Easy Rider (1969)

Pas gekocht , vind deze film een collectors item.
Qua spanning is het ondermaats maar het geeft de hippiecultuur van de sixties als geen ander aan , de LSD trip op de begraafplaats is even zinnenprikkelend als de trip van Jim Morrison in The Doors.
Gewoon een topper uit de ouwe doos.

Toch een erg vermakelijke roadmovie met lekker 60s muziek van The Band, The Jimi Hendrix Experience en Steppenwolf en een erg leuke rol van Jack Nicholson.

zeker 3,5 sterren waard!

Het is verre van een spectaculaire film en inhoudelijk stelt het weinig voor. maar toch heb ik me goed vermaakt met deze film. De muziek is goed en de sfeer is lekker om naar te kijken. Het einde vond ik daar in tegen wel erg teleurstellend en onverwacht. Ondanks dat een 3,5.

YouTube - Steppenwolf - Born To Be Wild

YouTube - The Byrds - Wasn't Born To Follow (1968)

YouTube - Easy Rider - If You Want To Be A Bird - Holy Modal Rounders Video Originale Hi-Quality

YouTube - Jimi Hendrix - If 6 as 9 (Studio Version) Easy Rider Soundtrack HQ

YouTube - Easy Rider (THE ELECTRIC PRUNES - Kyrie eleison)

YouTube - EASY RIDER The weight by the band

Wat een prachtige film is dit toch zeg. Die rocknummers in combinatie met de cultuur van de 60s zijn echt geweldig. Het laat gewoon zien wat nou vrijheid is en wat nou vrijheid is.

Schitterende cinematografie: method acting, 60s muziek, mooie opnames en natuurlijk de schitterende Harley Davidson motors van Capt. America en Billy.

Echt een schitterende New Age Hollywood film van de 60s.

4.5 sterren

Gemiddeld.

De fundamenten liggen er wel: de roadmovie-sfeer ligt er dik op, de hippies zijn best tragikomisch en de leegte van de vrijheid komt goed naar voren.
Naar het einde slabakt het een beetje, zeker na de plotse nachtelijke raid, de trip die er een beetje bij gesleurd wordt, en het abrupte einde dat er lijkt omdat er geen einde is.

Dat het geheel werkt, komt niet in het minste door de cast, waarbij Dennis Hopper en Jack Nicholson toch wel een maatje te groot zijn voor Peter Fonda, die mij net wat te veel aan papa Henry deed denken (qua tred bv).

Dennis Hopper laat als regisseur wel wat steken vallen. De meeste scène-overgangen zijn onnozel gedaan. Meer dan eens flikkeren er wat beelden in het rond, iets wat het simpele er wat uithaalt. Ook naar het einde toe verslikt Hopper zich, door het boeltje wat af te rafelen. De soundtrack is sterk.

Kleine 3

Easy Rider

Here's the first of the day, fellas! To old D.H. Lawrence.

Een prachtfilm van de anticultuur uit de jaren 60 met veel seks, drugs en rock 'n roll.

Eigenlijk is Easy Rider zo'n film waar niets er eigenlijk toe doet terwijl het allemaal toch zo belangrijk is. Natuurlijk heeft het als film vooral geholpen met het scheppen van de nieuwe generatie Amerikaanse cinema: het New Hollywood maar qua cultuur was het ook heel erg belangrijk in het neerzetten van de hippies die destijds niet werden geaccepteerd door de samenleving en deze film stelt dat uitstekend samen.

Voor iemand die de pop-cultuur uit die tijd waardeert is het sowieso een heerlijke film. En ik ben er daar een van. Ik bedoel Peter Fonda als Wyatt "Captain America" en Dennis Hopper als Billy op de schitterende Harley Davidson motors; dat is geweldig! Prachtig om te zien. Rijdend over de mooie country-wegen van Amerika terwijl de muziek op de achtergrond speelt: "Born To Be Wild", "If You Want To Be A Bird"; het blijven klassiekers. Jack Nicholson is genieten geblazen als de gekke advocaat George Hanson die een aantal prachtige scènes heeft: z'n gelul over indianen en UFOs, hoe hij z'n whiskey opdrinkt en die prachtige monoloog van hem over vrijheid. Dat die drie acteurs ook method-acteerde geeft de film een bepaalde realisme: het roken van wiet dat is onontkoombaar in een filmklassieker als deze. Wat ik ook nog briljant vind aan de film is die scène met die LSD-trip en dat ze die psychedelische bad trip beleven met die twee hoertjes (gespeeld door Karen Black en Toni Basil) die ook weer helemaal in deze film passen. Er wordt geweldig met de montage gewerkt bij deze scène wat ervoor zorgt dat je de bad trip met de karakters meeleeft.

Ja, het is altijd weer genieten geblazen met Easy Rider. Dit is een filmklassieker die nog steeds deze tijd o zo genietbaar is, maar aan de andere kant ook een belangrijk stukje Amerikaanse geschiedenis over de cultuur vertelt op een manier zoals dat alleen in de jaren 60 kon.

Een geniale film.

*4,5 (misschien maak ik er zelfs een *5,0) van

Ik heb deze film nu voor de tweede keer gezien. In weerwil de enorme cultstatus van deze ultieme roadmovie kon hij mij net zo weinig boeien als de eerste keer. De beelden van de natuur in het zuiden van Verenigde Staten zijn natuurlijk prachtig (vooral die van Monument Valley) en dat geldt ook voor de eigentijdse soundtrack. Maar verder is het maar een slappe hap over een hippieduo, dat op een sukkeldrafje op weg is naar het Mardi Grass festival in New Orleans. Ondanks zijn beperkte rol steelt Jack Nicholson met gemak de show ten koste van de apathische Dennis Hopper en Peter Fonda.

Legendarische lowbudget productie over twee blowende motorrijders, die later (omdat ie symbool stond voor een generatie en door de sfeer van de jaren zestig?) een cultstatus gekregen heeft. Maar op de keeper beschouwd was deze primitieve roadfilm niet zo sterk: Peter Fonda verklaarde later dat hij het draaiboek binnen een paar uur geschreven had en dat was te zien. De focus lag op tolerantie versus bekrompenheid. Gelukkig werd er weinig gesproken want de dialogen waren langdradig, vaag en kinderlijk. En daardoor was er meer ruimte voor muziek! Vooral Jack Nicholson viel op in de rol van de doorgeslagen advocaat.

Prachtige en sterke film met een "te gek" verhaal. Ik heb deze film nu enkele malen gezien in mijn leven maar blijf het steeds eentje op niveau vinden. Jammer dat sommigen in de film zo "burgerlijk" reageren op hen, onder het motto: "jij bent niet zoals mij, dus deug je niet".

In de film krijg je sympathie voor de hoofdrolspelers omdat je ziet dat zij in principe niemand kwaad doen maar wel het kwaad ontmoeten door de kortzichtigheid van andere lieden.

Hopeloos gedateerde roadmovie die nu alleen nog de moeite waard is als doorbraakfilm van Jack Nicholson. Ten tijde van de hippie-beweging ongetwijfeld een grote culthit, nu een slaapverwekkend saaie film met een zeer matig plot. Volkomen ingehaald door de tijd.

Trage en matige film die de tijd des tands wat mij betreft zeker niet doorstaan heeft. Denk wel dat het vanwege de sfeer en het verhaal over vrijheid, wat die tijd juist wilde uitdrukken inclusief de goede muziek deze terecht een cultstatus heeft gekregen.

Wat mij betreft steelt jack nichelson in zijn acteer debuut hier de show, vond fonda en hopper maar matig.

1.5* voor nichelson en de mooie muziek, het verhaal is mij te slap en te weinig boeiend om hem vaker te zien en om hem zodoende hoger te beoordelen.

The Wild Bunch, Easy Rider en Midnight Cowboy zijn 1969 films.

Whatever: memorabele films, als ouwe zeur op Moviemeter denk

ik nogal eens terug naar augustus 1969: Woodstock.

En o ja, we gingen ook nog voor het eerst naar de maan en landen op 21 juli.

1969, het blijft een bijzonder jaar.

Betere film dan je op het eerste of tweede gezicht zou zeggen. Soort reality 'show' avant la lettre bijna, ongetwijfeld deels scripted, maar waar veel aan de spur of the moment en de nodige intake van hash is overgelaten, zo voelt het. Soms lijkt het of de Sixties waar nog zo vaak aan gerefereerd wordt op Fast Forward stond, want maatschappelijk en muzikaal gebeurde er in drie-vier jaar zo ontzettend veel, waar in vergelijking 15 jaar in het nieuwe millennium vooral meer van hetzelfde opleverden. Ga maar na, we praten over een erg korte periode van zeg '66 (Haight Ashbury e.d.) tot aan Altamont in '69. Van Summer of Love, het zoeken van alternatieve levenswijzen (communes e.d.), amaterialisme tot aan het cynisme van broken dreams nog voor de Sixties geëindigd waren. Raak getroffen naiviteit zoals in "You can be proud. You have a nice spread. Not too many people can live off the land" van Peter Fonda, die een soort hippie coolness uitstraalt. Ook universele wijsheid die nu nog opgaat - "they talk about individual freedom, but a free individual they're afraid of". Conventie versus non-conformisme. Overigens staan de lange haren die in de Sixties stonden voor linksige, sissy rebellie tegen autoriteit nu vaak voor het soort macho outlaw-isme van Hells Angels en red necks. Go figure. Dennis Hopper speelt een goeie rol als iemand die cool doet maar niet cool is.

Het interessante aan Easy Rider lijkt me zijn thema ‘vrijheid’. Zoals de advocaat uitlegt is de maatschappij niet bang voor Wyatt en Billy als individuen maar waar Wyatt en Billy voor staan: echte vrijheid in plaats van de ‘Amerikaanse’ nepvrijheid. Aan de ene kant zijn Wyatt en Billy echt vrij en ongebonden: ze horen nergens bij, zelfs niet bij de hippies, maar aan de andere kant verkrijgen ze die vrijheid door cocaïne aan de gevestigde orde te verkopen waardoor ze in wezen juist die Amerikaanse nepvrijheid van het kapitalisme vertegenwoordigen (ze lijken zo wel wat op de drugsdealende buurjongen uit ‘American Beauty’). Aan het einde van de film verwoorden Wyatt en Billy dit dilemma zelf: Billy zegt “we zijn geslaagd want we hebben geld” waarop Wyatta zegt “we hebben gefaald”. Waar de hippies na een falende LSD-revolutie in de stad zich terugtrokken op het platteland om communes te vormen, hebben Wyatt en Billy de stad nodig: zij zijn ‘easy riders’ ook in de betekenis van vriendjes van prostituees die zo op anderen c.q. de maatschappij parasiteren. Zo vertegenwoordigen zij de paradox van de westerse vrijheid die nog altijd de motorbendes en andere gangsters kenmerken en waarin rebellie/anarchisme en kapitalisme samenkomen in de vrijheid van de misdadiger (en een vroege dood).

Easy Rider zal wel altijd onlosmakelijk verbonden blijven met Steppenwolf's 'Born To Be Wild', want wie kent dat nummer nu niet.

Eén van de sterkste punten van deze film is ook de muziek, naast Steppenwolf hoor je o.a. ook Jimi Hendrix, The Band en nog vele anderen.

Ook zal de film bekend blijven door Jack Nicholson, die hierin zijn debuut maakte.

Andere wetenswaardigheden omtrent deze film is dat het ook het regiedebuut was van Dennis Hopper, die tevens scenarioschrijver was samen met mede hoofdrolspeler Peter Fonda.

De film was destijds een enorm succes en bracht voor een 'low budget' film heel wat op.

Nu komt de film een beetje traag en toch wat saai over, maar het is en blijft wel een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Ouderwetse opname...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Aparte film toch wel, zonder noemenswaardig verhaal, een lappendeken van bizarre maar ook mooie momenten, op het einde brutaal afgebroken. Nooit fan geweest van 'hippiemuziek' maar de songs zoals die van The Band gaan er wel heel mooi in.

Een bizar duo dat totaal niet bij elkaar lijkt te horen: de coole, charismatische Captain America die ook nog eens heel aardig, bijna 'lief' te noemen is en de half-getikte speedy Wyatt. Grappig trouwens dat Hopper die minder sympathieke rol voor zichzelf weggelegd heeft. Dat Jack Nicholson de anderen 'wegspeelt' is een besluit dat vooral op rekening van Nicholsonfans kom denk ik. Zelf ervoer ik dat helemaal niet zo.

Wel storend waren de stroboscopische overgangen van de ene scène naar de andere. Overbodig, experimenteel misschien, maar alles behalve geslaagd.

Die flash forward met het brandende wrak had dat niet, want die was echt wel op zijn plek: een voorvoelen van een naderend onheil. M

Sfeervolle film, maar toch ietwat verouderd. Verhaal is niet echt bijster goed/speciaal. Doelpubliek vandaag de dag is eerder een klein cultpubliekje.

Vreselijk slecht einde ook. Alsof de schrijvers zelf geen inspiratie hadden.

Easy Rider botst met het ideologische project van de Amerikaanse road movie maar blijft tegelijkertijd de traditie voortzetten:

"Road movies are too cool to address seriously socio-political issues. Instead, they express the fury and suffering at the extremities of civilised life, and give their restless protagonists the false hope of a one-way ticket to nowhere." - Atkinson, Crossing the Frontiers (1994)

De originele filmposter van Hoppers film verklapt het uitzichtloze maar geslaagde avontuur in één zin: "A man went out looking for America. And couldn't find it anywhere."

Duidelijk totaal ontgaan waar de film over gaat. Het einde betuigt juist van veel inspiratie, die objectiviteit staat totaal los van of je het eind slecht of goed vindt maar of je de film begrepen hebt.

Het was best lekker even terug in de tijd met deze film. De ideologie van de vrijheid komt mooi uit de verf tegen de achtergrond van het hippietijdperk. Qua personages loopt de film niet voorop, daarvoor zijn de hoofdpersonen teveel met drugs bezig, maar amusant is het zeker. De muziek zet natuurlijk ook zijn stempel op deze prent en zeker de psychedelische beelden naar het einde toe zijn een leuke trip. Het einde vind ik een moeilijk geval en past niet bij de rest van de film.

Mooie beelden en fijne muziek, maar pas als Jack Nicholson zich aan het resigenootschap toevoegd wordt de film interessanter. Laatste gedeelte werd me dan weer net iets te vaag en het einde was wel heel abrupt.

Mooi tijdsbeeld. Een film over vrijheid en het conflict met de mensen die dat beangstigend vinden.

Wat dat betreft zijn sommige thema's tijdloos. Intollerantie in alle vormen is de moeder van veel leed.

'We blew it'..... Over and over.

4*

Precies de juiste omschrijving. Ik zou het zelfs een klassieker willen noemen. Eigenlijk kreeg deze film vanaf het begin al een cultstatus. De tijdloze muziek van o.a. The Byrds deden de film ook veel goed.

Vooral filmhistorisch en vanuit het oogpunt van de sociaal-maatschappelijke geschiedenis behoorlijk interessant. En Nicholson was een feest om aan het werk te zien. Maar blown away was ik eerlijk gezegd niet. Een gebrek aan persoonlijke raakvlakken wellicht.

Geschokt kwam ik de bioscoop uit na het zien van deze film, wat een cult film, indrukwekkend, informatief en hij gaf mij toen het gevoel van empathie. Wilde ook niet bij het establishment horen, rebels enz. Ach zo lang geleden, nu allang een keurige (nou ja...lol) oma, maar blijft dit een super coole film vinden.

een mooie klassieker daar ik me super mee vermaakt heb.zou hem zo weer zien.

Toffe roadmovie door de fraaie Amerikaanse natuur heen, waarbij we stoere motorrijders op coole motoren volgen met ''Born to be wild'' dat uit de speakers knalt. Dat sfeertje heeft de film en is gewoon gaaf. Inhoudelijk vind ik de film niet echt briljant, maar wel onderhoudend en zeker vermakelijk genoeg. De film zal een jaar of 50 terug bij de release ongetwijfeld veelbesproken zijn, maar van die heftigheid is natuurlijk anno nu niet zo heel veel meer over. Blijft er gewoon een hele toffe, sfeervolle film over. En leuk om een jonge Jack Nicholson weer eens in beeld te zien.

3,5*