Easy Rider (1969)

Eigenlijk niet al te verrassend. Want hoewel ik Easy Rider nooit had gezien was het wel zo'n beetje wat ik ervan verwachte. Geen hippiefilm maar zoals hierboven al terecht wordt opgemerkt is het een film over desillusie en over niet helemaal vinden wat je zoekt. "We blew it" zegt Fonda tegen het einde. Een zoektocht naar iets wat onvindbaar is. De film is niet bijster vindingrijk in het uitbeelden van die zoektocht naar vrijheid, maar wel veen mooi tijdsbeeld en sfeervol. De (waarschijnlijke) dood van de hoofdrolspelers is een explicitere manier om dat duidelijk te maken dan de film per see nodig had.

3.5*

Uitstekende film over twee motor-vrienden die proberen te leven in alle vrijheid op de weg. De film geeft een sterk tijdsbeeld van een bepaalde cultuur en is hierdoor tijdloos. Ondanks dat een echt verhaal of doel ontbreekt, verveeld de film geen moment door de perfect gekozen soundtrack, de prachtige beelden van het landschap en de vele goeie en leuke momenten.

Gemiddeld.

De fundamenten liggen er wel: de roadmovie-sfeer ligt er dik op, de hippies zijn best tragikomisch en de leegte van de vrijheid komt goed naar voren.
Naar het einde slabakt het een beetje, zeker na de plotse nachtelijke raid, de trip die er een beetje bij gesleurd wordt, en het abrupte einde dat er lijkt omdat er geen einde is.

Dat het geheel werkt, komt niet in het minste door de cast, waarbij Dennis Hopper en Jack Nicholson toch wel een maatje te groot zijn voor Peter Fonda, die mij net wat te veel aan papa Henry deed denken (qua tred bv).

Dennis Hopper laat als regisseur wel wat steken vallen. De meeste scène-overgangen zijn onnozel gedaan. Meer dan eens flikkeren er wat beelden in het rond, iets wat het simpele er wat uithaalt. Ook naar het einde toe verslikt Hopper zich, door het boeltje wat af te rafelen. De soundtrack is sterk.

Kleine 3

Ik heb deze film nu voor de tweede keer gezien. In weerwil de enorme cultstatus van deze ultieme roadmovie kon hij mij net zo weinig boeien als de eerste keer. De beelden van de natuur in het zuiden van Verenigde Staten zijn natuurlijk prachtig (vooral die van Monument Valley) en dat geldt ook voor de eigentijdse soundtrack. Maar verder is het maar een slappe hap over een hippieduo, dat op een sukkeldrafje op weg is naar het Mardi Grass festival in New Orleans. Ondanks zijn beperkte rol steelt Jack Nicholson met gemak de show ten koste van de apathische Dennis Hopper en Peter Fonda.

Prachtige en sterke film met een "te gek" verhaal. Ik heb deze film nu enkele malen gezien in mijn leven maar blijf het steeds eentje op niveau vinden. Jammer dat sommigen in de film zo "burgerlijk" reageren op hen, onder het motto: "jij bent niet zoals mij, dus deug je niet".

In de film krijg je sympathie voor de hoofdrolspelers omdat je ziet dat zij in principe niemand kwaad doen maar wel het kwaad ontmoeten door de kortzichtigheid van andere lieden.

Het interessante aan Easy Rider lijkt me zijn thema ‘vrijheid’. Zoals de advocaat uitlegt is de maatschappij niet bang voor Wyatt en Billy als individuen maar waar Wyatt en Billy voor staan: echte vrijheid in plaats van de ‘Amerikaanse’ nepvrijheid. Aan de ene kant zijn Wyatt en Billy echt vrij en ongebonden: ze horen nergens bij, zelfs niet bij de hippies, maar aan de andere kant verkrijgen ze die vrijheid door cocaïne aan de gevestigde orde te verkopen waardoor ze in wezen juist die Amerikaanse nepvrijheid van het kapitalisme vertegenwoordigen (ze lijken zo wel wat op de drugsdealende buurjongen uit ‘American Beauty’). Aan het einde van de film verwoorden Wyatt en Billy dit dilemma zelf: Billy zegt “we zijn geslaagd want we hebben geld” waarop Wyatta zegt “we hebben gefaald”. Waar de hippies na een falende LSD-revolutie in de stad zich terugtrokken op het platteland om communes te vormen, hebben Wyatt en Billy de stad nodig: zij zijn ‘easy riders’ ook in de betekenis van vriendjes van prostituees die zo op anderen c.q. de maatschappij parasiteren. Zo vertegenwoordigen zij de paradox van de westerse vrijheid die nog altijd de motorbendes en andere gangsters kenmerken en waarin rebellie/anarchisme en kapitalisme samenkomen in de vrijheid van de misdadiger (en een vroege dood).

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Ouderwetse opname...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Easy Rider botst met het ideologische project van de Amerikaanse road movie maar blijft tegelijkertijd de traditie voortzetten:

"Road movies are too cool to address seriously socio-political issues. Instead, they express the fury and suffering at the extremities of civilised life, and give their restless protagonists the false hope of a one-way ticket to nowhere." - Atkinson, Crossing the Frontiers (1994)

De originele filmposter van Hoppers film verklapt het uitzichtloze maar geslaagde avontuur in één zin: "A man went out looking for America. And couldn't find it anywhere."

Mooie beelden en fijne muziek, maar pas als Jack Nicholson zich aan het resigenootschap toevoegd wordt de film interessanter. Laatste gedeelte werd me dan weer net iets te vaag en het einde was wel heel abrupt.

Precies de juiste omschrijving. Ik zou het zelfs een klassieker willen noemen. Eigenlijk kreeg deze film vanaf het begin al een cultstatus. De tijdloze muziek van o.a. The Byrds deden de film ook veel goed.

Toffe roadmovie door de fraaie Amerikaanse natuur heen, waarbij we stoere motorrijders op coole motoren volgen met ''Born to be wild'' dat uit de speakers knalt. Dat sfeertje heeft de film en is gewoon gaaf. Inhoudelijk vind ik de film niet echt briljant, maar wel onderhoudend en zeker vermakelijk genoeg. De film zal een jaar of 50 terug bij de release ongetwijfeld veelbesproken zijn, maar van die heftigheid is natuurlijk anno nu niet zo heel veel meer over. Blijft er gewoon een hele toffe, sfeervolle film over. En leuk om een jonge Jack Nicholson weer eens in beeld te zien.

3,5*

Pas met de introductie van Nicholson en diens krachttoer die daarop volgt, komt de film echt op gang. Tot dan toe is de leegte overheersend en moeten de garen aan elkaar gewoven door maar weer eens idiosyncratische sixties muziek in te zetten. Niet dat met die nummers an sich veel mis is, maar helaas wordt de impact hiervan goeddeels gefnuikt omdat het als stoplap dient.

Qua dialogen komt het geheel ook al niet op gang; daarvoor zijn de personages van Fonda en Hopper niet interessant genoeg. Pas wanneer Venusiaanse ufo's erbij gehaald worden, krijgen de mondhoeken een summiere krulling. De Mordi Grass-sequentie en de trip die erop volgt, is weliswaar behoorlijk fascinerend om naar te kijken, evenwel bekruipt simultaan het gevoel dat eender welke regisseur dit ook had gekund, en misschien wel beter.

Als hommage aan een Idee en een Tijdperk als belichaming van dat Idee is het al met al interessant genoeg en een must see al is het maar vanwege zijn plaats in de filmhistorie, maar met een andere stuurman aan het roer had dat Idee wellicht meer inhoud gekregen.

Tja, als motorrijder uit die tijd ........ die helmpjes. Choppers, mijn kameraad en ik hadden beiden zelf een chopper van een Jawa 350 Californian haha.

Eigenlijk puur als film bekeken en ontdaan van de nostalgie is het een flut film.

Maar dus toch .... nostalgie, klassieker.

Waarom deze film zo'n bekendheid en cultstatus heeft is me toch een groot raadsel anno nu dan

want ik vond het over het algemeen maar saaiheid troef gedurende een groot deel van de film .

Mischien dat het rond de tijd van de film zelf iets aparts was maar daar is nu naar mijn mening nog weinig van over .

Een film zonder fatsoenlijk verhaal, met veel oninteressante dialogen en weinig interessante personages. De achterliggende thema's worden op een weinig overtuigende wijze uitgewerkt. De twee hoofpersonages kunnen niet boeien en worden ook niet heel sterk vertolkt. De rol van Jack Nicholson is nog best aardig, maar zijn personage komt nogal apart aan zijn einde. Ik kon er allemaal niet veel mee. Schaarse pluspunten zijn de soundtrack, met als hoogtepunt de klassieker Born to be wild, en de scenes waarin de motorrijders door het Amerikaanse landschap rijden, maar dat is veel te weinig om er een behoorlijke film van te maken.

Easy rider is een film die het best tot zijn recht komt binnen de tijdsgeest dat hij uitkwam. Easy rider behoort tot die klassiekers die elke filmliefhebber wel eens moet gezien hebben. De afwijkende mening, houding of uitzicht kreeg met deze Easy rider een ultiem klankbord. Easy rider als symbool voor vrijheid blijheid aan de hand van de geur van gesmolten rubber, geurende benzinedampen en wapperende haren in de wind. Tenzij ik me vergis ook één van die echte roadmovies die insloegen als een bom en een voorbeeld waren voor het genre, tesamen met Bonnie & Clyde. Qua sfeer en beleving een topfilm, dat is zeker. Die fijne nostasgische evergreens maken het plaatje compleet.

Nu, de sterkte van Easy rider is onmiddellijk ook zijn zwakte. De kracht en impact die de film toen had, valt vandaag niet meer te achterhalen. Inhoudelijk is de film ook niet meer dan middelmatig te noemen. De acteerprestaties mogen er wel zijn en hier spring Nicholson er uiteraard uit.

De laatste kampvuurscène haalt de onderliggende gedachte aan waarbij het kapitalistisch systeem steeds en overal de bovenhand haalt. Wyatt beseft dit en weet dat zijn idealen gevoed zijn met de verkeerde middelen. Billy, de tegenpool, heeft totaal geen besef en is het prototype van de kapitalist omdat vrijheid voor hem gelijk staat voor (financiële) rijkdom. Maar al bij al toch te weinig om hem echt als top te quoteren, 3,5* - zonder meer OK dus.

Persoonlijk reken ik deze film tot één van mijn favorieten. Maar voor mij was het geen liefde op het eerste gezicht, dat geef ik onmiddellijk toe. Ik zag de film voor het eerst toen ik een jaartje of 20 was, en hoewel ik de beelden sterk vond, vond ik het verhaal maar vaag en het einde begreep ik al helemaal niet. Toen ik enkele jaren later zelf op de motor stapte, besloot ik deze klassieke biker-movie maar weer eens een kans te geven. Ik was om. Sindsdien bekijk ik hem elk jaar minimaal één keer.

Om te beginnen: ik hou van het Amerikaanse landschap, van rock 'n roll en van motoren. Tja, dan zit je met deze film al aardig goed. Maar een film als Hell Ride kon mij niet bekoren, ondanks dat het dezelfde elementen bevat. Wat maakt Easy Rider dan zo goed?

Het simpele verhaal is niet wat deze film goed maakt, het is slechts het uitgangspunt, waarin een zoektocht naar de American Dream verbeeldt wordt: wordt rijk, ongeacht hoe, en je bent vrij. Dit consumptieve ideaal is al meteen duidelijk, wanneer Fonda een plastic slang met geld in de tank van zijn motor stopt. De Amerikaanse vlag wordt volgestopt met geld, zo vertelde Fonda later in een interview. Een mooie metafoor. The American Dream bestaat uit geld, en met geld, koop je vrijheid, is hun idee. Of toch niet?

Want ondanks het geld, hun lege agenda en hun wilde plannen zijn deze jongens niet vrij. De samenleving houdt hen gevangen, en wantrouwt hun woeste uiterlijk en vrije onbevangenheid. Dit wordt duidelijk als een hotel hen niet binnen wil laten, en ze gedwongen zijn buiten te slapen. Maar ook in de scene in het truckerscafé wordt dit duidelijk. Nergens zijn ze veilig, en daarmee dus niet vrij. Jack Nicholson beschrijft vrijheid in deze moderne tijd en de gevaren van het gebrek daaraan treffend in zijn legendarische monoloog.

De film voelt als een reis op zoek naar zingeving en de American Dream, die hier en daar sporadisch wordt aangetikt, zoals bij de boer die van zijn eigen land kan leven, en de commune waar mensen vrij leven ver van de drukte van de moderne tijd. Tevens ademt de film de verschillen tussen het oude Amerika en de moderne tijd: de boer die nog nooit van LA heeft gehoord, en de parallel tussen het vervangen van een achterband en het aanbrengen van hoefijzers bij een paard.

De beelden en de muziek zijn legendarisch, en de boodschap die uiteindelijk beklijft na de laatste scene is triest, maar in principe voorspelbaar, zoals Nicholson al had voorspeld.

Yuk.

Twee erg harige hippies die op hun motortjes doorheen een lelijk Amerikaans landschap rijden met een rock soundtrackje op de achtergrond. Da's eigenlijk de kern van deze film, die naarmate er hier en daar wat extra personages geïntroduceerd worden ook nog een klein onderliggende plotje meekrijgt.

Het is vooral een film die een bepaalde tijdsgeest capteert. Wie van de setting, de muziek of het hele vrijheid blijheid hippie gebeuren houdt zal het best kunnen waarderen, het moet gezegd dat de sfeer wel kundig neergezet wordt en de film verder niet teveel bezig is met het vertellen van een verhaaltje, maar het is zo'n beetje alles waar ik een grondige hekel aan heb.

Acteerwerk is erg matig, visueel is het lelijk, de soundtrack is waardeloos en een mislukte LSD scene brengt ook geen zoden aan de dijk. Wat rest er dan? Eigenlijk niet zo heel veel, behalve een eigenheid die moeilijk te ontkennen valt. Zal best z'n publiek hebben, maar ik behoor daar zeer duidelijk niet toe.

1.0*

“You know, this used to be a helluva good country. I can't understand what's gone wrong with it.”

Aardige klassieker. Het kijken naar Hopper en Fonda als hippies, die worden uitgekotst door de conservatieve gemeenschap, is op momenten niet al te interessant en soms zelfs wat saai. Maar dat Easy Rider eigenlijk geen verhaal heeft, en gewoon twee mannen laat zien en hun alternatieve levensstijl, is ook wel verfrissend. Ikzelf kon er weinig mee, maar tegelijkertijd geloof ik direct dat mensen die in die tijd leefden dit als cultklassieker zien. En de beelden van de Amerikaanse Midwest zijn schitterend.

Nou ja....zodra die Hopper met zijn stopwoordje 'man' voor het eerst zijn snavel opdoet heb ik zoiets van hoe hou je het met die gast uit? Echt waar...zou stapelgek worden van die raaskallende gek.

Easy Rider laat zich het best typeren als een roadmovie, twee bikers die niet vies zijn van wat drugs, de handel, en op rustige wijze al toerende met toch wel erg fijne muziek als Steppenwolf, Jimmy Hendrix en The Band op de achtergrond het mooie landschap doorkruisen. En helaas heb ik daar alle goeds wel mee gezegd. Behalve dan de heerlijke ingetogen en weldoordachte Fonda, karakter wat me wel bevalt, en Nicholson op geweldige wijze een knettergek iemand neerzet, heb ik verder niet veel positiefs te zeggen. Hooguit de clash tussen het moraal en de vrij-denkenden, de dorpelingen versus de drie, is nog interessant te noemen net als NIcholson's ruimdenkende analyses en overpeinzingen. Maar dat hippiegebeuren in de woestijn waar ze de lifter heen brengen, de parade waar ze opgepakt worden, de lsd-trip op het kerkhof, en de rest....het boeit me gewoon niet. Er zit niet echt veel plot in, de reis gaat niet echt ergens heen ofzo, gang zit er niet in....voor die tijd zal het een onwijze film geweest zijn. Een aanklacht tegen de gevestigde orde met bandeloos gedrag naar men wilde, vrijheid blijheid...het is dan ook het tijdsperspectief dat ik de film niet een zwaar onvoldoende geef.

Eindoordeel, gewoon niet mijn ding.

Anderhalf jaar terug heb ik St Louis Cemetery No. 1 in New Orleans bezocht, wat alleen mogelijk was door een betaalde tour te nemen. De gids legde uit waarom: de begraafplaats was zonder toestemming gebruikt voor de opnamen van deze film, wat vervolgens een hoop fans heeft aangetrokken die niet erg voorzichtig met de begraafplaats omgingen. Het beeld in wiens armen het personage van Fonda ligt is op deze manier haar hoofd en een hand kwijtgeraakt (het hoofd is herbevestigd, maar de hand lijkt zoek te zijn), waarna de katholieke kerk, die de eigenaar van deze oudste begraafplaats van New Orleans is, besloot de begraafplaats te sluiten en alleen toegang te verlenen aan tours. Latere films die op een begraafplaats in New Orleans wilden filmen weken voornamelijk uit naar de Lafayette begraafplaats die in het beheer van protestanten is. Ik vond beide begraafplaatsen overigens een beetje tegenvallen; de Metairie Cemetery is wat mij betreft veel fraaier met veel mooiere monumenten. Wie op internet zoekt met de termen "Weeping angel New Orleans" naar afbeeldingen zoekt zal begrijpen waarom.

De reden waarom de begraafplaatsen van New Orleans veelal uit tombes boven de grond bestaan is overigens simpel: vanwege de vele overstromingen (en nee, daar heb je geen orkaan voor nodig, een flinke regenbui is al voldoende en er valt per jaar twee keer zoveel regen als in Amsterdam en vaak ook in veel meer geconcentreerde momenten) is er een grote kans dat in de grond begraven lijkkisten wegdrijven. De armste mensen gaan na hun dood veelal de grond in in plaats van in een tombe, dus dit gebeurt nog steeds bij overstromingen.

In ieder geval was die tour de reden waarom ik deze film op de kijklijst had gezet. Na afloop snap ik zeker waarom dit een klassieker is geworden, want ik denk dat deze film de toenmalige tijdgeest erg goed aanvoelde. Henry Fonda schijnt helemaal niets van deze film die van zijn zoon een miljonair maakte begrepen te hebben; ik heb genoeg van de hippiecultuur meegekregen om het beter te plaatsen, maar uiteindelijk ben ik ruimschoots na het hippietijdperk geboren en heb er mede daardoor weinig affiniteit mee. Dit gaat natuurlijk flink ten koste van de beleving van deze film, waarbij het natuurlijk ook niet helpt dat de film qua plot flinterdun is en dat Hoppers karakter erg irritant is.

Blijft over het roadmovie aspect, maar dat viel helaas ook tegen, de beelden waren over het algemeen erg lelijk. Ten eerste door de verschrikkelijke technicolor kleuren, maar eigenlijk zijn de landschappen waar de heren ook maar bijzonder dor. De montage was overigens ook bijzonder irritant met een soort hyperediting waarin afwisselend beelden van de scene die afgesloten wordt en beelden van de volgende scene vertoond worden.

Op het moment dat men New Orleans binnenrijdt wordt het wat interesanter, we krijgen wat beelden van Mardi Gras te zien, maar dat kan toch zoveel opwindender tegenwoordig. Ik kan me voorstellen dat Debie a la Spring Breakers er veel meer uit had kunnen halen. Dat geldt eigenlijk ook voor de LSD-scene op de begraafplaats, al was dat wel het hoogtepunt van de film en het moet zeker voor die tijd een enorm hallucinerende ervaring voor het publiek geweest zijn. Maar naar de huidige maatstaven komt de scène te kort. Ik kan nog wel het vernieuwende aan die begraafplaats scène zien, vandaar een sterretje bovenop het minimum, maar over het algemeen is dit helaas niet aan mij besteed. 1,5*.

Tegenvaller. Het is echt een film die de helft boeit, en de andere helft, vooral de ellenlange statische gefilmde saaie praatscènes geen moment. Dat ligt deels aan de acteurs, Hopper is irritant en Fonda vind ik niet overtuigen. Nicholson brengt wel wat leven in de brouwerij maar ik vind zijn manier van acteren wat te theatraal dus helemaal smaken doet hij me niet. Ook zijn dood en het eind zijn nogal abrupt en passen niet bij de rest van de film.
Maar als regie mag dit best tellen. Erg sfeervol, eerst wat meer in de kale landen en later richting de Mississippi en die gebieden. De beelden hebben enorm veel zeggingskracht en Hopper heeft een goed gevoel voor wat hij wil tonen. Ook mooi muziek, fijne stukjes tijdens het motorrijden en zo'n geweldig rustig draaiend panoramisch shot bij een zonsondergang. Dan wordt de film wat dromerig en mediterend haast en dat is fijn, tot men weer saai begint te babbelen. 2,5*.

Prima drama/roadmovie en niet meer dan dat.

Het verhaal stelt niet veel voor en er gebeurd gewoon té weinig. De film bestaat voornamelijk uit mooie Amerikaanse landschappen, dialogen tijdens de kampvuurtjes en natuurlijk motorrijden. Dialogen vond ik best wel te pruimen, vooral toen Nicholson de andere twee kwam vergezellen.

Waar de meeste kijkers zich irriteerden aan Hopper, vond ik hem in tegenstelling echt uitstekend acteren. Zonder zijn vertolking was de film nog minder geworden. Fonda heeft weinig tekst gekregen waardoor de film in mijn ogen juist door Hopper en Nicholson gedragen wordt.

Het eind was echt belachelijk. En dan bedoel ik dat ze beiden het leven lieten, uit het niks. Pats, boem en weg waren onze twee hoofdrolspelers. Onnodig dat ze het, zonder enige aanleiding, niet overleven.

Een roadmovie over twee stoners die met hun motorfiets van L.A. naar New Orleans rijden. Onderweg stuiten ze op allerlei alternatieve typetjes die meestal over een sterke anti-establishment mentaliteit beschikken. Een echt verhaal zit er niet in verwerkt, het is meer een ongedwongen karakterschets van de U.S. in de late jaren zestig. De twee hoofdpersonages en hun soortgenoten zuigen van begin tot eind aan joints en kramen in feite enkel onzin uit. Soms is hun onsamenhangend gelul amusant, maar meestal heeft het een omgekeerd effect. Nicholson's complottheorie omtrent de aliens vormt wellicht het hoogtepunt. Naarmate de reis vordert zijn er steeds meer gewelddadige scènes te zien en krijgt de film een kritische ondertoon. De stereotiepe rednecks die het pad van de twee (anti-)helden kruisen voelen zich geïntimideerd en kunnen hun frustraties blijkbaar niet onderdrukken. Dat is meteen ook het centrale thema van deze film: de zoektocht naar (artistieke) vrijheid, het verwerpen van de status quo en alle conflicten die hieruit voortvloeien. Het einde demonstreert de ontgoocheling van Captain America, die na de beangstigende LSD-trip en het teleurstellende Mardi Gras duidelijk niet heeft gevonden waar hij naar op zoek was. Ik vond het thema echter niet bepaald goed uitgewerkt. Het is meestal maar een saaie bedoening en de soundtrack slaagt er niet in die leegte op te vullen.

Lang geleden dat ik deze film zag. Blijft voor mij toch wel een leuke film, al vind ik Hopper bij nader inzien toch maar matig acteren. Het plot heeft toch ook wat te weinig substantie in zich om bij mij hoog te scoren.

Wat me eerder nooit opviel - en nu wel - waren de piepkleine rolletjes van Phil Spector en Grizzly Adams (weet niet hoe die echt heet!).

Net de nieuwe 4k scan ter ere van de 50e verjaardag van deze film (en vanwege het overlijden van Fonda) oo het grote witte doek gezien. De film zal er zelden eerder zo goed uit hebben gezien.

Leuk ook om m vlak na Once upon a time in Hollywood. Hetzelfde Columbia Pictures logo en een boel ‘fucking hippies’. Wat ditmaal opviel is dat onze Easy Riders helemaal geen hippies zijn, maar kapitalisten. Het Hopper personage vindt ze net zo bloed irritant als Rick Dalton.

Verder schets de film een mooi tijdsbeeld en de cultuur clash tussen het oude en de vernieuwing. Daarnaast ook een van de eerste kassuccessen, waarbij sfeer en onderliggende thema’s een grotere rol spelen dan het dramatisch narratief. Hoog tijd dat Hollywood weer eens op zo’n manier wordt opgeschud.

4* blijven fier overeind.

Poeh wat een lange zit.

Netflix weer eens aangeslingerd in de hoop van een klassieker. Dat zat er niet in. Het eerste half uur is nauwelijks door te knagen: veel motorrijden, veel tenenkrommende hippies, en twee suffe personages gespeeld door Hopper en Fonda. Vooral Dennis ‘man’ Hopper is erg vervelend. Eigenlijk doet hij dit personage in Apocalypse Now dunnetjes over.

Nicholsons intrede in de film is een godsgeschenk. Eindelijk een wat intrigerender karakter, wat ook de interessantere scènes met zich meebrengt. Hij weet de film echter niet te redden. Alleszeggend is de vage LSD trip op het eind...pff.

Op naar de volgende Netflix.

Leuk om eens gezien te hebben... niks meer dan dat.

Sterke cultfilm, die aanvankelijk luchtig en ongecompliceerd begint, maar al snel een diepe thematiek en een culturele, of misschien menselijke, kritiek aansnijdt. Easy Rider is stevig geplant binnen de hele countercultuur van de jaren zestig, maar het kaart een problematiek aan die dat decennium overstijgt en nog steeds relevant of in ieder geval waardevol is. Vrijheid versus assimilatie, natuur versus stad, etc. Het interessantste is natuurlijk dat de twee hoofdpersonages kapitalisten pur sang blijken te zijn, al wordt dat redelijk subtiel overgebracht. Fonda's personage lijkt daar op het einde mee te worstelen. We blew it. Positief eindigt het daarna ook niet, en dat verwachtte ik op zich ook wel. Het einde is niet per se schokkend, maar wel erg schrijnend. Het stopplaatsje in de eerste helft van de film, met de mensen die gevlucht waren voor het stadsleven, was in feite de oplossing, of de uitweg, die geweigerd wordt door Elliot en Billy. Althans, zo vatte ik dat in retrospectief op. Ik vond het wel tof dat de film echt teerde op deze diepere lagen.
Daarnaast blijft dat ongecompliceerde gevoel natuurlijk wel een deel van de film. Heerlijke beelden on the road, mooie sfeer en een fantastische soundtrack die bijna constant het rijden van de motors begeleidt. Born to be wild van Steppenwolf lijkt er voor geschreven, net zoals I wasn't born to follow, maar ook de andere wat minder bekende liedjes pastten elk perfect binnen de sfeer, of hielpen die sfeer te creëren beter gezegd. Peter Fonda en de altijd prima Dennis Hopper zitten goed in hun rol, en vooral de aanwezigheid van Nicholson brengt veel energie met zich mee.

Toch wel echt heel interessant. Sfeer, muziek(!), acteurs en onderliggende thema's maken dit tot een geweldige roadtrip. 4*