L'Avventura (1960)

Dromerige kunsterige film over geweten en schuldgevoel met weer eens het gebruikelijke Michelangelo sfeertje en weer eens een puike Vitti.

Ik kan de film goed waarderen, maar het is toch een tikkie te traag voor mijn smaak.

Mijn eerste Antonioni is geen doorslaand succes..

..maar L'Avventura is wel een aardige film. Grootste probleem wat ik er toch mee heb is de speelduur. Is toch lastig doorheen te komen, de materie leent zich ook niet helemaal voor een bijna 2,5 uur durende film. Maar toch heeft het wel iets, al kan ik niet zo heel goed duiden wat. Misschien de wat onlogische vertelwijze. In eerste instantie neigt de film naar de thrillerkant (de vermissing, de wanhoop). Dan gaat de film weer over naar drama (de zoektocht), en al snel komt er ook veel romantiek kijken. Maar toch had het wat minder langdradig gemogen van mij.

3*

Mijn eerste Antonioni en het is direct raak. Wat vooral opvalt is de cinematografie (camerapositie, belichting, ...) welke vele mooie en sfeervolle plaatjes en scènes oplevert. Werkelijk nauwelijks iets op aan te merken en bijzonder sfeervol. Het is, ondanks maar ook dankzij het tempo, fascinerend en intrigerend. Iets wat, naast de eerder genoemde mooie zwart/wit beelden, vooral te danken is aan de sfeer die L'Avventura uitstraalt.

De film omvat allerlei genres, maar voor mij springt mysterie daar het sterkst uit. Na een begin met een mysterieuze verdwijning, duikt L'Avventura in het diepe en onbekende welke de karakters en persoonlijkheden van de hoofdpersonages bieden.

Ook mijn eerste Antonioni en ik moet zeggen dat het een boeiend regisseur is, die goed weet hoe je mooie plaatjes aan de kijker moet tonen. Het eerste gedeelte van de film is erg sterk. De sterke mysterieuze sfeer, die ronghangt op het vulkaaneiland, nadat de vrouw verdwenen is, de wanhoop en de zoektocht, waarbij ik erg benieuwd was wat er nu precies gebeurd was, zorgen voor een erg sterk eerste gedeelte met enekele zeer fraaie shots.

Het tweede gedeelte is wat minder interessant. Hoewel Antonioni de karakters hier ook duidelijk laat zoeken naar zichzelf, vond ik het liefdesverhaaltje iets minder boeiend. Toch is de eindscene dan wel weer erg mooi en soms zijn er totaal geen woorden nodig om iets duidelijk te maken en juist dat maakt de afsluiting van de film in mijn ogen erg sterk.

3,5*

Ik heb het lang uitgesteld, mijn eerste Antonioni. Ik vreesde dat zijn werk niet helemaal in mijn smaak viel. In zekere zin had ik gelijk. L'Avventura was eigenlijk gewoon het soort film dat ik ervan verwachtte. Arthouse op zijn arthouserigst dus. Personages die zo min mogelijk hun gedachten en gevoelens verraden; lange contemplatieve shots; thema's over gevoelloosheid van de moderne samenleving en de drang naar contact. Niet dat ik iets tegen deze zaken heb, maar ik vermoedde dat Antonioni een erg afstandelijke filmstijl zou hebben en dat zijn films er bedacht en geconstrueerd over zouden komen. Ik zag al eens tijdens een college een scène ui Zabriski Point die dit bevestigde.

Deze film verandert niets aan dit beeld, behalve dat het gelukkig gewoon blijkt te werken. Althans voor een deel. Ik wordt er niet emotioneel door meegesleept en wildenthousiast wordt ik niet van L'Avventure, maar ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat dit voor anderen anders geldt. Het duurde even voordat ik erin zat. Op het begin vond ik alleen de rotsachtige locatie interessant. Maar eenmaal opweg raakte ik toch enigzins betrokken bij de twee hoofdpersonen en hun zoektocht naar zichzelf werd interessanter, ironisch genoeg op het moment dat de werkelijke zoektocht naar Anna wat minder op de voorgrond kwam. Vanaf het moment dat Claudia een soort subjectieve ervaring had, waarin ze dacht dat allerlei mannen haar aanstaarden kwam de film voor mij van de grond en daar bleef hij ook. De laatste paar scènes waren opvallend mooi.

Dit brengt me op 3,5*, maar toch had ik graag gezien dat Antonioni zijn film wat minder geconstrueerd kon laten overkomen. De film komt op mij nog teveel over alsof Anontioni de emoties van zijn hoofdpersonen ziet als een intellectuele uitdaging voor de kijker dan als een persoonlijke visie of iets dat emotioneel interessanter is. Op zich prima, maar het maakt L'Avventura wel wat moeilijk om werkelijk om te geven. Voor mij althans.

Haast twee films ineen.

Het eerste uur een zoektocht op een rotsachtig eiland. Het eiland waar Anna spoorloos verdwijnt.

En dan een tweede deel waarin Anna's vriend en beste vriendin op zoek gaan naar Anna. Maar dan dwars door Italië anno 1960.

En dan ook nog onder de jonge rijken. La Dolce Vita....maar Antonioni is duidelijk meer een zielenkijker dan Fellini.

L'Avventura is naargeestiger en bevat minder vrolijke momenten.

En wat een genot om bijna tweeeneenhalf uur te kijken naar Monica Vitti, één van de allermooiste actrices ever.

Heb deze film voor het eerst gezien ooit met een filmklassieker-serie ttv het honderdjarig bestaan van de cinema.

Momenteel is de DVD in de serie Italiaanse Meesterwerken te krijgen voor nog geen tientje.

Herkijk op DVD zorgt zelfs voor een stijging in het aantal sterren.

Meesterwerkje.

wat een pracht van een recensie! en dan moet ik de film nog gaan zien, hahaha!

ik heb een nieuwe hobby, recensies van the one ring spotten.

maaar de film staat al een tijdje op mn verlanglijst, heb m nog niet kunnen traceren....

Mee eens, voor mij toch wel een van de meest ontroerendste eindscenes die ik heb gezien in films.

Wat een k*tfilm,2 st....oh nee,wacht even,nu begrijp ik het!Deze film is geniaal!Briljant!Een meesterwerk!Fenomenaal!Grandioos!5 sterren!Ik dacht even dat het bij films om de visuele ervaring draaide,maar het gaat natuurlijk om de geschreven mening van men!Excuses!

Even serieus nu:op grond van het filmisch-technische aspect verdient deze film net als vrijwel alle A.s een 5*,maar de existentialistische thematiek en psychologische blabla vergalt net als bij de 2 andere delen van de trilogie veel.Dit soort identiteitsgel*l wordt slechts serieus genomen door 15-jarige knapen met door teenie-angst getormenteerde zieltjes en door acné geteormenteerde smoeltjes,dan wel door lieden die in dit stadium zijn blijven steken.

p.s.:l'avventura komt uit hetzelfde jaar als la dolce vita(1960) en is ouder dan il gattopardo(1962) .

Sfeer en nog eens sfeer. Het einde helemaal met die ochtend geluiden. En die emoties. De sensualiteit van Claudia... De Italiaanse omgeving.

Het idee dat voortdurend in je hoofd zweeft....Wat is er met Anne gebeurd, wie is eventueel een dader. Die mysterie en hun wederzijdse spanning. De eenvoud van het verhaal, de rust van de filmstijl... En mooie beelden, hele mooie beelden...

Best moeilijk deze.

maar laat ik maar eerlijk zijn: ik wist dat de film 140' duurde en toen ik dacht dat het einde wel nabij zouzijn, zag ik tot mijn ontzetting dat er nog een uur te gaan was. Veeg teken.

Het was allemaal net te pruimen. Soms mooie kaders, de wilde schoonheid van Sicilië en natuurlijk -mama mia! - Monica Vitti. De camera laafde zich aan haar schoonheid en ze was niet scheutig om zich helemaal te laten gaan. De mooiste neus uit de filmgeschiedenis.

maar verder was het soms saai en langdradig, met gebeurtenissen die soms moeilijk te plaatsen of te verklaren waren. En wat een flapdrol van een man zeg. Verbleekte naast de schoonheid van Vitti. Voor mij was het einde dan ook meer dan teleurstellend: twee zwakke figuren die tot elkaar veroordeeld zijn?

Zal deze film in hoofd blijven spoken als Zabriskie Point (dat qua verloop wel enkele gelijkenissen had)? Ik denk het niet.

altijd heerlijk, soft-contrast zwart-wit films. En dan nog in italie ook, met mooie locaties, prettige en interressante camera-standpunten. verhaal is eigenlijk in drie zinnen neer te pennen, de uitwerking zeker niet. Toch bekroop me af en toe het gevoel dat Antoni doorheen de film te veel trachtte er een enorm kunstwerk van te maken. Een beetje power-play wat de film niet nodig heeft. dat leidde er ook toe dat de film lang duurt wat naar mijn mening niet per see nodig was om een goedefilm te maken met een primaverhaal en een mooie uitwerking. Vandaar geen 4* en zeker geen 5*.

De meest intrigerende film die ik ooit heb gezien! Ondertussen 2 jaar geleden en nog steeds spookt hij door mijn hoofd. Wat kan ik er nu over vertellen? Er valt zoveel te zeggen dat ik maar beter niets zeg net zoals in de film zelf.

Een absoluut meesterwerk! Die laatste shot blijft een van de mooiste, meest zeggend beeld, die ik tot op heden heb gezien in de cinema. Antonioni blijft de meester. Een van mijn favorieten. 5*

Van de drieeneenhalve Antonioni die ik gezien heb vind ik dit tot nu toe de beste. L'avventura is in de eerste plaats bijzonder mooi geschoten. Vooral het tweede deel bevat prachtige shots van Vitti, van Italie, van rijk gedecoreerde huizen. Ook thematisch is de film continu boeiend, of beter gezegd is alles zo ongrijpbaar maar toch ook weer begrijpelijk dat het interessant blijft. Interessant maar (helaas) wel afstandelijk. Daardoor zal Antonioni waarschijnlijk nooit tot mijn favoriete regisseurs gaan behoren, maar opnieuw een film om ooit te herzien. Het einde vond ik trouwens erg passend en zelfs indrukwekkend.

haha, welke is 'de halve'?

L'Eclisse. Ooit nog maar eens afkijken.

Deze filmposter past absoluut niet bij de film !

Zou eerder passen bij de barokke stijl van Visconti.

In het begin van de film zien we mensen discussiëren over de vitaliteit en de diepte van een schilderij en aan de andere kant van de muur grappen anderen over wat zij letterlijk zien op het doek. Grappig want hier maakt Antonioni al een voortijdig onderscheid van de voor- en tegenstanders op het Cannesfestival van 1960 waar de film een tal van critici over zich heen kreeg en toch de Juryprijs uit de brand sleepte.

De film bevat namelijk doorgaans een dubbele laag die aanvangt vanaf het moment dat Anna een haai opmerkt. De haai, die niet in beeld komt, linken de meesten met een driehoekige vin die boven water uitsteekt. Dit verwijst naar de driehoeksrelatie tussen Anna, Claudia en Sandro.

Anna worstelt met haar gevoelens. Ze weet niet wat ze wil met haar relatie met Sandro, een bouwkundig adviseur. Ze stoot hem af maar tegelijkertijd wil ze hem ook niet kwijt. De titel L’Avventura verwijst naar het zoeken van Sandro en Claudia hun innerlijke zelf en niet het avontuurlijk boottochtje. Hierdoor bleven enkele kijkers verweesd achter doordat hun vooringenomen verwachtingen ontkrachtigd werden.

Wanneer Anna vermist wordt, ontstaat een lange zoektocht, een emotionele leegte en het naar elkaar toetrekken van Claudia en Sandro om samen hun verlies te verwerken. Antonioni weet dit effect nog een extra glans te bezorgen door Anna eerst als hoofdrolspeelster te laten uitspelen.

Een mooie metafoor in de film was natuurlijk het klokkenluiden. Aan de ene kant van de stad/leegte luidde Claudia een klok en iemand in een toren aan de andere kant antwoordde. Claudia en Sandro hebben elkaar eindelijk gevonden.

Het camerastandpunt is ook behoorlijk sterk. Het van links naar rechts draaien op de woelige zee, het spanning opbouwend schuin bewegen en tegelijkertijd inzoomen op Claudia en/of Sandro, het bewust achterlaten van de camera om naar een leegte te verwijzen.

Hoewel ze een kleine maar belangrijke rol had, vond ik Lea Massari (Anna) zeer goed acteren.

4,5*

Laat ik beginnen met de pluspunten. 1. De fraaie cinematografie; 2. De beeldschone Monica Vitti; 3. Ik heb voor de tweedehands dvd op een braderie maar twee Euro betaald. Daarmee heb ik het wel gehad aan de positieve kant.

Dan de minpunten. De film is niet af en dat geldt in feite ook voor bijna elke scène. Net als je denkt, nu gaat er wat gebeuren, nu wordt het leuk of spannend, wordt de scène afgebroken.
Feitelijk zijn het twee aparte verhalen, die allebei in het luchtledige eindigen en slechts door een dun lijntje met elkaar verbonden zijn. De zoektocht naar een verdwenen vrouw in het eerste deel en in het tweede deel de zoektocht naar ... Ja, naar wat eigenlijk? Naar zichzelf, vertellen filmcritici mij. Jammer wellicht voor mij, maar dat is mij niet opgevallen.
Wat ik gezien heb, is dat een man binnen enkele dagen nadat zijn verloofde vermist wordt, een relatie aanknoopt met de beste en tot kort daarvoor diep bedroefde vriendin van die verloofde. Die nieuwe relatie loopt stroef en moeizaam, waardoor de man uiteindelijk tussen de benen van een hoer belandt.

De film mist spanning, tempo en vooral een plot. Much ado about nothing. Naar verluidt werd L’Avventura bij z’n première op festival van Cannes door het publiek met boe-geroep ontvangen, zodanig dat Antonioni en Vitti beiden de zaal ontvluchtten. Met terugwerkende kracht sluit ik mij daar alsnog bij aan.

Onwaarschijnlijke situaties, een stuntelig plotverloop en platte karakters die er nog meer gedesignd uitzien dan een Senseo. Ik ben weer bij Michelangelo Antonioni beland.

De Italiaans cineast zag zichzelf graag als een 'marxistische intellectueel', en het is misschien daarom dat personaliteiten uit de rijke klasse zo stereotiep leeg voorgesteld worden. Alsof ze allemaal maar hun tijd vullen met rollebollen en zonnekloppen, moreel gestoord zijn, uit de hoogte doen en als het even kan een straatschilder pesten zoals L’Avventura ons glashelder duidelijk maakt. Vergeet de reetkevers die u reeds in MTV Cribs zag passeren, L’avventura dikt zijn rijkaards zodanig aan dat u zelfs niet meer de Lotto wil winnen.

In zo’n oppervlakkige wereld met tijd in overschot is het normaal dat men zich dan wat gaat aanstellen over alles en nog wat. Zelfs het stante pede willen aanpappen (of het scheelt niet veel) met de vriendin van een vermiste wederhelft en vice versa lijkt nog enigszinds plausibel. Ze hebben gedeelde smart zeggen critici dan. Kan, eventueel, maar zoals het hier geschetst wordt lijkt het veeleer te zoeken in hun holle natuur en loslopend libido. Zeker omdat Antonioni niet de minste moeite doet om daar een beetje op een logische manier naar toe te werken.

Het zogezegd geweldige punt rond miscommunicatie dat vaak bejubeld wordt kom hiermee ook maar over als een magere open deur die ver van mijn bed ligt. Zijn de perikelen tussen dit soort mensen interessant om bijna tweeënhalf uur te volgen? Hoegenaamd niet. Tussen Paris hilton en haar Chihuahua zal er ook wel iets schorten, who cares. Reken daarbij een absolute sfeerloosheid dankzij bitter weinig fantasie in het camerawerk en haast afwezigheid van muziek en dit vehikel kan met recht en reden een langdradige saaie draak genoemd worden. De rijkaards vervelen zich duidelijk geregeld te pletter in L’Avventura, en dat doet de kijker ook.

0,5*

De commentaren in de betreffende scène luiden ongeveer als volgt: 'Hij [de schilder] weet hoe hij verf moet gebruiken' respectievelijk 'Aha, ze eten hier een stokbrood'. Die twee verschillende benaderingen van het beeld worden kennelijk opgeroepen door een film als deze. De stokbrood-liefhebbers zien een wat stuurloos ronddobberende, saaie film, vol vage en tegelijkertijd nadrukkelijke en geforceerd overkomende scènes, waarbij het oordeel 'loze interessantdoenerij' een voor de hand liggende reactie lijkt. En de verf-kenners roemen de zorgvuldige compositie en de suggestieve pracht en kracht van de beelden.

De vraag is natuurlijk: ziet dat stokbrood eruit als om op te vreten, of blijft het bij verf? Waartoe wordt de 'verf' hier gebruikt? Toch niet alleen om een fraai, dromerig plaatje te creëren? En anders wil ik toch ongeveer weten waar die 'droom' dan uit bestaat. Dat moet dan uitgedrukt worden door het samenspel van de 'beelden' en de gegevens die ons door het 'verhaal' - de handelingen van de personages en de dialogen - worden aangereikt.

Kortom: slaagt Antonioni erin met zijn film, die volgens de tekstschrijver van het dvd-doosje 'een blijvende impact heeft gemaakt op de visuele taal van de cinema', ook werkelijk iets te zeggen?

In ieder geval blijken in die 'visuele taal' de rollen van schilderijen en verf na de genoemde scène bepaald niet uitgespeeld. De op Julia 'verliefde' jongen meent dat iedereen verf kan kopen en een kwast hanteren. 't Is maar wat je er mee doet, lijkt hij te willen zeggen. Nou, zelf produceert hij er voornamelijk niet al te subtiele vrouwentorso's mee. En Sandro komt tot de conclusie dat ze de door Claudia bestelde verf bij nader inzien toch 'niet nodig' hebben. Net zoals hij het 'niet nodig' vond om de onzekere weg van zijn talent als architect te volgen, maar in plaats daarvan koos voor het veiliger en lucratiever pad van bouwkundig adviseur. Zijn onderhuidse frustratie daarover komt op zeker moment tot uiting in het moedwillig verpesten van de schets van een (kunstgeschiedenis- , architectuur-?)student. Een student zoals ook hij ooit was.

En met die twee 'verf'-scènes (en die laatstgenoemde 'inkt'-scène) worden eigenlijk al de belangrijke thema's van deze film samengevat: Mannen slagen er best wel in om 'de kwast te hanteren' (een vrouw te versieren), maar zijn niet (meer) in staat om voor zichzelf en voor die vrouw een gezamenlijke, betekenisvolle toekomst te 'schilderen'. Mooie dingen werden vroeger voor de eeuwigheid gemaakt, maar hoe lang gaan ze tegenwoordig nog mee, vraagt Sandro zich af. Hij begrijpt ook niet meer waarom en voor wie al die lege kerken en andere monumentale panden, nu in staat van verval, gebouwd werden. En vrouwen verlangen, ja, hongeren naar die betekenisvolle 'liefde', en laten zich bij gebrek daaraan, al of niet tegen wil en dank, de manieren welgevallen waarop mannen hen zonder 'talent'.. 'schilderen'... bekijken, benaderen én miskennen.

De in de mannelijke blik gevangen vrouw keert herhaaldelijk terug in deze film, met name in twee opmerkelijke scènes. Det eerste wekt de indruk van een triomfantelijke parade van een jonge vrouw, die als een filmster wordt omstuwd en aanbeden door een mannelijke menigte van bewonderaars en journalisten. Die vrouw keert later terug op het feest als degene waarmee Sandro Claudia 'bedriegt', en die door Sandro voor haar diensten betaald wordt. Net zoals haar 'waarde' in eerstgenoemde scène door een journalist in een maandsalaris wordt uitgedrukt. Tijd en geld..

De tweede scène is nog een stuk beklemmender, waarin de buiten op straat op Sandro wachtende Claudia langzaam omsingeld wordt door van overal opduikende mannen, die haar opdringerig benaderen en aanstaren als een troep hongerige wolven. Volgens mij is die scène later herhaaldelijk gekopieerd, al zou ik niet zo snel weten in welke films.

Anna laat zich niet meer bekijken. En zij laat zich ook niet meer 'vinden' na haar verdwijning, net zoals zij zich niet wilde laten 'redden' door Sandro van de door haar verzonnen haai. Haar kribbige 'perché, perché, perché' op de vraag van Sandro waarom het 'slecht' met haar gaat, vindt haar echo in exact dezelfde woorden van Sandro als antwoord op Claudia's vraag waarom hij zijn talent nooit heeft doorgezet. Ik vermoed dat Sandro hiermee zijn eigen vraag 'beantwoordt', dat wil zeggen, het gaat 'slecht' met Anna omdat hij de moed niet heeft, of niet in staat is, het leven (en daarmee ook hun relatie) een betekenis te geven.

Nee, Sandro redt niemand in deze film. Hij lijkt zélf wel gered te worden, in de prachtige eindscène, door Claudia. Een ontknoping die misschien al wordt aangekondigd in de scéne tijdens het feest, waarin Sandro even in beeld wordt gevangen met een schilderij dat de geschiedenis van Cimon en Pero verbeeldt (als ik goed gegoogled heb; ik kende dat verhaal niet), én met een vrouw die eerst naar het schilderij kijkt, en dan nadrukkelijk naar Sandro. Sandro als hongerende gevangene van zijn eigen onmacht, gered van de hongerdood door het 'moederlijke' voedsel van Claudia.

Conclusie? Laat ik proberen met wat ronkende taal het gesnurk van veel andere toeschouwers te overstemmen: Antonioni plaatst als een meesterschilder en - architect zijn dolende personages 'letterlijk' en 'figuurlijk' in een indrukwekkend kader van afwisselend een desolate natuur en een verlaten, niet meer begrepen cultuur, en weet daarmee - in tegenstelling tot die personages - wél uit te stijgen boven het tijdelijke en willekeurige. Als hij deze film vandaag zou maken, zou hij er misschien op onderdelen anders uitzien. Maar ik zou niet weten wat er aan dit meer dan vijftig jaar oude kunstwerk echt verbéterd kan worden.

Allereerst mijn complimentjes voor je virtuoze uiteenzetting, had het liever een pak bondiger gezien maar je omschrijft het wel ok. Ik kan dan ook ten dele meegaan in je interpretaties, ging zelf even die richting uit tijdens het kijken, maar voor mij persoonlijk wordt de bal misgeslaan door teveel te focussen op een bepaalde klasse uit de maatschappij (met name: de rijken). Een teer punt die ik al aanhaalde in mijn recensie, maar ik wil er gerust wat dieper op ingaan om te duiden wat ik bedoel.

- Waarom weet Sandro geen betekenisvolle toekomst te bieden? Aan de financiële kant schiet hij in elk geval allerminst te kort, het gaat om de inhoudelijke invulling van hun relatie. Conclusie? Rijkdom maakt leeg. Althans, zo komt het over.

En dat is een stereotypering die Antonioni doortrekt in heel zijn film. Hoeveel rijkaards zie je hier waar je geen bedenkingen bij kan maken qua arrogantie, leegheid, verveeld zijn, wulps gedrag etc? Gewone mensen met gelijksoortige problemen/gedrag komen niet aan bod. Het maakt het probleem absoluut niet universeel, temeer omdat het zoals gezegd een clichébeeld schept van rijke mensen die niet eens klopt met de werkelijkheid (toch zeker niet per definitie, zoals we het hier zien). En dat is zo'n beetje mijn probleem met Antonioni. Uiteindelijk zegt het niet echt veel.

Ook dit bijvoorbeeld:

Sorry, maar dat is echt een luxeprobleem hoor. De meeste mensen kunnen maar een keuze maken tussen bandwerk en winkelbediende. De meeste mensen hebben geen tijd om te tobben over hun creatieve frustraties, en als ze dat wel doen waarom zouden ze daarom de etter uithangen? Niet dat ik me absoluut niet kan voorstellen dat ook een gewone mens weleens die richting kan uitgaan, alleen zie ik dat hier niet (waardoor weer het beeld bevestigd wordt: typisch verwaand rijkeluisgedrag).

@ djelle: ik begrijp het niet goed hoor. Wil je andere, niet-stereotype rijken zien die anders imgaan met hun leven dan het beeld dat hier geschapen wordt of wil je net 'ook gewone mensen' zien met 'échte' problemen?

Het lijkt erop dat je het niet zo op rijke mesne begrepen hebt (en Antonioni geeft er ook al geen te fraai beeld van) en dat je daarom de film slecht vindt. Je scor lijkt me meer te slaan op het onderwerp dan op de film zelf, maar dat onderwerp is toch gewoon een keuze van de regisseur waar hij zijn aandacht op wil richten?

Ik denk dat het in deze film niet zozeer gaat om het portretteren van 'rijkelui', maar om het stellen van de vraag naar de zin van het leven, als in dat leven de vraag naar het materiële welzijn geen rol meer speelt. Ongetwijfeld lijkt dit 'luxeprobleem' in eerste instantie alleen te gelden voor een rijke bovenlaag, zoals in vroeger eeuwen de adel, maar intussen is materiële zekerheid voor een veel groter deel van de (westerse) samenleving binnen handbereik, of in feite gerealiseerd.

De rijken staan met hun 'problemen' dus niet los van de rest van de samenleving, maar vormen een voorhoede in die zin, dat 'gewone' mensen vaak in wezen naar hetzelfde streven. En zolang je druk bezig bent met 'de strijd om het bestaan', het realiseren van materiële zekerheid, een goede positie, een mooie carrière etc. spelen je problemen zich op dát vlak af. Maar wat ga je doen als je je doelen op dat gebied gerealiseerd hebt, of als je je er niet (meer) om hoeft te bekommeren, in ieder geval niet méér dan het consolideren van je positie?

Antonioni's 'focus' op de rijke bovenlaag is daarom functioneel, omdat aan de hand van de levensomstandigheden van die groep dit 'probleem' in alle helderheid gesteld kan worden, zonder dat er allerlei andere zaken doorheen spelen. Want in feite geldt de vraag naar de zin en de waarde van het leven, en hoe je daar vorm aan moet geven, natuurlijk voor iedereen.

Sandro kiest voor materiële zekerheid boven het onzekere zoeken naar zin en waarde door middel van zijn talent, en beseft dat hij door die keuze iets verloren heeft; onder andere het vermogen om werkelijk iets te betekenen voor zichzelf en anderen. Dat besef leidt tot zijn 'creatieve frustratie', en dat lijkt me geen 'luxeprobleem'.

De tweede 'focus' in deze film is op de verhouding van mannen tot vrouwen, en daar geldt in feite hetzelfde 'probleem' - en dat is nog veel duidelijker niet alleen een kwestie voor 'de rijken': Als je eenmaal een vrouw 'hebt' (veroverd), wat doe je dan? Kennelijk verliest het eenmaal veroverde haast direct haar waarde, en richt men zich op de verovering van de volgende.

Dit is althans wat ik in deze film zie. Bij iemands persoonlijke waardering gaat het er dan inderdaad om of in zijn/haar ogen Antonioni er in slaagt genoemde problemen in overtuigend aan de orde te stellen, of dat hij blijft hangen in een clichématige portrettering van tamelijk irritante en vervelende personages. Ik denk het eerste; jij zit kennelijk op de tweede lijn.

Juist integendeel, rijk of arm doet er voor mij niet toe. Het is precies dat stereotiep onfraaie beeld dat antonioni lijkt te scheppen over rijken waar ik het wat moeilijk mee heb.

Ik snap dat hij specifiek op een bepaald onderwerp wil richten, maar je krijgt het idee vind ik dat ook naast de hoofdpersonages (Sandro en Claudia) iedere rijke zowat met hetzelfde probleem zit: ze worden op 1 of ander manier oppervlakkiger.

Materiële zekerheid is tot en met de middenklasse érg relatief (getuige de wereldwijde crisis momenteel). Hier gaat het duidelijk over de upperclass, mensen die in principe kunnen rentenieren als ze willen.

Ik geloof in elk geval niet dat je per definitie jezelf op 1 of andere manier zal verliezen in het oppervlakkigere (al dan niet gepaard met worstelingen met 'betekenis' en dergelijke) zoals het hier wordt geschetst (niet allleen bij en Sandro en Claudia).

Het is wel degelijk een luxeprobleem omdat hij de keuze tenminste had. Hoeveel mensen kunnen zo letterlijk kiezen voor financiële onafhankelijkheid versus het onzekere van het ontplooien van hun creatieve kant? De meeste mensen zijn al blij dat ze (goed) hun boterham kunnen verdienen. En nog steeds heeft Sandro de mogelijkheid om zich daar te ontplooien als hij wil (hij is bijlange nog niet te oud), juist omdat hij het intussen heeft gemaakt: de zekerheid die hij intussen heeft bereikt zet nu net de poorten open voor alle andere opties die daarvoor een risico waren. Nogmaals, weinig mensen kunnen dit alles zeggen. Dus: luxeprobleem.

Ook dat is een clichébeeld dat niet per definitie waar is. En ook hier zien we enkel rijkaards zich zo gedragen (ook de vrouwen lijken per definitie erg makkelijk op dat vlak getuige de naaktschilder), waardoor je wel degelijk het idee krijgt dat het een kwestie is uit dat milieu. Je ziet nergens (ook binnen het rijke milieu niet) een andere kant qua manier van bestaan.

Fair enough. Het is inderdaad maar net hoe je het allemaal opvat. Bedankt voor je uitleg in elk geval.

Gisteren gezien, en tegelijk mijn eerste Antonioni. Lijkt me dat ik zijn grote meesterwerk hierbij gezien heb. De gelaagdheid, de gracieuze cinematografie en Monica Vitti. Grandioos en zeer ongrijpbaar. Even een week op me in laten werken, totaal overdondert en kan er momenteel weinig over zeggen. Top 10 notering is onvermijdelijk.

Lijkt me niet!

Maar je gaat vast meer proberen. La Notte en L'Eclisse zijn logische vervolgen (en allebei nóg beter).

Welke vind jij zijn meesterwerk en wat zijn nog aanraders. Ik zat iig te denken aan L'eclisse, La Notte, Blowup en Deserto Rosso.

Mocht dit echt niet zijn meesterwerk zijn dan moet ie wel het achtste wereldwonder zijn.

edit: antwoord ontvangen . Ik ga op korte termijn wel meer zien van de beste man. Heerlijk om na een werkdag even te verdrinken in een Antonioni. Ik weet niet wat het is maar zijn films zorgen voor sereniteit.

het zijn allemaal meesterwerken!

heb zelf la Notte, Blow Up en Deserto Rosso in mijn top 100 staan