered wordt en een bloedtest ondergaat, die aantoont dat hij nog altijd menselijk is. Mijn voorkeur gaat naar het originele einde.

Kan deze blijven kijken, heerlijk.

Deze beroemde film weer opnieuw gezien.

Op 4K waardoor deze film, nog beter tot zijn recht komt, met schitterde beeld kwaliteit.

En dit blijft een ijzersterke film, in dit genre.

Met een uitmuntend spelende cast, die zo sterk acteren.

En de nog hand made speciale effecten, echt vakwerk.

En ook hoe de monster effecten gemaakt zijn, echt opgenomen op locaties, zonder blue screen onzin.

In vergelijking met tegenwoordig de overdaad aan Cgi.

Wat dat betreft blijven de vroegere special effecten de aller beste.

Een razend spannende film en natuurlijk niet alleen meesterlijk geregisseerd door John Carpenter weer.

Ook de onheilspellende en mooie film muziek is fenomenaal in deze classic film.

Weer van genoten.

Het was vanavond de vierde of vijfde keer dat ik The Thing zag - voor de eerste keer in 4K - en het wordt hoog tijd dat ik dit meesterwerk van Carpenter eens een keer verhoog naar de volle 5*. Wat een prachtige transfer trouwens, wat ziet het er bizar goed en kraakhelder uit allemaal. Het contrast van de diepe kleuren - blauw en rood - met het ijzige wit van de sneeuw en het zwart van de nacht, zag er nog nooit zo goed uit.

Voor de rest is alles gezegd natuurlijk - ook door mezelf al in eerdere berichten: de ijzingwekkend dreigende muzieknoten van Morricone, de verlaten setting, de briljante praktische effecten, de effectieve spanningsopbouw zo eigen aan Carpenter, die stapje per stapje in crescendo gaat, de cinematografie, de sterk spelende cast, het compromisloze duistere sfeertje en het heerlijk ambigue einde. Simpelweg één van de allerbeste films ooit gemaakt, en eentje die beter wordt bij elke kijkbeurt. Elke keer vallen er weer nieuwe details op, en elke keer probeer ik weer te letten op (nieuwe) hints wie The Thing is, en vanaf wanneer.

Verhoging van 4.5* naar 5* (schandalig dat me dat 5 kijkbeurten gekost heeft), en ik moet eens beginnen nadenken over een plekje in m'n top 10 misschien.