L'Avventura (1960)

De laatse tijd ben ik films aan 't bekijken van grote regisseurs. Ik heb hier nu een doos staan met ongeveer 30 films van oa Tarkovsky, Bergman, Fellini, Servais en Welles. Zo nu en dan pak ik er lukraak een film uit en de meeste films bekoren me wel ( Stalker, Solaris, Offret, The Trial). Ook heb ik een paar films van Kurosawa gehuurd en die films waren echt te gek. Maar vanavond was L'Avventura van Antonioni aan de beurt en die valt me toch tegen.

Het camerawerk is werkelijk subliem; de in zwart/wit geschoten beelden van de landschappen en dorpjes zijn werkelijk adembenemend. Ook de acteurs en actrices vallen niet tegen, vooral Vitti acteert sterk.

Maar deze film heeft een probleem; hij is verschrikkelijk saai. De film heeft amper een verhaal, heel weinig plotwendingen en bevat oninteressante dialogen. Er zit een diepere gedachte achter de film die mij werkelijk helemaal niet raakte. De film schetst oa ongevoeligheid en problemen in een relatie maar weet mij door zijn saaie vertelwijze en te lange speelduur totaal niet te boeien of te beroeren. Ik geef 2 sterren.

Sjonge, zo'n doos lijkt me ook wel wat.

Ben je er al klaar mee inmidels?

Mooie plaatjes en enscenering (in een fotogenieke omgeving) en de sfeer van de upper class wordt best aardig weergegeven (ook gezien de connectie ervan met het gedrag van het hoofdpersonage), maar de (op zich al weinig boeiende) relatie-perikelen die aan de orde komen vormen veel te weinig basis voor een bijna tweeëneenhalf uur durende speelfilm. Saai, oninteressant en continu in herhaling vallend. 2,5*

Grappig dat Antonioni hier nergens echt hoge gemiddeldes haalt, ik dacht toch dat hij inderdaad een van de groten was. Maar ik heb nog maar een film van hem gezien, dus ik geef hem voorlopig het voordeel van de twijfel.

Blow-Up is briljant.

En Ramon, wat vind je nu van je oude berichtje?

Mijn berichtje zuigt natuurlijk. Na drie viewings (net de laatste achter de rug) denk ik dat ik Antonioni heb kunnen doorgronden. Ongelooflijk meesterwerk dit, maar tegelijkertijd ook vreselijk moeilijk en ontoegankelijk.

De relatie tussen Claudia en Sandro is absoluut niet het hoofdthema in de film wat mij betreft. De basis wordt ook niet gevormd door de relatie vind ik.

Prachtige flim. Werkelijk geniaal geflmd. De achtergrond wordt nooit minder helder, hij blijft altijd helder en er is superveel te zien op de achtergrond: Vanaf een trein waar een raam uitkijkt op de zee lijken golven mee te gaan met de trein. Ook op de boot. Prachtig worden dorpjes in beeld gebracht, soms zelfs alsof je je ergens op een safari in Afrika bevint (bekijk de bomen eens bij de scene in de tuin). Het landschap kan je vaak met de karakters identificeren en lijkt vaak een metafoor te zijn (wat het ook is denk ik). De film zit dan ook vol met metaforen, neem nou de kerkbel scene, 2 mensen die spelen als een klein kind en aan belletjes trekken en een andere kerktoren antwoord, duidelijk een metafoor

Heel mooi zijn de karakterontwikkelingen. Werklijk geniaal. De omgekeerde ontwikkeling die andro en Claudia doormaken met werkelijk een prachtige, hartverscheurende, maar toch eigenlijk ook blijende eindscene. Waar alles van de vrij langdradige film heel mooi compact bij elkaar wordt gebracht.

Film waar vragen als het ware worden beantwoord met nog grotere vragen, en mysteries ook niet opgelost worden denk ik (ik denk dat ik de film nog niet helemaal heb doorgrond, dus misschien..). Een voorbeeld wat ik nog niet heb kunnen doorgronden is de verdwijning. Antonioni wil hier ook weinig over kwijt en alles aan de kijker overlaten. Ik heb veel zitten fantaseren over de verdwijning van Anna uit de film en na wat comments en reacties te hebben gelezen op verschillende sites vond ik een interessante interpretatie: Anna zou namelijk Claudia zijn. Claudia wordt ook eerst nauwelijks opgemerkt, en deze theorie zegt dat Anna eigenlijk aan het dromen is en zo eigenlijk zelf verdwijnt, en in het begin Claudia een soort bedenksel is. De droom zou dan een zoektocht naar Anna's zelf zijn (Het hoofdthema van de film is wat mij betreft ook: Claudia's zoeken naar haarzelf, en als Claudia ook werkelijk Anna zou zijn...). Maar ja denk er zelf maar over na, dat zou ook betekenen dat alles in haar droom eigenlijk Anna zou zijn, maar vind het in ieder geval een interessante theorie.

Mijn favoriete scene: Waar Claudia op haar bed ligt in het hotel, je "ziet" haar een innerlijke monoloog voeren, wat ze precies zegt blijft onverteld al kan je het wel beetje raden, en dan de gekke bekken die ze trekt naar de spiegel. Het innerlijke avontuur (wat mij betreft de beste titelverklaring, al ondertiteld Criterion het anders dan avontuur (het wordt 1 keer gezegd, maar in het criterion boekje wordt dat uitgelegd)) van Claudia eindigt daar denk ik, hierna zit ze veel beter in haar vel en zekerder.


De volle 5* voor het meesterwerk, ondanks dat ik hem zeker nog een keer moet bekijken om hem helemaal te doorgronden.

Zeker, het is een prachtige film. Wat je zegt over de achtergronden is zeker waar, de eindeloze scenes met een close-up van een van de hoofdpersonen, met op de achtergrond de zee vond ik met name erg mooi.

Toch vind ik de film niet zo briljant als sommige anderen. Het is zonder meer waar dat Antonioni een ontoegankelijke en moeilijke regisseur is, dat heb ik gemerkt. Eigenlijk vind ik dat ook de reden om het een en ander niet zo briljant te vinden. De inleiding die ik bij deze film kreeg, wees met name op de verschillende tijden die in de film voorkomen: het verleden, de toekomst (moderne tijd) en de eeuwigheid. De laatste wordt dan 'vanzelfsprekend' gerepresenteerd door het eiland op zee, het verleden door de paleizen, kerken en vele nonnen, en de moderne tijd door de feesten, de nieuwe architectuur e.d. De kern van de film zou zitten in de vraag: hoe kun je jezelf blijven in een veranderende wereld?
Goed, dit valt er inderdaad in te ontdekken, maar dat zou ik nooit hebben gedaan als ik het niet van tevoren had gehoord.

Wat ik wel heel erg zag was de zoektocht naar het 'zelf' in de film, ik denk inderdaad dat de zoektocht naar Anna dat vertegenwoordigt. De interpretatie die Bas17 hierboven vermeldde, namelijk dat Anna eigenlijk Claudia is, vind ik zeer acceptabel. Vooral ook vanwege een heel aantal scenes waarin Claudia iets van Anna aantrekt: kleren, pruik, de spiegel enz. Een quote: "met die pruik lijk je op iemand anders". Er zit naar mijn idee heel wat in.

Het einde vind ik trouwens vrij onbegrijpelijk: waarom vergeeft ze Sandro zijn daad? Hij lijkt degene te zijn die steeds terugvalt in zijn slechtheid van het verleden, en het lijkt alsof Claudia daar vrede mee heeft. Dit snapte ik niet zo goed.

Al met al dus een knappe film, qua thematiek ook zeer interessant, maar simpelweg té ontoegankelijk, en té afstandelijk. Ik hou het op 4 sterren, is al aardig wat.

Ik niet. Sandro is helemaal geen lul. Hij is nog aan zijn rouwproces bezig en hij uit zijn verwarring via een slippertje op zijn 'nieuwe' liefde. L'Avventura behandelt natuurlijk ook de impact van de verdwijning.

Hm, ja misschien is dat wel de enige mogelijke uitleg. Kan ik enigszins inkomen. Toch blijft het wringen, en vind ik het feit dat Claudia hem dat vergeeft vreemd. Alsof we maar moeten accepteren dat hij er nog niet mee om kan gaan, en dat hij als uiting daarvan de vrouw waarvan hij tijdens dat rouwproces is gaan houden bedriegt. Wat is de betekenis van die hand op zijn hoofd, van haar vergeving?

En oja, ik vond Sandro wel degelijk een lul.

Ik snap niet dat dat blijft wringen eigenlijk. Claudia en Sandro delen toch hetzelfde verdriet (het verlies van een vriendin)? Bovendien ben ik er absoluut niet van overtuigd dat er sprake is van echte liefde tussen Sandro en Claudia. Juist hun gezamenlijke verlies drijft ze naar elkaar toe: troost vinden bij elkaar. Ik vind het echt vreselijk logisch dat Claudia Sandro het slippertje vergeeft. Ik vind het zelfs mooi, begrijpend, oprecht.

Ja, dat snap ik. Ze delen idd het zelfde verdriet, wat ze naar elkaar toe heeft gedreven. Maar als het gebaar op het einde slechts betekent dat Claudia hem begrijpt en het daarom vergeeft, daar kan ik niet echt inkomen. Het betekent niet echt een oplossing voor het probleem oid, het blijft leeg. Alsof ze zich er maar bij neer moeten leggen dat ze hun vriendin (of die nu onderdeel is van hunzelf of niet) weg is. Het kan dan nog zo oprecht zijn, logisch vind ik het niet.

Interessant en zeker boeiender dan de enige andere Antonioni die ik zag: Blow Up. Ik vind vooral dat deze film de tand des tijds beter doorstaan heeft.

Hoewel dit nogal algemeen gezegd is vind ik dit ook het centrale thema. En niet alleen een veranderende wereld, maar ook na een moment dat er plotseling iets heel hevigs gebeurd in je leven. Wat in wezen een vergelijkbaar iets, maar dan in het klein is. De film legt constant verbanden tussen persoonlijke veranderingen en de grote veranderingen in de wereld, misschien zelfs in een soort universeel (Westers wellicht) bewustzijn.

Met de interpretatie dat Anna en Claudia dezelfde zijn kan ik juist bar weinig. Dat vind ik niet alleen erg onwaarschijnlijk, maar het zou de film ook bepaald geen goed doen als je daar vanuit gaat.

Claudia worstelt met haar gevoelens tenopzichte van Sandro, ze weet niet waar haar verlangen vandaan komt. Of het een serieuze verliefdheid of zelfs houden van is of een onderdeel van het verwerken van Anna's verdwijning. Onderdeel daarvan is de neiging om meer Anna te zijn.

Ik vond Claudia overigens wel beter uit de verf komen dan Sandro. Sandro is veel rechtlijniger. Dat stoorde me enigszins. Wel zeer mooie scenes trouwens, met name op dat rotseiland net voor, tijdens en na de verdwijning. Schitterend.

Hoewel de film destijds als heel vernieuwend werd beschouwd, zie ik veel heel erg duidelijke overeenkomsten met Rossellini's Viaggio in Italia zes jaar eerder. Zowel thematisch als qua stijl. Ik vond dat overigens de betere film. Een herziening zal nodig zijn, maar L'avventura was me vooralsnog iets te afstandelijk en bijna te veel een stijlexperiment om echt te lukken. Wat dat betreft had ik een beetje hetzelfde als bij een film als Hiroshima Mon Amour.

Het maakt me nieuwsgierig naar La Notte en L'eclisse, want ik heb het idee dat er ergens een Antonioni zit die voor duidelijk echt raak zal zijn.

3.5*, voorlopig.

Gisterenavond maar herzien en mijn 5 sterren worden alleen sterker en sterker.

vind ik inmiddels ook

Ik heb niets met kubisme. Ik heb begrip voor de plaats die deze stroming inneemt in de schilderkunst, ik kan hem rationeel begrijpen als overtreffende trap van het impressionisme, ik kan waardering opbrengen voor de moed die nodig was voor het nemen van die stap en ik kan zien hoe belangrijke deze is geweest. Maar een kubistisch schilderij vind ik door de bank genomen saai en het bekijken ervan is voor mij een kunst-historische exercitie, geen gevoelsmatige. L’avventura is een revolutionaire film. Verhaal-technisch wordt gebroken met een grote traditie: er wordt niets opgelost. De film gaat over verveling van een groep welgestelden en de werkelijke zoektocht is naar vertier en het stillen van de emotionele leegte. Net als bij La grande Illusion van Renoir vind ik het idee echter interessanter dan de film zelf (ziehier het raakvlak met kubisme). Maar toegegeven, er zijn ontegenzeggelijke kwaliteiten. De film is prachtig geschoten, er wordt lekker Italiaans in geacteerd en ik heb me niet zitten vervelen. Er zijn een paar fraaie details die het thema onderstrepen en de vrouwen mogen er ook nog zijn (al zal ik de enige zijn die een overeenkomst ziet tussen Monica Vitti en Ian Thorpe). Maar als film over emotionele leegte vind ik L’avventura wellicht een historisch ijkpunt, maar verder niet noemenswaardig scherp – laat staan dodelijk - want nogal gedateerd.

Mijn 1ste Antonioni, met zorg uitgekozen. Verwachtte er immers wat van.

Bleek helaas een flinke tegenvaller te zijn. Leuk, dat een Italiaan zich eens richt op de creme de la creme van zijn land. Begon ook fraai. Voordat er een eiland werd aangedaan, vertoefde men lekker op de boot en zwom men lekker in het water. Deze vormen van recreatie zorgden bij mij ook voor een zomers gevoel. Toen men zich op het eiland ophield, kregen we ook een paar prachtige zwart - wit opnames voorgeschoteld. Hoogtepunt, toch wel dat de blonde vrouw de deur van een oud, ogenschijnlijk verlaten huisje vabn binnenuit openmaakt en 3 verschillende kleuren zich voor haar aan de horizon ontwaren, namelijk zwart, donkerwit en wit. Ze kijkt over de skyline van het eiland, over de zee en in de zon. Schitterend ook die woeste golven die zich in de kliffen rondom het eiland een weg naar binnen willen banen.

Maar dan, men verIaat het eiland......Weg magie, weg prachtige natuurshots..... Ik stoorde mij vooral aan de nasleep van de gebeurtenissen op het eiland. Het was allemaal zo nutteloos. Er werd nauwelijks actie ondernomen om de zoektocht gestalte te geven. Qua spanning was de vermissing ook te verwaarlozen. Het leek eerder een soort van metafoor voor iets ongrijpbaars.

Verder cirkelde sommige mensen constant om elkaar heen, maar het deed mij niets. Nergens een moment dat met zijn kop boven het maaiveld kwam. En het duurde maar....Vond er niks romantisch aan, door een gebrek aan affiniteit en door het verklooien van een gaaf uitgangspunt. Aventura klinkt zo avontuurlijk, waarom niet de hele film op het eiland en op zee opnemen? De dialogen redden ook niets, vond het maar tam en teleurstellend die laatste pakweg 80 minuten. Nipt 3*

Fellini (o.a. Dolce Vita) en Visconti vergeten?

@maxcomthrilla:

Dit is ongeveer precies de reaktie van de tegenstanders in die tijd. Waar gaat het over en waarom gebeurt er geen reet? Nu is die vraag wel te beantwoorden. Die film heet niet voor niks zo. Dat is pure ironie natuurlijk. En die zoektoch is uiteindelijk niet naar de vermiste vrouw maar naar hunzelf. Ook deze grap begreep ik en toch deed de film mij verrassend weinig. Wat blijkt nu, 4 maanden later: Ik vind L'avventura gewoon niet een van de beste Antonionis. Ik kan La Notte aanraden als instap en ook Il Deserto Rosso is redelijk toegankelijk. Mijn favoriet is L'eclisse, maar dat is niet de eenvoudigste. Kijk eerst la notte en dan L'eclisse, dan heb j e die trilogie gezien en heb je een veel beter idee van Antonioni's visie en concerns. Dan kun je het nog steeds niks vinden, maar de kans bestaat dat je helemaal om gaat, zoals ik.

La Dolce Vita focust zich inderdaad ook op de elite. Alhoewel die film nog wel wat gewone mensen vertoonde. Denk aan de rijke mensen die een huisje huren in een wat krakkemikkige buurt om aan de media te ontsnappen. De films van voor La Dolce Vita draaien meer om armoede en teleurstellingen van het gewone volk.

Van Visconti heb ik nog niet zo gek veel gezien. Na 2 wat licht tegenvallende films sta ik ook niet echt te trappelen. White Nights uit 1957 is wel een must see voor mij.

Visconti richtte zich net als Fellini en De Sica in het begin toch meer op het neo - realisme? Welke film van Visconti van voor 1960 is er een met een niet - neo - realistische inslag?

Was mij nog niet opgevallen, dat de titel voortkwam om mensen juist te misleiden. Grappig. Geeft de film inderdaad wel wat meer toegevoegde waarde.

Ik ga zeker nog wel een film van Antonioni bekijken. Beetje jammer, dat zijn films slecht verkrijgbaar zijn. Maar in 2008 komt er een Nederlandse release voor La Notte. Die lijkt mij nu ook het interessantst. Temeer omdat jij ook al aangeeft dat die film wat toegankelijker is dan L'eclisse. Ik schrijf Antonioni nog niet af.....

Alleen enkele vroege Visconti's hebben iets met neo-realisme. Zijn latere werk is juist erg gericht op het wel en wee van de bourgeoisie en adel (hij was zelf ook van adel).

Vooral een film als Il Gattopardo handelt daar over en bvb Ludwig en L'Innocente en Gruppo di Famiglie richten zich erg op de hogere kringen.

Komt deze nu op 30 juni in Engeland uit? (Bij Boudisque staat een import release genoteerd? )

Edit: Hier bevestiging, niet de mooiste maar een R2 release stemt me blij .

Hopen dat er ooit een box uitkomt met mooie uitgaves van de trilogie.

Een box met alle drie de delen zal denk ik niet zo snel komen (in ieder geval niet in Engeland). La Notte is uit via MoC, L'Eclisse via Optimum en L'Avventura komt uit via Mr. Bongo.

De enige die (misschien) een box kan uitbrengen met alle drie de films is Criterion, maar dat is dan weer regio 1!

Hoeft natuurlijk niet, zijn ook een aantal Criterion's r0 Maar goed, misschien wel een Nederlandse box die ineens uitkomt, zou fijn zijn

Zoals wel vaker met Antonioni probeer ik met alle beste wil van de wereld zo'n film positief te benaderen. Het kille, spannende begin van L'Avventura kon ik nog best waarderen, maar gaandeweg raakte het me allemaal steeds minder. Met een 3,5* vind ik dat ik nog best genereus ben, want ik zou niet snel deze film een tweede keer opzetten. Het blijft een lastig regisseur, die Antonioni.

Ik vind het moeilijk om mijn mening over deze film in sterren uit te drukken.
Het is wat mij betreft een prachtige film, vol magie, psychologische onrust, zoektochten (naar Anna en naar het eigen zelf van Sandro en Claudia), schitterende beelden, en bovendien sterke acteurs. Het geeft een interessant tijdsbeeld en ik vind de romance tussen de twee hoofdpersonen uiterst sterk gekarakteriseerd.

Ik moet wel zeggen dat ik het einde ook zag als een soort bevestiging van het (cliché)beeld dat bestaat over de Italiaanse (of mediterraanse) man: hij wil wel trouw zijn, maar kan z'n lusten toch niet genoeg onderdrukken. Nadat hij Claudia veroverd heeft, vindt hij haar duidelijk minder interessant, en kan hij zich niet bedwingen naar een nieuw 'slachtoffer' te zoeken. Het smijten van geld na afloop naar de vrouw, kan betekenen dat die affaire voor hem niets betekende, maar kan ook een totaal gebrek aan respect voor haar aanduiden.

Het is waarschijnlijk aan de kijker om te kiezen tussen vele mogelijke interpretaties.

De film laat je denken!

Toen ik deze film voor de eerste keer zag in een retrospectief over Antonioni in Arthouse Cinemariënburg in Nijmegen kon ik mij herinneren dat een niet gering aantal kijkers tijdens de filmvertoning in slaap was gevallen. Nu bij herziening van deze film snap ik waarom. Het zien van deze film eist voorbereiding, anders loop je inderdaad het risico halverwege deze film in slaap te vallen. Dat deze film zo langdradig overkomt, komt door de ontoegankelijkheid van het plot, wat zo kenmerkend is voor de films van Antonioni. Een normaal plot hoef je in zijn films niet te verwachten.
Voor mij heeft deze film een paar zeer sterke scenes. De eerste is de lange sequentie van de zoektocht op het eiland naar Anna die in het niets verdwenen was en de tweede was de eindscene waarin Claudia van Sandro wegliep, omdat Sandro niet zijn hartstochten kon bedwingen door met een andere vrouw te flirten. De scene die hier op volgde vond ik magistraal. Claudia die de door schuld gekwelde Sandro over zijn hoofd aaide, maar verder niets zei.
De zwart-wit fotografie van Aldo Scavardo was schitterend, vooral de beelden van het eiland en Sicilië.
Ikzelf vind dit een van de moeilijkste films die ik gezien heb en daarom is het ook zo moeilijk de waardering van deze film - zoals 'delin' al zei - in sterren uit te drukken.
Ik houd het op 4,0* mede ook door het geweldige einde van deze film.

Een ijkpunt.

Kijkers die de grote Hollywoodbugetten gewoon zijn, blijven hier beter heel ver vandaan, want in L'avventura moet er zowaar echt worden gekeken.

Vanuit cinematografisch oogpunt is dit echt een juweeltje. De film grossiert in strakke, knappe en elegante composities, die schijnbaar met het grootste gemak voorbijglijden. Onooglijk mooi hoe de camera elke keer weer optimaal wordt aangewend en alles zo mooi binnen het frame vorm krijgt. Niet als een dode seismograaf zoals in de doorsnee popcornprent, maar als betekenaar.

In de staart van de film krijgen we bijvoorbeeld een van de meest doordachte composities waarbij Claudia secondenlang door een gang loopt. Een scène die door de plaatsing van de camera echt tergend traag en eindeloos lang schijnt te duren. Ze is kenschetsend voor de mentale erosie die Claudia ondergaat en die Antonioni op de kijker probeert te projecteren: een loom, leeg, hol gevoel.

Intens.

Ik snap er niks van, ik vond dit een geweldige film, maar waarom weet ik niet Gelukkig heb ik L'Avventura op dvd, wie weet kan ik het volgende keer wél uitleggen Ik vind de dvd hoes (Iketes avatar) trouwens een stuk mooier dan de poster hier.

Deze film is ware kunst. Het kijken naar deze film is een waar genot voor het oog. Alles wordt zo ongelooflijk mooi in beeld gebracht.