Easy Rider (1969)

Gisteren maar weer eens gekeken, was toch al weer wat jaartjes geleden.

Deze ultieme roadmovie blijft een goede, weirde film,waarbij vooral opvalt dat de rollen zijn omgedraaid:

de stoere, vrije motorrijders worden hier afgebeeld als helden, terwijl de zgn "normale", "nette" burgers worden neergezet als schurken en moordenaars, wat toch zeker apart was voor die tijd.

Voor relatief een appel en een ei gemaakt, maar bracht het veelvoudige op en veranderde daar het hele idee van filmmaken en produceren mee.

Of om vader Fonda te citeren:

"Hoe is het mogelijk! Die nietsnut van een zoon van mij maakt met wat vriendjes een film en die brengt meer op dan ik in mijn hele carriere verdiend heb!" Ha,ha!

Na dit verpletterende regiedebuut gingen voor Hopper alle deuren in Hollywood open, om vervolgens weer keihard dicht te slaan toen hij uiteindelijk als opvolger met The Last Movie aan kwam zetten.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Wie zag dat einde aankomen.?!

Haha ongelovelijk! Ik besloot gisteren de dvd weer eens op te zetten, blijkt hij ook op tv te zijn!

Ondanks dat het verhaal me heel erg aanspreekt en de rol van Nicholson helemaal geweldig is, heb ik toch moeite om mijn stem op 3.5 te houden en twijfel ook sterk om er een 3.0 van te maken.

Het acteerwerk is best in orde, maar de editing wekte bij mij meer dan regelmatig de nodige irritaties op...

Dit soort dingen gebeuren mij altijd, als ik een film kijk komt hij de week erna op televisie o.i.d.

Ach, ik heb de film toch iets te streng beoordeeld.

Verhaal en acteerwerk stelt natuurlijk niets voor, maar de motors, road-scenes en vooral muziek van Steppenwolf, The Byrds, Roger McQuinn en Smith zijn allemaal schitterend.

Geeft ook een mooie tijdsbeeld en kijk in leven van de hippies.

Gebeurt me voor echt voor het eerst: van 2,0 sterren naar 3,5.

Net alsof ''niks doen'' gelijk staat aan ''niets stellend'' acteerwerk, ik vind het juist super knap om zo interessant de gehele speelduur te blijven, en dat met een rol van Wyatt en Billy. En daarnaast is Jack's rol gewoon memorabel.

Mooie hippiefilm, die zowel het hippieleven laat zien als de slechtste reacties daarop. De film begint een beetje traag, maar dat mag ook wel bij deze film. De film kijkt lekker weg en er broeit wel een apart sfeertje in. Het is de eerste film die ik gezien heb met Nicholson in een sympathieke rol. Nicholson speelt sowieso goed. Ze hadden na zijn dood de rouw wel iets beter kunnen laten zien. Dat miste ik een beetje. Het hoogtepunt vond ik de scène waar Fonda en Hopper tripten met die prostituees. Ik kreeg een goed beeld van een drugstrip. De steeds wisselende camerastandpunten en het hypnotische gedreun op de achtergrond, wekten een zeer surrealistische sfeer op, die mij wel aanwezig lijkt bij een drugstrip. Over het algemeen was het een lekker, trage film. Daarom vond ik het wel storend dat het tempo op het einde zo omhoog ging. Het doel was bereikt: het meemaken van Mardi Gras. De conclusie was getrokken: ware vrijheid bestaat niet. En toen was daar opeens het einde en voor ik het wist waren de twee helden al dood. Een mooie eindscène wel, maar hij had er iets later in gemogen. Want hoewel het logisch dat het einde op de conclusie volgt vond ik het hier te snel komen. Een matige film. Ik denk dat hij beter wordt als je hem vaker kijkt.

Geen spectaculaire film, niets inhoudende dialogen als je maar 'Free' en 'Stoned' kan zijn. Voor die tijd als motorduivel zijnde misschien prima geslaagd maar als je de film echt inhoudelijk gaat bekijken moet men het toch met me eens zijn dat het weinig voorstelt. Gelardeerd met muziek uit die tijd maakt dat het nog enigszins goed, daar kan kan het hedendaagse gepingel niet tegenop. Vanwege de fantastische muziek toch nog een 2.

Geen briljante film, maar wel een die als bijna geen andere de tijdgeest zo voortreffelijk weergeeft. De fantastische soundtrack zorgt voor de rest. Het einde blijft ook na 6 kijkbeurten abrupt en onthutsend.

Als je de film echt inhoudelijk gaat bekijken, zul je m ook moeten afzetten tegen de tijdgeest. Dan kom je vervolgens tot de conclusie, dat juist erg veel voorstelt. Overigens is de menselijke zoektocht naar vrijheid en individualiteit en de tegenstand die dat oproept er een van elke tijd en plaats. Toen waren langharige types in het zuiden van de vs ongewenst, nu zijn het bij ons burka dragende dames. Nee, inhoudelijk stelt easy rider juist heel veel voor. Je moet echter wel iets verder kunnen(willen) kijken dan de mooie landschapshots en lekkere muziek. Als er iets in onze moderne samenleving is, wat in het geding raakt, is het wel de vrijheid. Easy Rider is eigenlijk actueler dan ooit.

Easy?

Nou nee. De zoektocht naar 'vrijheid' is toch vooral moeizaam, en bloedserieus, waarbij van een vrolijk hippiedom weinig te bespeuren valt in deze film. Alleen het Nicholson-personage lijkt het allemaal wat minder zwaar te nemen (al heeft ook die een zekere treurigheid) maar dat is dan ook geen hippie.

Bij deze iconische film van de tegencultuur van de jaren zestig valt mij dus vooral de zwaarmoedige ondertoon op. De 'revolutie' lijkt alweer ten einde terwijl die pas nauwelijks begonnen was. Exemplarisch is misschien wel die scène waarin die stadse hippies hun zaaigoed op de dorre aarde strooien.

Beetje triestig dus allemaal, en dat terwijl 'vrijheid' juist zo'n mooi hoera-woord is. Maar ja, zolang je nog alle kanten op kan, kom je nergens. En daarvan geven dan weer de 'dialogen' in deze film blijk. Nou vooruit, men komt op het carnaval, maar daarna volgt toch onvermijdelijk Aswoensdag.

Toch is dit wel een bijzondere film; niet zozeer inhoudelijk, maar misschien wel omdat het de atmosfeer van die tijd reflecteert. En ook nu nog is navoelbaar hoe deze figuren, die de absolute anti-burgerlijkheid uitstralen, toendertijd alleen al door hun verschijning de angst en de woede van het establishment en het 'gewone' volk konden opwekken, als levende negaties van de waarden van die burgerij.

Om toch nog met een vrolijke, verzoenende noot te eindigen: hier een geinig hillbilly-steppenwolvinnetje, met Lloyd Maines op de snaren:

A senior moment?

Alleen het begin gezien maar man man wat een film!

Deze film roept echt het gevoel van vrijheid bij me op dat ik sinds into the wild niet meer beleefd heb.

Dan heb ik het natuurlijk over de motor scène met het nummer born to be wild

gewoon geweldig!

Blijft een schitterende roadmovie en studie van de tijdsgeest… een echte americana.

De zeer mooie, weidse fotografie (met veel zonsondergangen etc.) wordt telkens weer afgebroken door bruuske montageovergangen, en dat zegt veel over de vaststaande afloop van hun tocht. dit wordt een hippiefilm genoemd, maar waar hippies idealistisch zijn, is deze film juist heel gedesillusioneerd, met als essentie: “they’re afraid of what you represent: freedom”. Verder is die dromerige sfeer (die omslaat naar een nachtmerrie) heerlijk en heeft de film een bijzonder sterke rolbezetting. Voor mij is dit een tijdloze klassieker.

Ik ben een hele grote fan van Easy Rider, dat heb ik al meerdere malen gezegd op MM. Maar Henry Fonda als Frank in Once upon a time in the west (ook een favoriete film van mij) is toch een schitterende rol. Kippenvel als [edit mod; spoiler voor Once Upon a Time in the West verwijderd]

Ik bedoel daar mee te zeggen dat Henry Fonda zich daar toch niet aan hoefde te ergeren, die had zijn sporen meer dan verdiend. Ik weet ook eigenlijk niet hoe de relatie tussen vader en zoon Fonda was.

Ik heb wel eens gelezen dat er een speciale DVD van Easy Rider is/was waarop meer materiaal stond. Ze hadden uren film geschoten en maakten daar uiteindelijk (na een jaar twisten en gedoe) de film van. Ik zou dolgraag meer willen zien van die oude opnames die niet in de film verwerkt zijn.

Ze zaten ook in een filmzaal, allemaal te blowen en muziek er onder geplakt, schijnt dat "wow" het enige was dat ze veelvuldig zeiden.... Iemand die weet of die DVD echt bestaat?

What you represent to them is freedom. Freedom's what it's all about. But talking about it and being it.. That's two different things.

They see a free individual, it's going to scare them. It don't make them running scared. lt makes them dangerous.

Prachtig dialoog tussen Nicholson (wat een glansrol vervult hij hier) en Hopper bij het kampvuur. Omvat de essentie van de gehele film. Echt een klassieker. De manier van filmen, en sowieso het hele verhaal, moet toch behoorlijk revoultionair zijn geweest in die tijd.

4,5*

Niet aan mij besteed deze film,doodsaai gewoon.

Dit is ook zo'n film die ik best vaak gezien en uitgekeken heb, maar vind hem ook best saai, er gebeurt naar mijn idee gewoon te weinig. Maar de historische cult waarde weet ik zeker te waarderen evenals de prachtige classic rock nummers. Maar omdat ik moeite heb hem uit te zien kom ik slechts tot anderhalf. Dat is een stem die ik geef aan films waar ik moeite mee heb om hem uit te kijken.

Ook niet aan mij besteed. Misschien indertijd vooruitstrevend, maar voor mij nu saai en een lange zit

Ze gooien ook niet voor niets hun horloge weg. Moet je ook doen als je deze film kijkt.

Geweldige film, met fantastische acteerprestaties, schitterende beelden, heerlijke muziek en een lekker laid-back verhaal. Dat ik hem toch maar vier sterren geef komt door de experimentele maar toch matige montage: komt de film niet ten goede.

Easy Rider was een film die alles wat in Hollywood gebruikelijk was overtrad. De film is gemaakt voor en door jongeren (de inmiddels overleden Dennis Hopper was nog maar 32 toen hij deze film maakte). Hij gebruikte muziek van alternatievelingen zoals Steppenwolf, Jimi Hendrix en Bob Dylan. Het budget was helemaal niet hoog en het verhaal is eigenlijk maar dunnetjes.

Toch is Easy Rider een prachtige staaltje cinema van de jaren 60 anticultuur met geniaal en prachtig acteerwerk, super mooie locaties en geweldige dialoog. Het verhaal is dun: Peter Fonda en Dennis Hopper (de laatste tevens regisseur van de film) spelen twee jongemannen genaamd Captain America en Billy. Ze verdienen veel geld met het handelen in drugs, ze voelen zich rijk en besluiten hun wens te gaan vervullen: op de motor naar Mardi Gras in New Orleans reizen. Tijdens hun reis komen ze allemaal aparte figuren tegen zoals de onvergetelijke maar knotsgekke advocaat George Hanson (gespeeld door Jack Nicholson). Toch is het verhaal niet wat ik het meest waardeer aan de film, maar wat ik het meest waardeer is de 60s feel en de geweldige muziek; The Weight, Born To Be Wild en The Pusher. Eens kijken of ik de soundtrack kan scoren. Want die blijft echt gewoon prachtig.

Easy Rider is gewoon een prachtig staaltje cinema waarbij je bij elke herziening of kijkbeurt even weer terugkijkt naar die toch fascinerende 60s anticultuur.

inderdaad, ,mooie anticultuur en goed acteerwerk. Alleen dat einde.................

Misschien wel een klassieker, maar absoluut niet mijn ding. 1 ster voor song "Born to be wild." en Nicholson.

Deze film is echt helemaal niets. Misschien voor die tijd, maar om er nu met plezier naar te zitten kijken. Nee, ongelofelijk wat een saaie en trage film. Er gebeurd helemaal niets. En dan opeens dat einde. Tja............. Een beetje zoals die olifant die dat verhaaltje uitblaasde. De making of die erbij zit is wel aardig om te kijken. Dan krijg je ook een beeldje een idee omtrent het ontstaan van de film en in welke context van die tijd.

Lastig, lastig… De score parkeer ik maar vast even op drie en een halve ster. De moeder aller roadmovies en onafhankelijke films is zonder een interessante film, maar de historische waarde ligt vele malen hoger dan de vermaakwaarde. Uiteindelijk vind ik Easy Rider vooral fascinerend. Vermakelijk was eigenlijk alleen de scene met Jack Nicholson (Indians!). God, wat heb ik daar om moeten lachen! Easy Rider is verder vooral een erg sterke weergave van de tijdsgeest. Twee mensen die de vrije, wijde wereld intrekken, maar enkel vijandigheid tegenkomen. Het is met zo’n film altijd weer makkelijk roepen hoe bekrompen een land als Amerika is, terwijl hoogstwaarschijnlijk niemand van ons op moviemeter weet hoe de situatie daar er in 1969 bij lag. Dit is natuurlijk het beeld dat Dennis Hopper had. Ik wil best geloven dat de cultuurschok tussen ‘normale’ mensen en hippies destijds nogal groot was, maar niet dat dit zich uitte in moordpartijen. Voor de film is het natuurlijk wel goed, al kan ik er niet onderuit dat ik het soms wat traag vond. Uiteindelijk gaat het over jongeren die gewoon graag gerespecteerd worden. Ik denk dat iedereen dat op die leeftijd heeft meegemaakt. Complimten voor de mooie shots en prachtige muziek want voor de rest is het een erg genietbare roadmovie.

Eigenlijk niet al te verrassend. Want hoewel ik Easy Rider nooit had gezien was het wel zo'n beetje wat ik ervan verwachte. Geen hippiefilm maar zoals hierboven al terecht wordt opgemerkt is het een film over desillusie en over niet helemaal vinden wat je zoekt. "We blew it" zegt Fonda tegen het einde. Een zoektocht naar iets wat onvindbaar is. De film is niet bijster vindingrijk in het uitbeelden van die zoektocht naar vrijheid, maar wel veen mooi tijdsbeeld en sfeervol. De (waarschijnlijke) dood van de hoofdrolspelers is een explicitere manier om dat duidelijk te maken dan de film per see nodig had.

3.5*

Gedurfd , maar paar momenten zijn toch wat onrealistisch.

Uitstekende film over twee motor-vrienden die proberen te leven in alle vrijheid op de weg. De film geeft een sterk tijdsbeeld van een bepaalde cultuur en is hierdoor tijdloos. Ondanks dat een echt verhaal of doel ontbreekt, verveeld de film geen moment door de perfect gekozen soundtrack, de prachtige beelden van het landschap en de vele goeie en leuke momenten.

Dat er geen echt uitgestippeld doel is, vind ik juist erg goed passen bij de film. De wijde wereld ontdekken. Ze hebben geen duidelijk idee waar ze naar op zoek zijn, maar ze weten donders goed wat ze in ieder geval niet willen. Het vangt de vrije, zoekende, maar ook naïeve houding van zovelen uit die tijd erg goed.