4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007)

versneld bekeken, had niet het idee iets te missen.

Gevoel?

Verwend? Als je altijd SBS 6 kijkt, is het wel eens leuk om een goede documentaire op de publieke omroep te bekijken.

Altijd SBS? Dat soort zenders probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, maar ik bedoel gewoon dat een doorsnee Hollywood-film, hoe flauw, cheesy, commercieel ook, vaak gewoon goed is gefilmd.

Gelukkig maar.

Een erg sterke Roemeense film, die in een traag tempo verteld wordt, maar eigenlijk van begin tot einde weet te boeien. Anamaria Marinca zet een erg sterke rol neer als de sympathieke Otilia, die er veel voor over heeft om haar zwangere vriendin Gabita te helpen met een abortus. Hoe meer de film vordert, hoe meer bewondering ik voor Otilia kreeg en ik ging me ook steeds meer irriteren aan Gabita met haar “makkelijke” gedrag. Ik hoopte en verwachte dat Otilia op een gegeven moment genoeg zou hebben van Gabita, maar dat gebeurde uiteindelijk niet, wat de film uiteindelijk alleen nog maar meer kracht geeft. Ook het moment waarop je de foetus uiteindelijk in beeld ziet vond ik erg bijzonder en had ik nog niet eerder in een film gezien. De film is daardoor ook behoorlijk rauw en des te realistischer. Het is natuurlijk een dramatische gebeurtenis, maar het wordt nooit overdreven in deze film. Tja ik ben best wel onder de indruk van dit sterke drama.

Dikke 4,0*

Fantastische film inderdaad. Veel meer dan een politieke film voelt dit aan als een 'day in the life of..' van in dit geval Otilia. Vermoedelijk is dit wel een van de slechtste dagen van haar leven, maar wel eentje die erg veelzeggend is over Otilia's opofferingsgezindheid en doorzettingsvermogen. Dat Mungiu zich zo focust op hoe zij de dag door komt, is een hele sterke keuze.

Daarnaast past de stijl van de film perfect. Geen opsmuk (maar ook niet van die typische Oost-Europese lelijkheid) en vooral veel lange, uitgestrekte scènes, die volstrekt 'to the point' zijn en niet worden onderbroken door hinderlijke montage of wisselende camera-standpunten. De lengte van die scènes (zoals de sleutelscène of het verjaardagsfeest) zorgt van een enorme versterking van de emotie, waardoor je jezelf echt in deze situatie waant.

Vooral een indrukwekkende slice-of-life dus van Mungiu, die met zijn jonge leeftijd hopelijk een glorieuze toekomst tegemoet gaat.

Zo midden jaren '00 beleefde Roemenië enige goede filmjaren. De thematiek betrof veelal het ridicule Ceaucescu-regime en wat voor impact het heeft op de samenleving. In 4 Luni, 3 Saptamîni si 2 Zile (Gouden Palm-winnaar 2007) worden twee bevriende studentes Gabita en Otilia gevolgd: de een is onvolwassen, naïef én zwanger . De ander is een stuk volwassener en helpt haar vriendin met het regelen van een abortus, dat toentertijd streng verboden was. Ceaucescu meende immers dat de Roemeense bevolking als een gek moest groeien.

Als kijker val je middenin het leven van Otilia en Gabita, maar al vrij vlot wordt er gefocust op de illegale abortus, dat plaatsvindt in een hotel. Door de minieme cameravoering wordt de spanning verhoogd en zit je zo in een hele intense film met lange knappe lange scenes. De mistroostige sfeer en de ambtenaren-rompslomp worden voortreffelijk in beeld gebracht. Wat mij betreft een topper uit het Oost-Europa .

Zag in de VPRO-gids 5 sterren staan.
Prima film, zonder franje. De rauwe sfeer komt goed over.
Uiteindelijk gebeurd er vrij weinig, te weinig om extra sterren te verdienen, in mijn ogen.

Je verwacht meer dramatische ontwikkelingen doordat Otilia een mes steelt en de abortus-man terug zou komen, of dat de abortus uit de hand loopt. Maar er gebeurd verder niks, maar onder de oppervlakte gebeurt er van alles.Abortus uitgevoerd met succes en terug naar de mistroostige orde van de dag.

Knappe maar rauwe film. De herkenbaarheid van de benarde posities, onmogelijke keuzes en ethische vraagstukken laten je van begin tot eind met ingehouden adem en een brok in je keel, ongemakkelijk in je stoel zitten.

Shit, gemist...:(

Wil en kan ik de waarheid onder ogen zien, een waarheid die het leven van een Roemeense studente evenals het leven van haar vriendin voorgoed zal achtervolgen. Een waarheid bovendien, die na precies 4 maanden 3 weken en 2 dagen het daglicht niet mocht zien en in een vuilstortkoker verdwijnt.

Twee maal stond ik op het punt om het beeld op zwart te zetten. Soms word ik als toeschouwer te pijnlijk getroffen, net zoals het slachtoffer in het verhaal. Maar ik heb een keuze, die het slachtoffer niet kent, want niemand verplicht mij om te kijken, en toch ... laat ik me meeslepen om elk detail mee te maken. Alsof de denkbeeldige hand van Bunùel mijn oog wijd open spert om er het mes in te moeten zetten.

Een film, die geen sprankje hoop koestert, die geen moment verlichting brengt, die het gemoed zwaar op de proef stelt onder het verpletterende gewicht van een onvoldragen vrucht, die zo levensecht in documentaire stijl wordt opgetekend, dat het mij doet snakken naar adem, naar lucht, naar kleur, naar fantasie, naar dromen. Dit soort films mist naar mijn beleving een essentieel element, en daarom was ik geneigd om deze film te scharen onder het rijtje van Woman Under The Influence en Winter's Bone. Maar ...

Een film is voor mij een creatie, een artistieke uiting, een fantasie, fictie, en ook dit verhaal lijkt een één op één afspiegeling, een registratie, van een diep trieste persoonlijke geschiedenis, waar ik moeilijk mee uit de voeten kan. Ik word letterlijk deelgenoot gemaakt van een werkelijkheid zonder het in de wereld van de cinema noodzakelijke contrast, waardoor deze zware kost moeizaam te verteren is.

Het laatste wat uit een mensenleven verdwijnt, is niet de adem, maar de hoop.

Film dient zich in mijn ogen te verheffen boven de registratie van de werkelijkheid (reconstructie), maar omdat ik in dit persoonlijke drama zonder al te veel inspanning de symbolische situatie van het totalitaire regime van het 'oude' Roemenië denk te herkennen, boekt het verhaal een overwinning op de kille reconstructie.

Roemenië, waar de waarheid uit de mens werd geperst, om de toekomst van de staat te waarborgen, waar de waarheid ondergeschikt was aan de propaganda machinerie van het regime, dat gruwelijke middelen niet schuwde om de bevolking in het 'gareel' te laten lopen, waar 'n studentenopstand menigmaal in de kiem moest zijn gesmoord, waar het dagelijkse leven aan het alziende oog van Big Brother in kleine achteraf kamertjes ontsnapte ...

Ongetwijfeld zal het Roemeense volk zich net zo getekend door 't leven hebben moeten slepen als de twee vriendinnen.

De hoop heeft, boven alle twijfel verheven, gezegevierd. Die hoop was de onzichtbaar aanwezige hand, vanuit de toekomst toegestoken, om het volk op de been te houden.

De hoop in "4 maanden 3 weken en 2 dagen" was de continu uitgestoken helpende hand van Otillia, waarmee ze haar vriendin onvoorwaardelijk steunde.

Eens te meer liet Otillia zien dat ware liefde een offer is, hoewel ik haar onwaarschijnlijk snelle besluit om tegemoet te komen aan de wensen van de 'dokter', zonder de nodige overdenkingen, strijdig vond met de rest van haar persoonlijkheid ...
Tot de verbeelding sprak de nachtmerrie-achtige dwaling (zoektocht) door de duistere straten in de koude kille nacht, waarin de omstandigheden het niet toestonden om de waarheid gepast te 'begraven', maar waarin Otillia niet anders kon dan de waarheid als afgedankt vuil in een afvoerkoker te laten vallen ...

Mooi gezegd xav, maak er anders een 'mening' van.

Ik heb deze film ook bekeken vd week. Mooie films altijd op zondagavond op Canvas. Deze was tja....niet mooi natuurlijk, maar wel heel goed. Mooie lange shots, zonder ook maar één verslapping bij de acteurs. Vond vooral 'de' scene, met alles erop en eraan heel goed geschoten. Echt het gevoel alsof je ook in die hotelkamer stond.

Ook helaas wat mindere stukken in de film (vond de stukken met haar vriend, dus vooral dat etentje bij de familie daarvan niet erg interessant), maar die waren er uiteraard om de schrille contrasten zo mogelijk nog wat extra contrastrerend te maken.

Een zwaarmoedige film met wrange nasmaak, blijft nog wel even in je hoofd spoken.

Zeer sterk 4*

Een pijnlijk realistisch verhaal heel donker verteld.

geen film om even lekker bij onderuit te zakken.

Zo zie je maar weer, smaken verschillen. Ik vind dat gepolijste van Hollywood juist vervelend om naar te kijken. Geef mij maar zo'n filmstijl als deze.

Prima drama, beetje abrupt einde, triest verhaal wat goed is neergezet: 3,5

Hm, hier had 'k wel wat meer van verwacht. Niet dat de film slecht is, maar 'k had een iets uitgebreider verhaal verwacht. Het einde vond 'k ook zo plots. 'k had de indruk dat ze er nog veel meer konden mee doen, bv met dat pasport die de man had laten liggen. Ook die lange eetscène was wel wat vreemd.
Voor de rest waren de acteerprestaties dik in orde.
Tja 'k vond het goed voor een keertje, maar van mij mocht de film gerust wat langer duren, want nu bleef 'k een beetje op m'n honger zitten.

Sterke kille film.

Tegen de achtergrond van een hoop lelijkheid en tristesse, met een hoop grauwe en droevige thema's. Zeker geen gezellige film, wel heel goed en relevant. Bijzonder goed gespeeld ook en aangrijpend door een aantal mooie lang uitgesponnen scenes.

3.5*

4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile is ongetwijfeld een goede film.
Vooral als je bedenkt dat dit soort dingen soms in het echt gebeuren.
Dit maakt het op bepaalde momenten heftiger.
Echter had ik persoonlijk wat meer diepgang verwacht.
Ook blijven er nog wat vragen open staan, die misschien niet direct noodzakelijk zijn om te beantwoorden, maar wel fijn zou zijn om het te weten.

Kunnen Otilia en Gabita het zich wel veroorloven om nog meer geld te lenen?
Hoe zal het tussen Otilia en Adi blijven gaan?

Voor de rest word je als kijker flink emotioneel betrokken bij het verhaal, waarin de nadruk niet alleen op het onderwerp " Abortus " ligt.
Ook de vriendschap tussen Otilia en Gabita wordt op de proef gesteld.
Alles bij elkaar zeker de moeite waard om eens te bekijken.

3,5 *

Pakweg een paar jaar geleden zou de kilte en grauwheid van de laatste dagen van het communisme mij meer geraakt hebben. Maar levend in het hedendaagse Europa voelt dit nu anders. Ik ben diep ontroerd door Otilia's kracht en haar onvoorwaardelijke loyaliteit aan haar wat onnozele en achteloze vriendin. Een vriendschap waarvoor zij zo zuur moest betalen.

Aardig heftige en indrukwekkende film. In het begin was het even wennen aan de no-nonsense realistische stijl en sfeer. Later hield het verhaal mij steeds meer vast en vond ik de opgebouwde spanning erg goed tot stand gebracht. Elk moment denk je dat er iets vreselijks kan gebeuren.
Het tempo is traag, er wordt goed de tijd genomen voor het uitbeelden van de gebeurtenissen: een verhaal met enkele meisjes in de hoofdrol en met een probleem wat vaker voorkomt.
Beelden en soundtrack zijn goed en passend. Het acteren is naturel.
Een film over illegale abortus, inclusief alle details in geur en kleur. Nogmaals, erg realistisch allemaal. Het 'gewone' steelt de show.
Alleen het eind vond ik erg abrupt, maar daarom ook wel weer goed gekozen. Het leven gaat door alsof niets gebeurd is.

Weer een documentaire -achtige film, dit keer over het leven onder het regime van Ceaucescu. Heel slim worden kleine zaken getoond als zwarte markt,corruptie,armoede. et. etc. waardoor niet-wetenden kunnen begrijpen in wat voor soort land dit speelt.. Dan het magere verhaal: schrijnend,zeker, maar onvoldoende om anderhalf uur te vullen.. Ik heb ook flink door zitten zappen. Vervolgens heb ik nog een late tip voor de regisseur: ik zou Otilia's vriiendin minder onnozel hebben gemaakt zodat er ruimte was voor een goed en boeiende dialoog. En ten tweede had ik de 'dokter' op laten draven als gast bij het verjaardagsfeestje ( om de kijker wakker te houden...),zodat er een confrontatie zou zijn tussen Otilia en de dokter.,want het verjaardagsfeestje had geen enkele functie in de film. ( wat ik ook heb doorgezapt.),waardoor het feestje juist de kers op de taart zou zijn in de film. Een gemiste kans!

Kortom ,1 en al grauwheid........geen hoop ,geen leven.

Prachtige film van Cristian Mungiu over vriendschap tussen twee totaal verschillende vriendinnen. Mungiu neemt de tijd om met lange shots de impact van het verhaal te versterken. Het schrille contrast tussen de karakters van de twee vriendinnen wordt scherp in beeld gebracht. Dat geldt ook voor de tegenstelling tussen de onwaarschijnlijke opofferingsdaad van Otilia en het overgaan tot de orde van de dag (het verjaardagsfeestje). Schitterende rol van Anamaria Marinca (Sex Traffic, 2004), naar mijn mening een van de beste hedendaagse actrices.

Zware kost.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days is een zware, trage en zelfs deprimerende film over twee hartsvriendinnen in het Roemenië van de jaren '80. Regisseur Mungiu heeft realisme duidelijk hoog in het vaandel staan en door het natuurlijke spel van de acteurs en zeer effectieve camerawerk van Oleg Mutu slaagt hij er zeker in, de film voelt bijna als een documentaire. Lange shots, af en toe handheld, af en toe wordt de camera voor een lange tijd niet tot nauwelijks aangeraakt. En dan ook nog eens geen muziek gebruiken. Als kijker voelt het daardoor alsof je er bij bent en dit grijpt je meteen naar de strot. Een aangename kijkervaring is het dan ook niet, maar intrigerend des te meer.

Het moge duidelijk zijn dat de film niet erg toegankelijk is. Zit je namelijk niet snel in het verhaal, dan kan het een vrij vervelende zit worden. Wat dat betreft is 432 pure arthouse; Mungiu kauwt niets voor, legt niets uit en begint midden in het verhaal te vertellen en vertikt het om tijdens zijn verhaal ook maar één personage echt uit te diepen. Met andere woorden; óf de kijker identificeert zich meteen met de karakters en leeft tot de bijzondere slotscène met ze mee, óf hij of zij blijft na 100 lange en saaie minuten met een nogal ontevreden gevoel zitten.

Hoe dan ook, blij of opgewekt ga je je niet voelen als de eind-credits opduiken.

De film begint heel sterk, en trekt je gelijk mee in het verhaal..

Het acteer werk is super, en ook de sfeer in de film is perfect neergezet, je voelt gewoon met de film mee..

Maar dan richting het einde verwacht je dat er nog iets ''speciaals'' komt iets wat nog even een boost of een ''knal'' geeft om t maar zo te zeggen... en dat gebeurd niet...

Het begint supersterk, maar zwakt helaas wat af...

En ook het open einde vond ik een beetje een tegenvaller...

Maar desondanks, is t toch zeker een aanrader om te zien en indrukwekkende film, maar er had meer in gezeten

3*

Film over 2 meisjes waarvan 1 een abortus laat plegen. En verder gaat het nog een beetje over de relatie van het andere meisje. Het is erg documentaire stijl gefilmd en het eerste half uur heb je nog geen idee waar de film over gaat. Uiteindelijk gebeurt er nauwelijks wat in de film. Alles wat er gebeurt heb ik hier al beschreven. Maar het onderwerp is wel boeiend en ook de acteurs doen het uitstekend al blijft het allemaal erg oppervlakkig. De film was ondanks zijn lengte toch geen straf om naar te kijken.

Roemeens-Belgische film die zich afspeelt in het Roemenië ten tijde van de Ceausecu-dictatuur.

Een zwaar belanden thema maar voor mij toch ook een beetje een saai uitgevallen film.

Toch komt de sfeer van die tijd wel goed uit de verf, en wellicht is dat de oorzaak ook dat het allemaal zo saai en kleurloos overkomt het was nu eenmaal zo in die tijd.

Weer een mooi voorbeeld van een film die je pas achteraf gaat invullen. Ik keek er ook tegenaan en het was geen prettige zit, maar achteraf blijft alles toch wel doorwerken en krijgt alles zijn volle betekenis.

Een miniverhaal, waar Ceaucescu nergens vernoemd wordt, geen geheime politie te zien is, maar waar ze wel verpletterend aanwezig zijn. De teneerdrukkende sfeer aan de hotelbalies, met die tot wanhoop drijvende willekeur en de door het systeem aangewakkerde, systematische onvriendelijkheid en onverschilligheid, gooien - alsof dat nodig was - een loden deken over de film.

Toch is de film wel te genieten: de lelijkheid wordt mooi in beeld gebracht en er wordt fantastisch geacteerd. Otilia is heel geloofwaardig als de sterkste van de 2, Gabita is dan weer heel geloofwaardig als het naïeve, hulpeloze meisje dat misschien wel mooi is, maar zichzelf vooral in de problemen werkt. Ook Bebe is schitterend: een smerige opportunist die dan gek genoeg nog sympathie weet op te wekken en aardig doet tegen de meisjes als hij weg gaat.

Ook het feit dat er uiteindelijk geen climax of plotwending is, weet ik wel te appreciëren. Alsof het zo nog niet erg genoeg is. De spanning en dreiging komen in hoofdzaak van het uitzichtloze leven dat zij moeten leiden. Wat dat betreft is de verstikkende sfeer bij de 'betere' familie ook heel geslaagd. Otilia voelt zich totaal alleen en van haar vriendje heeft ze ook al niet veel heil te verwachten, hoe hard hij ook zijn best wil doen. Hij zal haar immers nooit begrijpen en zelfs dàt begrijpt hij niet.

Toch wel erg goede film dit, geen feestje nee, maar het bekijken meer dan waard.