True Romance (1993)

Nipte 4. Onderhoudend verhaal met enkele sterke personages, memorabele dialogen en prikkelende scènes, waarbij het duidelijk was dat Tarantino zijn invloed gehad heeft. Daarnaast lijkt de film me ook niet zo hard getroffen te hebben en zijn bepaalde delen later in andere films beter uitgewerkt. Ook de themamuziek vond ik wat apart en haaks staan op de film en haalde me er wat uit. Conclusie is dat het een degelijke prent is voor de liefhebbers van Tarantino.

Deze komt ook nog even voorbij: Nymphomania - I Want Your Body (Hardcore Version) [1991]

Een eenmalig Nederlands houseproject uit '91 van LA Style met onze eigen Monique Sluyter.

Vorige maand op 4K gezien van Arrow.

Ik had de film hiervoor al twee keer gezien, maar lande nog niet echt helemaal bij me.

Dit keer wel dus. Gewoon heel gaaf. Heel stijlvol en de soundtrack is geweldig.

Tony Scott weet dit weer naar een niveau te trekken wat kenbaar is.

Beste scenes die herkenbare met Dennis Hopper tegenover Walken's personage, maar ook James Gandolfini in dat motel met Arquette!

Beeld op 4K zag er megavet uit en de audio is ook niet mis trouwens.

Topfilm! (RIP Tony Scott, had graag nog meer van hem willen zien).

Lang lang geleden wel eens gezien, maar nu een nieuwe kijkbeurt na het zien van de docu over Tarantino's films. Bij de begincredits is het toch wel smullen als je al die waanzinnige namen langs ziet komen, waarbij een deel nog in zijn beginrollen zat (zoals Gadolfini, die een écht leuke rol bleek te hebben) en waarschijnlijk de kortste, minst herkenbare rol voor Jackson
Het eerste deel van de film kwam ik met moeite door, want romances, bleeeh. Veel te sappig en smooth en ongeloofwaardig. Gelukkig komt de echte misdaad er daarna in. Het verhaal is niet perse heel bijzonder en al vaker gezien in bepaalde vormen. Maar dan, als Walken op bezoek komt bij Hopper, is daar duidelijk de hand van Tarantino te zien; wat een dialoog, heerlijk.
Gaandeweg gaan we mee in het geweld, met zo'n absurde Tarantino-shootout als slotstuk. Het karakter van Slater stond me tegen omdat zijn gedrag niet echt geloofwaardig was als stripwinkelbediende waarvan de baas een hoer moet regelen om hem een leuke dag te bezorgen en de avond met de dame zijn mooiste ooit was. En als dat dan verklaart moet worden door 'wat je allemaal voor de liefde doet', dan zou ik er eigenlijk nog een halfje af moeten halen. Verder genoeg toffe scenes en dialogen en het talent van de schrijver is duidelijk, maar ik zou het geen hoogdraver noemen.
Oh, en de marimba-soundtrack van Zimmer is echt ver-schrik-ke-lijk. Hoe krijgen ze het verzonnen, past voor geen meter. De laatste paar minuten zijn ook drama, waarschijnlijk moest dat om al het geweld een beetje in balans te brengen ofzo. Laat Slater gewoon doodgaan en klaar.