Plein Soleil (1960)

klinkt alsof dit het origineel is van The Talented Mr Ripley of niet?

Klopt, dat is ook zo. Ik heb em nog niet helemaal gezien, alleen de laatste 3 kwartier. Deze versie schijnt getrouwer aan 't boek te zijn.

Goeie film.

En als je heel goed kijkt kun je Romy Schneider nog even zien (die toen verliefd was op Delon).

Vergelijkbaar met La Piscine, toen het dus uit was...

Aardige film.

Een vlotte en spannende thriller met mooie locaties, maar de herverfilming The Talented Mr. Ripley heeft (in opvallende tegenstelling tot de meeste Hollywood-remakes) beduidend meer diepgang, waarbij Ripley ook een veel complexer (moreel ambigueus) personage is. Daar staat tegenover dat de 1999-versie ondertussen (wellicht daardoor) veel van de spanning die deze versie kenmerkt mist. Ik geef beide versies 3,5 *.

Alain Delon, seks-symbool en het Europese antwoord op James Dean... Deze film maakt dat duidelijk. Delon loopt zo'n kwart van de film rond in z'n blote bast, en de cameraman zoomt veel in op z'n blauwe ogen. De film draait ook geheel om Delon, in 95% van de screen-tijd is hij wel te ontdekken. Ik kan me ook geen andere acteur voorstellen die deze rol gespeeld had kunnen hebben.

Delon is briljant, iets wat ik niet kan zeggen van de rest van de cast, tegenspeelster Marie Laforêt vond ik zelfs middelmatig (en niet echt knap, ondanks haar groene ogen waar de cameraman zich ook al flink aan vergreep in close-ups).

Naast fantastisch geschoten spannende scenes, heeft de film toch een aantal overbodige scenes (Delon die over de vismarkt wandelt bijv.).

Wat verder opvalt is de score van Nino Rota. De melodietjes neurie je meteen mee.

3,5* voor nu. De remake heb ik nog nooit gezien, maar daar ben ik nu wel benieuwd naar [ivm met vergelijkingen].

Ik vind het leuk om deze eerste verfilming van Highsmith's boek nu ook gezien te hebben en te vergelijken met The Talented Tom Ripley.

Plein Soleil is eigenlijk op alle fronten een mindere goede film. Warrige montage en regie. Nauwelijks spanningsopbouw. Het zijn allemaal losse scenes die maar geen geheel willen vormen.

De film opent gelijk middenin het verhaal. Karakters worden nauwelijks geintroduceerd, waardoor de binding eerst minimaal is. Gelukkig dat ik The Talented Tom Ripley heb gezien, anders zouden veel scenes vreemd op me overkomen denk ik.

Wat opvalt is dat Alain Delon een veel minder uitgekookte Ripley neerzet. Matt Damon zet een meer geloofwaardige en angstaanjagende Ripley neer. Als ik Delon zijn daden zie doen, komt het veel meer over als paniekhandelen, dan berekende koelbloedige acties en psychopatisch gedrag.

Opmerkelijk overigens dat Jude Law vrij veel op Maurice Ronet lijkt.

Nou, laat ik dan maar wat tegengas geven. Ik vond deze film verrassend genoeg beter dan Talented Mr. Ripley. Vooral Delon is zoveel beter dan Damon en de sfeer is een stuk authentieker (wat Mug zegt over 'overbodige scenes dat Delon over de markt loopt.... just helemaal niet overbodig...sfeer!)

Erg spannend en wat een geweldig einde.

Die sfeer was ook aanwezig buiten die 'overbodige' scenes om (mijns inziens). Misschien dat het 'cool' moest overkomen, of de 'coolheid' / 'onbezorgdheid' van Delon moest uitdrukken, soit. Ik vond het geen meerwaarde hebben...en verre van bijzonder.

Sowieso is het coole wel leuk natuurlijk. Iedere tiener of jonge twintiger wilder er in die jaren uitzien als Alain Delon, inclusief kleding. Maar ook het mediterrane sfeertje is mooi, geeft meer kijk op het leventje dat Ripley zo enorm ambieert in het verhaal.

Iedereen in Europa wou er uit zien als Delon destijds. Echt onvergelijkbaar met nu, wellicht een Robin Williams ster-maar dan eerlijk en met principes, en mét een eigen mening. Niet zo'n vies klote varken/cq/zwijn (vul in wat gewenst is) als die Williams.

heb jij iets tegen robin williams?

Het lijkt er op.

Ik denk dat hij Robbie bedoelt.... (welke jongeman wil nu lijken op Robin Williams?)

Puur als misdaadfilm vind ik dit beter dan 'The Talented Mister Ripley'. De spanning blijft voortdurend gehandhaafd en het einde is inderdaad geweldig. Alain Delon is wel een centrale attractie op zich, maar maakt de film daarom ook wel cool.

Maar 'The Talented...' ontstijgt m.i het genre misdaadfilm en heeft qua sfeer en uitwerking van personages meer te bieden. Toch een dikke 3,5*

Vind deze stijlvoller als Minghella's remake. Niet alleen zet Delon Ripley veel boeiender neer, maar is ook de film veel mooier geschoten (prachtige tinten, schaduws, optimaal gebruik makend van de locaties, de lichtreflecties etc). Wel bespeurde ik wat minder diepgang. 3.5 sterren

is deze dvd uit op regio 2 met ned of eng ondertitels?

Plein Soleil zit in de Moviemeter Pakketservice. Deze dvd is regio 2 met ondertiteling in het engels. Is ook te koop bij o.a.: Playcom.

***

Patricia Highsmith is een prachtige schrijfster. Ontzettend mooi lelijke verhalen heeft ze geschreven. Steeds boeiende karakters waar altijd wel iets aan mankeert. Met deze wat gestoorde personages komen telkens allerlei verrassende gebeurtenissen om onverwachtse hoekjes kijken. Sluwe plots in haar boeken ontplooien zich lekker traag als een stel sloom lijkende serpenten die onzichtbaar sluipen tussen een wirwar van bijna dichtgegroeid onkruid om opeens geniepig en razendsnel te bijten.

Strangers on a Train (1951) van Alfred Hitchcock, Der Amerikanische Freund (1977) van Wim Wenders, Plein Soleil (1960) van René Clément en The Talented Mr. Ripley (1999) van Anthony Minghella zijn de films naar boeken van Highsmith die ik gezien heb.

De laatste twee films hebben hetzelfde boek als uitgangspunt. Hoewel het alweer een tijd terug is dat ik de film van Minghella met Matt Damon gezien heb, vond ik de versie van Clément met Alain Delon een stuk sterker.

Vanaf het eerste begin zet Damon een slecht aangeklede rol neer van een aardig verknipt figuur en eigenlijk gebeurt er verder weinig in zijn karakterontwikkeling en mimiek.

In vergelijking daarmee zijn het gespeelde karakter en de blikken van Delon een stuk spannender. Ze gaan van onbeholpen onschuldig naar soms zeer uitgekookt duivels. Bij het spel van Delon begin je langzaam een stuk weggedrukte dierlijkheid te proeven die soms met een benepen soort menselijke sluwheid wordt gecombineerd.

Ook de prachtige Italiaanse omgeving waarin het verhaal zich afspeelt komt heel wat rijker aan bod in de oudere film uit 1960.

De film van Minghella vond ik iets veel te netjes hebben dat heel erg gesteriliseerd overkomt. De film van Clément geeft daarentegen een meer warmbloedige indruk en is ook speelser.

Van de opmerking in een paar reacties dat de film uit 1999 meer diepgang zou hebben, begrijp ik geen snars. Het begin uit deze film met bijvoorbeeld iets meer achtergrond over de vader is van een totaal overbodige uitleggerigheid die onmiddellijk voor een wat flauwere toonzetting zorgt.

Ondertussen gezien dankzij moviemeter pakketservice, en wat een prachtige film, zovelen maal beter dan de flauwe remake!

Matt Damon kan ook totaal niet tippen aan het charisma dat een jonge Alain Delon bezat!

Sfeervol, rustig, mooie beelden, maar niet heel goed uitgewerkt (vooral psychologisch) en ik vond de vrouw in kwestie ook qua acteerwerk maar matig. 3,5*

Ook ik zag de 1999-versie, maar dat is alweer een tijd geleden. In mijn herrinnering had hij inderdaad meer diepgang dan deze film, maar dat zal herziening wel uitwijzen.

Dat wil niet zeggen dat Plein Soleil een verkeerde film is. Ripley vind ik wel een boeiend personage, vooral omdat hij door middel van improvisatie en slimme truukjes altijd iedereen te slim af is. Wel vind ik het jammer dat hij in deze film erg vlak blijft. Wat hem drijft wordt geen seconde duidelijk.

De film wordt geen topper doordat het begin en het einde verkeerd aangepakt zijn. Zoals Kappeuter al zei begint de film zomaar ineens ergens midden in het verhaal en het is duurt lang voordat het uitgangspunt van de film duidelijk wordt. De irritaties voor Ripley en zijn vreemde gedrag komen pas na een kwartier of zo voor het eerst aan het licht.

Meer problemen heb ik met het einde. De laatste 20 minuten lijkt de film niet helemaal meer te weten waar hij heen wil. En dan durven ze met dit einde aan te komen? Ripley wordt opgepakt! En dat terwijl het juist zo leuk is dat Ripley altijd ontsnapt. Eeuwig zonde.

Het middenstuk is echter sterk genoeg om een 3,5* te verantwoorden. Ik heb toch het gevoel dat er meer uit Ripley gehaald kan worden dan de twee films die ik nu zag hebben laten zien. Misschien Ripley's Game of Der Amerikanische Freund eens proberen. Volgens mij was er nog een, maar ik weet niet meer hoe die heette.

sterke film met Delon(die toch steeds meer 1 van mijn favoriete acteurs begint te worden) en in veel opzichten een stuk sterker dan de remake. Waar Damon aan charisma en koelbloedigheid chromelijk te kort schiet scoort Delon hier wel.

De film begint midden in het verhaal maar is toch goed te volgen. Je wordt een paar keer op het verkeerde been gezet maar uiteindelijk valt alles wel op zijn plek. Van de 1 op het andere moment verandert de sfeer van de film compleet, sterk gedaan.

ripley wordt greenleaf en de jacht p zijn geld, zijn vrouw en zijn leven is begonnen. Je leeft erg mee met Ripley en elke keer zit je op het puntje van je stoel als hij weer in een situatie beland die benauwd te noemen is. Stukken geloofwaardiger dan de remake, in het echte leven stuit je namelijk ook op situaties waar je van te voren geen rekening mee had gehouden.

over het einde kan je je vragen stellen. Goed of slecht. Ik vind het wel wat hebben en ergens had ik wel het voorgevoel dat dit wel eens zou kunnen gebeuren.

De muziek werkte erg goed in de film en ik heb me eigenlijk nergens gestoord aan overbodige scenes. Ronet en Laforet zetten iets minder sterke rollen dan Delon neer maar zeker niet slecht.

door de af en toe wat onhandige overgang in scenes goed voor een dikke 4*

Heb zowel deze als de remake op 4* staan. Alhoewel beide films dus vertrekken van hetzelfde verhaal wordt er uiteindelijk toch een heel ander verhaal verteld. Waar Minghella een episch verhaal brengt waarin Tom Ripley eigenlijk geen ware schurk is voert Clement in een psychologische thriller Ripley op als een ware sociopaat (naar goede bronnen zoals Highsmith hem ook voor ogen had). Net daarom vind ik het moeilijk om beide films met elkaar te vergelijken.

Het spel van Delon is onnavolgbaar. Als Jude Law de perfecte belichaming van Greenleaf is is Delon die van Ripley. Delon is zo'n acteur die met elke vezel van zijn lichaam acteert en telkens de juiste toon weet te vinden. Meermaals scenes teruggespoeld om toch maar es te zien hoe hij dat weer deed.

Ripley geen ware schurk in de remake? Nou, voor mij verdient hij toch de stoel hoor.

En wat Delon betreft: asl je ooirt de documentaire over Nico hebt gezein, de Velvet Underground zangeres, waar Delon een kind mee had en waarin de ouders van Delon opdraven, verbaast het wel niet dat hij zo moeiteloos een harteloze klootzak kan spelen.
Maar de vergelijking Delon/Law klopt werl in die zin dat ze beiden van het scherm spatten en charisma te koop hebben. Ik heb ook beide films gezien en vind ze ook beiden ongeveer even sterk.
In Plein soleil werkt het nostalgie-gehalyte wel een flink stukje mee. Delon die in Rome over straat loopt en in Napels over de markt kuiert (en overvloedig nagestaard, haha) en vooral het fantastische interieur van de villa in Mongibello. Schitterend gewoon. Alleen de begeerlijkheid van Marge liet wel wat te wensen over.
En ja, dat einde met de niets vermoedende Delon: geniaal. Zelden waren de woorden "Fin" meer gepast.

Twee keer gezien deze film heel erg lang geleden en later nog een keer. Goede film maar vooral het einde blijft hangen zodat je hem jaren later nog eens wilt zien om kijken hoe het ook weer zat.

Schitterende Franse film noir. Meesterlijke cinematografie van Henri Decaë. Prachtige score van Nino Rota.

Het einde is een domper van jewelste. Eveneens om de volgende redenering: 'A terrible concession to so-called public morality' aldus de schrijfster van het boek. Voor de verdere rest wel een redelijke thriller met een goede Delon en een mooie soundtrack. 2,5*

Briljant spel van Delon.

De remake is Jude Law beter dan Maurice Ronet ,maar beide films zijn in mijn ogen gelijkwaardig.

Vannacht te zien op TV > ARD > 01:20 uur