Inland Empire (2006)

Gisteravond dus ook eindelijk gezien. De film begon met een schitterende openingscredit, meteen zit je in de typische lynch sfeer. Maar dan kwam de DV look waar ik wel wat problemen mee had in het begin, bij bepaalde scene's vooral die overdag buiten gefilmd denk maar bv aan de scene met de barbecue in een achtertuin werden. Daar had ik wel het gevoel dat dit een minwaarde aan de film bracht maar anderzijds tijdens nacht scenes en binnenshuis was het zeker geen minpunt.
Na één kijkbeurt vind ik het ik voor mezelf nog steeds moeilijk om een mening te geven, omdat IE toch wel Lynch zijn meest complexe film is.
Maar toch wil ik hem binnen enkele dagen al eens terug gaan bekijken, ik heb zo het gevoel dat ik na verschillende kijkbeurten hem meer en meer ga waarderen.
Er zijn me wel enkel belangrijke zaken opgevallen tijdens de film die me nu nog totaal onduidelijk zijn die mss wel van belang zijn zoals axxon n, die een paar voorkwam, ook tijdens de openings credits?, verder ook het heel vaak vermelden van het tijdsuur op allerlei ogenblikken

UGC Antwerpen? Dan was ik één van die 10 mensen die je daar vernoemt

Wat betreft de film ben ik het in grote lijnen met je eens. Dit was ook mijn eerste Lynch-ervaring op het witte doek en dat was zeker de moeite waard. De sterkte van een Lynch film is inderdaad de sfeer, hier uiterst donker te noemen. Ik kon er ook helemaal niks van maken, er wordt zoveel van de hak op de tak gesprongen en dit in de meest vreemde, absurde situaties alsof het gewoon totaal niks met elkaar te maken kan hebben. Ik heb meestal een zeer goed gevoel bij z'n films en dat was ook hier het geval, dus of het nu zo'n belang heeft om de film echt te snappen? Geef mij maar die heerlijke sfeer. De moraal, de clou, het plot... beschouw ik als bijzaak. Misschien is het wel allemaal leuker en beter moest je er zo veel mogelijk kunnen uithalen, maar het is nu niet bepaald m'n bedoeling om films tot in de puntjes te gaan ontleden. Mij zie je er in ieder geval m'n hoofd niet over breken

Het digitale video aspect was voor mij in het begin ook even wennen, maar na een tijdje zie je er wel doorheen. Soms ziet het er inderdaad wat rommelig, lelijk en goedkoop uit maar ik ergerde me er zeker niet aan.

Heerlijke soundtrack overigens en sterk acteerwerk.

Op z'n minst indrukwekkend en fascinerend te noemen deze Inland Empire.

Bij deze hou ik het op een 'gewone' 4 *

Op het officiele forum van IE vond ik een analyse van iemand met de nick PatrickMM.

Zijn analyse (en de aanvulling hierop) vind ik zeer sterk en helder. Het is overigens wel een hele lap tekst geworden maar de moeite van het lezen zeker waard.

http://messageboard.inlandempirecinema.com/forum/viewtopic.php?t=17&sid=bef1f9e1f9c6574f1084350049b42d71

Tja, wat moet ik van deze film denken? Nog tien keer meer bevreemdend dan Mulholland Dr. en Lost Highway.
Ik vond het eigenlijk wel goed, dit, ook al snapte ik weinig tot niets van het plot. Veel leuke scenes, met als hoogtepuntde scene waarin Laura naar het televisiescherm kijkt en een scene van haar film ziet en tegelijk die scene ook echt gebeurt naast het scherm. Ik vond vooral het eerste en het laatste uur zeer goed, het tweede vond ik gewoon bevreemdend en saai op momenten. Het duurde toch allemaal net iets te lang. Als er iets meer geknipt was geweest, zou deze veel beter zijn geweest, vermoed ik. Ik had hem liever 120 minuten gezien.

Ik ben wel blij dat er niemand is weggelopen uit de zaal, hoewel er toch wel 30 man zat, ofzo. Maar ik vond het dus een heel goede film, maar iets te lang en met veel saaie scenes. Laura Dern is btw wel zeer goed.

3.5*. Kan bij herziening nog verhogen.


Edit: Toch maar 4*. Blijft te veel in mijn hoofd rondspoken.

Edit Edit: Ben nu de samenvatting aan het lezen, en hij is eigenlijk heel logisch. Nog een halve ster erbij.

Het was inderdaad een flink verhaal, maar zeer interessant!

Ik kan niet wachten de film weer te herzien na het lezen van dit verhaal!

vooralsnog 4*, dit zal waarschijnlijk hoger uitvallen na herziening, na een week houdt de film me nog bezig!

INLAND EMPIRE was een van de films van 2007 waar ik het meeste naar uitkeek. Maar helaas, wat een sof. In tegenstelling tot zijn andere werk is INLAND EMPIRE langdradig, vervelend, spuuglelijk en ronduit saai.

De beste (en meest voor de hand liggende) metafoor voor Lynch-films blijft altijd de puzzel. Zijn beste werk, vooral Blue Velvet, Mulholland Drive en Lost Highway, is een legpuzzel waarbij je de helft met gemak kunt leggen, en Lynch je de overige stukjes in willekeurige volgorde toestopt. Sommige stukken passen, andere niet, maar je hebt altijd het idee dat je er (mits een beetje inspanning) iets van kunt maken.

Niet zo bij INLAND EMPIRE. Hier dumpt Lynch gewoon een enorme doos puzzelstukken op je schoot die wel van tien verschillende puzzels lijken. Niets past in elkaar, er is geen houvast of rode draad. Je kunt zelfs de tafel niet vinden om de puzzelstukken op te sorteren.

Natuurlijk zijn Lynch-films altijd cryptisch (dat maakt ze ook zo leuk), maar helaas is INLAND EMPIRE zo warrig dat ik er persoonlijk niets mee kon. Het ziet het er allemaal ook zo verschrikkelijk lelijk uit (ik ben toch al geen fan van DV), dat het niet eens de sfeer uitademt van een echte film. Het lijkt meer op een uit de hand gelopen studentenproject, gefilmd op een zondagmiddag in de achtertuin van de professor experimentele film.

Wat niet wil zeggen dat er geen sterke scènes tussenzaten. De opening was erg creepy, Laura Dern speelde geweldig, de intermezzo’s met de konijnen (helaas al gezien in ‘Rabbits’) waren weer erg bizar en het laatste halfuur (inclusief de eindgeneriek) was fascinerend. Ook leuk: het gebruik van ‘Black Tambourine’ van Beck. Maar verder vist Lynch opnieuw uit dezelfde vijver en begint hij zich te herhalen. Een steek naar Hollywood, verwisselde identiteiten (is de blonde nu de brunette?), gedesillusioneerde actrices in hotelkamers, hoeren en filmsterren; ik heb het allemaal al eens eerder gezien.

Tel daar nog de kontverlammende speelduur bij, en je hebt een film waar ik uiteindelijk niets aan overhoud. Een teleurstelling, zeker omdat ik de andere projecten van Lynch reken tot de meest boeiende films die ik ooit heb gezien.

2 sterren dan maar.

Frustratie alom. Tergend klotengerammel en een vleugje genialiteit, hand in hand. En meteen ook de verderzetting van mijn haat-liefdeverhouding met David Lynch. Chapeau trouwens voor Laura Dern die -ironisch genoeg- nog vat leek te hebben op haar personage(s).

Vandaag de film voor de 2de maal gezien, en ik heb er meer van genoten dan de 1ste maal. Het vreemdste vond ik nu dat ik me totaal niks meer ergerde aan de DV look, sommige scenes zijn echt wel mooi, natuurlijk heeft de film in zijn geheel wel een grauwe look, maar dit stoorde me helemaal niet meer.
De film op zich blijft nog steeds heel complex, de film gaat heel diep in het onderbewustzijn van een persoon waar tijd en plaats soms geen rol meer spelen, in dat punt gaat Lynch hier veel verder ivm MD en LH. Ik blijf ervan overtuigd dat iedereen deze film meerdere kijkbeurten moet geven.
Wat me ook opviel vandaag was dat het tijdens de hele film echt muisstil was in de zaal, er waren zo een 40a50tal mensen aanwezig, maar op geen enkel ogenblik was er gegiegel, gefluister of het geluid van het eten en drinken. Schitterend om op zo een manier een film te kunnen meevolgen.

Nu ga ik nog eens die analyse lezen vanop het officiele forum, het basisidee dat de poolse vrouw van in het begin van de film die huilt voor de TV de hoofdrolspeelster is lijkt me wel juist, en dat zij zowel het personage van Nikki, Susan fantaseert. Verder in de film zie je dan gebeurtenissen uit haar leven(al of niet juist weergegeven) die zich afspelen naast de rol van Susan/Nikki

Altijd leuk, Lynch in de bios. Opvallend weinig zuchtende, weglopende mensen, als zat er voor ons wel een haarbol die zich blijkbaar niet helemaal thuisvoelde.

Fijn dat Lynch de DV toer opgaat. Hoewel sommige scenes zeker mooier waren geweest, zijn er ook een boel dingen die gewoon veel fijner zijn. Film ziet er veel leuker uit dan z'n vorige film. Erg gebeurt visueel weer veel meer in Lynch's film, 't is wat minder saai. Hij gaat soms nog wat teveel onder de neus van de acteurs hangen, en ook het zwaaiende handycam gevoel zit er nog teveel in, maar verder erg knap allemaal.

De editing zit nog steeds niet helemaal hoe het hoort. Vooral in die eerste scene waar we cutten tussen de TVscenes en de ogen van het Poolse hoertje, lijkt het wel alsof de editing de hele tijd naast de maat klapt. Beetje dronken, random ... mag fijner. Meer op de seconde, meer ritme.

Mjah, verder blijft dit Lynch, en gewoon een bevesting van z'n eerder werk. Hij haalt 50% van z'n kracht uit de soundtrack, de rest put hij uit ijzersterke scenes. Tijdens een Lynch film kan de coherentie mij vaak gestolen worden. Genieten van de scene die momenteel bezig is, en weten dat de volgende even boeiend wordt.

De uitleg van dutchtuga volg ik verder ook, al doet die wat mij betreft gewoon weinig terzake.

Erg gave film, beetje aan de lange kant, maar het zorgt wel voor een geweldig boeiend avondje bioscoop. Dern was verder aangenaam, maar weinig belangrijk in haar rol.

Weer genoten. Als Lynch nu de volgende keer wat meer aandacht aan z'n editing besteed, zitter er misschien nog wel eens 5* in voor een langspeelfilm van hem.

PS: meest unsettling gedeelte was toch wel waar er van perspectief gewisseld werd in het Rabbits stuk. Hoe zoiets simpel zo creepy kan zijn

4.5* voor deze.

Waar schuilt het probleem van 'inland empire'? Want een probleem, dat is er wel degelijk.

Enerzijds is de prent natuurlijk één lange wirwar van onbegrijpelijke scènes en ondoordringbaar materiaal. Maar ik zou inconsequent zijn mocht ik daarop Lynch' nieuwste afrekenen. 'Lost Highway' en 'Mulholland Drive' zijn dat immers ook. Punt is echter dat het compleet kiezen voor uitbeelding van onderbewustzijn en overboord gooien van enige vorm van narratief alle drama ontnemen aan 'inland empire'.

Anderzijds is er natuurlijk het reeds vele malen besproken visuele aspect van de prent. Waar het gewoonlijk genieten was van geweldige belichtingen, kleuren, mise-en-scène en camerawerk is 'inland empire' een spuuglelijk wannabe arty stukje geworden. Beste Lynch, DV-Cam sucks vreselijk. Hoezeer je ook probeert uit te lichten, nergens resulteert dit want je drager is cheap en amateuristisch. En waarom gaan we scherp stellen op de achtergrond en niet op de personages? En beseft u niet dat die eindeloze groothoeklens-close ups ons na een tijdje de trot uitkomen? Hebben de Lynch-geaks hier een diepe verklaring voor? Wel eerlijk, ze interesseert me niet. Lynch heeft van zichzelf een karikatuur gemaakt, van zijn film een freakshow, die mij siberisch koud laat.

Enige scènes waar het heel even genieten was, was dan weer de verdienste van soundtrack, maar over het algemeen is het vooral gepruttel en unheimliche geluiden die we al àl te veel hebben aangetroffen in Lynch' werk.

En breek me de bek niet open over die rotkonijnen. Even over pretentieuze egocentrische cinema gesproken zeg... Slaat Lynch een nieuwe weg? Goed voor hem, maar laten we vooral niet vergeten dat Lynch dan voor eeuwig afscheid neemt van de cinema. 'Inland Empire' is amper film te noemen. Het is een drie uur durende zinloze aaneenschakeling van beelden, als een fotoboek. Maar dan we een heel lelijk fotoboek.

Gevleide 1.5* voor aantal sfeervolle scènes, bij tijd en wijlen prima ondersteunende muziek en het lef om eens iets anders te proberen en dan finaal op je bek te gaan.

Wel een minpuntje dat mij nog te binnen schiet. Prachtig (echt prachtig!) nummer bij de laatste scene. Prachtige fade out van de film, waarna die vreselijke aftiteling begint.

Hoe sfeervol de rest van Lynch's films is, hoe dramatisch is die aftiteling. Best jammer eigenlijk.

Benieuwd wat er verder "pretentieus" aan die konijnen is. Inhoudsloos buzzwoord.

De konijnen hebben toch echt duidelijk een functie in de film..

Ja, de aftiteling zat mij ook niet lekker. Wel een leuk idee, maar bij deze film vond ik het nogal misplaatst. (Aan de andere kant waren er ook veel mensen in de zaal die het juist wél konden waarderen.)

Kon het zelf ook wel waarderen. Maakte de hele ervaring alleen maar bizarder. En leuk om Laura Harring weer te zien. Nastasja Kinski zat er ook bij als ik het goed heb.

Ik vond het ook wel leuk, kon sowieso de dansscenes erg waarderen.

Niks mis met het idee van de aftiteling, wel met de vreselijke muziek die erg afsteekt tegen de sfeer van het einde.

Dansscenes waren grappig, maar niet up to par met wat recente films brengen.

sinner man toch, het aftitelingliedje? maar niet de versie van felix the housecat.

Vond het een schitterende film, nog te doen om te volgen, op een mooie manier de grens fictie-realiteit aftasten, konijnen, apen, neushoornpenissen en poolse circushypnotiseurs erbij halen, Lynch mag dat.

Dutch schetst de basis mooi, alleen kan ik de scene in het poolse huisje waar de man de pistool krijgt er niet goed in plaatsen...

dern en theroux acteren ook fantastisch en quasi elke scene zit zo goed! flink flink zeg

Vanavond voor de tweede keer gaan kijken, en de kijkervaring wordt er alleen maar beter op aangezien ik toch al enkele zaken beter aan elkaar kon linken.
Ik weet wel nog niet echt of ik 100% meega in de verhaallijn van Dutchtuga: hij klinkt aannemelijk, maar voorlopig vind ik nog iets te weinig clues om het als rode draad te aanvaarden. Maar het einde van de film lijkt inderdaad wel dergelijke verhaallijn te promoten.
Overigens vond ik de aftiteling heerlijk: leuk, origineel en goede muziek. Wel vreemd dat Laura Harring te zien is, maar we kunnen alleen maar blij zijn met deze ravissante verschijning

Overigens toont Lynch ook bij deze film dat hij een meester is in het creëren van akelige beelden, vaak een stuk akeliger dan de ruigste horrorfilm. We zagen het al in Eraserhead, Twin Peaks en Lost Highway, maar ook hier met scènes als Laura Dern die in het licht van de schijnwerper het pad afloopt en een vreselijke grimas trekt, of de man die door Dern neergeschoten wordt en vervolgens een akelig gezicht (hetzelfde als dat van Dern op het pad?) op zich geprojecteerd krijgt toont hij zich weer van zijn meest duistere kant.

Die Ax°xn, is dat een soort tijdsbepaling?

Is een reeks kortfilms (9) van Lynch geloof ik. Beetje zoals Rabbits, maar dan anders

Een leuke kijkervaring voor in de bios, een beetje een kruising tussen Lost Highway en Mulholland Drive, deze film: De grote lijnen van het verhaal zijn te vatten de rest moet je er zelf bij verzinnen.

Ook zitten er, net als bij de vorige twee Lynch-trips, enkele memorabele, op het randje van het krankzinnige af zijnde scènes. Ik denk dan aan de Locomotionscène, de moordscène op Dern en ook , niet te vergeten uiteraard, de aftitteling.

De muziek, maar eigenlijk eerder het geluid in het algemeen, is ook weer dik in orde. Het werkt vooral schrikwekkend bij enkele vatsige/creepy beelden.

Al bij al vond ik het wel de moeite om te gaan kijken, Lynch herhaalt z'n zelfde trucjes uit MD en LH wel, maar toch weet hij te boeien. (3 uur lang zelfs!)
4.0*

ik schrik er zelf een beetje van dat ik 'm nu maar 3,5 geef.

Hij was gewoon heel erg goed, maar ik vond het de moeilijkste Lynch-film totnogtoe. Op verschillende vlakken.

Met het visuele had ik niet zo'n moeite: dat vond ik oké. Dat de plot erg ingewikkeld is eveneens: oké. Maar ik heb het nog nooit zo moeilijk gehad om in de sfeervte komen. Dat kwam blijkbaar omdat je ook als kijker voortdurend op het verkeerde been wordt gezet m.b.t. wat er in de film dus in de film gebeurt en wat erbuiten gaande is en hoe het ene verandert in het andere en omgekeerd. Ik denk dat dat één van de grote lijnen van het scenario ook was, maar ook dat was moeilijk te zeggen.

Het was een grandioze vertoning, maar ik denk dat ik niet onmiddellijk mee was. En gewoonlijk geef ik niet meer dan 3,5 wanneer de film me niet meegesleept heeft. Kan nog komen, na twee, drie, vier, vijf keer zien...

Wat een rare film .

Raar, maar oneindig fascinerend: ik ben de film de dag erna meteen nog eens gaan zien. Voor een deel is dit Lynchs meesterwerk: nog nooit slaagde hij erin zo'n krachtige sfeer en dito emoties te creëren met minder houvast: waar je in MD of LH nog probeert te volgen, is het bekijken van deze film enkel draaglijk als je je laat meedrijven. Wat je in ruil krijgt is een duizelingwekkende en angstaanjagende nachtmerrie vol kruisende en overlappende verhalen en steeds weerkerende motieven. De eerste keer raakte ik een aantal keer wat verveeld, maar de tweede keer zat ik soms te trillen op mijn stoel. Deze film mist ook de typische, relativerende Lynch-humor, wat hem nog ondraaglijker maakt.

Ik heb ooit na een zwaar ongeval een week in coma gelegen, en de angst- en ijldromen die ik toen bij het langzaam ontwaken had, en vooral de continue beklemming van het besef dat er iets fout is gelopen en dat je werkelijkheid en fictie echt niet meer kunt onderscheiden, nog nooit heb ik dat gevoel zo perfect in een film teruggevonden. Dat was niet aangenaam, maar wel onwaarschijnlijk indrukwekkend.

Herziening over een paar maandjes zal uitsluitsel bieden, maar durf nu al voorzichtig stellen dat ik zojuist Lynch' beste gezien heb.

Alvast 5 stevige sterren, later vast meer hierover.

Lange tijd heeft het geduurd vooraleer ik deze innemende rêverie ietwat aan de kant kon schuiven. Pas na het hervatten van dagdagelijkse taken lukte het geleidelijk aan met beide benen terug in de realiteit te belanden.
De omstandigheden waarin alles plaats vond waren dan ook ideaal. Een knus zaaltje met 5-koppig publiek, geen gekraak, geen geslurp, geen weglopende mensen of open -en dichtgaande deuren. Enkel het zaligmakende geluid van de audiotrack en een zacht ratelende, door een projector gejaagde filmrol. Ook een pauze ontbrak, wat ik alleen maar kan toejuichen. Bijna 3 uur non-stop wegdromen dus. Best pittig, maar o zo intens.

Nu, zo’n 48 uur na het bekijken van Inland Empire stoomt het nog af en toe in m’n hoofd, twijfel ik niet meer aan het feit of dit Lynch’ beste werk is, maar weet ik het zeker. Dit is ‘s mans chef d’oeuvre. Inland Empire schildert Mulholland Drive af als brave achternicht, en jawel, geeft zelfs all time favorite Lost Highway het nakijken.

Alle elementen die me in z’n films aanspreken zijn in overvloed aanwezig. Het scheppen van een eigen wereld waarin moraal, wetten en regels niet bestaan. Het door elkaar haspelen van droom en werkelijkheid waardoor het volgen van een rechtlijnig pad niet mogelijk is. Het introduceren van abstracte personages met bizarre habits en handelingen, dit alles uiteraard gedresseerd op een bedje van sferische geluiden.
Geen enkel andere regisseur is zo sterk in het creëren van een bevreemdende wereld. Een wereld die absurd en irreëel lijkt, maar je tegelijkertijd bij de lurven vat en je klaarwakker een uiterst realistisch ogende nachtmerrie binnentrekt.

Verhaaltechnisch dan. Het punt waar ik vaak niet al té veel aandacht aan besteed. Zeker niet in die mate dat het de belangrijkere zaken (sfeer, visualisatie) de kop indrukt. Hoe dan ook heb ik op een uiterst ongedwongen manier genoten van alle naar de oppervlakte borrelende gegevens. Na het verstrijken van het eerste uur is het linken en associëren geblazen. Hoewel alles zonder meer zelf in te vullen is, lijkt er een vrij duidelijke basis te zijn gelegd waar de overige chaos aan vast gekleefd kan worden. Heb er dan ook een aardige "eigen" Inland Empire van kunnen maken. Verder zie ik het zelf als overbodig hier dieper op in te gaan en voel ik me al helemaal niet geroepen mijn visie hier neer te tikken. No offence tegenover zij die zich wel in de theorietjesstrijd willen werpen, en hier lappen tekst over het plot willen opdringen. Persoonlijk scroll ik er alvast fast-forward overheen.

Visueel viel hij ook erg lekker. De gehele speelduur door boeiend om volgen, met op regelmatige basis een flinke visuele uithaal. Steeds weer spannend zijn die shots in illustere trappenhalletjes en vertrekken van allerhande panden, waar er om elke hoek gevaar lijkt te schuilen. En DV, tja, kan alleen maar zeggen dat ik er allesbehalve moeite mee had. Het gaf voor mij zelfs net dat beetje extra. Zoals wel vaker komen beelden door middel van deze drager allemaal nog wat realistischer over, en dat is nu net wat een prent als deze naar een nog hoger niveau tilt.

Op muzikaal vlak kwantitatief minder rijkelijk bedeeld dan z’n voorgangers. Kwalitatief zit het gelukkig wel goed, met Strange What Love Does als hoogtepunt. Vanzelfsprekend ontbreekt ook het typische sounddesign ter ondersteuning niet, wat de emoties op het scherm de juiste toon meegeeft.

Freud haalt het quasi ontbreken van relativerende humor al aan. Dat was ook mij zeker niet ontgaan. Iets wat de film overigens tot een wel erg bittere pil om slikken maakt. Zelf vind ik het effect achteraf des te krachtiger, al was ik tijdens de film blij om eens te kunnen gniffelen met de camerahulp op de set die nodig moest , de ketchup scène tijdens de barbecue.
De aftitelingscène/dansje leek wel een soort van acclimatiserende functie te hebben, als iets luchtigs na een zware maaltijd.

Verder leek het alsof Lynch enkele persoonlijke levensbeschouwingen in z’n film naar voren liet komen. Het onvermogen van mensen om met elkaar te communiceren en vooral te luisteren naar wat nu eigenlijk precies gezegd wordt, en die onvermijdelijke sneer naar Hollywood (weeral). Het gesprek over tits and ass, waarna met veel poeha een stel tieten wordt ontbloot lijkt wel een tegenreactie op het functioneel (yeah right) naakt in vele hollywood producties. Zaten nog wat zaken in, maar deze leken me in ieder geval vrij opzichtig.

Het zal vast wel duidelijk zijn dat ik onzettend heb genoten. 3de Lynch op het grote doek alweer. Hopelijk verstrijken er ditkeer niet weer 5 jaren alvorens er een nieuwe op het programma staat. En dan te bedenken dat ik dacht dat deze ietwat zou gaan tegenvallen. Ha !

Weet iemand hoe het komt dat deze film bijna nergens draait in België? Ik kan op www.cinenews.be in ieder geval maar een paar bioscopen vinden waar hij draait...

Zal wel iets te maken hebben met de lange speelduur, en het feit dat Lynchs' films vaak niet erg toegankelijk zijn voor een groot publiek.

Oke, maar in Antwerpen draait hij dus helemaal niet. De andere steden zijn te ver weg voor mij. Weet iemand of hij nog een keer in Antwerpen komt?

Hier draait hij nog. Traditiegetrouw moet je bij zulke films er snel bijzijn.