L'Avventura (1960)

En ik Eclisse en Zabriskie Point (dus precies "de andere")

Antonioni is net als Whiskey dus .

Ik had zo mijn twijfels bij Zabriskie Point maar gaat ook op de lijst.

maar dan is de consensus dus inderdaad dat Avventura iig niet "het" meesterwerk is

het is denk ik wel het (film)schoolvoorbeeld van moderne cinema...

En Zabriskie Point is nogal mijn persoonlijke overtuiging, daar sta ik vrij alleen in. Ik ben weer niet zo dol op Deserto Rosso. Maar ik zou de hele serie tot en met 1970 kijken. En Professione: Reporter natuurlijk ook nog

@beavis, die consensus is er inderdaad!

.

Whisky bedoelde ik inderdaad . Antonioni vergelijken met Bourbon is niet echt de bedoeling.

Zabriskie Point is sowieso cool, zeker ook kijken

misschien meer een Glenmorangie Nectar D'or dan de Bunnahabhain 18 die ik la Notte inschat, maar ik vind het allemaal erg lekker!

en whiskey is geen bourbon natuurlijk

maar we raken of topic

Uiteraard, but you catch my drift . On-topic maar weer ja.

Ik ben wel een beetje bang voor de non-Italiaanse periode van Antonioni. Al heb ik wel voldoende goede hoop nu.

professione: reporter is voor mij toch wel de favoriet hoor. Wellicht omdat deze wat toegankelijker is en ook een zeer bekende acteur bevat. Blow up vond ik ook erg sterk omdat het een mooi sfeerbeeld van de jaren 60 schetst. L'avventura komt dank ik op een gedeeld derde plaats samen met Zabriski point en dan L'eclisse. L'eclisse komt voor mij op een lager plan aangezien ik vond dat hier de regisseur zich teveel van artistiek powerplay bediende. La notte heb ik nog steeds niet gezien.

Ik moet ineens aan Yoshida Kiju denken...

Wellicht iets te perfect. Het had op mij de indruk van een overdreven streven naar hyper-perfectie......maar hey, we dwalen af. We zitten bij de verkeerde fillum.

Steriele film en oppervlakkige personnages. Spijtig want het beeldwerk is werkelijk subliem. Het verhaal was magertjes. het einde was wel leuk want je blijft meet vragen zitten en een paar scènes maken veel goed (verleidingsscène met de jonge kunstenaar bijvoorbeeld).

3,5* voor een film waar ik meer van verwachtte omdat hij door Antonioni werd geregisseerd.

Voor de liefhebbers:

YouTube - The Dawn of L'avventura

Jammer genoeg heb ik mijn MM-ratings wat zitten uitstellen, zodat het al enkele weken geleden is dat ik deze film bekeken heb. Ik heb alleszins het gevoel dat de film niet 100% is blijven hangen, nooit een goed teken voor een film natuurlijk.

Persoonlijk vond ik het de minste Antonioni die ik voorlopig gezien heb, terwijl ik stiekem zat te hopen op een van zijn absolute meesterwerken (verwachtte dat hij nog sterker zou zijn dan bv. Zabriskie Point of Professione: Reporter). Ik zie dat L'Avventura hier op MM de allerhoogste rating krijgt van alle Antonionifilms. Dan is er helaas heel wat aan mij voorbijgegaan...

Inhoudelijk vond ik de film een tegenvaller; net zoals joe black zei vond ik het te steriel en de personages waren te oppervlakkig (uitgewerkt). Visueel gezien valt er weinig op af te dingen, op dat vlak heeft Antonioni me nog nooit weten teleurstellen. Maar het hele verhaal wist me op geen enkel moment te overrompelen. Daarom blijft hij vooralsnog steken op een standaard 3*.

3*

Voor mij is dit een absoluut meesterwerk, waarvan de kwaliteiten alleen elkaar overtreffen: beelden, settings, decors, camerawerk, cast, spel, muziek, thematiek, metaforiek... gewoonweg ongezien!
Maar wie een avonturenfilm of meeslepende romance verwacht, komt bedrogen uit. Dat verklaart volgens mij de uitgesproken lage scores die hier soms werden toegekend. Om een film van Antonioni te waarderen moet je de ironie van de titel doorzien. Deze film gaat over verveling, vervreemding, eenzaamheid, omgang met en breekbaarheid van menselijke gevoelens, ...
Claudia, gespeeld door de op alle vlakken onovertroffen Monica Vitti, drukt het aan het einde van de film eigenlijk zelf heel sterk uit: "Tutto sta diventando maledettamente facile, persino privarsi di un dolore”. Deed me in zekere zin wat aan Kundera's Unbearable lightness of being denken. Of aan L'Etranger van Camus. De meest opvallende en altijd terugkerende vraag doorheen heel de film is ook niet toevallig: "Perché?"
Er wordt ons doorheen de film een reeks "slaapwandelende", haast levenloze, vervreemde marionetten getoond, niet in staat tot echte communicatie of interactie, die de leegte proberen op te vullen of compenseren door oppervlakkige lichamelijkheid. Maar de schitterende eindscène geeft toch een sprankeltje hoop: Claudia lijkt Sandro (schitterend vertolkt door Gabriele Ferzetti) te vergeven: haar hand in zijn nek is een gebaar van begrip, medevoelen, solidariteit...

Treffende analyse .

Film had een lekker melancholisch sfeertje, maar de afstandelijke en oninteressante personages konden mij niet erg geboeid houden.

3,5

Wat bedoel je met "afstandelijk en oninteressant", Reinbo?

Ik vond de pesonages niet interessant dus oninteressant. De hele film en de personages had een soort afstandelijkheid. Ik kreeg geen band met ze en het kon me daarom ook niet zozeer schelen wat ze overkwam. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, (Cronenberg zijn films zitten ook soms vol afstandelijke personages), maar hier vond ik het overall ook weinig boeiend. Voor een verhaal dat over verveling gaat paste het natuurlijk wel.

Een film over verveling en vervreemding, ja, en daarom zijn de personages dus "afstandelijk en oninteressant", maar tegelijk zo treffend. Het maakt de film voor mij juist zo interessant!

Ik werd er helaas niet door gepakt.

Na het zien van een drietal van zijn films in redelijk korte tijd, kom ik tot de conclusie dat Antonioni niet geïnteresseerd is in levensechte mensen en ook niet in de dingen die ze meemaken (het verhaal). Wat deze regisseur dan wel beweegt, is mij vooralsnog niet duidelijk geworden. Maar allicht ligt dat aan mij. Hoe dan ook, voorlopig zal ik een eventuele neiging om weer eens een Antonioni te bekijken gelaten voorbij laten gaan.

Antonioni is een echte zielenkijker. Zijn personages zijn alleen moeilijk te doorgronden, lastig te peilen maar menselijkere personages ben ik nooit in cinema tegengekomen (L'Avventura - La Notte - L'Eclisse). Het vereist alleen wel wat wil van de kijker omdat ze wel erg gesloten zijn.

Het gaat Antonioni inderdaad niet om gebeurtenissen of "avonturen"(!) die mensen meemaken, maar des te meer om de mens zélf! Zijn films verbeelden geen "petite histoire", maar wel een "grande histoire", namelijk dat van het mens-zijn zelf!

Ik mag niet generaliseren, want ik heb maar drie Antonioni-films gezien tot nu toe (L'Avventura, La Notte en Il Grido) en kan dus niet oordelen over heel zijn oeuvre.

Il Grido sprak mij nog het meeste aan, omdat het daarin in ieder geval nog gaat over mensen van vlees en bloed, al hebben ook zij moeite om op een normale manier met anderen om te gaan.

De personages in de beide andere films hebben naar mijn mening een wat zombie-achtige uitstraling en dat heb ik niet direct ervaren als "het mens-zijn zelf". Maar wellicht heb je gelijk en laat mijn gebrekkige intelligentie mij op dit gebied in de steek.

De reden waarom deze film werd onthaald met boegeroep wordt na het bekijken erg duidelijk. Ondanks dat de film al 50 jaar bestaat in hij verhaaltechnisch nog steeds erg experimenteel en moet bijgevolg toen als een schok zijn aangekomen. Dit is echter geen probleem voor de film, sterker nog het is net zijn kracht. Het zijn de personages die het verhaal leiden en zijn ze niet ( zoals vaak bij klassieke verhaalstructuren ) ondergeschikt aan het verhaal. De psychologische en emotionele ontwikkelingen vormen zo de kern van het verhaal en zien we een mooie evolutie van verdriet naar schuld, van vervreemding (zoals vaak een thema bij Antonioni) naar bevrijding.

Daar bovenop biedt Antonioni ons een resem van gestileerde shots aan die hij m.i. in zijn volgende films ( La Notte en L'Eclisse ) nog zal verbeteren. Alleen al de beelden van een geweldige Monica Vitti die verdrietig in de verte staat te kijken terwijl de wind haar haar prachtig wegblaast is fenomenaal. Verder wordt er mooi en onderhouden geacteerd met als enig minpuntje de kusscènes die in die tijd nog niet echt op punt stonden, op dit vlak was de film zijn tijd dan nog niet vooruit.

Van de prachtige staaltjes mooifilmerij heb ik genoten.
Vrijwel alles is mooi in beeld gebracht maar wat hoogtepunten zijn voor mij de beelden van het eiland en de omringende zee vlak na de verdwijning van Anna, met het bulderen van de zee tegen de rotsen en het rollen van één van de vele rotsstenen. Zeer fraai vind ik ook de shots in het verlaten dorp in de buurt van Noto wanneer Claudia en Sandro wegrijden in een uitstekend bij het decor passende witte auto.

Het voelt wat vreemd aan om een film van meer dan 50 jaar oud te gaan zitten duiden. Het eerste deel is tijdloos met het zeilen, het eiland en de omgeving en de verdwijning. Dit is ook mijn favoriete deel.
De film toont aan dat de mens wordt beïnvloedt door de omstandigheden. Of in de woorden van José Ortega y Gasset ' Yo soy yo y mi circunstancia Waar in het Nederlands alle schoonheid van wordt beroofd: ik ben mij en mijn omstandigheden.
We zien daarvan hier een vrij cynisch en pragmatisch voorbeeld, men gaat al gauw weer over tot de orde van de dag.
Smaakt zeker naar meer dit.
Overigens, in sommige films draait een personage een film op auto-repeat, enfin L'Avventura lijkt mij daar uitermate geschikt voor.

Prachtige film die je voortdurend op het verkeerde been zet. Na het mooie eerste stuk waarin iemand (die de hoofdpersoon leek te zijn) op mysterieuze wijze verdwijnt volgt een halfslachtige zoektocht door haar vriend en beste vriendin, maar al snel wordt duidelijk dat de zoektocht niet langer naar de verdwenen persoon is, maar naar elkaar.

De beelden die de zoektocht begeleiden zijn schitterend: van het eiland natuurlijk, de vreemde scene met de massa jongens en mannen die Vitti aanstaren, het lege Siciliaanse landschap, een shot van Vitti die gekke bekken trekt in de spiegel, de laatste shot; de film kent talloze briljante momenten.

Kritiek dat de personages emotieloos zouden zijn begrijp ik echt niet, onder de oppervlakte borrelt juist van alles: verveling, lust, schaamte, woede- treffend vertolkt door de hoofdpersonen, met name Vitti maar ook zeker haar tegenspeler. Ik vind ze ook een stuk natuurlijker dan personages die in elke scene hun emotie er zo dik bovenop moeten leggen, bang dat ze anders niet goed worden geinterpreteerd- maar dat terzijde.

Bluray

wat een nieuws..

Mijn eerste kennismaking — meteen dwingt ie twee kijkbeurten af — met Antonioni en ik blijf een beetje verbluft achter door het meesterschap waarmee hij het medium naar zijn hand heeft weten te zetten met dit kunststukje.

Al lijkt het begin een eerder eenvoudig plot te suggereren, de voor zijn tijd zeer atypische Italiaan gaat hier aan de slag met een aantal zware existentiële thema's.
Het worstelen met het zoeken naar een zinvolle invulling van het dagdagelijkse bestaan waar materiële behoeftes van de baan zijn, lijkt een thematiek die La Dolce Vita moeilijk ontstolen kan worden; maar in L'Avventura is het vooral een draagvlak van een persoonlijke zoektocht temidden een bewogen verhouding. Niet zomaar the same old love story, maar een schitterende weergave van een zieleportret dat verhaal- en fotografiegewijs subliem is neergezet.

Een scène die dit voor mij het best illustreert en bijblijft is die waarin Claudia en Sandro in het dorpje Noto op zoek gaan naar Anna. Wat ze vinden zijn imposante leegstaande gebouwen, waaronder een katholieke kerk die opvallend in beeld gebracht wordt, temidden van verlaten straten. Een Anna zelf vinden ze niet, maar de holle sfeer die er heerst suggereert de zoektocht naar nieuwe idealen en zingeving waar de kerken en oude glorie nu leeg en verloederd zijn. En misschien is dat meer ‘Anna’ dan ze zich bewust zijn.

De film heeft dit soort contemplatieve en suggestieve scènes bij de vleet. Hij kan blijven rondspoken in je hoofd en zit boordevol shots die fotokaderwaardig zijn.
Moest dit toch niet je dada zijn, dan is er nog een andere waardige reden om de film alsnog te zien: Monica Vitti!

Toen ik deze een paar jaar geleden voor het eerst zag, was ik helemaal op het verkeerde been gezet. Geconditioneerd als ik was door de detectives van Agatha Christie en de thrillers van Hitchcock zat ik te zoeken naar een oplossing voor de verdwijning van Anna (Lea Massari). Zat ze op die boot die vlak na haar verdwijning langs het eiland voer? Had ze zich verborgen in een grot? Had Sandro (Gabriele Ferzetti) haar vermoord? Zou ze ergens opduiken als blondine?

Bij Antonioni is de meest voor de hand liggende verklaring wellicht de juiste. Ze heeft zelfmoord gepleegd. Toen ze beweerde dat ze een haai zag, was dat de uiting van een onderbewuste doodswens. Een ongeluk kan het moeilijk geweest zijn, want ze was een goede zwemster. Dat haar lijk niet gevonden werd, valt te verklaren door de sterke stroming. Overigens zou Antonioni een scène opgenomen hebben waarin Anna's lijk gevonden werd, maar die heeft hij niet gebruikt.

Na de verdwijning lijkt Sandro Anna algauw te willen vervangen door de knappere Claudia (Monica Vitti), maar Claudia wil niet zomaar de plaats innemen van haar beste vriendin. Op het einde gaat Sandro naar een prostituee die op Anna lijkt. Wanneer Sandro en Anna samen huilen, beginnen ze de realiteit eindelijk te aanvaarden en te verwerken.

Het is opmerkelijk dat de mooiste zwart-witbeelden gemaakt kunnen worden op een plaats waar zich de mooiste kleuren bevinden: stel je die zonsopgang en dat azuurblauwe water eens voor in kleur. Antonioni slaagt erin de personages onderdeel te maken van een visuele compositie samen met de natuur. Zo komt Monica Vitti een paar keer niet centraal in beeld met heel veel lucht, water en aarde op de achtergrond: de onbeduidendheid van de mens te midden van de natuurelementen.

Nog iets wat me opviel was het gebruik van geluid, met name bij de zogenaamd trage scènes. Na Anna's verdwijning hoor je het klotsen van de zee. Wanneer Monica Vitti door die gang wandelt - de scène die bij de première in Cannes uitgefloten werd - hoor je het geklik van haar hoge hakken in die echorijke akoestiek. Voor je het weet, raak je ervan in trance.