Plein Soleil (1960)

Alain Delon, seks-symbool en het Europese antwoord op James Dean... Deze film maakt dat duidelijk. Delon loopt zo'n kwart van de film rond in z'n blote bast, en de cameraman zoomt veel in op z'n blauwe ogen. De film draait ook geheel om Delon, in 95% van de screen-tijd is hij wel te ontdekken. Ik kan me ook geen andere acteur voorstellen die deze rol gespeeld had kunnen hebben.

Delon is briljant, iets wat ik niet kan zeggen van de rest van de cast, tegenspeelster Marie Laforêt vond ik zelfs middelmatig (en niet echt knap, ondanks haar groene ogen waar de cameraman zich ook al flink aan vergreep in close-ups).

Naast fantastisch geschoten spannende scenes, heeft de film toch een aantal overbodige scenes (Delon die over de vismarkt wandelt bijv.).

Wat verder opvalt is de score van Nino Rota. De melodietjes neurie je meteen mee.

3,5* voor nu. De remake heb ik nog nooit gezien, maar daar ben ik nu wel benieuwd naar [ivm met vergelijkingen].

Ik vind het leuk om deze eerste verfilming van Highsmith's boek nu ook gezien te hebben en te vergelijken met The Talented Tom Ripley.

Plein Soleil is eigenlijk op alle fronten een mindere goede film. Warrige montage en regie. Nauwelijks spanningsopbouw. Het zijn allemaal losse scenes die maar geen geheel willen vormen.

De film opent gelijk middenin het verhaal. Karakters worden nauwelijks geintroduceerd, waardoor de binding eerst minimaal is. Gelukkig dat ik The Talented Tom Ripley heb gezien, anders zouden veel scenes vreemd op me overkomen denk ik.

Wat opvalt is dat Alain Delon een veel minder uitgekookte Ripley neerzet. Matt Damon zet een meer geloofwaardige en angstaanjagende Ripley neer. Als ik Delon zijn daden zie doen, komt het veel meer over als paniekhandelen, dan berekende koelbloedige acties en psychopatisch gedrag.

Opmerkelijk overigens dat Jude Law vrij veel op Maurice Ronet lijkt.

Nou, laat ik dan maar wat tegengas geven. Ik vond deze film verrassend genoeg beter dan Talented Mr. Ripley. Vooral Delon is zoveel beter dan Damon en de sfeer is een stuk authentieker (wat Mug zegt over 'overbodige scenes dat Delon over de markt loopt.... just helemaal niet overbodig...sfeer!)

Erg spannend en wat een geweldig einde.

Vind deze stijlvoller als Minghella's remake. Niet alleen zet Delon Ripley veel boeiender neer, maar is ook de film veel mooier geschoten (prachtige tinten, schaduws, optimaal gebruik makend van de locaties, de lichtreflecties etc). Wel bespeurde ik wat minder diepgang. 3.5 sterren

Het einde is een domper van jewelste. Eveneens om de volgende redenering: 'A terrible concession to so-called public morality' aldus de schrijfster van het boek. Voor de verdere rest wel een redelijke thriller met een goede Delon en een mooie soundtrack. 2,5*

Beklemmende en sfeervolle thriller met uitstekende acts van playboys Delon en Ronet en 's werelds mooiste ogen.

Leuke film. Verhaal boeit vooral erg. Dit in combinatie met de geweldige Delon en de heerlijke setting, zorgt voor een erg aangename ervaring. Ook het eind vond ik zeer sterk gevonden.

Heb eigenlijk maar 1 kritiekpunt en dat is een (m.i.) behoorlijk groot plotgat. Als men de moord van die Amerikaan gaat onderzoeken, dan is het toch uitermate vreemd dat wanneer men er achter komt aan de hand van getuigenissen dat de Amerikaan is gezien met Greenleaf, men dat niet verifieert? Iemand met meer kennis van politieonderzoek mag me verbeteren, maar na zulke verklaringen is het eerste dat je toch doet een foto laten zien van de verdachte. ‘Dus dit is de man die je zag met de Amerikaan?’ Maar dat kon natuurlijk niet want dan had de film 40 minuten korter geduurd. .

Vond het wel storend voor een verhaal dat verder zo goed in elkaar lijkt te steken, maar het draait de film niet de nek om. Vond het heerlijk wegkijken. Benieuwd of de remake wat nieuws brengt. Hopelijk wordt daarin de stoorzender weggenomen. Verder zie ik nog wel wat mogelijkheden tot verbetering, waarvan ik weinig zin heb deze allemaal te gaan benoemen.

4 sterren.

Nooit geweten dat er een origineel van “The Talented Mr. Ripley” bestond. Der Amerikanische Freund is een ander verhaal met Tom Ripley. Toen ik het verhaal van Plein Soleil las, was ik echter meteen geïnteresseerd. Beide andere films over dit personage bevielen me namelijk erg goed en dat bleek gelukkig ook het geval met deze originele versie.

Het verhaal is hetzelfde met als belangrijk verschil, dat we hier geen introductie hebben en gelijk midden in het verhaal beginnen. Dat is een tikkeltje minder, maar dat wordt al snel goed gemaakt door het sterke spel van Alain Delon, die een zeer sterke Tom Ripley neerzet en het fantastische zomerse vakantiesfeertje. Het verhaal is verder niet heel moeilijk te volgen en lijkt allemaal erg goed in elkaar te zitten. Doordat Ripley de nodige sympathie weet op te wekken, zorgt dat automatisch voor meer spanning, wanneer hij in de problemen komt.

Het einde hier is duidelijk anders, maar kon ik wel waarderen. Ik zag het niet direct aankomen. Maar wat mij betreft dus een prima film. Ik heb hier best van genoten en de tijd vloog voorbij. Niet beter of slechter dan de remake. Beiden zijn het prima films.

4,0*

De beste films van regisseur René Clément stammen naar mijn mening uit zijn beginperiode (jaren 40, begin jaren 50). Daarna is middelmaat veelal troef. Dat geldt ook voor deze tamelijk routineus gemaakte misdaadfilm, die afgezien van een aantal gaten in het plot een paar essentiële onderdelen mist: spanning en verrassing en mede daardoor veel te lang duurt.

Eén van de films die de overgang vormen van noir naar neonoir volgens bepaalde lijstjes. En het mag wel duidelijk zijn waarom. Het originele boek van Patricia Highsmith heb ik niet gelezen maar wat we hier voorgeschoteld krijgen is een variatie op één van de moraliteitsvraagstukken die zo eigen zijn aan noir. Aan het begin van de film leren we twee personages kennen die goeie vrienden lijken, maar al snel blijkt dat de waarheid een beetje anders in mekaar zit. Het zijn in feite twee vreemden die het goed met mekaar lijken te vinden maar in de kern mekaar minachten/naar het leven staan. Als kijker is het moeilijk partij kiezen. In eerste instantie lijkt Maurice Ronet een echte rotzak t.o.v. Alain Delon maar uiteindelijk redt hij wel diens leven - om vervolgens door Delon (die eerst overkomt als een lammetje) vermoord te worden. Rotzakken nemen dus het scherm in. Het gebrek aan sympathie voor hoofdrol Delon hield me toch niet tegen om met interesse de afwikkeling van de zaken te bekijken. Hele scenes spelen zich af op zee, en ook in de straten van het Italiaanse stadsleven, telkens met veel verve in beeld gebracht. Mooi dat de makers voor de scenes in de straat een onstabiele camera hanteren, waardoor de nadruk komt te liggen op de authenticiteit van het straatleven met semi-documentair karakter. Dé sleutelscene van de film is esthetisch gezien op en top noir. We zien Alain Delon zichzelf pimpen voor de spiegel: zijn personage ontpopt zich hier van armoezaaier tot dubbelganger van Ronet - inclusief praatjes over het meisje van Ronet. Vooruitblik. Het letterlijk en figuurlijk ontdubbelen van een personage via de spiegel is toch een item dat regelmatig langskomt in film noir.

Voor een thriller is het niet echt een spannend te noemen, maar dat wordt gecompenseerd door de filmische pracht. Een grote nadruk ligt daarbij op het zintuiglijke; de spelletjes als blindeman, Delon die zijn huid verbrand, Delon die hapjes proeft op de Italiaanse markt, etc. Wanneer Delon de moord heeft gepleegd, heb je als kijker bijna de neiging om mee misselijk te worden op de deinende boot. Beklijvend.

Ik heb het boek thuis liggen en heb dat gelezen voor ik één van de verfilmingen heb gezien. De versie met Matt Damon moet ik nog bekijken, dus dit is voor mij de eerste verfilming. Met wat druk misschien het boek is zogezegd steeds beter dan de film en de film met Damon kreeg 4 Oscarnominaties.

Plein Soleil heeft geen Damon, maar wel Alain Delon die met deze film meteen een internationale ster werd. Hij leunt wel aan bij de Ripley uit de boeken. Schrijfster Patricia Highsmith was ook best tevreden. Ze stierf al voor de film uit 1999, dus geen idee hoe ze dacht over de geprezen versie van Matt Damon. Plein Soleil zorgt voor de nodige sfeer en bouwt mooi het karakter van Ripley op. Mooi met de warme pastelkleuren, dankzij cinematograaf Henri Decaë die ook verantwoordelijk was voor Ascenseur pour l'échafaud, Les Quatre cents coups en Le Samourai. Maar nog meer valt de muziek op van Nino Rota, bekend van The Godfather. Zijn muziek zorgt voor een vrolijk, maar toch dreigende sfeer. Het is één van zijn betere werken.

Ik heb de film uit 1999 nog niet gezien, maar kan me voorstellen dat Hollywood er een echte thriller van gemaakt heeft. Terwijl Plein Soleil net als het boek de nodige mysterie neerzet en we mee in het hoofd kruipen van Ripley met het idee van een vlotte intelligente jonge man, waarvan we als kijker pas te laat beseffen dat hij niet zo sympathiek is. Schrijfster Highsmith was niet tevreden over het einde, en ook al stoort het niet, is het idd niet zo geweldig en had ik liever het einde van het boek gezien. Maar verder wel een heerlijke film.

Ik heb lang geleden de remake The Talented Mr. Ripley (1999) gezien en omdat ik die film even vaag als indrukwekkend vond was ik nieuwsgierig naar het origineel (overigens zou de remake uit 1999 dichter bij het oorspronkelijke verhaal van Patricia Highsmith blijven dan Plein Soleil). De film uit 1960 blijkt eigenlijk even vaag als indrukwekkend zodat ze in mijn beleving gelijkwaardig zijn.

Het verhaal is natuurlijk een typische misdaadthriller waarin een volmaakte misdaad lijkt te worden gepleegd maar wijkt ook af van de standaardfilms in het genre waardoor hij toch bijzonder is. Zo begint het niet met een meesterbrein dat een briljant plan heeft uitgedokterd om in één klap miljonair te worden maar begint het onwaarschijnlijk stuntelig – enigszins zoals de gelegenheid de dief maakt – waarbij Ripley nota bene z’n wens om Philippe te vermoorden meteen al weggeeft en de fout in lijkt te gaan met het imiteren van Philippe en het stelen van de cheques om welke reden de echte moord onverwachts komt; Ripley lijkt z’n plan slechts gaandeweg te ontwikkelen maar doet dat wel steeds geraffineerder. Ook gis je als kijker naar z’n motief: gaat het om het geld, om het meisje of is het wraak op Philippe die niet terug naar de VS wil en ‘m zo € 5000 dollar door de neus boort en die hem vernedert door hem in de roeiboot te laten? Ik denk dat het het hele pakket is met een sociaal-kritische laag: het is de rancune van de man van lage afkomst die zich vernederd voelt door de rijken (dat hij eerlijk kan zijn over zijn moordplan heeft ermee te maken dat hij niet als een serieuze bedreiging wordt gzien) en die wraak neemt door het leven van een rijke na te jagen. De identiteitsfraude – in deze tijd weer een actueel thema – is niet alleen een middel maar ook een doel op zichzelf: Ripley wil letterlijk het leven van z’n slachtoffer stelen. Het einde verschilt van Highsmiths verhaal - om het publiek tegemoet te komen die de crimineel gestraft wil zien - maar in wezen is er geen verschil en is het einde net als het begin realistischer dan de meeste andere misdaadthrillers: een misdaad kan gelukt zijn maar je kunt er nooit zeker van zijn dat de politie geen spoor vindt zodat de misdadiger evengoed paranoïde wordt.