As Good As It Gets (1997)

Zeer matig drama.

't Is wel een rol die op het lijf van Nicholson geschreven is, maar het voelde daarmee ook sterk alsof het niet de eerste keer was dat ik hem zo bezig zag. En jammer genoeg is zijn rol dan nog het grootste lichtpunt van deze film.

Een olijk trio (pissige OCDer, vermoeide mama met ziek kind en ineengetimmerde gay) trekken er samen op uit. Althans, uiteindelijk, want de eerste helft van de film werkt vooral daar naartoe. Het zou een grappige opzet kunnen zijn, maar daarvoor is het net allemaal wat te sentimenteel en dik aangezet.

Maar het vreemdst vind ik eigenlijk nog wel Nicholson's personage. Het zijn drie lastige mensen bij elkaar, maar Nicholson is de enige die een gedragsstoornis kan inroepen als excuus. Toch lijkt zijn entourage zich daar niks van aan te trekken, missen ook elke vorm van empathie wanneer hij weer eens vreemd uit de hoek komt en stigmatiseren hem vooral als het irritante personage. Terwijl hij eigenlijk de enige is die z'n best doet om er wat aan te veranderen. Njah.

Buiten Nicholson is het acteerwerk redelijk matig, visueel stelt het zeer weinig voor en ook de soundtrack mist enige nuance. Klassiek Hollywood drama dus, alleen dan met af en toe een wat scherper randje in de vorm van Nicholson's tirades en recht-door-zee uitspraken. Ik werd er niet bepaald warm van.

1.5*

“You're a disgrace to depression.”

Uitstekende film over drie personen die alle drie met hun eigen problemen worstelen, maar door omstandigheden met elkaar opgescheept zitten. Katalysator hiervan is Melvin, een prachtrol van Jack Nicholson waar je het ene moment met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken, maar die het andere moment weet te ontroeren en je aan het lachen maakt.

Een man met OCD die het niet kan verkroppen dat zijn favoriete serveerster Carol (Helen Hunt) weggaat en er alles aan doet om haar terug te krijgen. En dan heb je ook nog Simon (Kinnear), een kunstenaar en homoseksueel die de ergste verwensingen van Melvin naar zijn hoofd geslingerd krijgt, maar uiteindelijk toch zijn hulp accepteert. Want Melvin begint als een onbeschofte, eigenzinnige en eenzame man, maar kruipt door Simon, Carol en een hond steeds meer uit zijn schulp. Perfect geacteerd door Nicholson. De film schiet op het laatst een beetje uit de bocht maar dan zit je al helemaal in het verhaal, en ben je in de ban van de kleurrijke personages. Mooie, grappige en ontroerende film.

Sympathieke feelgoodmovie waarin Jack Nicholson weer aardig op dreef is. Hij portretteert een nukkig personage dat langzaam ontdooit wanneer hij eerst voor het hondje van zijn homofiele buurman moet zorgen en vervolgens valt voor de serveerster van een restaurant dat hij frekwent bezoekt. Hij heeft het echter moeilijk om zijn gevoelens te uiten.

"As Good as It Gets" is een charmante romcom met vlotte vertolkingen, enkele leuke grappen en ook soms ontroerende momenten. Geen echte hoogvlieger maar beslist wel onderhoudend.

Dit is slecht geschreven. Het personage van Jack Nicholson is verondersteld asociaal en onsympathiek te zijn, om vervolgens te ontdooien en zich over dat hondje te ontfermen. Het probleem is dat je op voorhand weet dat hij zal ontdooien, dat hij in het begin niet echt asociaal is en op het einde niet echt sympathiek. In de eerste minuten heeft hij al een gesprek met dat hondje, met z'n buurman en met de serveerster. Hij is hooguit een ouwe brompot, maar niet echt asociaal. Op het einde is hij een vervelende flapdrol die met een hondje speelt, veel ergerlijker dan toen hij z'n eigen knorrige zelf was. Het liefdesverhaaltje is een voorspelbaar niemendalletje.

People who talk in metaphors oughta shampoo my crotch (Melvin Udall)

Sterk geacteerde tragikomedie. Nicholson kan er wat van, maar ook Hunt en Kinnear bieden geweldige ondersteuning. Eigenlijk is dat schaamteloze feelgood maar dan wel zo gemaakt dat het me totaal niet stoorde. Udall wordt wel als een extreem neurotisch personage neergezet, maar er zijn geen vastgeschreven regels als het op mensen aankomt. Zelfs de grootste eikel heeft de macht in zijn handen om een beter mens te worden. Hij toont weinig gevoelens al heeft hij die wel, en dan vindt hij zijn eigen weg om ze te tonen. Wel vreemd dat noch zijn buur noch Carol zich heel het verhaal door niet in zijn stoornis lijken in te leven en hem constant als een normaal individu benaderen.

Je zou haast denken dat het ongeloofwaardig is dat een buurtserveerster als Carol voor die man valt, maar de film illustreert dat de inspanning van wat een mens doet voor andere mensen iemand veel mooier maakt dan alle prietpraat en uiterlijke schijn waarmee je iemand zou kunnen overdonderen. Dat was een mooie film met enkele mooie gedachten.

De film begon veelbelovend (al ergerde ik me eigenlijk al vlug aan een aantal cliché ziektebeelden van OCD). Nicholson doet dit uitstekend als een oude brompot, met veel gevoel en expressie. Het verbaast me dat de film het zo goed deed op de Oscars en andere filmfestivals. Op zich is dit niets meer dan een veredelde romcom met een sausje van OCD.

Ik volg Luukve in het feit dat het verhaal en de personages geheel niet stroken met de werkelijkheid (wat niet wil zeggen dat Nicholson en Hunt niet goed geacteerd hebben). Een man die al zijn hele leven lang last heeft van zijn stoornis en botte gedrag naar iedereen, zal dit niet ineens kunnen verdoezelen. Idem met de mening van Hunt over Nicholson (meerdere malen zelfs). Alles moet leiden naar het ultieme melige happy end. Uiteraard moet het gedurende de film eerst flink foutlopen en lijken op een onherstelbare crisis, maar niets is minder waar.

Waar ik wel van genoot waren de spitsvondige sarcastische oneliners of dialogen van Nicholson. Nicholson deed het prima en het is begrijpelijk dat hij het haalde op de Oscars van 1998 (al werd LA Confidential hier flink benadeeld met onder meer ook slokop Titanic). Film is niet slechts, maar weinig aanbevelingswaardig, daarom een matige tot net voldoende 3,0*. De verwachtingen lagen duidelijk hoger waardoor de ontgoocheling toch de bovenhand nam.

Best een vreemde film, alle gebeurtenissen en dialogen zijn zo rommelig, onnatuurlijk, ongemakkelijk, bijna alsof de boel soms per ongeluk door elkaar gegooid is.

Ook de rol van Simon in het geheel doet allemaal wat bedacht en artificieel aan. Vond alleen de kleine hints naar romance wel leuk om te zien, en Helen Hunt zet erg knap een goed personage neer. Hoewel ik zie wat de bedoeling is van Jack Nicholson's personage vond ik dat voor mij niet helemaal uit de verf komen. Net wat teveel all over the place en ongrijpbaar.

Een lange en nauwelijks amusante zit, ik snap niet zoveel van het hoge gemiddelde.

2*

Wat een fantastische film is dit toch.

Jack Nicholson is weer briljant zoals gewoonlijk verbaas mij telkens weer over zijn acteertalent.Mooi verhaal over 3 mensen die met hun problemen worstelen.

Leuk grappig en ontroerend het heeft wel een beetje mijn hart veroverd.

4 sterren

Ondanks dat ik niet van het genre hou, komedies, vind ik deze nog steeds een geslaagde film.

Leuk, met ook wat dramatiek, en vooral zeer goede vertolkingen.

Blij hem weer eens gezien te hebben.

Een film die het vooral moet hebben van het acteerwerk van Jack Nicholson. Hij zet een vermakelijke rol neer als de nogal aparte Melvin Udall. De film begint zeer behoorlijk, maar zakt gaandeweg in. De speelduur is gewoon wat (te) lang, omdat het plot iets te mager is voor een film van deze lengte, en de romance waar naartoe gewerkt wordt is nogal ongeloofwaardig.

Matig geheel.

Al had ik nog wel korte hoop na het zien van de eerste 3 minuten, waar ik oprecht nog wel een glimlach vandaan kon toveren. Echter waren de andere 136 minuten andere koek, en bleek de film helaas in het genre te vallen van komedie waar ik niet zo dol op ben.

Wel een Nicholson die behoorlijk goed op dreef is. Hij is dan ook wel knipt voor deze rol, en speelt hem dan ook met verve. Heeft een perfecte uitstraling, perfecte charme voor deze rol. Bovendien zie ik Nicholson persoonlijk als 1 van de beste Amerikaanse acteurs ooit.

Echter wordt Nicholson niet bepaald geholpen door de film om hem heen, die me nagenoeg nooit echt mee wist te nemen. Opvliegerige types vliegen regelmatig om je oren en bovendien zijn ze allemaal nogal karikaturaal. Het is moeilijk om een band op te bouwen met 1 personage in deze film, boeide me eigenlijk niet veel als er eentje plots werd overreden door een truck.

Humor is ook niet echt mijn ding. De humor komt meestal van het karakter van Nicholson, en daar komen dan nog weleens de glimlachjes vandaan. Maar de ietwat Amerikaanse humor en voornamelijk de humor van Hunt vliegt de bocht uit. Vooral omdat het allemaal gewoon niet echt grappig is.

Film duurt bovendien ook nogal lang en weet helaas niet al te veel te doen om zo'n behoorlijke speelduur te rechtvaardigen. Ik krijg geen enkele band met een personage en de drama en persoonlijke problemen van de karakters weten me niet te raken. Hunt is nogal inwisselbaar, Kinnear is nagenoeg onzichtbaar en ook Gooding Jr. lijkt nogal geforceerd grappig te spelen.

Het werkt ook allemaal toe naar een aantal laatste minuten waar ik ook eigenlijk geen sympathie voor op kan wekken. Ik merkte pas een opbouw in liefde tussen Hunt en Nicholson in de laatste 30 minuten, en als er al 100 minuten voorbij zijn gegaan gaat die opbouw nogal snel. Dat ze uiteindelijk verliefd worden, heel lief en schattig, maar ik kan er geen sympathie voor opwekken als de liefdesopbouw niet veel voor weet te stellen.

Geen vermoeiende zit echter, en Nicholson speelt zijn rol met verve. Daarvoor ken ik geen genadeloos laag cijfer toe.

Ik was niet snel geneigd om deze film te zien, deels door de geweldig lelijke en inspiratieloze poster. Maar verder straalt ook alles zo zoet/melig Amerikaans uit. Toch maar gekeken door de relatief hoge score hier en de twee Oscars voor Helen Hunt en Jack Nicholson (en een nominatie voor Greg Kinnear). Hunt snoepte toch maar mooi de Oscar van Kate Winslet weg in Titanic.

De film is een eigenaardige opeenvolging van gebeurtenissen met 3 personages die het moeilijk hebben in hun leven, maar elkaar op één of andere manier toch er wat boven op te lijken helpen. Nicholson als een oude Sheldon Cooper (Big Bang Theory) zonder het nerd-gehalte en het hoge IQ. Bovendien gaan ze er nog eens het onvermijdelijke romantische filmsausje erover gieten. Het acteerwerk valt nog best mee, al blijven het rare personages waar ik toch niet enige binding mee kreeg. Dat Hunt de Oscar kreeg ipv Kate Winslet begrijp ik al helemaal niet.

Slecht is het nooit, alleen is het eerder een leuke rommelige Amerikaanse romcom en zie ik er niet meteen de topfilm in die zorgt voor hoge scores en de nodige filmprijzen. Of het moest in 1997 nog revolutionaire zijn om iemand met OCD, een homo en een alleenstaande moeder samen te brengen, weg van het standaard plaatje...

Gisteren maar weer eens geprobeerd, toch in de verwachting dat de film me meer zou doen dan voorgaande keren. Maar nee, de humor is soms aardig, Nicholson in een rol waar hij zich goed in voelt....maar als totaal product boeit het me eigenlijk totaal niet.

Het verhaal lijkt in eerste instantie niet zo verkeerd met het volgen van de cynische en door geestelijke klachten beperkte en geteisterde Melvin die het voor elkaar krijgt praktisch iedereen tegen de haren in te strijken. Iets dat overigens niet heel per ongeluk gebeurt maar een combinatie van empathieloos cynisme is en de angst om afhankelijk te worden of juist gekwetst en daarom mensen op afstand houdt. Het enige houvast lijkt manische controle. Aardige zijn de situaties te noemen hoe hij betrokken raakt met Carol en Simon en hun problematiek, vooral die van Carol waar het Melvin er uiteindelijk alleen maar om gaat dat ze zsm weer aan het werk gaat, en de hulp aan Simon alleen maar komt door de blaffende Frank.

Toch erg boeien kan het me allemaal niet en eigenlijk interesseren Simon en Carol me weinig tot niet. Wel vind ik het grappig te zien hoe Melvin ontdooit vanwege de hond en zijn verdriet als hij het beest weer in moet leveren. Grappig dat de hond ook neigt naar zijn voormalig plaaggeest. De roadtrip vind ik wel best en zal vooral nodig zijn voor de ontwikkeling van Simon en het mislukken van een romance tussen Melvin en Carol, en persoonlijk vind ik de discussie in de auto over alle trauma die eens meesleept wel interessant waar ik vind dat Melvin best wel een punt heeft met zijn opmerking dat de last die we vaak meeslepen mede versterkt wordt door het idee dat een ander het beter en gemakkelijker heeft. Iets dat met de opmars van al die perfecte profielen op sociale media alleen maar voor extra contrast heeft gezorgd. Een ziener die Melvin zou je zeggen. Desondanks is mijn interesse in de film dan allang vervlogen.

As Good As It Gets heeft opzich aardige thema's als karma, behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden, en vooral dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Maar het duurt mij veel te lang allemaal ondanks de behoorlijk acterende Nicholson en het zien van Helen Hunt wat een buitengewoon mooie vrouw is. Nee, dit is mijn ding niet en zal het niet worden.

Komedie over een oude knorrepot die wel een jong blaadje blijkt te lusten. Nicholson speelt nogal een dubieus figuur en het is de vraag of een dergelijke film in het huidige tijdsgewricht nog gemaakt zou kunnen worden, laat staan dat hij beloond zou worden met Oscarnominaties. Nicholson zet zijn door psychische problemen geteisterde botte hork wel met verve neer en krijgt goed tegenspel van eeuwige 'girl next door' Helen Hunt en Greg Kinnear. Grappige hondjes doen het altijd goed, dit beestje leek wel erg doorgefokt met zijn uit de kassen puilende oogballen.

Het verhaaltje stelt weinig voor (de antisemitische homofobe seksistische racist blijkt heus een toffe peer te zijn) en duurt veel te lang. De film eindigt bovendien met een totaal ongeloofwaardige liefde. Nicholson staat om 4 uur 's nachts voor de deur en in plaats van subtiel te dreigen met de politie valt ze in zijn rimpelige armen...? Ook in dat opzicht waren het andere tijden.

Een film die ik meer dan vijftien jaar geleden voor het laatst gezien had. Met mijn toenmalige buurman, die ervan overtuigd was dat wanneer Hunts personage "You look so s.." zegt, ze "suave" wilde zeggen. Ik dacht toen "sexy", en dat denk ik nog steeds.

Deze film heeft verder maar weinig om het lijf, de enige aantrekkingskracht is Nicholson die weer eens een lekker onaangepast personage speelt. Zo onaangepast met antisemitische uitspraken dat deze film nu niet meer gemaakt zou kunnen worden. Altijd interessant om films die alweer een paar decennia oud zijn te zien.

In ieder geval dankzij Nicholson 2*, zonder hem had deze film helemaal niets voorgesteld.

As Good As It Gets is een heerlijke sfeerfilm met een vermakelijk verhaal wat qua acteerwerk toch voornamelijk wordt gedragen door JN. De rest van de cast is zeker niet slecht. Voor de verder rest gewoon een hele leuke film.

Geweldig zoete film waarbij de keuze voor enigzins onrealistische verhaallijnen juist de film maken en Jack de kans geven om dit karakter te zijn.

Je moet jezelf wel enigzins verplaatsen in de tijdsgeest van de jaren 90! Dat lijkt mij ook volkomen logisch, dit soort filmscènes zijn momentopnames uit het verleden die niet mee vloeien met de toekomst... Waardeer (rate) het met deze inleving want anders gaat de kwaliteit van beleving (rating) natuurlijk gegarandeerd omlaag.

Jack is back, toen.