Into the Wild (2007)

Mooie aanvulling Paul

Of hij gelukkig gestorven is weet ik nog niet zozeer. Beseffen dat je tijd over is als twintiger moet enorm pijnlijk zijn. Vooral dat hij toen plots voelde dat hij alleen was, ver van de mensen die om hem gaven. Die plotse hulpeloosheid in zijn ogen stootte me aan het hart.

Toen ik begon te kijken naar deze film dacht ik echt, nee geen natuur bullshit, maar naarmate de film vorderde begon ik het steeds leuker en beter te vinden. Emile Hirsh zette een prachtig rol neer en ik moet zeggen, hij lijkt wel erg op die man.
Als het gaat om de persoon zelf moet ik wel toegeven dat hij echt lef heeft. Zoals opa_paul zij, echt respect. Je kan dromen hebben als een restaurant openen of een hoteltje, maar echt Into The Wild gaan, daar moet je wel lef voor hebben. Het zal vast ook wel zijn dat zijn ondoordachtzaamheid hem het lef heeft gegeven.
Ik vond het wel jammer dat hij zo egoistisch overkwam, heel extreem eigenlijk. Zoals dat hij nadat hij goed bevriend raakte met mensen ze daarna zomaar verliet, dat vond ik wel harteloos. Ik snap natuurlijk wel waarom, maar ik kreeg spijtgevoelens namens hem aangezien hij er helemaal geen toonde.

Ik vond de omgevingen die het film liet zien en het verschil tussen the City en de natuur dat werd laten zien echt prachtig. Ik keek mijn ogen gewoon uit. Ik wist dat zulke plekken bestonden maar dat ze zo mooi waren, dat besefte ik echt door deze film.
Een heel mooi stuk van het film vond ik dat hij in MacDonalds moest werken omdat hij geld te kort kwam en je zag gewoon echt het verschil tussen het gore vette MacDonalds wereld waar we in leven en het pure natuur dat ver lijkt, maar eigenlijk niet ver van ons vandaan zit.
Het einde, ik heb toch wel paar traantjes (hele bak vol) weg moeten pinken, had het niet zien aankomen.

Een hele nieuwe film genre voor mij en het is me wel bevallen. 4#

Een lul omdat hij naief is? Hypocriet, niks van gemerkt. Egoistisch oke, maar beter dan dat hij niet zijn droom had verwezenlijkt.

Ik denk niet dat hij gelukkig is gestorven

Iemand met zijn potentie, afgestudeerd en al, en dan de wijde wereld intrekken, daar moet iets van teleurstelling en angst als motivatie inzitten ,ook een soort vluchtgedrag, de korte relaties die hij opbouwde verbrak hij niet voor niets net zo resoluut weer

En, iemand die dolgelukkig is vertrekt niet zonder zijn familie op de hoogte te stellen naar mijn id

Hij was overigens juist goed voorbereid, wist bijv uit de boeken exact wat hij wel en niet kon eten, helaas werd 1 fout hem fataal

Respect voor iemands keuze, jazeker, maar ik denk dat zijn naiviteit hem de das om heeft gedaan, namelijk zijn naieve uitgangspunt dat je niemand op de wereld nodig hebt, alleen kunt overleven, dat kan niemand

De film heeft het verhaal prachtig in beeld gebracht ik had nergens het id dat er overbodige opsmuk of drama in verwerkt zat, het is het verhaal van de jongen zoals het gegaan is, punt

Indrukwekkende film!!

Ik denk dat je McCandless meer moet zien als een persoon die zijn leven wil leiden op zijn manier en niet op een manier die anderen voor hem verzinnen. McCandless was nou eenmaal niet een persoon die wilde studeren, werken, trouwen en weer dood gaan. Hij wilde genieten van het leven zoals hij ook al op jongere leeftijd deed. De slechte relatie met zijn ouders is alleen maar een stimulans om dit in slechte communicatie te doen. Ik kan niet anders dan erkennen dat McCandless egoistisch is wanneer hij andere mensen in ontwetendheid laat terwijl hij zelf gezond en gelukkig is. Dit is hard, maar de film en ook het boek laat duidelijk zien dat McCandless nou eenmaal zo dacht. Het was zijn leven en hij wilde daarmee doen wat hij wilde. Hij wilde zich niet hechten aan personen om zo zijn droom in gevaar te brengen. Hij had een doel voor ogen en niets zou hem daar vanaf brengen.

Ik kan niets anders zeggen dan dat ik daar enorm veel respect voor heb. Puur naar personen in onze eigen omgeving kijkende zie je vaak mensen die dromen niet waar gemaakt hebben. Mensen die zich te veel hechten aan spullen. Het huis, de auto, familie, vrienden en ga zo maar door. Het zijn allemaal dingen die je kunnen belemmeren in het bereiken van je dromen. Zeker als het gaat om 'erop uit te trekken'. McCandless heeft dan iig nog gedaan wat hij wilde en heeft waarschijnlijk meer gezien dan menig ander op die leeftijd

Ja, voor iemand met een kennelijk zo laag ideaalstreven is ie wel erg kieskeurig af en toe. .

Ik vind dit zeker een sterke film. Mooi verhaal, prachtig verfilmd, vol emotie en passie voor het vak. Je voelt echt de pijn en gevoelens van Christopher McCandless. Erg sterk geregisseerd maar ook prachtig geacteerd. Wat ik een mooi stuk vindt in de film is wanneer Christopher een kamp tegen komt midden in de woestijn. Hij komt dan op het spoor van een meisje (eindelijk weer sociaal contact). Maar dan kiest hij uiteindelijk toch om door te gaan. (geen sociaal contact). En zo eindigt hij in een dal van depressie. En dan loopt het slecht af, erg zwaar om naar te kijken, maar voor velen zo dichtbij.

Wie zegt dat ik niet gelukkig kan zijn zonder zo nodig een droom te moeten waarmaken? 't Is allemaal romantisch hoor, je dromen nastreven en waarmaken, maar het zijn er maar weinig die er in slagen en er daarna ook nog echt gelukkig van worden.

Heb er niet als dusdanig over nagedacht, ik schrijf gewoon op wat ik gezien heb. Lijkt me vreemd dat een film daarvoor punten zou moeten krijgen. Verder heb ik uitgelegd waarom ik deze film ondermaats vind, zowel soundtrack als cinematografie horen daarbij.

Ik denk dat Onderhond ondertussen wel behoorlijk goed uitgelegd heeft waarom hij de film niet goed vind hoor. Ook al ben ik het niet eens met hem, ieder heeft zijn eigen mening.

We Zullen het daar dan maar bij laten. Het is altijd een poging waard. Wie weet verhoogt hij z'n stem nog wel

ik ben benieuwd, ik heb veel goede punten van deze films gehoord, maar wat voor slechte punten ie heeft, weet ik niet

dat zie ik wel als ik hem kijk

Geen.

Hahaha,

deze film is moeilijk. Als je hem hebt gezien geef je hem gelijk. Want het is zo zielig. Hoe lang is het geleden dat we iemand hebben gezien met idealen?

Maar wat zijn die dan? Voegt het wat toe? Deze film moet het hebben van mooie scenes, mooie omgeving en een zure famlilie die te gast is bij Oprah. Dat Penn hem regiseert maakt niets uit. Mooie film, maar wat is de boodschap?

Ga me nu niet vertellen dat ik hem niet zie. Het is een gegeven dat idealisten subjectief naar de wereld kijken. Het houdt je een uurtje bezig en dan verval je weer in je oude patroon.

Als je echt niets meer te doen hebt en je hebt alles al gezien, dan moet je deze film huren. Mits je natuurlijk op zoek bent naar iets...,

Dat de film een gruwelijk christelijk-moralistisch zeikeinde heeft, volkomen tegenovergesteld van wat ik van Penn gewend ben. En daarbij vind ik de hoofdpersoon een onsympathieke klootzak - hij verlaat zijn familie zonder even een briefje achter te laten - maar dat wordt door de 5*-stemmers vergeten omdat hij - inderdaad - van die zogenaamd mooie, vrije idealen heeft.

Zeer aangrijpende film met bij wijlen prachtige muziek!

4*

Zeg, we stemmen hier toch op de film en niet op de hoofdpersoon ? Dus als hij geen klootzak was, was de film mooier? Of beter?

Idd don Dijk

En daarbij weet ik niet of de term MORALISTISCH ZEIKEINDE hier wel op zijn plek is want Christopher McCandless , heeft echt bestaan en de film is gebaseerd op een in 1999 uitgegeven boek door Jon Krakauer

Een verhaal waarvan bij het maken van de film overigens haast niet zijn afgeweken.

er is ook helemaal niets mis met egoisme, egoisme maakt iemand ook geen onsympathieke klootzak

Een gelijkaardige vraag zou dan gesteld kunnen worden aan alle mensen die deze film zo goed vinden omdat het hoofdpersonage z'n dromen nastreeft.

Daar heb je gelijk in, dat zou ook onzinnig zijn. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken in deze; ik geef niks minder dan 4 sterren voor een pracht van een FILM.

Nee, maar het kan er wel een hele hoop aan bijdragen...

Nee, het maakt iemand een egoistische klootzak.

Voor de Amerikaanse filmindustrie is een verhaal vertellen zoals dat van ‘Into the Wild’ een huzarenstuk. Hoe de juiste toon vinden, zonder te over dramatiseren, laat staan helemaal melig te worden? Toegegeven, van dat laatste heeft Sean Penns niet zo veel last, maar de “problemen” zitten elders.

De voice-over is een eerste heikel punt: veel pseudo-filosofische blabla, met weinig interessante gedachten als gevolg. ‘Into the Wild’ is op zich al een film van weinig woorden, en dat ze daarenboven aan nietszeggende moeilijkdoenerij worden verspild voorspelt niet veel goeds. Toch loopt de film niet over van verkeerde pretenties, integendeel. Het tragische lot dat Alexander beschoren is zit er heus niet van mijlenver aan te komen en bij een simpele frase als “happiness only real when shared” voelde ik toch een zachte rilling langstrekken - kwestie van de "eerlijkheid" te illustreren.
Alle oprechte bedoelingen ten spijt had het tempo echter ook nog net iets strakker gekund. Na ongeveer anderhalf uur hoop je dat er wat vaart in de film zal komen, maar Penn blijft het ritme van een anekdotische mijmering getrouw en werkt zijn film netjes af.
‘Into the Wild’ is bijgevolg een hele fijne film, maar desondanks één van gemiste kansen. De natuur kan altijd nog meer worden verheerlijkt dan hier (enkele megalomane shots daar gelaten), en ook de met lof overladen soundtrack telt enkele mindere nummers.

We mogen echter niet klagen. Naar Amerikaanse standaard is ‘Into the Wild’ een zuivere, eerlijke prent, volledig volgens de regels van de kunst. Een Europeaan had er een meer confronterende film van kunnen maken, maar Penn laat ons achter met een hart dat ondanks het “zware” einde toch nog lichtpuntjes ziet. En dat is zeker verdienstelijk.
3*

hhmm, weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden..is bij mij niet blijven hangen in ieder geval.

beetje langdradig, kon me niet echt inleven

Heb vanmiddag eindelijk deze dvd zitten bekijken. Eerder heb ik de bonus-dvd al eens doorgebladerd en vanmiddag dus eindelijk de film zelf kunnen bekijken.

En ik moet zeggen dat het een erg aangename, boeiende en eerlijke film is. Lof is meer dan terecht, zowel op IMDb als hier.

Als je de beknopte omschrijving zou lezen en naar de tijdsduur zou kijken, denk je al snel: pfff dat gaat een lange saaie film worden.

Maar niks is minder waar!

Sean Penn had de film ook heel anders in elkaar kunnen zetten (chronologisch verteld en het verhaal van zijn zus en ouders achterwege kunnen laten bijv.), maar toch is deze 'fragmentarisch' vertelde film zeer goed te pruimen. Alleen jammer dat we Jena Malone (Chris' zusje) zo weinig in beeld krijgen, want dat is een jonge vrouw waar je uren en uren naar kunt kijken zonder te vervelen. Maar daar heb je die andere geweldige hedendaagse klassieker "Donnie Darko" voor. En je hoort haar door heel de film heen als voice over.

In het begin had ik nog even de gedachte: had Eddie Vedder (zanger/gitarist van megaband Pearl Jam) niet de rol van Christopher kunnen spelen (baard, enigszins 'ruig' uiterlijk), maar hij heeft zijn leeftijd niet meer mee