L'Avventura (1960)

Zeker, het is een prachtige film. Wat je zegt over de achtergronden is zeker waar, de eindeloze scenes met een close-up van een van de hoofdpersonen, met op de achtergrond de zee vond ik met name erg mooi.

Toch vind ik de film niet zo briljant als sommige anderen. Het is zonder meer waar dat Antonioni een ontoegankelijke en moeilijke regisseur is, dat heb ik gemerkt. Eigenlijk vind ik dat ook de reden om het een en ander niet zo briljant te vinden. De inleiding die ik bij deze film kreeg, wees met name op de verschillende tijden die in de film voorkomen: het verleden, de toekomst (moderne tijd) en de eeuwigheid. De laatste wordt dan 'vanzelfsprekend' gerepresenteerd door het eiland op zee, het verleden door de paleizen, kerken en vele nonnen, en de moderne tijd door de feesten, de nieuwe architectuur e.d. De kern van de film zou zitten in de vraag: hoe kun je jezelf blijven in een veranderende wereld?
Goed, dit valt er inderdaad in te ontdekken, maar dat zou ik nooit hebben gedaan als ik het niet van tevoren had gehoord.

Wat ik wel heel erg zag was de zoektocht naar het 'zelf' in de film, ik denk inderdaad dat de zoektocht naar Anna dat vertegenwoordigt. De interpretatie die Bas17 hierboven vermeldde, namelijk dat Anna eigenlijk Claudia is, vind ik zeer acceptabel. Vooral ook vanwege een heel aantal scenes waarin Claudia iets van Anna aantrekt: kleren, pruik, de spiegel enz. Een quote: "met die pruik lijk je op iemand anders". Er zit naar mijn idee heel wat in.

Het einde vind ik trouwens vrij onbegrijpelijk: waarom vergeeft ze Sandro zijn daad? Hij lijkt degene te zijn die steeds terugvalt in zijn slechtheid van het verleden, en het lijkt alsof Claudia daar vrede mee heeft. Dit snapte ik niet zo goed.

Al met al dus een knappe film, qua thematiek ook zeer interessant, maar simpelweg té ontoegankelijk, en té afstandelijk. Ik hou het op 4 sterren, is al aardig wat.

Mijn 1ste Antonioni, met zorg uitgekozen. Verwachtte er immers wat van.

Bleek helaas een flinke tegenvaller te zijn. Leuk, dat een Italiaan zich eens richt op de creme de la creme van zijn land. Begon ook fraai. Voordat er een eiland werd aangedaan, vertoefde men lekker op de boot en zwom men lekker in het water. Deze vormen van recreatie zorgden bij mij ook voor een zomers gevoel. Toen men zich op het eiland ophield, kregen we ook een paar prachtige zwart - wit opnames voorgeschoteld. Hoogtepunt, toch wel dat de blonde vrouw de deur van een oud, ogenschijnlijk verlaten huisje vabn binnenuit openmaakt en 3 verschillende kleuren zich voor haar aan de horizon ontwaren, namelijk zwart, donkerwit en wit. Ze kijkt over de skyline van het eiland, over de zee en in de zon. Schitterend ook die woeste golven die zich in de kliffen rondom het eiland een weg naar binnen willen banen.

Maar dan, men verIaat het eiland......Weg magie, weg prachtige natuurshots..... Ik stoorde mij vooral aan de nasleep van de gebeurtenissen op het eiland. Het was allemaal zo nutteloos. Er werd nauwelijks actie ondernomen om de zoektocht gestalte te geven. Qua spanning was de vermissing ook te verwaarlozen. Het leek eerder een soort van metafoor voor iets ongrijpbaars.

Verder cirkelde sommige mensen constant om elkaar heen, maar het deed mij niets. Nergens een moment dat met zijn kop boven het maaiveld kwam. En het duurde maar....Vond er niks romantisch aan, door een gebrek aan affiniteit en door het verklooien van een gaaf uitgangspunt. Aventura klinkt zo avontuurlijk, waarom niet de hele film op het eiland en op zee opnemen? De dialogen redden ook niets, vond het maar tam en teleurstellend die laatste pakweg 80 minuten. Nipt 3*

Zoals wel vaker met Antonioni probeer ik met alle beste wil van de wereld zo'n film positief te benaderen. Het kille, spannende begin van L'Avventura kon ik nog best waarderen, maar gaandeweg raakte het me allemaal steeds minder. Met een 3,5* vind ik dat ik nog best genereus ben, want ik zou niet snel deze film een tweede keer opzetten. Het blijft een lastig regisseur, die Antonioni.

Toen ik deze film voor de eerste keer zag in een retrospectief over Antonioni in Arthouse Cinemariënburg in Nijmegen kon ik mij herinneren dat een niet gering aantal kijkers tijdens de filmvertoning in slaap was gevallen. Nu bij herziening van deze film snap ik waarom. Het zien van deze film eist voorbereiding, anders loop je inderdaad het risico halverwege deze film in slaap te vallen. Dat deze film zo langdradig overkomt, komt door de ontoegankelijkheid van het plot, wat zo kenmerkend is voor de films van Antonioni. Een normaal plot hoef je in zijn films niet te verwachten.
Voor mij heeft deze film een paar zeer sterke scenes. De eerste is de lange sequentie van de zoektocht op het eiland naar Anna die in het niets verdwenen was en de tweede was de eindscene waarin Claudia van Sandro wegliep, omdat Sandro niet zijn hartstochten kon bedwingen door met een andere vrouw te flirten. De scene die hier op volgde vond ik magistraal. Claudia die de door schuld gekwelde Sandro over zijn hoofd aaide, maar verder niets zei.
De zwart-wit fotografie van Aldo Scavardo was schitterend, vooral de beelden van het eiland en Sicilië.
Ikzelf vind dit een van de moeilijkste films die ik gezien heb en daarom is het ook zo moeilijk de waardering van deze film - zoals 'delin' al zei - in sterren uit te drukken.
Ik houd het op 4,0* mede ook door het geweldige einde van deze film.

Mijn eerste Antonioni is geen doorslaand succes..

..maar L'Avventura is wel een aardige film. Grootste probleem wat ik er toch mee heb is de speelduur. Is toch lastig doorheen te komen, de materie leent zich ook niet helemaal voor een bijna 2,5 uur durende film. Maar toch heeft het wel iets, al kan ik niet zo heel goed duiden wat. Misschien de wat onlogische vertelwijze. In eerste instantie neigt de film naar de thrillerkant (de vermissing, de wanhoop). Dan gaat de film weer over naar drama (de zoektocht), en al snel komt er ook veel romantiek kijken. Maar toch had het wat minder langdradig gemogen van mij.

3*

Ook mijn eerste Antonioni en ik moet zeggen dat het een boeiend regisseur is, die goed weet hoe je mooie plaatjes aan de kijker moet tonen. Het eerste gedeelte van de film is erg sterk. De sterke mysterieuze sfeer, die ronghangt op het vulkaaneiland, nadat de vrouw verdwenen is, de wanhoop en de zoektocht, waarbij ik erg benieuwd was wat er nu precies gebeurd was, zorgen voor een erg sterk eerste gedeelte met enekele zeer fraaie shots.

Het tweede gedeelte is wat minder interessant. Hoewel Antonioni de karakters hier ook duidelijk laat zoeken naar zichzelf, vond ik het liefdesverhaaltje iets minder boeiend. Toch is de eindscene dan wel weer erg mooi en soms zijn er totaal geen woorden nodig om iets duidelijk te maken en juist dat maakt de afsluiting van de film in mijn ogen erg sterk.

3,5*

Ik heb het lang uitgesteld, mijn eerste Antonioni. Ik vreesde dat zijn werk niet helemaal in mijn smaak viel. In zekere zin had ik gelijk. L'Avventura was eigenlijk gewoon het soort film dat ik ervan verwachtte. Arthouse op zijn arthouserigst dus. Personages die zo min mogelijk hun gedachten en gevoelens verraden; lange contemplatieve shots; thema's over gevoelloosheid van de moderne samenleving en de drang naar contact. Niet dat ik iets tegen deze zaken heb, maar ik vermoedde dat Antonioni een erg afstandelijke filmstijl zou hebben en dat zijn films er bedacht en geconstrueerd over zouden komen. Ik zag al eens tijdens een college een scène ui Zabriski Point die dit bevestigde.

Deze film verandert niets aan dit beeld, behalve dat het gelukkig gewoon blijkt te werken. Althans voor een deel. Ik wordt er niet emotioneel door meegesleept en wildenthousiast wordt ik niet van L'Avventure, maar ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat dit voor anderen anders geldt. Het duurde even voordat ik erin zat. Op het begin vond ik alleen de rotsachtige locatie interessant. Maar eenmaal opweg raakte ik toch enigzins betrokken bij de twee hoofdpersonen en hun zoektocht naar zichzelf werd interessanter, ironisch genoeg op het moment dat de werkelijke zoektocht naar Anna wat minder op de voorgrond kwam. Vanaf het moment dat Claudia een soort subjectieve ervaring had, waarin ze dacht dat allerlei mannen haar aanstaarden kwam de film voor mij van de grond en daar bleef hij ook. De laatste paar scènes waren opvallend mooi.

Dit brengt me op 3,5*, maar toch had ik graag gezien dat Antonioni zijn film wat minder geconstrueerd kon laten overkomen. De film komt op mij nog teveel over alsof Anontioni de emoties van zijn hoofdpersonen ziet als een intellectuele uitdaging voor de kijker dan als een persoonlijke visie of iets dat emotioneel interessanter is. Op zich prima, maar het maakt L'Avventura wel wat moeilijk om werkelijk om te geven. Voor mij althans.

Haast twee films ineen.

Het eerste uur een zoektocht op een rotsachtig eiland. Het eiland waar Anna spoorloos verdwijnt.

En dan een tweede deel waarin Anna's vriend en beste vriendin op zoek gaan naar Anna. Maar dan dwars door Italië anno 1960.

En dan ook nog onder de jonge rijken. La Dolce Vita....maar Antonioni is duidelijk meer een zielenkijker dan Fellini.

L'Avventura is naargeestiger en bevat minder vrolijke momenten.

En wat een genot om bijna tweeeneenhalf uur te kijken naar Monica Vitti, één van de allermooiste actrices ever.

Heb deze film voor het eerst gezien ooit met een filmklassieker-serie ttv het honderdjarig bestaan van de cinema.

Momenteel is de DVD in de serie Italiaanse Meesterwerken te krijgen voor nog geen tientje.

Herkijk op DVD zorgt zelfs voor een stijging in het aantal sterren.

Meesterwerkje.

Van de drieeneenhalve Antonioni die ik gezien heb vind ik dit tot nu toe de beste. L'avventura is in de eerste plaats bijzonder mooi geschoten. Vooral het tweede deel bevat prachtige shots van Vitti, van Italie, van rijk gedecoreerde huizen. Ook thematisch is de film continu boeiend, of beter gezegd is alles zo ongrijpbaar maar toch ook weer begrijpelijk dat het interessant blijft. Interessant maar (helaas) wel afstandelijk. Daardoor zal Antonioni waarschijnlijk nooit tot mijn favoriete regisseurs gaan behoren, maar opnieuw een film om ooit te herzien. Het einde vond ik trouwens erg passend en zelfs indrukwekkend.

In het begin van de film zien we mensen discussiëren over de vitaliteit en de diepte van een schilderij en aan de andere kant van de muur grappen anderen over wat zij letterlijk zien op het doek. Grappig want hier maakt Antonioni al een voortijdig onderscheid van de voor- en tegenstanders op het Cannesfestival van 1960 waar de film een tal van critici over zich heen kreeg en toch de Juryprijs uit de brand sleepte.

De film bevat namelijk doorgaans een dubbele laag die aanvangt vanaf het moment dat Anna een haai opmerkt. De haai, die niet in beeld komt, linken de meesten met een driehoekige vin die boven water uitsteekt. Dit verwijst naar de driehoeksrelatie tussen Anna, Claudia en Sandro.

Anna worstelt met haar gevoelens. Ze weet niet wat ze wil met haar relatie met Sandro, een bouwkundig adviseur. Ze stoot hem af maar tegelijkertijd wil ze hem ook niet kwijt. De titel L’Avventura verwijst naar het zoeken van Sandro en Claudia hun innerlijke zelf en niet het avontuurlijk boottochtje. Hierdoor bleven enkele kijkers verweesd achter doordat hun vooringenomen verwachtingen ontkrachtigd werden.

Wanneer Anna vermist wordt, ontstaat een lange zoektocht, een emotionele leegte en het naar elkaar toetrekken van Claudia en Sandro om samen hun verlies te verwerken. Antonioni weet dit effect nog een extra glans te bezorgen door Anna eerst als hoofdrolspeelster te laten uitspelen.

Een mooie metafoor in de film was natuurlijk het klokkenluiden. Aan de ene kant van de stad/leegte luidde Claudia een klok en iemand in een toren aan de andere kant antwoordde. Claudia en Sandro hebben elkaar eindelijk gevonden.

Het camerastandpunt is ook behoorlijk sterk. Het van links naar rechts draaien op de woelige zee, het spanning opbouwend schuin bewegen en tegelijkertijd inzoomen op Claudia en/of Sandro, het bewust achterlaten van de camera om naar een leegte te verwijzen.

Hoewel ze een kleine maar belangrijke rol had, vond ik Lea Massari (Anna) zeer goed acteren.

4,5*

Laat ik beginnen met de pluspunten. 1. De fraaie cinematografie; 2. De beeldschone Monica Vitti; 3. Ik heb voor de tweedehands dvd op een braderie maar twee Euro betaald. Daarmee heb ik het wel gehad aan de positieve kant.

Dan de minpunten. De film is niet af en dat geldt in feite ook voor bijna elke scène. Net als je denkt, nu gaat er wat gebeuren, nu wordt het leuk of spannend, wordt de scène afgebroken.
Feitelijk zijn het twee aparte verhalen, die allebei in het luchtledige eindigen en slechts door een dun lijntje met elkaar verbonden zijn. De zoektocht naar een verdwenen vrouw in het eerste deel en in het tweede deel de zoektocht naar ... Ja, naar wat eigenlijk? Naar zichzelf, vertellen filmcritici mij. Jammer wellicht voor mij, maar dat is mij niet opgevallen.
Wat ik gezien heb, is dat een man binnen enkele dagen nadat zijn verloofde vermist wordt, een relatie aanknoopt met de beste en tot kort daarvoor diep bedroefde vriendin van die verloofde. Die nieuwe relatie loopt stroef en moeizaam, waardoor de man uiteindelijk tussen de benen van een hoer belandt.

De film mist spanning, tempo en vooral een plot. Much ado about nothing. Naar verluidt werd L’Avventura bij z’n première op festival van Cannes door het publiek met boe-geroep ontvangen, zodanig dat Antonioni en Vitti beiden de zaal ontvluchtten. Met terugwerkende kracht sluit ik mij daar alsnog bij aan.

De commentaren in de betreffende scène luiden ongeveer als volgt: 'Hij [de schilder] weet hoe hij verf moet gebruiken' respectievelijk 'Aha, ze eten hier een stokbrood'. Die twee verschillende benaderingen van het beeld worden kennelijk opgeroepen door een film als deze. De stokbrood-liefhebbers zien een wat stuurloos ronddobberende, saaie film, vol vage en tegelijkertijd nadrukkelijke en geforceerd overkomende scènes, waarbij het oordeel 'loze interessantdoenerij' een voor de hand liggende reactie lijkt. En de verf-kenners roemen de zorgvuldige compositie en de suggestieve pracht en kracht van de beelden.

De vraag is natuurlijk: ziet dat stokbrood eruit als om op te vreten, of blijft het bij verf? Waartoe wordt de 'verf' hier gebruikt? Toch niet alleen om een fraai, dromerig plaatje te creëren? En anders wil ik toch ongeveer weten waar die 'droom' dan uit bestaat. Dat moet dan uitgedrukt worden door het samenspel van de 'beelden' en de gegevens die ons door het 'verhaal' - de handelingen van de personages en de dialogen - worden aangereikt.

Kortom: slaagt Antonioni erin met zijn film, die volgens de tekstschrijver van het dvd-doosje 'een blijvende impact heeft gemaakt op de visuele taal van de cinema', ook werkelijk iets te zeggen?

In ieder geval blijken in die 'visuele taal' de rollen van schilderijen en verf na de genoemde scène bepaald niet uitgespeeld. De op Julia 'verliefde' jongen meent dat iedereen verf kan kopen en een kwast hanteren. 't Is maar wat je er mee doet, lijkt hij te willen zeggen. Nou, zelf produceert hij er voornamelijk niet al te subtiele vrouwentorso's mee. En Sandro komt tot de conclusie dat ze de door Claudia bestelde verf bij nader inzien toch 'niet nodig' hebben. Net zoals hij het 'niet nodig' vond om de onzekere weg van zijn talent als architect te volgen, maar in plaats daarvan koos voor het veiliger en lucratiever pad van bouwkundig adviseur. Zijn onderhuidse frustratie daarover komt op zeker moment tot uiting in het moedwillig verpesten van de schets van een (kunstgeschiedenis- , architectuur-?)student. Een student zoals ook hij ooit was.

En met die twee 'verf'-scènes (en die laatstgenoemde 'inkt'-scène) worden eigenlijk al de belangrijke thema's van deze film samengevat: Mannen slagen er best wel in om 'de kwast te hanteren' (een vrouw te versieren), maar zijn niet (meer) in staat om voor zichzelf en voor die vrouw een gezamenlijke, betekenisvolle toekomst te 'schilderen'. Mooie dingen werden vroeger voor de eeuwigheid gemaakt, maar hoe lang gaan ze tegenwoordig nog mee, vraagt Sandro zich af. Hij begrijpt ook niet meer waarom en voor wie al die lege kerken en andere monumentale panden, nu in staat van verval, gebouwd werden. En vrouwen verlangen, ja, hongeren naar die betekenisvolle 'liefde', en laten zich bij gebrek daaraan, al of niet tegen wil en dank, de manieren welgevallen waarop mannen hen zonder 'talent'.. 'schilderen'... bekijken, benaderen én miskennen.

De in de mannelijke blik gevangen vrouw keert herhaaldelijk terug in deze film, met name in twee opmerkelijke scènes. Det eerste wekt de indruk van een triomfantelijke parade van een jonge vrouw, die als een filmster wordt omstuwd en aanbeden door een mannelijke menigte van bewonderaars en journalisten. Die vrouw keert later terug op het feest als degene waarmee Sandro Claudia 'bedriegt', en die door Sandro voor haar diensten betaald wordt. Net zoals haar 'waarde' in eerstgenoemde scène door een journalist in een maandsalaris wordt uitgedrukt. Tijd en geld..

De tweede scène is nog een stuk beklemmender, waarin de buiten op straat op Sandro wachtende Claudia langzaam omsingeld wordt door van overal opduikende mannen, die haar opdringerig benaderen en aanstaren als een troep hongerige wolven. Volgens mij is die scène later herhaaldelijk gekopieerd, al zou ik niet zo snel weten in welke films.

Anna laat zich niet meer bekijken. En zij laat zich ook niet meer 'vinden' na haar verdwijning, net zoals zij zich niet wilde laten 'redden' door Sandro van de door haar verzonnen haai. Haar kribbige 'perché, perché, perché' op de vraag van Sandro waarom het 'slecht' met haar gaat, vindt haar echo in exact dezelfde woorden van Sandro als antwoord op Claudia's vraag waarom hij zijn talent nooit heeft doorgezet. Ik vermoed dat Sandro hiermee zijn eigen vraag 'beantwoordt', dat wil zeggen, het gaat 'slecht' met Anna omdat hij de moed niet heeft, of niet in staat is, het leven (en daarmee ook hun relatie) een betekenis te geven.

Nee, Sandro redt niemand in deze film. Hij lijkt zélf wel gered te worden, in de prachtige eindscène, door Claudia. Een ontknoping die misschien al wordt aangekondigd in de scéne tijdens het feest, waarin Sandro even in beeld wordt gevangen met een schilderij dat de geschiedenis van Cimon en Pero verbeeldt (als ik goed gegoogled heb; ik kende dat verhaal niet), én met een vrouw die eerst naar het schilderij kijkt, en dan nadrukkelijk naar Sandro. Sandro als hongerende gevangene van zijn eigen onmacht, gered van de hongerdood door het 'moederlijke' voedsel van Claudia.

Conclusie? Laat ik proberen met wat ronkende taal het gesnurk van veel andere toeschouwers te overstemmen: Antonioni plaatst als een meesterschilder en - architect zijn dolende personages 'letterlijk' en 'figuurlijk' in een indrukwekkend kader van afwisselend een desolate natuur en een verlaten, niet meer begrepen cultuur, en weet daarmee - in tegenstelling tot die personages - wél uit te stijgen boven het tijdelijke en willekeurige. Als hij deze film vandaag zou maken, zou hij er misschien op onderdelen anders uitzien. Maar ik zou niet weten wat er aan dit meer dan vijftig jaar oude kunstwerk echt verbéterd kan worden.

De reden waarom deze film werd onthaald met boegeroep wordt na het bekijken erg duidelijk. Ondanks dat de film al 50 jaar bestaat in hij verhaaltechnisch nog steeds erg experimenteel en moet bijgevolg toen als een schok zijn aangekomen. Dit is echter geen probleem voor de film, sterker nog het is net zijn kracht. Het zijn de personages die het verhaal leiden en zijn ze niet ( zoals vaak bij klassieke verhaalstructuren ) ondergeschikt aan het verhaal. De psychologische en emotionele ontwikkelingen vormen zo de kern van het verhaal en zien we een mooie evolutie van verdriet naar schuld, van vervreemding (zoals vaak een thema bij Antonioni) naar bevrijding.

Daar bovenop biedt Antonioni ons een resem van gestileerde shots aan die hij m.i. in zijn volgende films ( La Notte en L'Eclisse ) nog zal verbeteren. Alleen al de beelden van een geweldige Monica Vitti die verdrietig in de verte staat te kijken terwijl de wind haar haar prachtig wegblaast is fenomenaal. Verder wordt er mooi en onderhouden geacteerd met als enig minpuntje de kusscènes die in die tijd nog niet echt op punt stonden, op dit vlak was de film zijn tijd dan nog niet vooruit.

Van de prachtige staaltjes mooifilmerij heb ik genoten.
Vrijwel alles is mooi in beeld gebracht maar wat hoogtepunten zijn voor mij de beelden van het eiland en de omringende zee vlak na de verdwijning van Anna, met het bulderen van de zee tegen de rotsen en het rollen van één van de vele rotsstenen. Zeer fraai vind ik ook de shots in het verlaten dorp in de buurt van Noto wanneer Claudia en Sandro wegrijden in een uitstekend bij het decor passende witte auto.

Het voelt wat vreemd aan om een film van meer dan 50 jaar oud te gaan zitten duiden. Het eerste deel is tijdloos met het zeilen, het eiland en de omgeving en de verdwijning. Dit is ook mijn favoriete deel.
De film toont aan dat de mens wordt beïnvloedt door de omstandigheden. Of in de woorden van José Ortega y Gasset ' Yo soy yo y mi circunstancia Waar in het Nederlands alle schoonheid van wordt beroofd: ik ben mij en mijn omstandigheden.
We zien daarvan hier een vrij cynisch en pragmatisch voorbeeld, men gaat al gauw weer over tot de orde van de dag.
Smaakt zeker naar meer dit.
Overigens, in sommige films draait een personage een film op auto-repeat, enfin L'Avventura lijkt mij daar uitermate geschikt voor.

Prachtige film die je voortdurend op het verkeerde been zet. Na het mooie eerste stuk waarin iemand (die de hoofdpersoon leek te zijn) op mysterieuze wijze verdwijnt volgt een halfslachtige zoektocht door haar vriend en beste vriendin, maar al snel wordt duidelijk dat de zoektocht niet langer naar de verdwenen persoon is, maar naar elkaar.

De beelden die de zoektocht begeleiden zijn schitterend: van het eiland natuurlijk, de vreemde scene met de massa jongens en mannen die Vitti aanstaren, het lege Siciliaanse landschap, een shot van Vitti die gekke bekken trekt in de spiegel, de laatste shot; de film kent talloze briljante momenten.

Kritiek dat de personages emotieloos zouden zijn begrijp ik echt niet, onder de oppervlakte borrelt juist van alles: verveling, lust, schaamte, woede- treffend vertolkt door de hoofdpersonen, met name Vitti maar ook zeker haar tegenspeler. Ik vind ze ook een stuk natuurlijker dan personages die in elke scene hun emotie er zo dik bovenop moeten leggen, bang dat ze anders niet goed worden geinterpreteerd- maar dat terzijde.

Mijn eerste kennismaking — meteen dwingt ie twee kijkbeurten af — met Antonioni en ik blijf een beetje verbluft achter door het meesterschap waarmee hij het medium naar zijn hand heeft weten te zetten met dit kunststukje.

Al lijkt het begin een eerder eenvoudig plot te suggereren, de voor zijn tijd zeer atypische Italiaan gaat hier aan de slag met een aantal zware existentiële thema's.
Het worstelen met het zoeken naar een zinvolle invulling van het dagdagelijkse bestaan waar materiële behoeftes van de baan zijn, lijkt een thematiek die La Dolce Vita moeilijk ontstolen kan worden; maar in L'Avventura is het vooral een draagvlak van een persoonlijke zoektocht temidden een bewogen verhouding. Niet zomaar the same old love story, maar een schitterende weergave van een zieleportret dat verhaal- en fotografiegewijs subliem is neergezet.

Een scène die dit voor mij het best illustreert en bijblijft is die waarin Claudia en Sandro in het dorpje Noto op zoek gaan naar Anna. Wat ze vinden zijn imposante leegstaande gebouwen, waaronder een katholieke kerk die opvallend in beeld gebracht wordt, temidden van verlaten straten. Een Anna zelf vinden ze niet, maar de holle sfeer die er heerst suggereert de zoektocht naar nieuwe idealen en zingeving waar de kerken en oude glorie nu leeg en verloederd zijn. En misschien is dat meer ‘Anna’ dan ze zich bewust zijn.

De film heeft dit soort contemplatieve en suggestieve scènes bij de vleet. Hij kan blijven rondspoken in je hoofd en zit boordevol shots die fotokaderwaardig zijn.
Moest dit toch niet je dada zijn, dan is er nog een andere waardige reden om de film alsnog te zien: Monica Vitti!

Toen ik deze een paar jaar geleden voor het eerst zag, was ik helemaal op het verkeerde been gezet. Geconditioneerd als ik was door de detectives van Agatha Christie en de thrillers van Hitchcock zat ik te zoeken naar een oplossing voor de verdwijning van Anna (Lea Massari). Zat ze op die boot die vlak na haar verdwijning langs het eiland voer? Had ze zich verborgen in een grot? Had Sandro (Gabriele Ferzetti) haar vermoord? Zou ze ergens opduiken als blondine?

Bij Antonioni is de meest voor de hand liggende verklaring wellicht de juiste. Ze heeft zelfmoord gepleegd. Toen ze beweerde dat ze een haai zag, was dat de uiting van een onderbewuste doodswens. Een ongeluk kan het moeilijk geweest zijn, want ze was een goede zwemster. Dat haar lijk niet gevonden werd, valt te verklaren door de sterke stroming. Overigens zou Antonioni een scène opgenomen hebben waarin Anna's lijk gevonden werd, maar die heeft hij niet gebruikt.

Na de verdwijning lijkt Sandro Anna algauw te willen vervangen door de knappere Claudia (Monica Vitti), maar Claudia wil niet zomaar de plaats innemen van haar beste vriendin. Op het einde gaat Sandro naar een prostituee die op Anna lijkt. Wanneer Sandro en Anna samen huilen, beginnen ze de realiteit eindelijk te aanvaarden en te verwerken.

Het is opmerkelijk dat de mooiste zwart-witbeelden gemaakt kunnen worden op een plaats waar zich de mooiste kleuren bevinden: stel je die zonsopgang en dat azuurblauwe water eens voor in kleur. Antonioni slaagt erin de personages onderdeel te maken van een visuele compositie samen met de natuur. Zo komt Monica Vitti een paar keer niet centraal in beeld met heel veel lucht, water en aarde op de achtergrond: de onbeduidendheid van de mens te midden van de natuurelementen.

Nog iets wat me opviel was het gebruik van geluid, met name bij de zogenaamd trage scènes. Na Anna's verdwijning hoor je het klotsen van de zee. Wanneer Monica Vitti door die gang wandelt - de scène die bij de première in Cannes uitgefloten werd - hoor je het geklik van haar hoge hakken in die echorijke akoestiek. Voor je het weet, raak je ervan in trance.

Film uit hetzelfde jaar als La Dolce Vita. Opvallend, want tijdens het kijken moest ik er soms weleens aan denken, met vooral de thematiek rond de rijken en hun verveling. Alleen waar Fellini meer de kant van de gekte opgaat, houdt Antonioni het heel erg kil. Te kil soms ook om echt helemaal mee te gaan. Want hoewel sommige plaatjes (soms heerlijk geabstraheerd) schitterend zijn, wist de film me nergens helemaal in te pakken. Wel te boeien, maar dat is wat anders. De thema's zijn interessant en het wordt ook allemaal prima weergegeven. De sfeer is mooi, de aankleding goed en vooral het geluid is soms heerlijk. Vitti is erg fijn (anders dan in Il Deserto Rosso waar ze me echt ronduit irriteerde) en ook Ferzetti is prima, maar mist dan toch weer net dat beetje charme. Maar zowel regisseur als acteurs houden het allemaal heel erg op de oppervlakte en maken een film voor het hoofd, niet voor het hart.

Nee, het is zeker een uitstekende film die ik zo een tweede keer zou kijken, maar geen warm meesterwerk als La Notte. 4,0*.

Nogal doods.

Mijn eerste volledige Antonioni. Had vroeger al wel eens zijn fragment uit Eros gezien, maar dat wat schabouwelijk. Toch één van de redenen waarom ik er zo lang mee gewacht heb, ook wel omdat Italiaanse cinema mij doorgaans wat minder boeit, zeker die klassiekers zijn vaak beproevingen.

De keuze voor zwart/wit is onbegrijpelijk, vooral wanneer je ziet dat Antonioni toch wel moeite doet om af en toe iets moois op het scherm te tonen. Het is lelijk en troosteloos. Het begin van de film zorgt ongetwijfeld voor een mooi decor, maar er is niks van te zien. 50 shades of dull grey.

Dat het verhaaltje verder niet zo weet te boeien ligt dan vooral aan het acteerwerk. Ook daar heb ik bij oude Italiaanse films wel eens last van. Dik aangezet, maar op een vreemde houterige manier. Zo ook de dialogen trouwens, die soms pijn doen aan oren en ogen (want ondertitels uiteraard). Het komt het drama zeker niet ten goede.

Zo komt de droge stijl niet echt over en zijn die 140 minuten een serieuze martelgang.

1.0*

Redelijke film waarin een groepje vrienden een trip maken naar een eiland en waarbij één van hen verdwijnt. Het gaat hier niet om de vermissing, maar hoe haar vriendin en vriend hier mee omgaan. Onderhuids gebeurd er wel wat, maar het wist me niet echt te boeien (bovendien duurt het te lang). Een aantal mooie shots (vooral op het eiland). De klassieke status van deze film is me een beetje ontgaan.

“Why should we be here talking, arguing? Believe me Anna, words are becoming less and less necessary; they create misunderstandings.”

Wat een schitterende film van Antonioni. L'Avventura lijkt in eerste instantie te gaan over de verdwijning van Anna, maar het gaat uiteindelijk om zoveel meer. Het personage Anna staat eigenlijk symbool voor de gehele film. Vervreemding, niet weten wie je bent en wat je wilt, vriendschap, verliefdheid, afhankelijkheid, depressiviteit, het liefst willen verdwijnen etc. Het zijn allemaal elementen die Antonioni op een uitstekende manier in zijn film weet te verweven, en daar komt dan ook nog de schitterende cinematografie en locaties bij.

Met uitstekend acteerwerk van Vitti (prachtige actrice) en Ferzetti. De laatste scene tussen beide laat zien dat we eigenlijk met twee verloren zielen te maken hebben die misschien wel verliefdheid zijn, maar toch vooral veel verdriet hebben.

Zo heb ik het ook ervaren, ik sluit een tweede kijkbeurt echter niet uit.

Een film die eerder gewaardeerd dan gesmaakt wordt lijkt me. Een film die niet goed weet hoe te lopen en je meeneemt in een weliswaar mooie ronddwaling. Het begin leek wel een kruising tussen de Hitchcock, neo noir en Nouvelle Vague. Soms komt het verhaal wat naar voren waarna de personages het weer overnemen. De sfeer kan niet altijd goed gehouden worden, daarvoor zwalpt het net iets te veel.

Maar over het algemeen wel een boeiende film met interessante personages. Zeer mooie beelden in een dromerige wereld die toch nabij is. L'Avventura haalt het niveau niet van opvolger La Notte, maar is best wel de moeite. Al zal het anno 2020 niet altijd gemakkelijk hebben om een groot publiek te bereiken.

Voor het eerst sinds 2007 weer eens gezien, Ik vond nu meer thema's dan toen en was me ook veel bewuster an het revolutionaire karakter van de vorm en ben dat laatste veel meer gaan bewonderen. Ook boeiend is de context en inzien dat dit eigenlijk een behoorlijk logisch, radicaler vervolg was op Il Grido. Ik ga naar 4 sterren. Volgende afsraak in mijn Antioni-rei is La Notte die ik nimmer heb gezien

L'avventura was in de jaren '60 misschien een avontuur, maar ik vond toch dat Antonioni hier niet zoveel wist te bieden met zijn film. Verhaaltje zelf is nogal zwak, romance ook maar dat leek me de bedoeling. De man is een echte player, dat zien we hoe hij meteen na de verdwijning met haar vriendin begint. Op het einde van de film bedriegt hij haar ook nog eens. Duidelijk een narcist. Monica Vitti heeft wel iets, ik vind haar een intrigerende vrouw om naar te kijken. Nee, ik had hier wel meer van verwacht. Het eiland zelf had ook niet direct een boeiend landschap. Basilluzo is het kleinste eiland van de 8 Aeolische eilanden. Ik snap wel dat ze iets afgelegen nodig hadden. Lipari is wat groot maar ongetwijfeld boeiender qua filmlocatie. In het zwart-wit komt dat ook niet zo goed over.

Moeizame film. Mijn 4e film van Antonioni en bij deze ook bevestigd, geen makkelijk toegankelijke regisseur. De titel is hierbij ook misleidend, want bij het lezen van de synopsis verwacht je een "avontuurlijke" zoektocht naar de vermiste vrouw, maar dat loopt toch wat anders. Misschien zit het avontuurlijke hem wel in de playboy Sandro.

Intrigerende en begeesterende personages met Vitti en Massari. Sfeervol en cinematografisch sterk, alleen kon het niet altijd mijn volle aandacht behouden. De rijken en hun verveling, alleen werd dat naar mij als kijker ook doorgetrokken, het tweede dan, jammer genoeg niet het eerste.

Een film met veel symboliek en verborgen clues en betekenissen of metaforen. Jammer dat ze mij niet steeds duidelijk werden. Misschien is het ook geen film om pas na middernacht te starten. Ik had er drie pogingen voor nodig. Maar dit weerhoudt me er niet van om deze op een beter moment nog eens terug te zien.

Atonioni, in zijn overherkenbare stijl, met de natuurlijke geluiden die meer in deze regisseurs opzet passen dan wat muziek zou gedaan hebben, schetst hier in een zwoel sfeertje, een decadente rijkemans-wereldje, met personages, verveeld, egoïstisch en zonder enige vorm van verantwoordelijkheid of echte liefde.

Eigenlijk niet echt avontuurlijk en niet altijd echt passioneel om volgen, toch is deze film meer dan het bekijken waard. Inhoudsloos is Antonioni nooit.

Zo is het slot heel tekenend. Beide hoofdpersonages lijken de leegheid van hun bestaan te beseffen.

Trage, maar zeer sfeervolle filmklassieker met een aantal prachtige beelden van de Italiaanse kust. Zeker de aanloop van dit gebeuren is boeiend, met een mysterieuze sfeer, een geduldige aanpak en een boeiend verhaal. Eenmaal het "grote evenement" achter de rug is, kiest regisseur Michelangelo Antonioni voor een rustigere aanpak waarin de hoofdpersonages dit vooral moeten zien te verwerken. Erg goed acteren doen ze echter niet, waardoor het als kijker moeilijk is om je in te leven in hun situatie en bijbehorende gevoelens. Vervolgens gebeurt er ook niet zo heel veel meer, waardoor de uitgesponnen speelduur (te) langzaam voorbij suddert. Antonioni geeft je daarnaast weinig antwoorden en creëert vooral een brouwsel dat zijn eigen stilering versterkt, waardoor de uiteindelijke ervaring weliswaar uniek, maar niettemin teleurstellend uitpakt.