4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007)

Ik vond dit zeker geen film om vrolijk van te worden, dat kan ook niet als je weet dat het verhaal zich afspeelt in het Roemenië van Ceaucescu.

Maar ik vind dit voornamelijk een trage film, er zit niets vaart in, hij is duister, ik vind dat er makkelijk de helft vantussen geknipt had gekund, de vertolkingen waren ook niet van de sterkste... ik ben er niet wild van, neen. Mager beestje; **

Film die op goedkope wijze probeert te scoren: neem 2 arme studentes in het Roemenië van Ceauşescu, waarvan er 1 ook nog eens ongewenst zwanger is en je hebt een film waarbij de gemiddelde Volkskrant-lezer zich bij voorbaat al in de handen zal wrijven. Verder niet geheel onbelangrijk: Roemenië als filmland is blijkbaar hot. En gezien de bovenstaande reacties heb ik gelijk.

Want al mag de film technisch prima in orde zijn, voor de rest stelt het allemaal weinig voor. Men vertelt bijna 2 uur over een abortus en verder gebeurt er eigenlijk niets. Leuk voor de arthouse fans, maar voor de gemiddelde filmliefhebber is dit niks. 2,5*

Dat is een belediging tegenover de gemiddelde filmliefhebber. Als jij in deze film de karakterontwikkeling en het daarbij behorende sterke achterliggende verhaal niet kan ontdekken en zien, wil dat niet zeggen dat een gemiddelde filmliefhebber dat niet kan. Kritiek op deze film is goed mogelijk, maar dat er eigenlijk niets gebeurt klopt natuurlijk niet. Dan zal je de film wel met hele slaperige ogen hebben gekeken.

Een van de beste kanten aan deze film is dat hij twee zware maatschappelijke onderwerpen (abortus en het leven in een dictatuur) nooit laat overheersen over de personages. Deze twee elementen dienen meer om de ontwikkelingen van de karakters te catalyseren, dan ze simpelweg te gebruiken als boos vingertje. En juist daardoor komt de wrede blik op dictaturen (ik geloof overigens niet dat de dictator ooit genoemd wordt) sterker over. Over abortus wordt overigens geen echte stelling ingenomen.

De film gaat dus vooral over mensen. De kracht van de film zit hem naast het sterke statische cameragebruik vooral in de geweldige hoofdrol van Anamaria Marinca, die overigens verrassend genoeg niet de vrouw is die zwanger is (hoewel de gedachte dat ze zwanger kon worden door de seks die ze had met de dokter mij beangstigend vaak door de kop schoot). Ik vond het een bijzonder sympathiek personage. Zo'n type dat zichzelf aan de kant zet voor anderen. Helaas wordt ze vooral omringd door personages die haar absoluut niet waardig zijn in mijn ogen. De zwangere Gabita vond ik zelfs tegen het onuitstaanbare aannijgen, wat overigens wel weer een compliment is richting actrice Laura Vasiliu. Als ze daar op het einde rustig zit te eten terwijl Otilia net die haar 'kind' in de stortkoker heeft gegooit hoop je dat Otilia snel de band met Gabita verbreekt.

Het eerste kwartier vond ik niet eens zo heel boeiend, maar achteraf gezien gaf het wel een slim voorproefje van wat we later konden verwachten. Het uur dat dan volgt is het sterkste van de film. Dan komt de scène met etentje bij de moeder van Otilia's vriend, wat ik erg bijzonder vond. De gesprekken aan tafel boeide me niet zo, maar dat was denk ik ook het punt. Alsof je naar zoiets wilt luisteren na wat er vooraf gegaan is in de film. Erg knap. Alleen de scène waarin Otilia op straat gaat met de foetus om die weg te gooien maakte niet zo'n indruk als bedoelt, wat wellicht komt omdat ik op een bepaalde manier wat daarvoor gebeurde psychologisch indringender vond. Maar slecht werd het hier natuurlijk niet. De eindscène is dan weer perfect. Ik ben blij dat de film een zekere anti-climax heeft. Ik was bang voor een scène waarin de personages nog gearresteerd zouden worden of iets anders gruwelijks zou gebeuren en dat had ik misplaatst gevonden. Dit einde past beter bij de film.

Het is overigens ook zo'n film die bij mij nog wat vragen opriep over waarom sommige kleine elementen in de film zaten. Dit bewaar ik echter tot een herziening, die zeker een keer komt.
4* voor nu, maar ik zie hier nog wel een kans op verhoging in.

Vond dit toch een grote teleurstelling. Ik snap de achterliggende gedachte van de film prima, maar had dat toch liever harder aan zien willen komen. Het was aardig om te zien hoe dit allemaal werd opgelost maar ik bleef uiteindelijk met een raar leeg gevoel achter.

Vind het zelfs moeilijk om hier iets te schrijven, zo'n leeg gevoel dus.

Soms grijpt een film, hoezeer hij het ook probeert, je niet aan.

Ik denk dat de oorzaak ligt dat de film je niet probeert mee te sleuren maar dit via het verhaaltje probeert te doen, zonder humor, zonder muziek, zonder opsmuk...

Ik vind eigenlijk wel een heel filmische film. De techniek trekt weinig aandacht naar zich toe, maar is volgens mij heel precies toegepast voor maximaal effect. Ik kan me echter wel voorstellen dat het je niet pakt. Voor mij is het echter een film die flink blijft hangen.

Ik snap verder niet zo goed waar je de humor uit deze film wilt halen. Gewoonlijk vind ik een bepaald gevoel voor humor in een film ook wel fijn, maar hier is gewoon niets te zien wat om te lachen is.

Ik bedoelde in dit geval meer paniek situaties die tot meer paniekhumor zouden kunnen leiden. Meestal valt dat goed samen in dit soort films, een lach en een traan.

Verder vond ik de meeste personages maar matig uitgewerkt en de vriendschap tussen haar man en haar vriendin kwam ook niet goed uit de verf, behalve dat ze natuurlijk aan het meedenken was met de zwangerschap.

Paniekhumor is typisch de humor die bij mij vaak wat ergerlijk overkomt. Dit komt in de meeste gevallen omdat het zeer onrealistisch is. In het geval van deze film lijkt het mij in ieder geval overbodig.

Je kunt die paniek uiteraard reduceren tot subtiele humor/paniek.

Feit is dat in deze film geen gebruik wordt gemaakt van mijn ideeen.

Weinig interessante vondsten gezien. Als ik een vergelijking met de film Whiskey maak, die vind ik als film veel beter uitgebalanceert of iig meer mijn smaak..

Mooie film, iets in een voor ons ongebruikelijk aanpak en tempo, maar dit weegt niet op tegen de knappe sfeerschepping : het gesprek met Bebe, het oppervlakkig familiefeestje, een flikkerende lamp in de hal, de paniek, gelatenheid en ook verbetenheid in het gelaat van de hoofdacteurs.

Me nooit verveeld, de moeilijke introductie inbegrepen.

Klinische, grauwe en pessimistische film. Niet het volledige gebeuren rond abortus maakt de film pessimistisch, maar het feit om abortus te moeten uitvoeren in de Ceausescu dictatuur. Zoals Bebe duidelijk maakt, stonden er strenge gevangenisstraffen daarop, en jong als ze zijn, voelen ze angst bij deze "misdaad". Tussen de vriendinnen is er een totale solidariteit. Het doet er niet toe of ze elkaar lang of niet lang, goed of niet goed kennen... ze helpen elkaar in deze grijze wereld.

Minpunt was de soms statische regie. Bvb bij het familiefeest van Otilia's schoonouders worden we gedwongen om meer dan vijf minuten lang gesprekken te volgen. OK, het gaat hem niet zozeer om de nietszeggende gesprekken, wel om de stemming van Otilia weer te geven, die in haar hoofd met Gabita bezig is en haar aandacht niet bij het sociale gebeuren kan houden. Kon wel een stukje korter. Ook dialogen waarin één van de personages niet in beeld is ben ik niet gewend en waardeer ik minder ... ik snap wel waarom de regisseur het doet ... geen punt dus.

Het interessantste deel was de dialoog met Bebe. Hij is een man die met zijn twee voeten op de grond staat, en hen duidelijk maakt dat abortus geen spelletje noch een lachertje is.
Niet zo'n gemakkelijke film om naar te kijken. De film is echter een mooie weergave van het onaangename leven in Roemenië in die tijden. Het staat gewoon op ieders gezicht te lezen.

Redelijke film, maar sommige scènes zijn echt veel te lang.

Erg grauwe dramafilm die de sfeer in Roemenie destijds erg goed en realistisch weergeeft.

Ik had in het begin wel wat moeite om in het verhaal te komen , maar naarmate de film vorderde werd hij steeds spannender en was ik erg benieuwd hoe het af ging lopen met de 2 meisjes.

Waarbij vooral het blonde meisje indruk maakte met haar zeer overtuigende rol.

Helaas eindigt de film nogal abrupt maar verder heb ik me prima vermaakt met deze grauwe film.

Intense film die het van sfeer en onderhuidse spanning moet hebben en prima karakterontwikkeling! Hij is een beetje traag, maar zeker de moeite.

Eerste Oost-Blok film die me echt bevalt.

Het drama in de film is nagenoeg perfect: Uitzichtloze situatie en hartverscheurende keuzes met goed acteerwerk. Meeleven is daardoor geen probleem wat toch niet onbelangrijk is. Veel sympathie voor het altijd zichzelf opofferende personage maar daar van de andere personages anders weinig sympathie voor krijgt.

Het eerste deel van de film is daardoor uitmuntend goed maar toch slaagt men erin het een beetje te laten verwateren. Vooral de scène op de verjaardag interesseert niet en voegt niks toe. De dialogen over de abortus en de keuzes zijn interessant maar op dat feest, dat hadden ze er volledig mogen uitlaten of toch op zen minst inkorten.

Voor de rest toch goede punten voor de regisseur: Het camerawerk is van hoog niveau. Ook goede keuze van de foetus te laten zien.

Evenveel sterren als maanden al zat er zonder overbodige scènes meer in.

****

Prachtfilm. Vier maanden en een beetje is op alle fronten eigenlijk perfect. Ik vond vooral de dialogen van een hoog niveau en verder het verhaal, hoewel zwaar, zeer integer gebracht. Geen effectbejag hier, ook niet in de ondersteunende muziek of met behulp van schokkende beelden. Door bepaalde momenten niet te tonen wint het drama zelfs aan kracht. Prachtige scenes verder rond de personages, bijvoorbeeld het verjaarsfeest aan tafel, de gesprekken tussen Otilia en haar vriend en met name de sleutelscene van Otilia en Gabita na de abortus in de hotelkamer. Cinematografie is tenslotte erg fraai en bevat veel contrast tussen de dynamische buiten-opnames en de strakke cameravoering binnen. Nogmaals; ik zie geen zwakke punten. Een film met klasse.

Aangrijpend verhaaltje, sober gebracht. Film technisch heeft het echter niet veel te beiden.

Snap niet dat dit de Palm gewonnen heeft. Maar ach, ze zijn daar wel vaker zo ondersteboven van het onderwerp dat ze niet meer helder kunnen kijken.

"Imposante sfeerschets van het Roemenië onder dictator Ceaucescu", las ik. Voor mij is het een uiterst sombere, sobere en ook doen stikkende film over jonge vrouwen in een onmogelijke positie. Misschien ouderwets gedacht, voor mij moet er bij het zien van een film ook nog wat te genieten zijn, al zijn het korte momenten. Dat gevoel heb ik hier geen moment gehad. Het blijft wel een uiterst knap gemaakte film.

Heel interessant verhaal, goed gespeeld, neemt je mee naar hoe het toen was. Somber. Maar vooral ook heel saai waardoor ik er niet goed in zat.

ik vond de film niet veel...

Is dit nu de film mat al die lofzangen?

Verhaal was niet speciaal, filmtechnisch was ie, tja beetje dogmatisch.. maar dat hoeft niet perse een pluspunt zijn te zijn, ik geef voorkeur aan mooie en ordelijke camerastandpunten.

Toch een sterke film.

Onderwerp is pijnlijk en de film troosteloos, zonder in grootse gebaren of nep-emoties te vervallen. Leefde tijdens de film intens mee met Otilia, die door iedereen in de weg wordt gezeten en toch haar goede hart laat spreken

De scene waarin Bebe bij de dames op de hotelkamer komt is overigens werkelijk subliem, met op plek 2 het verjaardagspartijtje. Groot compliment aan de cast die van die scene een treurig feest weten te maken.

3,5*.

Aangezien ik op voorhand niet wist waarover het ging tastte ik de eerste 30 minuten volkomen in het duister, ik had met ander woorden geen flauw benul waarover het ging.
Maar na dat verwarrende eerste half uur werd alles duidelijk en evolueerde dit gitzwarte Drama naar zijn onvermijdelijke, deprimerende open einde.

Spijtig dat er een lange scène in voorkomt (aan tafel bij de vriend van Otilia...) die vervelend overkomt. Ik weet ook wel dat de bedoeling hiervan is om het contrast te tonen tussen de alledaagse, bijna futiele probleempjes van de familieleden waar ze zo druk over doen en het zware dilemma waar Otilia mee te kampen heeft. Maar om daar zo'n lange, saaie scène aan te besteden vond ik maar niets.

Verwacht je dus aan een film die een taboe gegeven op een realistische en confronterende manier behandeld.

7,5/10.
Harde, realistische cinema die eender waar ter Wereld had kunnen gefilmd zijn.
Hij behandeld een universeel thema dat nergens op een eenvoudige manier op te lossen valt. Medisch misschien wel, maar psychisch laat het diepe littekens na...

Een aanrader voor de meerwaardezoekers onder ons die niet vies zijn van een traag evoluerend Drama.
Als je filmvoer hoofdzakelijk bestaat uit een diëet van Amerikaanse en Europese 'mainstream' cinema kan ik me best voorstellen dat hij erg vreemd overkomt...

Filmsite: http://www.4months3weeksand...

Een van de beste films die gemaakt zijn die het leven in een communistische dictatuur als onderwerp hebben. De dreiging en de angst was de hele film duidelijk aanwezig en zoals in elke dictatuur tierde de corruptie alom. Verder verrukkelijk spel van de beide dames Gabita en Otilia. De film mocht misschien wel enigszins traag zijn maar storend vond ik het zeker niet. De scène van het verjaardagspartijtje vond ik zelfs zeer geslaagd en duurde beslist niet te lang. Het hield de spanning erin, want je wist op dat moment niet of de abortus bij Gabita wel of niet goed af zou lopen. Dat de film niet eindigde in een dramatische ontknoping vond ik zonder meer geslaagd.

4,0*

Keurig drama, wat echter maar langzaam op gang komt. Toch is dit het tempo wat bij deze film past. Sommige scenes lijken doelloos voor het gehele verhaal, maar passen bijna naadloos in tijd en plaats waar het zich afspeelt. (de verjaardagsscene en de scene met mr. bébé in het hotel.)

Wat me verder opviel waren de krachtige , in een shot, gefilmde scenes (waaronder weer de verjaardagsscene), meesterlijk!

Deze film greep mij bij de keel. Hij spookt de hele tijd door m'n hoofd. De soberheid van filmen en soundtrack versterken waar het echt om gaat. Abortus is een zwaar thema waar niet eenduidig kan over beslist worden. De film zal me nog lang bijblijven

Vaak neem ik films op maar ik neem eigenlijk nooit de moeite om die films te kijken. Nu begint die lijst films behoorlijk lang te worden, en aangezien het vakantie is - waarin ik nog maar weinig films heb gekeken - begin ik er toch maar aan. Voor vandaag stonden twee Europese films op het programma, deze en Festen.

Zonder enige voorkennis begon ik aan deze film, opgenomen omdat ik de laatste tijd wat meer arthouse wil zien, buiten Hollywood. Het is absoluut geen snelle film. Alles wordt op een redelijk traag tempo gefilmd, en in het begin begon ik toch even te denken, waar leidt dit naartoe? Maar vanaf de scene in de hotelkamer, werd het al snel duidelijk. Vanaf dat moment had de film mijn aandacht te pakken.

De rest was aangrijpend met de nodige onderhuidse spanningen. Het verhaal ontplooit mooi tot de harde werkelijkheid, en een soort pleidooi tegen de wet tegen abortus. Tijdens de film wist ik nog niet dat het zich afspeelde in tijde van communisme, maar dat verklaart een hoop, en zou voor extra spanningen zorgen. Het is niet al te strak gefilmd, en nergens erg mooi gefilmd, maar stoort nergens. De afwezigheid van muziek stoort ook niet. Na het abrupte einde, kom ik tot de volgende conclusie: krachtige film, en ik weet nu waar ik sta als het over abortus gaat.

3,5*

Vind het juist wél strak gefilmd (met name binnen) en wél erg mooi (met name die lange nachtopname/zwerfscene).

Tja, ik zal wel verwend zijn met Hollywood-niveau. Het is heel on-Hollywoods gefilmd. Je hebt wel gelijk, ik kom even terug op die reactie. Het is goed gefilmd, maar niet zoals we gewend zijn van Hollywood.